[Jayce Byrne]

014.

outfit

Rozpiętość kampusu czuł na całym ciele. To, w jaki sposób powietrze przechodziło przez niego, uderzając rześką falą o ciasny splot katany i podkoszulka, gdy szedł przez dziedziniec. A także to, jak jego własne stopy, wciągnięte w buty sportowe, nabierały pędu z każdym kolejnym krokiem, długo nie dając się zatrzymać na żadnej przeszkodzie. Dopiero wejście do głębi budynku studenckiego i ostry zakręt w kierunku podziemi, gdzie zorganizowano Dom Strachów, wymusił na nim spowolnienie ruchów.
W środku korytarza czuć było doskonale woń wiszącej w powietrzu wilgoci i woluminów starych książek, wyłożonych na metalowych regałach pod ścianą, o których pewnie dawno zapomnieli pracownicy uniwersytetu. Ich pożółkłe strony i zmarniałe grzbiety niemal rozrywały się zużyte przez czas.
Pewnie stare podręczniki, przeszło mu przez myśl, gdy zerkał z ciekawością w ich kierunku, zgarniając do dłoni jeden z nich i szeleszcząc papierem przy wertowaniu kartek. Burzył tym panującą w tej części korytarza zmowę milczenia, ale zupełnie się tym nie przejął, podobnie jak tym, że był wcześniej w błędzie: nie książki, nie podręczniki, a prace studenckie.
Właśnie one leżały na regałach.
Całe stosy poukładane w brudnych tunelach ciemnych podziemi. Czyżby tyle warta była wiedza studencka? Zaśmiał się do siebie na tę myśl, ruszając śmiało przed siebie w całkiem niezłym humorze. W ciągu kolejnych paru minut dotarł więc w odpowiednie miejsce, oznaczone wielkim napisem “DOM STRACHÓW DLA WYRZUTKÓW”. Dopiero osoba, którą tam spotkał, zatrzęsła jego nastrojem.
Dziewczyna nazywała się Jasmine i sprawiała wrażenie równie pretensjonalnej, co jej imię. Spotkał się z nią tylko raz — w damskiej części akademika, gdzie spędzili przyjemną, ale dość głośną noc — i do dziś nie potrafił pozbyć się dwóch rzeczy w jej towarzystwie: wspomnienia jej charakterystycznego, zbyt teatralnego jęku oraz niej samej, bo gdy tylko spotykali się gdzieś przypadkiem, nie odpuszczała go na krok, wczepiona w jego ramię bez przerwy.
Choć lubił własne ciało, powoli zaczynał rozważać amputację wszystkich kończyn, byle tylko utrudnić jej nagabywanie go. Świat zdawał się jednak z niego nieco kpić, bo nie tylko studiowali na jednym kampusie, ale również okazało się, że na kilku wspólnych wykładach, dlatego też wolał nie robić sobie u niej wroga. Wyglądała na taką, co lubi się mścić.
— Wiesz Jasmine, nie mam czasu, umówiłem się tu z kolegą…
Ostatnia deska ratunku nadeszła do niego w postaci nieznanego mu studenta: był wysoki, przystojny i wyglądał na luzaka, do tego wydawał się nigdzie nie spieszyć.
(Idealny kandydat).
Jayce nie czuł skrępowania, gdy bezceremonialnie szarpnął nieznajomego za ramię, przyciągając go do swojego drugiego i niestety jedynego wolnego boku. Uśmiechnął się przy tym uprzejmie do “koleżanki”:
— Właśnie szliśmy do Domu Strachów, a wiem, jak nie znosisz wszystkich tych jump scare’ów, więc sama rozumiesz… — znalazł wymówkę na poczekaniu, korzystając z tego, że w zaskoczeniu kobieta rozluźniła uścisk.
— To cześć! — to mówiąc, wyrwał się jej, wciąż trzymając swojego “kolegę” za ramię i popychając go w kierunku dekoracji halloweenowych, będących progiem wejścia do Domu Strachów.

