[Abby Wallace]

Grała nieczysto.
To prawda.
Ale przecież jakoś musiała sobie radzić. Archie już by default był od niej silniejszy i o wiele bardziej wysportowany. Gdyby tylko zaczęli w tym samym momencie, przecież nie miałaby z nim najmniejszych szans. Zawsze był od niej szybszy. Biegał lepiej. Ona za to potrafiła lepiej myśleć, ale akruat w tym przypadku na nic by jej się to nie zdało. Dlatego wyleciała jako pierwsza, zostawiając go z tyle. Wiedziała przecież, że ją dogoni. Wiedziała też, że pewnie to doda mu jeszcze większej motywacji, tak samo jak to jedno życzenie, które miało przysługiwać zwycięzcy.
W głowie jej się kręciło.
Nie widziała, gdzie płynęła.
Woda chlapała jej w twarz, a wzrok był już cały zamazany. To jednak pod żadnym względem nie przeszkadzało jej w tym, że bawić się przednio. Śmiała się głośno, a skóra wciąż przyjemnie mrowiła po tym, jak trzymał na niej swojej dłonie, jak przyciągał ją mocno do siebie, patrzył na nią swoimi pięknymi jasnymi oczami… Rozmarzyła się. Na moment kompletnie oddaliła myślami do ciepłych wspomnień i do był jej błąd. Tak się zakręciła na Millerze w jej głowie, że nawet nie zauważyła, że ten prawdziwy był tuż za nią.
Zorientowała się dopiero, gdy jego palce zacisnęła się na nagiej kostce.
— Nawet się nie wa… — nawet nie dokończyła. Miller szarpnął ją mocno do tyłu, przy okazji napędzając własne ciało. Abby momentalnie poleciała pod wodę. Całe szczęście w ostatnim momencie, w jakimś takin naturalnym odruchu nabrała więcej powietrza w płuca, a kiedy tylko się wynurzyła… — ARCHIBALD MILLER — ryknęła tak głośno, że kilka mew siedzących na łódce, która była coraz bliżej poderwało się do lotu. Brzmiało groźnie. Chociaż ci, co ją znali i to dobrze, bez problemu mogli wychwycić w jej głosie również rozbawienie. Bo chociaż warczała na Millera, tak naprawdę wciąż bawiła się przednio. Była zbyt pijana, by się smucić. Nawet przegraną pozycją.
Poza tym, o czym my tutaj… Abby Wallace nigdy się nie poddawała. Nie zniechęcały ją potknięcia, a raczej starała się w każdym z nich zobaczyć jaką nową szanse. Tu co prawda nie było ich za wiele, bo Archie już wyleciał do przodu, ale przecież zawsze w rekawie miała jeszcze swoje mniej czyste zagrania. I kiedy tylko Miller skręcił do wskazanej przez nią wcześniej łodzi…
— To nie ta!! — krzyknęła za nim, nie przestając poruszać rękami i nogami niczym żaba. — Płyniesz do złej łódki — chuj, że w pobliżu to była j e d y n a łódź i tak naprawdę nie dało się jej pomylić z niczym innym, jednak co robił każdy człowiek w takiej sytuacji? No wiadomo, że przystanął i musiał się rozejrzeć. Upewnić, że dobrze płynął, że obok nie było innego docelowego punktu. A kiedy tylko Archie przekręcił głowę, Abby przyśpieszyła, zanurzyła i… wynurzyła się tuż przed nim, ciężko łapiąc powietrze.
— Frajer! — dodała jakże pieszczotliwie, tym samym dając mu znać, że właśnie zrobiła go w bambuko. Wyleciała do przodu, odpychała się ile tylko miała siły w rekach od tafli wody i chociaż Miller dogonił ją na ostatniej prostej… jej dłoń finalnie jako pierwsza uderzyła o brzeg łódki. — PIERWSZA! — krzyknęła zadowolona, odwracając się w jego kierunku. Był tuż za nią. Wpłynął w nią z takim impetem, że oboje polecieli na ścianę żaglówki. Momentalnie poczuła, jak jej plecy uderzaja o twarde drewno. Całe szczęście była w takim wielkim stanie upojenia, że nawet się tym nie przejęła. Dzisiaj n i c ją nie bolało.
Nic też ją nie ruszało ani nie peszyło. Granice zostały zatarte do tego stopnia, że nawet się nie zaczerwieniła, kiedy jej dłonie zacisnęły się na ramionach Millera i przyciągnęła go w swoją stronę, zaglądając w jego piękne, niebieskie oczy.
— I co, Miller, jak smakuje przegrana? — prychnęła mu prosto w twarz. Ba, nawet dmuchnęła mu w twarz! Bezczelna. Kilka mokrych włosów podskoczyło na czole Millera, wywołując śmiech u Abby. — Wchodzimy na tą łódkę? — spytała po chwili, zadzierając do tyłu głowę. — Jakbyś wskoczył, to możesz mnie wciągnąć. No chyba, że mnie podsadzisz...

