[raphael valencourt]

Nie wiedział, ile czasu minęło od chwili, w której Glass opuściła pomieszczenie. Początkowo próbował śledzić jej obecność za pomocą dźwięków, które przedostawały się przez otwarte drzwi. Kroki na korytarzu, szelest materiału, odległe odgłosy dobiegające z dalszej części domu. Wszystko to tworzyło osobliwą kompozycję, której nie potrafił przypisać żadnego konkretnego znaczenia. Wiedział jednak, że nie była daleko. I właśnie ta świadomość pozwalała mu pozostawać w miejscu, zamiast podnosić się z materaca i próbować odnaleźć ją na własną rękę. Nie był przekonany, czy zdołałby przejść przez pokój bez zderzenia z którymś z mebli, a perspektywa upadku wydawała mu się nie tyle przerażająca, ile zwyczajnie irytująca. Ciało odmawiało współpracy w sposób, którego nie potrafił zaakceptować. Poszczególne jego części zdawały się funkcjonować niezależnie, jakby ktoś rozmontował go na kilka niepasujących do siebie elementów, a następnie niedbale złożył z powrotem. Palce wciąż od czasu do czasu drętwiały, język wydawał się zbyt ciężki, aby swobodnie poruszać nim w ustach, a głowa pulsowała nieprzyjemnym, głuchym rytmem. Nie odczuwał jednak zwyczajowego pragnienia natychmiastowego uporządkowania sytuacji. Nie miał siły na kontrolę. Nie miał nawet odpowiedniej ilości świadomości, aby uznać jej brak za coś szczególnie niepokojącego. Pozostawał więc w pozycji, w której go zostawiła, z jedną dłonią opartą o materac i wzrokiem skierowanym ku otwartym drzwiom. Mała lampka na baterie stanowiła jedyny punkt świetlny w pomieszczeniu. Jej ciepła poświata rozlewała się po ścianach, wydobywając z ciemności fragmenty mebli i nadając przedmiotom miękkie, nieco nierealne kontury. Raphael przyglądał się jej przez dłuższą chwilę. Światło nie pulsowało już tak, jak wcześniejsze refleksy za oknem. Nie zmieniało barwy, nie rozpadało się na dziesiątki drobnych odcieni. Było stabilne. Przewidywalne. Niemal obraźliwie zwyczajne.
W pewnym momencie zebrał się na tyle, by zsunąć z siebie materiał kurtki i swetra, które rzucił gdzieś przed siebie. Cienki materiał koszulki pozwolił mu znów nabrać powietrza — świeższego, pochłanianego jakby całym jego ciałem, nie tylko płucami. Opadł znów plecami na materac, leżąc w nieładzie pościeli, gubiąc się w przestrzeni czasu.
Kiedy usłyszał ponowne kroki, jego uwaga natychmiast się wyostrzyła. Nie nastąpiło to jednak w sposób, który można byłoby nazwać pełnym odzyskaniem świadomości. Raczej coś w nim zareagowało, zanim zdążył zrozumieć, co właściwie usłyszał. Głowa obróciła się w kierunku drzwi, a spojrzenie podążyło za wyłaniającą się z korytarza sylwetką. Przez pierwszą chwilę nie rozpoznał kobiety. Nie dlatego, że jej twarz była mu obca, lecz dlatego, że brakowało w niej elementów, które zdążył przypisać do Prowadzącej podczas ostatnich kilkudziesięciu minut. Nie było błękitu połyskującego w świetle, diamentów przy szyi ani tej szczególnej konstrukcji sylwetki, którą wymuszała wieczorowa kreacja. Zamiast tego pojawił się jasny materiał, odsłonięte nogi i bose stopy. Zmiana była na tyle wyraźna, że przez moment po prostu ją obserwował. Jego umysł próbował połączyć oba obrazy, jakby miały należeć do dwóch różnych kobiet. Prowadząca i Sadie Glass. Dwie odrębne postacie, które najwyraźniej dzieliły tę samą twarz. Dopiero kiedy podeszła bliżej, jego spojrzenie zatrzymało się na kremowym materiale koszulki, następnie powędrowało niżej, ku luźnym szortom, by ostatecznie powrócić do jej twarzy. Zmarszczył nieznacznie brwi, jednak nie powiedział nic.