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

Halloween z pewnością nie było tym, na co Dean czekałby niemal cały rok z niecierpliwością. Jasne, fajnie było się przebrać, przy okazji lądując na jakiejś imprezie, na której mógł podziwiać wdzięki i kreatywność ponętnych niewiast i chłopców, których wyobraźnia nijak się nie ograniczała do przyzwoitych kostiumów, ale poza tymi aspektami było to dla niego święto, które utwierdzało go jedynie w przekonaniu, że posiadanie dzieciaków nie było na liście jego rzeczy do zrobienia przed śmiercią. Krzyczało to niczym opętane i potrzebujące egzorcyzmów stworzenie, zapewne licząc, że podobnymi dźwiękami dostanie to, czego chciało.
Żeby życie faktycznie tak wyglądało…
W tym roku Vanberg miał spędzić ów noc na uniwersytecie, na którym umówił się z Benjaminem, żeby razem popatrzeć, co zostało zorganizowane w tym roku. Obaj nie mieli planów, a przynajmniej pozornie, bo szybko okazało się, że Thallman znalazł wymówkę w postaci jakiegoś człowieka, którego imienia nie chciał mu nawet zdradzić! Czy przyjaciel właśnie wystawił go dla tej blondwłosej kukły prawniczej?
Nie mając zamiaru wracać do domu (skoro już pofatygował się, żeby tu przyjść) uznał, że pokręci się trochę po Domy Strachów wiedząc, że i tak nie znajdzie w nim niczego, co zmusiłoby go do posikania się w gacie z przerażenia. A wiedział, że i takie wypadki zdarzały się to słabszym osobnikom.
Rozglądając się po podziemiach musiał przyznać, że klimatycznie dostosowano miejsce do wydarzenia. Punkt dla kogoś, kto odpowiadał za organizację. Oby tak samo dobrze poszło mu w środku, bo kto nie lubił sobie podskoczyć kilka razy, kiedy coś na niego wyskoczyło. A jeśli w tym wszystkim Dean miał służyć ramieniem jakiejś pięknej, bojaźliwej niewieście, która podziękowałaby mu w naturze na koniec spotkania, tak win win dla niego.
Szybko okazało się, że wyobrażenia o dziewczynie przesłoniła mu męska wersja, która dodatkowo bezceremonialnie pociągnęła go za ramię tak, jakby znali się od nie wiadomo jakiego czasu. Szybkie spojrzenie na twarz i Dean wiedział, że nigdy z człowiekiem nie miał do czynienia - zapamiętałby przystojną buźkę, pewnie znajdując przy tym sposób, żeby i resztę ciała zobaczyć bez ubrań.
-Nie mówiłeś, że na naszą straszną randkę weźmiesz kogoś jeszcze - skrzywił się teatralnie, zerkając na dziewczynę, której najwidoczniej nieznajomy koło siebie nie chciał. Miał szczęście, że Vanberg był osobą adaptującą się łatwo do sytuacji. Pozornie, bo za wszystkim kryła się chęć ugrania czegoś dla siebie. - Słuchaj cizia, ten pan dzisiaj jest zajęty, idź poszukać innego demona na ten wieczór - uśmiechnął się do niej, dając lekkiego pstryczka w nos. A kiedy zniknęła, obrócił się do swojego towarzysza.
-Doceniam kreatywność, bo w taki sposób chyba jeszcze nikt nigdy nie zdobył mojej uwagi - skomentował, lustrując go bezczelnie. Kolejne szczęście - wyglądał dobrze, bo z brzydkimi Dean nie miał zamiaru się zadawać. - Gdzie chcesz mnie porwać, co? Pamiętaj, wymagający jestem - dodał, by zaraz za pomocą lekkiego popchnięcia przekroczyć prób Domu Strachów. - Oczekujesz, że będą cię łapał za ręką czy inne części ciała, kiedy tylko coś na nas wyskoczy? Bo jak coś jestem otwarty na sugestie za co mogę - szepnął do niego, kiedy oczy sprawiła mu ciemność.

Spoiler

Rzucacie kostką 1d20 (1-20), aby sprawdzić, co spotka Was w Domu Strachów. Warunkiem zaliczenia scenariusza jest wykonanie minimum 3 rzutów kostką.