[Archie Miller]

ARCHIBALD MILLER!

Wohohohoho!

Zaśmiał się. Zaśmiał się tak bardzo, że aż poczuł ból w żebrach, gdy próbował się powstrzymać. No niech ktoś spróbuje śmiać się i płynąć jednocześnie! Katastrofa gwarantowana, serio. Walczył więc z sobą, ale dźwięk jej wzburzonego głosu, który krył w sobie to dobrze znane jego sercu rozbawienie sprawiał, że wariował. Okrutne to było zagranie z jej strony i mewy totalnie się z nim zgadzały, wystarczyło spojrzeć jak spieprzały z łódki, jakby ktoś celował do nich z broni… a to była tylko Wallace. Aż Wallace. Wzburzona Wallace. Nie zamierzał jednak dać się wyrolować czy wytrącić ze zwycięskiego transu, nawet gdyby okazała się teraz samą Yennefer z Vengerbergu, Kasandrą ze Sparty czy samą księżniczką Leią to za nic w świecie nie odwróciłby głowy! Chociaż w sumie Abby miała w sobie więcej niż te trzy razem wzięte, była genialna, bezczelna i cholernie pociągająca, a on…

To nie ta!! Płyniesz do złej łódki!

…był totalnym pacanem. F r a j e r e m, miała całkowitą rację, jak zwykle. Niby taki niezłomny, a wystarczyło zagranie rodem z podstawówki, by odwrócił głowę. Na ułamek sekundy naprawdę to zrobił, a to zaważyło na losach całego świata… no dobra, może nie całego, ale na losach jego wygranej na pewno. Rozejrzał się i już wiedział, że go wyrolowała. — Oooooo nieczyste zagranie — odparł zdumiony, choć nuta podziwu kryła się w jego – mimo wszystko – rozbawionym głosie. Jeszcze ostatkiem sił rzucił się w jej kierunku, ale był na przegranej pozycji.

PIERWSZA

Usłyszał to dobrze, aż za dobrze, bo był tuż za nią, gdy z dumą obwieszczała jemu, całemu światu i tym spłoszonym w oddali mewom swoje zwycięstwo. Bolały go uszy, duma też nieco ucierpiała, kolano które w jakiś pokraczny sposób uderzyło w łódkę gdy dopłynął też wołało o pomoc, ale on skutecznie to wszystko wypierał i na Abby napierał czując jej rozgrzany oddech na skórze, delikatne dłonie na ramionach i nogi trącające go pod wodą. Niczym, dosłownie niczym się już nie przejmował, niczego nie analizował, nie pytał. Ona pytała, jak smakuje… przegrana, jaka przegrana? — Słodko — wyszeptał prosto w jej wargi, z których skradł bezczelnie krótki pocałunek, a potem przesunął wargami po jej policzku, by trącając jej ucho zapytać. — Lepiej powiedz jak smakuje zwycięstwo zdobyte oszustwem…? — no przecież jej tego nie odpuści, duh.