W końcu przeniósł wzrok na przyniesiony przez nią koc. Zwrócił uwagę na jego fakturę, sposób, w jaki materiał układał się na jej ramieniu, i niewielkie zagniecenia przy brzegu. Wszystko wydawało się posiadać zbyt wiele szczegółów. Zbyt wiele rzeczy domagało się jego uwagi, choć żadna nie miała rzeczywistego znaczenia.
Kiedy blondynka zajęła miejsce obok niego, nie odsunął się. Przeciwnie, przez moment podążał za jej ruchem wzrokiem, jakby chciał upewnić się, w jakim miała pozostać zasięgu. Zachowany między nimi dystans był niewielki, lecz wystarczający, aby mógł odczuwać jej obecność bez konieczności podejmowania jakiegokolwiek działania. Kiedy przykryła ich kocem, poczuł najpierw ciężar materiału na nogach, później jego miękkość przesuwającą się po skórze. Było w tym coś nieoczekiwanie przyjemnego. Ciepło nie pojawiło się natychmiast. Najpierw odczuł chłód, który zdążył zgromadzić się w przemoczonym ubraniu, następnie dopiero stopniowo zaczął rozpoznawać różnicę temperatur. Materiał koca zatrzymywał ciepło, a jego ciężar stanowił osobliwy rodzaj nacisku, który pozwalał mu lepiej określić położenie własnego ciała. Jakby ktoś przytrzymywał go w jednym miejscu, nie pozwalając, aby ponownie rozpłynął się w przestrzeni. Przez chwilę wpatrywał się w jego krawędź. Później spojrzenie przesunęło się ku sufitowi.
- Pachnie inaczej - stwierdził.
Nie sprecyzował, co miał na myśli. Nie wiedział nawet, czy mówił o kocu, pomieszczeniu, czy może o niej samej. W nozdrzach wciąż mieszały mu się zapach mokrej skóry, jesiennego powietrza, detergentów i czegoś delikatnego, co mogło należeć do materiału, którym ich okryła. Wszystko było intensywne, a jednocześnie trudne do uchwycenia. Przymknął oczy, by po chwili ponownie je otworzyć. Ciemność pod powiekami nie była już tak nieprzyjazna jak wcześniej. Nadal pojawiały się w niej niewyraźne obrazy, pojedyncze przebłyski i kształty, których nie potrafił rozpoznać, ale przynajmniej nie miały już tak wyraźnych konturów. Najbardziej niepokojące pozostawało jednak to, że nawet teraz nie potrafił całkowicie odsunąć od siebie poczucia obserwacji. Gdzieś na obrzeżach świadomości nadal istniało przekonanie, że ktoś wiedział, gdzie był. Że znał pomieszczenie, w którym leżał, jego położenie względem drzwi, a nawet kierunek, w którym zwrócił głowę. Nie musiał widzieć żadnej sylwetki, aby odczuwać jej obecność. Nie potrafił wskazać zagrożenia, a więc nie mógł również ocenić, jak powinien się przed nim bronić. W innych okolicznościach prawdopodobnie podjąłby próbę zlokalizowania źródła tego wrażenia. Sprawdziłby pomieszczenie, zabezpieczenia, urządzenia, być może nawet połączenia zewnętrzne. Teraz jednak każda z tych czynności wydawała się odległa i niemożliwa do wykonania. Pozostała mu jedynie Glass, jej obecność oraz światło, które zostawiła przy łóżku.