1. Nagle zza pleców wybiega na Was aktor w stroju Lurcha i uderza z całej siły wielką, drewnianą deską w ścianę tuż obok Twojej głowy z potężnym hukiem!
2. Przechodzicie obok starej szafy, gdy jej drzwi z impetem otwierają się na oścież i ze środka wylatuje chmara czarnych sztucznych kruków na sprężynach.
3. Zza ciężkiej czarnej zasłony niespodziewanie wyskakuje aktor z działającą piłą mechaniczną i rusza prosto na Was.
4. Mijacie z pozoru nieruchomy manekin w rogu. Nagle żywy aktor przebrany za Hyde’a gwałtownie do Was doskakuje i rzuca się na kratę obok Was z głośnym wrzaskiem.
5. Przechodzicie po wąskim podeście, gdy z ukrytej w ścianie klapy wyskakuje ramię aktora i łapie Cię mocno za kostkę lub nogawkę spodni.
6. Gdy mijacie stół sekcyjny, leżący pod prześcieradłem aktor nagle gwałtownie siada, wali pięścią w metalowy blat i krzyczy.
7. Zza zakrętu tuż przed Twoją twarzą spada z sufitu na grubej żyłce duży, obrzydliwy rekwizyt odciętej głowy, a z głośnika wydobywa się krzyk.
8. Nadepnięcie na ukryty przycisk w podłodze uruchamia zapadnię tuż przed Wami, cudem nie spadacie w dół.
9. Z ciemnej wnęki wyłania się Wujek Fester i udaje, że jest rażony prądem.
10. Przechodzicie przez wąski korytarz, gdy nagle ściany po obu stronach gwałtownie się do Was przybliżają (są przesuwane przez obsługę), ściskając Was w mroku.
11. Nagle zza regału z książkami wyskakuje Wujek Fester i wali wielkim, metalowym prętem w pustą, blaszaną beczkę tuż obok Was.
12. Po naciśnięciu na ukryty przycisk w ścianie spadają na Was sztuczne pająki.
13. Aktor grający Rączkę (ukryty za ścianą) nagle wystawia rękę przez dziurę w ścianie i mocno szarpie Cię za włosy lub kaptur!
14. Z ciemnego kąta wyskakuje aktor z głośną, metalową kołatką i zaczyna gonić Waszą grupę przez całą długość korytarza.
15. Przechodzicie obok dużej, zamkniętej skrzyni, która nagle zaczyna gwałtownie się trząść i łomotać od środka, jakby coś próbowało z niej wyważyć wieko.
16. Tuż nad Waszymi głowami nagle opada gruba, ciężka sieć z roślino-podobnymi pnączami, zaplątując całą grupę w ciemnościach.
17. Ze ściany obok Was z głośnym trzaskiem odpada płat sklejki, a ze środka wyskakuje zakrwawiony aktor, zastępując przejście.
18. Przechodzicie obok ciemnego lustra, gdy nagle za nim włącza się reflektor, ujawniając aktora w strasznej masce po drugiej stronie szyby.
19. Z sufitu z głośnym świstem opada worek ze sztucznymi zwłokami, uderzając w pierwszą osobę w grupie.
20. Z ciemnej wnęki tuż obok Was nagle wyłania się Wednesday i oblewa Was wiadrem czerwonej farby.

Jayce Byrne

[Jayce Byrne]