Gdy dmuchnęła mu prosto w twarz i usłyszał jej śmiech nie potrafił powstrzymać własnego beztroskiego i głupkowatego rozbawienia. — To tak jakbyś właśnie zapytała czy woda jest mokra? No jasne, że wchodzimy! — i sam zadarł głowę do góry, bo nie był jeszcze do końca pewien jak powinni to zrobić. Jasne, mógł wskoczyć, widział nawet miejsce, gdzie sięgając ręką mógłby się wesprzeć, ale… — Podsadzić? — powtórzył unosząc brew, a kącik ust uniósł się ku górze w łobuzerskim uśmieszku. Pod wodą jego dłoń już przesunęła się bezczelnie z jej biodra na pośladek. — Złapię cię — dłoń w odruchu lekko zacisnął obracając do siebie tyłem — a potem podrzucę, musisz tylko złapać się krawędzi i wspiąć — wyjaśnił i wydawało się to całkiem proste. T e o r e t y c z n i e. W praktyce oboje byli pijani, nadzy, a pod ich stopami rozciągała się woda, a nie dno, od którego mogliby się odbić. Miller mógł polegać tylko na sile własnych ramion, całe szczęście, że miał je wypracowane. Mógł robić za jej prywatna trampolinę i wystrzelić ją w górę na… — 3… 2… 1… — przesunął znów dłonie na jej biodra, zmusił swoje podchmielone ciało do wysiłku, nabrał powietrza w płuca i pracując nogami uniósł ja do góry, na moment zapadając się pod wpływem ciężaru pod wodę, a kiedy wynurzył się naprawdę liczył, że w górze ujrzy dyndające w powietrzu nogi Wallace, ale nie. Nie udało się. — Próbujemy jeszcze raz, a jak się nie uda to spróbuję sam wejść i cię wciągnąć — oznajmił, po czym raz jeszcze złapał ją za biodra i zaczął pracować nogami jak pokręcony, by tym razem nie zapaść się pod taflę tak prędko. — 3… 2… 1… — z całej siły wypchnął jej pośladki do góry podrzucając ponad taflę, jednocześnie na moment lądując tuż pod nią, a gdy wynurzył się…

O, P O Ś L A D K I !

B I N G O !

Zobaczył idealne pośladki jak wisi na krawędzi. — Dajesz Wallace! — kibicując gapił się z podziwem i chyba, aż nowej energii nabrał i tych swoich dobrze zbudowanych ramion użył, by wspiąć się tuż za nią. Jedno niezdarne szarpnięcie, drugie, trzecie i już po chwili prześlizgnął się lądując plackiem tuż obok Abby na pokładzie. Serce waliło mu jak oszalałe i sam nie wiedział czy to od wysiłku, od alkoholu czy może tego, że zupełnie nadzy leżeli teraz tak blisko siebie. Znów głowę w jej stronę odwrócił. — Jakie masz życzenie? — zapytał, wpatrując się w jej błyszczące oczy.

[Abby Wallace]