Nie wiedział, czy zasnęła. Czas jednak płynął po swojemu, a sen nie nadchodził. Raphael wiedział też, że sam nie miał zasnąć. Nie wtedy, kiedy serce uderzało mu gwałtownie, a powolna jasność umysłu powracała w nieprzyjemnym, boleśnie świadomym rozrachunku. Rozrachunku wspomnień i ich braku, zdarzeń, których kolejności nie potrafił odtworzyć, oraz obrazów, które nie chciały ustąpić nawet wtedy, gdy zamykał oczy. Odurzenie nie zniknęło całkowicie, ale przestało być dla niego łaskawą zasłoną. Jeszcze przed chwilą rzeczywistość rozpływała się w miękkich, nieokreślonych kształtach, pozwalając mu nie przejmować się tym, co znajdowało się poza zasięgiem wzroku. Teraz natomiast poszczególne elementy zaczynały powracać na swoje miejsca, choć robiły to w sposób nieprzyjemnie chaotyczny. Świadomość własnego położenia, ciężar ciała, wilgoć pozostała w niektórych partiach ubrania, tępy ból głowy i niepokojące poczucie, że wydarzyło się coś, czego nie powinien był zapomnieć. Najgorsze było jednak to, że wraz z powracającą zdolnością myślenia wracała również pamięć o powodach, dla których znalazł się pod drzwiami Sadie. Nie potrafił jeszcze odtworzyć całej drogi. Nie potrafił przypomnieć sobie wszystkich twarzy, rozmów ani momentu, w którym zdecydował się opuścić posiadłość. Pamiętał za to uczucie. Nieprzyjemne, rozrastające się pod skórą przekonanie, że przestrzeń, którą znał od lat, przestała być jego własną. Że nawet w pomieszczeniach, do których nikt poza nim nie powinien mieć dostępu, znajdowało się coś jeszcze. Ktoś. Obecność, której nie potrafił zlokalizować, a która mimo to zdawała się znać każdy jego ruch.
Przekręcił głowę na poduszce, układając policzek na chłodniejszej stronie materiału. Ciemne, nieco poskręcane włosy opadały mu niedbale na czoło, kilka kosmyków przykleiło się do skroni. Twarz miał zmęczoną, pozbawioną zwyczajowej surowości, którą tak starannie utrzymywał w obecności innych. Nieogolony zarost przyciemniał linię szczęki, a powieki pozostawały ciężkie, jakby samo utrzymywanie otwartych oczu wymagało od niego wysiłku. Spojrzenie, choć skierowane ku sufitowi, nie zatrzymywało się na żadnym konkretnym punkcie. Przesuwało się powoli, czasami tracąc ostrość, czasami powracając do jednego miejsca z uporczywością człowieka próbującego przypomnieć sobie coś niezwykle istotnego. W tym stanie nie przypominał mężczyzny, który jeszcze kilka godzin wcześniej mógł wejść do dowolnego pomieszczenia i sprawić, że obecni w nim ludzie zaczynali ważyć każde wypowiadane słowo. Nie było w nim tej charakterystycznej pewności siebie, ani nawet potrzeby, aby ją odgrywać. Pozostawała twarz człowieka, który nie spał wystarczająco długo, wypił albo zażył coś, czego działania nie potrafił już kontrolować, i najwyraźniej dotarł do granicy własnej wytrzymałości. Nie podobałoby mu się, gdyby ktoś zobaczył go w takim stanie. Ta myśl pojawiła się jednak bez zwyczajowego ładunku wstydu czy gniewu. Była jedynie informacją. Podobnie jak świadomość, że Glass widziała go już w znacznie gorszej kondycji, a mimo to nie próbowała wykorzystać sytuacji do uzyskania przewagi. Przynajmniej nie w sposób, który potrafiłby w tej chwili rozpoznać.
- Wciąż mam jedno pytanie.
Głos zabrzmiał nisko, nieco zachrypnięty, jakby słowa musiały przedostać się przez zbyt wiele warstw zmęczenia, zanim wreszcie wydostały się na zewnątrz. Nie podniósł się. Nie zmienił nawet pozycji, ograniczając się do niewielkiego ruchu głową. W ciemności spojrzenie odnalazło zarys jej ciała leżącego pod kocem. Tym samym, którym okryła go jakiś czas wcześniej. Przez moment obserwował niewyraźną sylwetkę, próbując ustalić, czy rzeczywiście zwróciła ku niemu uwagę. Nie potrzebował jednak natychmiastowej odpowiedzi. Pytanie, które zamierzał zadać, nie należało do tych, które można było wypowiedzieć przypadkowo, bez wcześniejszego rozważenia konsekwencji. Nawet teraz, w stanie, w którym jego zdolność oceny sytuacji pozostawała poważnie zaburzona, jakaś część umysłu rozpoznawała, że przekraczał pewną granicę. Nie chodziło o nią. Chodziło o człowieka, którego nazwisko, stanowisko i rzeczywisty zakres wpływów stanowiły element znacznie większej układanki. Człowieka, którego obecność potrafiła zmienić znaczenie najzwyklejszego spotkania, najdrobniejszej decyzji, a nawet pozornie niewinnego gestu.