Niejasny status ich relacji ze znacznym wyprzedzeniem przeszedł parę standardowych etapów, startując od zwykłych nieznajomych, a zatrzymując się na strasznej randce, której brzmienie z początku nie wzbudziło w Byrne’u żadnych, romantyczno-seksualnych skojarzeń, jako że organizowany w podziemiach Dom Strachów i towarzyszące im miejsce tuż przed jego wejściem dawały jasną wskazówkę co do tego, jak można było interpretować słowa bruneta.
W istocie, okoliczności były straszne, wręcz horrorowe, biorąc pod uwagę mnożące się przed ich oczami dekoracje halloweenowe. Dopiero kolejna wzmianka nieznajomego, skierowana do Jasmine, sprawiła, że w naturalnym instynkcie podniósł nieco brwi, zaskoczony tym, jak szybko mężczyzna obok odnalazł się w tej sytuacji i przy okazji przekuł ją w interes dla siebie. Jego wypowiedź przeszła bowiem jednoznacznie w gładki flirt, nazywając Jayce’a demonem (do dopełnienia tego obrazu brakowało jedynie określenia “seksowny”), co jednocześnie okazało się całkiem sprawną formą dystyngowanej złośliwości, zakończonej pstryczkiem w nos Jasmine.
Wprawdzie nie miał w nawyku odrzucać ludzi tak gwałtownie i bezpośrednio, ale… tym razem cała wina leżała po stronie jego dzisiejszej randki. Randki, która nagle przybrała nieoczekiwany obrót i której ramy zmieniały się z każdą kolejną, co rusz śmielszą wypowiedzią nieznajomego.
— Lubię być pierwszy — przyznał Jayce, chociaż nie to miał w intencji, gdy zaczepiał studenta, wcale nie planował zyskiwać czyjejś uwagi. Facet obok po prostu wydał mu się idealną wymówką i ratunkiem przed dalszą rozmową z natrętną Jasmine.
— Za wszystko — szepnął mu tylko obiecująco do ucha, nim oboje wkroczyli do środka Domu Strachów, z każdej strony zalani otaczającą ich ciemnością. Parę powolnych kroków zajęło mu przyzwyczajenie wzroku na tyle, by rozróżnić w środku kluczowe kształty. Puścił przy tym rękaw Deana, choć pozostał w znacznej bliskości z nim, wciąż czując obok siebie jego obecność i lekki zapach perfum.
— Ogranicza Cię tylko Twoja kreatywność — dodał cicho, nie wspominając przy tym o śmiałości. Tę już mężczyzna przy nim zdążył udowodnić wcześniej.
Ciemność tymczasem splunęła na nich kolejną atrakcją wieczoru, gdy po ledwie kilku sekundach w jednej z bocznych wnęk coś się poruszyło. Z początku Jayce dostrzegł wyłącznie cień sylwetki, dopiero potem, pod światłem skromnej, ledwie żarzącej się jarzeniówki, zawieszonej smętnie nad nimi, był w stanie określić, z czym mają do czynienia.
Zza winkla wyłonił się pospiesznie taranujący ich drogę Wujek Fester, blady i osobliwie zadowolony z własnego istnienia, by dosłownie chwilę później odegrać przed nimi gwałtowny spazm, sugerujący rażenie niewidzialnym prądem. Aktor, wykrzywiający kończyny w groteskowym tańcu, choć bardzo się starał, nie przestraszył ich. Jayce przyglądał się temu z cieniem rozbawienia, które leniwie rozgościło się w kąciku jego ust; z ciekawości jednak, kiedy Fester szarpnął się po raz ostatni, nim zastygł w teatralnym bezruchu, Byrne zerknął na Deana.
Być może dlatego, że wciąż próbował odgadnąć, jak daleko sięgała swoboda, z jaką nieznajomy wkroczył w jego wieczór, i czy ten był prawdziwie odważny, czy po prostu pyskaty.