Zakazany owoc.
Podobno smakował najlepiej.
I szczerze? Pijana wersja Wallace w stu procentach się z tym zgadzała. Bez dwóch zdań Archibald Miller — pierwszy tego imienia, zrodzony w burzy Whibty — smakował obłędnie. Jego miękkie usta, które tego wieczoru bezczelnie i bezkarnie mogła całować. Dłonie, które po raz pierwszy bez jakichkolwiek hamulców błądziły po jej nagim ciele. I to spojrzenie… te wpatrzone w nią oczy, w których zrodził się jakiś zupełnie nowy, bezczelny błysk. Inny niż wcześniej. Może go sobie wymyśliła, a może był to jedynie przypływ chwili, jednak musiała przyznać, że kiedy przyciskał ją swoim ciałem do brzegu łodzi, wyglądał niesamowicie.
Zapatrzyła się na moment na ten widok.
Na jego umięśnione ramiona, na których skrapiała się woda. Na twarz, uśmiechniętą od ucha do ucha i włosy, które już wcale nie stały, a oklapły mu prosto na czoło, tworząc swego rodzaju garnek. Może i słońce zaszło już prawie całkowicie za horyzontem, zrobiło się wyjątkowo ciemno, a jednak w tym wszystkim ich oczy błyszczały dobrze. Szczególnie po tym przelotnym pocałunku, który skradł sobie wraz z jej pytaniem jak smakowała przegrana.
Zadrżała nie tylko na jego odpowiedź ale przede wszystkim to, jak miękkie usta zabłądziły gdzieś w okolicach jej ucha. Czuła, jak gęsia skórka formuje się w miejscach, które dotykał, jak ciepły, elektryzujący prąd już mknię po kręgosłupie, gdy z jego ust tym razem padło pytanie w jej kierunku.
Lepiej powiedz jak smakuje zwycięstwo zdobyte oszustwem…?
Westchnęła głośno, odchylając głowę lekko na bok. Z jednej strony jakby się nad tym faktycznie zastanawiał, a z drugiej jakby po prostu chciała dać mu jeszcze lepszy dostęp do własnej szyi. Biodra zresztą również wypchała w jego kierunku. Już nawet nie panowała nad tym, co robiło jej ciało. Żyło swoim życiem, bo jej pijana głowa już niczym się nie przejmowała. A oszukane zwycięstwo jak smakowało?
— O b ł ę d n i e — wycedziła przez zęby, przymykając oczy. Bo tak właśnie było. Obłędnie. Nie z tej kurwa ziemi. Miała wrażenie, że na moment przenieśli się do jakiejś alternatywnej rzeczywistości. Miejsca, gdzie wszystko było po prostu łatwe. Gdzie nie istniało coś takiego jak prawo przyjaźni i to całe nie powinniśmy. Powinni. A nawet tak wypadało.
I może połasiłaby się do niego jeszcze bardziej, gdyby nie chęć wspięcia się na łódkę. Zawsze przecież wpadali przy sobie na kompletnie odklejone pomysły, które zresztą od razu musieli realizować. Tak też było w tym przypadku, jednak na drodze stanął sam sposób dostania się na pokład. Podsadzenie Wallace brzmiało jak świetny plan. Jej pijana głowa kompletnie nie pomyślała o tym, że będzie w tej pozycji świecić nagimi pośladkami przed swoim najlepszym przyjacielem. Ba, ona tam przy tej łódce nie miała w sobie ZA GROSZ jakiegokolwiek wstydu. Nic. To pojęcie nawet obok niej nie stało. Co więcej, kiedy tylko Miller przesunął swoją dłoń na jej pośladki, wetknęła jakaś rozanielona, uderzając potylicą o ściankę łodzi. A potem wstrzymała oddech, gdy odwrócił ją do siebie tyłem. Różne rzeczy chodziły jej po głowie, serio. I aż pożałowała, że zaraz się od niej odsunął, by spróbować ją podsadzić.
— Złapie się złapie, o mnie się nie martw, Miller — machnęła na niego ręką, kiedy zaczął się mądrzyć. Co on myślał, że ona nie da rady? Abigail Wallace? No to jeśli tak myślał to… miał pełną rację. Nie dała rady. — Kurwa — pierwsza próba skończyła się samym łapaniu za brzeg łodzi. Ręce miała na tyle niezdarne i śliskie, że od razu jej uchwyt puścił. Dopiero za drugim razem nauczona już doświadczeniem, chwyciła za knagę. Zacisnęła na niej mocno palce i… — JESZCZE TROCHE — krzyknęła bardziej do siebie niż do niego, chociaż w duchu liczyła, że Miller jeszcze ją dopchnie do środka.
Finalnie udało jej się zarzucić jedną nogę i chwała bogu, że było już ciemno, bo zaświeciłaby nie tylko pośladkami tuż przed jego twarzą, kiedy nagle kompletnie się rozkraczyła. I to był moment, kiedy te wszystkie godziny na SORze faktycznie się przydały. Gdy musiała szarpać się z ciężkimi maszynami i przewozić łózka. Użyła całej swojej siły, by pozostać po odpowiedniej stronie łodzi i finalnie przekręciła się do środka. Padła na plecy zaraz w kokpicie, śmiejąc się głośno. Kątem oka widziała poczynania Millera, a kiedy ten wylądował tuż obok, przekręciła głowę w jego kierunku.
Jakie masz życzenie?
Szczerze? Miała jedno. Żeby to po prostu trwało. Żeby ta dziwna chwila uniesienia nigdy się nie kończyła. Nawet nie wiedziała, kiedy poczuła się tak dobrze. Kiedy jego bliskość stał się tak gorąca, tak przyjemna, tak kurewsko komfortowa, że jedyne o czym była w stanie myśleć, to by mieć go jeszcze bliżej. By bezczelnie wdrapać się na niego, a potem…
— Masz zakaz poruszania się — rzuciła w końcu, zupełnie nagle i chyba bez większego namysłu. — To jest moje życzenie. Masz się nie ruszać. Ani, kurwa, drgnąć, Miller — oczy jej się zaświeciły. Mimo mroku, który zapadł mógł widzieć na jej twarzy dziecięcą radość. I coś jeszcze. Beztroskę? A może kolosalne ilości pożądania? To ostatnie mógł rownież widzieć w jej gestach, kiedy poderwała się do góry i po chwili znowu nad nim wisiała. Tuż nad jego ustami.
— Zostajesz w takiej pozycji… — wyszeptała, nachylając się coraz bliżej. Tak blisko, że mógł czuć na polikach jej ciepły, przyśpieszony oddech, wraz z palcami przy potylicy, które wdarły się w morke blond włosy. Nie pocałowała go jednak. Jej dolna warga jedynie otarła się bezczelnie o tą jego, jednak zaraz potem usta Abby zeszły niżej, na jego szyję. — Z rączkami przy sobie — mruczała mu prosto w skórę, na której złożyła kilka mokrych pocałunków. Jeden po drugim. Pierwsze przygryzała, a zaraz potem kontrowała ciepłym muśnięciem ust. Aż nie doszła do obojczyka. Wtedy po raz pierwszy zadarła lekko głowę i spojrzała w jego oczy. A potem b e z c z e l n i e zaczęła przesuwać się niżej. Po klatce piersiowej i brzuchu. Nie omijając ani jednego milimetra jego ciała. Jej wargi wraz z językiem znaczyły tylko sobie znane mokre ścieżki, a dłonie w tym czasie przesuwały się po drugiej stronie, ryjąc dla odmiany lekko czerwone pręgi na skórze.
Starała się.
Robiła wszystko, by doprowadzić go na skraj.
Do szaleństwa.
Gotowa wykorzystać ten jeden, jedyny moment, gdy miała władzę we własnych rękach i kompletną paćkę zamiast mózgu. Przypływ tak wielu skrajnych emocji i jakiejś chorej żądzy, nad którą nie umiała zapanować. Sama nie wiedziała, gdzie leżały granice, bo te chyba zostawiła na brzegu wraz z ubraniami. Chciała to wszystko i jeszcze więcej. No tylko pytanie, czy Miller w ogóle był w stanie spełnić jej życzenie?