Kostka 1: 9

9. Z ciemnej wnęki wyłania się Wujek Fester i udaje, że jest rażony prądem.

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

Dean nie lubił się dzielić i było to powszechnie wiadomo zwłaszcza, jeśli chodziło o drugą osobę. Skoro już miał okazję spędzić przyjemnie czas z przystojniakiem, który sam pchał mu się w ramiona, to nie było możliwości, by jakaś panna, nie ważne jak ładna, wtrybiała mu się w plany, które zmieniły się za sprawą obecności nieznajomego. Był elastyczny, umiał się odnaleźć w każdej sytuacji i miał nadzieję, że spławiona dziewczyna też poradzi sobie z rozczarowaniem, które ją spotkało. Chociaż nie, wcale nie było mu nawet przykro z tego powodu, bo jeśli byłaby odpowiednio obrotna i stanowcza oraz miała do zaoferowania więcej niż fajne cycki, pewnie owy mężczyzna nie poświęciłby uwagi Vanbergowi, a tan niechybnie skazany byłby na towarzystwo kogoś, kto okazałaby się zwyczajnie nudny. Tu jednak dostrzegł pewne możliwości, ponieważ osobnikowi daleko było do pruderyjności i braku pewności siebie. Tę zdążył zaprezentować w całej okazałości, zaskarbiając sobie uwagę tancerza.
-Taaak? W takim razie liczę, że jeszcze dzisiaj mnie zaskoczysz i uda ci się to osiągnąć również w innych kategoriach - uśmiechnął się do niego lekko, wzrokiem przebiegając po sylwetce. Niemal zawsze w taki sposób oceniał swojego rozmówcę, ale nie było się czemu dziwić - Dean lubił przebywać w towarzystwie osób dobrze się prezentujących. A jeśli przy okazji mógł trochę pofantazjować o tym, co kryło się pod ich ubraniami? Well, why not?
Uniósł tylko lekko brwi na jego przyzwolenie. Wszystko brzmiało jak najpiękniejsza pieśń, chociaż miejsce, które niestety publiczne, nie ułatwiało mu za łapanie za owo “wszystko”. Wszedł jednak niestrudzenie do Domu Strachów przekonany, że dzisiejsze doświadczenia, jak również nowa znajomość zrekompensują mu ewentualnie niedociagnięcia.
-Uwierz mi, dla mnie nie ma żadnych ograniczeń. Pytanie tylko czy jesteś gotowy na nią i na ewentualne konsekwencje. Ostatecznie nie mogę zagwarantować, że nie trafimy do aresztu za nierząd publiczny - wzruszył lekko ramionami, przyglądając się dekoracjom, co jakiś czas jedynie spoglądając na jego towarzysza, którego twarzy i tak nie mógł w pełni podziwiać w tejże ciemności. Tylko sporadycznie światło raczyło ich swoją obecnością, co Dean wykorzystywał na zachowanie równowagi, żeby nie zaliczyć żadnej, nieplanowanej gleby. To zepsułoby jego image skutecznie, a przecież chciał się zaprezentować ze strony jak najlepszej, by to właśnie z niej zostać zapamiętanym.
Skrzywił się lekko, kiedy na ich drodze pojawił się Foster, który zachowywał się jak epileptyk w fabryce żarówek. udawanie porażenia prądem musiało być nie lada wyczynem i gdzieś tam nawet docenił starania, chociaż nie mógł powiedzieć, że było to straszne. Przynajmniej dla niego, ponieważ grupka dziewcząt za nim wydała z siebie donośny pisk, który rozniósł się echem po korytarzu.
-Liczę, że dalej dreszczyk emocji będzie znacznie bardziej odczuwalny - skomentował cicho, korzystając z okazji, że mógł się do mężczyzny przysunąć, lekko ocierając się o niego ramieniem.
Podążyli dalej i ledwie weszli na wąski podest, kiedy niespodziewanie ktoś złapał Deana za kostkę, czym skutecznie zachwiał jego równowagą. Poleciał trochę do przodu, zatrzymując się na swoim towarzyszu, który okazał się być wspaniałą podporą. No i prosze, wyszło na to, że tym razem to Vanberg na kogoś leciał.
-Mój ty bohaterze - prychnął cicho, nie omieszkując dłonią przesunąć po jego ciele. jak już miał okazję, to należało skorzystać, a w razie czego nawet o molestowanie nie zostanie posądzony.

Kostka I: 5

5. Przechodzicie po wąskim podeście, gdy z ukrytej w ścianie klapy wyskakuje ramię aktora i łapie Cię mocno za kostkę lub nogawkę spodni.

Jayce Byrne

[Jayce Byrne]