Archie

[Archie Miller]

obłędnie

[ o - błęd - nie ] przysłówek

1. «będący wyrazem obłędu, szaleństwa lub choroby psychicznej»
2. pot. «nadzwyczajny, wspaniały, niesamowity, fantastyczny»
3. w słowniku Archibalda Millera «sposób, w jaki Abby Wallace topi na samym dnie jeziora ostatnie resztki rozsądku swojego najlepszego przyjaciela, doprowadzając go jednym pieprzonym życzeniem do absolutnego szaleństwa»


Istniały dwie opcje: albo Wallace robiła w s z y s t k o obłędnie, ale Miller już popadał w obłęd. Nie był pewien, ale jedno z dwóch na pewno, a może i nawet dwa w jednym, wcale by się nie zdziwił. Wariował przecież, gdy tak odchylała głowę i bezczelnie otwierała mu cały dostęp do swojej szyi, w którą chętnie by się teraz schował i na której zostawiałby mokre ślady po pocałunkach. I te jej cholerne biodra rwące się do niego pod wodą, na których chętnie swoje dłonie zaciskał przyciągając do siebie bardziej. Już w tej wodzie ledwo utrzymywał się na powierzchni. Tonął, całkowicie tonął w zupełnie wcale nie takich nowych nowych odczuciach względem Wallace i tym razem nie zamierzał łapać się żadnego koła ratunkowego. Zamierzał pociągnąć ją ze sobą na dno, gdy tylko uda się im wspiąć na łódkę. I wiedział, że i ona tego chce. Widział to, kiedy obracał ją w stronę łódki łapiąc za nagi pośladek. Dostrzegł ten błysk w jej oku, to rozanielenie w jej oczach i wyrył to sobie w pamięci. Zresztą całą tą szaloną wspinaczkę w jej wykonaniu też zapamiętał, te wszystkie idealne widoki, gdy wciągała się siłą własnych mięśni do góry. Wyryło się mu to pod powiekami z taką dokładnością, że gdyby stracił wzrok to dalej pamiętałby każdy milimetr jej ciała napinający się na krawędzi tej łódki. Mógłby zapomnieć wiele z tego wieczoru, ale nie ją tu i teraz, kiedy spoglądała na niego swoimi błyszczącymi oczyma z życzeniem wypisanym na twarzy, ale jeszcze nie wypowiedzianym.

Masz się nie ruszać.

Że co, proszę?! Nie no, obłąkana do reszty! Tyle, cholera… tyyyyyylleeeeee opcji do wyboru, a ona mu każe się nie ruszać?! Jemu? Dobre sobie, powiedzieć Archibaldowi Millerowi – chłopakowi, któremu w żyłach płynie chyba z litr alkoholu, jeśli nie więcej, a serce pod żebrami wybija niezdrowo szaleńczy rytm – żeby leżał nieruchomo, kiedy całkowicie naga Abby Wallace siada na nim i to gdzieś pośrodku jeziora, na czyjejś łódce, bóg jeden wie gdzie pod gołym niebem.