Dean miał ładny uśmiech. Kiedy Jayce patrzył na ten prosty gest w jego wykonaniu, trudno byłoby mu się kłócić z tym oczywistym wręcz faktem. Jednocześnie jednak dostrzegał w tym pewne widmo zbliżających się krok za krokiem komplikacji. Bo gdy zaczepiał go w celu pozbycia się Jasmine, przez myśl by mu nie przeszło, że trafi na kogoś swojego kalibru. Pewnego siebie, bezpruderyjnego i gotowego kawałek tej energii oddać bez zająknięcia światu. Istniało przy tym coś niezmiennie przyjemnego, ale również nieprzyzwoitego w sposobie, w jaki decydował się żyć: w wolności, jakiej ulegał i w śmiałości, której zwykle hołdował. Jeśli więc Dean miał choć w połowie podobnie, to było to niczym innym, jak zwiastunem kłopotów.
Mimo tego, a może właśnie przez to, zaśmiał się na jego słowa, kiedy ten próbował namówić go do kolejnych, “pierwszych razów”. Być może miał w planach czymś go jeszcze zaskoczyć, kto wie. Wzrok nie pozostawał przy tym dłużny nieznajomemu, również przesunął niezobowiązująco po sylwetce chłopaka (a może powinien sklasyfikować go jako mężczyznę?), oceniając przy tym nie tylko jego wygląd, ale również towarzyszącą mu aurę.
— Tak w ogóle to Jayce — rzucił między przejściem do Domu Strachów, a kolejną wypowiedzią jego towarzysza. Później pierwsze skrzypce jego skupienia grały wokół dekoracji i szukania ewentualnych aktorów w strefie zabawy, więc nie od razu odpowiedział na słowa bruneta. Dopiero gdy sparaliżowany prądem Wujek Fester zszedł im z drogi, powrócił do głównego wątku:
— Może właśnie będzie to ten pierwszy raz, o który tak ładnie prosiłeś — Kwestię nierządu publicznego pozostawiał zupełnie otwartą. Nie zakładał co prawda, że będą się chcieli od razu miziać po kątach, ale prawda była też taka, że tego nie wykluczał. Póki co jednak oboje pozostawali grzeczni, a Jayce był nawet na tyle powściągliwy, że przy otarciu się ramienia mężczyzny o jego własne, jedynie uśmiechnął się kącikiem ust. Normalnie wykorzystałby jego słowa do stworzenia jeszcze większego napięcia między nimi, po spektaklu Festera nie mógł jednak odgonić się od myśli, że i on liczył na nieco więcej.
Z tą myślą wyprzedził nieco chłopaka i na wąski podest przejściowy, między jedną, a drugą strefą Domu Strachów wstępował jako pierwszy, co najwyraźniej opłaciło się im obu, sądząc po tym, jak szybko nieznajomy znalazł sobie w nim podporę. Ciężar, odczuwalny na plecach, ugiął go nieznacznie do przodu, silnie zbite mięśnie barków i grzbietu amortyzowały jednak uderzenie, a Jayce instynktownie i płynnie wyprostował kręgosłup, częściowo przechylając ramię w kierunku mężczyzny, umożliwiając mu tym samym przesunięcie dłoni z tyłów własnej sylwetki, na bok i tors, w czym zresztą mu pomógł, całkiem już odwracając się ku niemu i przytrzymując jego dłoń przy swoim ciele.
— To czyni Cię księżniczką w dzisiejszym zestawieniu — zażartował, parskając w rozbawieniu. Szedł przy tym całkowicie tyłem, nieco wolniej niż dotychczas, by przez moment skupić się na brunecie i nigdzie przy tym się nie wywrócić. Nie dostrzegł jednak wyłaniającego się zza regału wujka Fostera, który najwyraźniej po pierwszym fiasko i próbie zastraszenia ich, teraz zebrał w sobie nowe siły, uderzając z hukiem metalowym prętem o pustą beczkę.
Głuchy, ciężki dźwięk przebił się wysoko ponad ich rozmowę, nie tylko ją przerywając, ale również podnosząc zaskoczone ciało Jayce’a w stan najwyższej gotowości (do walki? do ucieczki?), gdy wzdrygnął się znacząco, instynktownie i niemal natychmiast odwracając głowę w kierunku dobiegającego ich hałasu.
— No nie dadzą porozmawiać! — sprowadził sytuację do kolejnego żartu, dla bezpieczeństwa puszczając dłoń towarzysza i powracając do obserwacji otoczenia, by nic więcej go nie zaskoczyło.


Kostka 2: 11

11. Nagle zza regału z książkami wyskakuje Wujek Fester i wali wielkim, metalowym prętem w pustą, blaszaną beczkę tuż obok Was.

Dean Vanberg