Ani, kurwa, drgnąć, Miller.

Wariatka. Przecież to jak wsadzenie mu w dłoń odbezpieczonego granatu jednocześnie mówiąc, żeby nie pękał. Pękał. Aż taki kurwa twardy to on nie był. Był, ale nie tam gdzie powinien. Czuł, jak w jego głowie rozświetla się teraz milion czerwonych kontrolek, wprawiając go w stan pełen gotowości, a fala gorąca zaczęła zalewać jego ciało. Zapomniał jak się oddycha.

Z rączkami przy sobie.

Ja pierdole.
Próbował.

Archibald Miller naprawdę przez pewien czas próbował naprawić ten error, postawić swój system znów na właściwie obroty, kiedy tak leżał na pokładzie z rękami rozłożonymi na boki, nie zdając sobie nawet sprawy z tego jak wiele wysiłku go to kosztowało i jak mocno wbijał teraz palce w pokład. Każdy jego mięsień napinał się czując na sobie jej ciężar i ciepło jej nagiej skóry. Oczy mu pociemniały, gdy jej ciepły oddech wpadał między jego mokre włosy, a jej pomruk dźwięczał w głowie głośniej, niż cholerne dzwony na kościelnej wieży. Nie no, ona była… piękna, zjawiskowa, niesamowicie n i e n o r m a l n a. Wariatka. Psychopatka. Dręczycielka. Kusicielka. Gdy jej usta musnęły jego szyję z ust wyrwał się mu pomruk, chciał protestować, a jednocześnie się zachwycał tym jak przygryzała jego skórę, a potem znaczyła ją swoim ciepłym językiem. Jeden… dwa… trzy… To był ten moment, w którym na pokład dołączyły do nich zdechłe pieski. Równie szybko co wpadły na pokład, znalazły się poza burtą, bo Abby nie brała jeńców. Szła po swoje, a gdy przesuwała się coraz niżej w dół jego brzucha, Miller nie był już pewien, czy ona sama chciała spełnienia tego życzenia. — Wallace — sam nie poznał swojego głosu, gdy z trudem wymówił jej nazwisko przez zaciśnięte gardło. Świat wirował, łódka kołysała się na wodzie, a Archibald Miller… drgnął. Tak, drgnął, ale czy można było się mu dziwić, kiedy jej słodkie usta panoszyły sie po podbrzuszu? Całe ciało drgnęło, on też drgnął w nieprzyzwoity sposób. Kurwa ruszył się pomimo jej ostrzeżeń, a reszta to już było pieprzone domino i o nie… ani myślał teraz trzymać rączki przy sobie. Bezczelnie dłońmi odszukał jej uda, po czym przesunął je wyżej na jej pas i niewiele myśląc poderwał ją do siebie. Przyciągnął jej ciało mocno, wyżej, znów mając jej twarz przed oczami i widział to, widział żądzę w jej oczach. — Życzenie życzeniem — wyszeptał poważnie, jedną dłoń wplatając przez kark w jej mokre włosy i przytrzymując, by żadna głupota czy jakakolwiek próba oddalenia się, nie wpadła jej do głowy — ale żaden ze mnie dżin, a tym bardziej specjalista od rzeczy niemożliwych — bo właśnie tego od niego wymagała, czegoś niemożliwego, a potem pewnie obrócił nią, ułożył na deski i uścisk na jej włosach zluzował ręką przesuwając po jej szyi — musisz… — obojczyku — pomyśleć… — zsuwając dłoń na jej pierś na moment się zatrzymał lustrując ją swoim spojrzeniem, z trudem wracając do jej oczu — inne życzenie — koniec, kropka. — Myśl i ani, kurwa, drgnij, Wallace — oznajmił, bezczelnie się uśmiechając na krótko przed tym jak ustami musnął jej obojczyk, zsuwając się niżej i niżej, kierując się do miejsca, które nie czuło ciepła Millerowskiej dłoni, a które zasługiwała na taką samą uwagę…

Skoro jego twarz znalazła się między jej piersiami, to gdzie leżały granice?
Gdzieś na dnie jeziora zapewne.
Tam gdzie ich miejsce.