Sadie Glass

[Sadie Glass]

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description

dzień 43
Nie mogła zasnąć. Początkowo uznała to za problem który należało rozwiązać poprzez odpowiednie ułożenie ciała, wyrównanie oddechu i ograniczenie bodźców zewnętrznych. Żebro uniemożliwiało jej przyjęcie ulubionej pozycji, materac w sypialni gościnnej był nieco twardszy od jej własnego, a ciepło drugiego człowieka pod kocem zmieniało warunki termiczne, do których przywykła. Żaden z tych czynników nie wydawał się jednak dostatecznie istotny, żeby usprawiedliwiać dalsze pozostawanie w stanie świadomości. Od pięciu dni spała mniej, niż powinna. Od trzech jadła gorzej, niż zamierzała przyznać. Od rana chciała się położyć, a teraz, kiedy wreszcie leżała, jej mózg przeprowadzał inwentaryzację wszystkiego, czym zajmowała się od początku tygodnia.
Cézanne wisiał.
Czterdzieści dwie akwarele zostały dostarczone, dokumentacja podpisana, konserwatorka zadowolona. Fundacja Odette Beaumont nie zgłaszała nowych zastrzeżeń, ubezpieczyciel nie powinien już niczego wymagać. Gdyby jednak wymagał, odpowiednie dokumenty znajdowały się w teczce której zawartość potrafiła odtworzyć z pamięci co do przecinka.
Dzieło należało teraz do galerii
przynajmniej na czas ekspozycji,
chociaż prawnie rzecz biorąc własność, posiadanie i odpowiedzialność za przedmiot nie były kategoriami tożsamymi czego zresztą ostatnie tygodnie... Nie. Nie będzie teraz rozważała prawa własności.
Picasso nadal czekał w Barcelonie.
Transport. Warunki środowiskowe. Wilgotność.
Czterdzieści osiem godzin nieprzerwanej klimatyzacji. Klimatyzacja wymagała prądu.
Prąd wymagał infrastruktury, infrastruktura dostawy paliwa, a paliwo odpowiedniej liczby ludzi, którzy nie zdecydują się po drodze sprzedać go komuś oferującemu większą kwotę. Paliwo zdrożało. Oczywiście, że zdrożało. Nawet koniec cywilizacji nie stanowił wystarczającego argumentu przeciwko prawom rynku.
Powinna była sprawdzić zapasy. Sprawdziła. Marcus miał informacje. Marcus był też osobą, do której mogłaby zadzwonić, gdyby Raphael zaczął zachowywać się gorzej. Raphael nie chciał Marcusa. Marcus prawdopodobnie chciał spać.
Ona również chciała spać. Właściwie wszyscy powinni spać, z wyjątkiem osób odpowiedzialnych za dostawy energii, które — miała nadzieję — wykonywały właśnie swoje obowiązki. Ciemność za bardzo utrudniała jej pracę.
Blackout.
Lampka.
Baterie.
Czy zostawiła zapasowe w szufladzie? Tak.
Cztery. Nie, sześć. Dwie były w oryginalnym opakowaniu, które otworzyła w zeszłym tygodniu nożyczkami do papieru, ponieważ nie mogła znaleźć zwykłych. Zwykłe nożyczki leżały później w kuchni, obok miski z owocami.
Owoce.
Chryste, czy ona naprawdę zamierzała teraz rozważać zawartość własnej lodówki? Przewróciłaby oczami, gdyby nie wymagało to otwarcia powiek. Wszystko zostało zrobione. Wszystko, co mogła zrobić.
Nic więcej nie wymagało jej uwagi. Ktoś powinien był poinformować o tym jej mózg.
Raphael leżał obok, w odległości, którą mogłaby zmierzyć bez konieczności otwierania oczu. Nie potrzebowała pamięci ejdetycznej, żeby wiedzieć, gdzie kończyła się jej część materaca, a zaczynała jego. Delikatne napięcie koca zmieniało się przy każdym ruchu, ciepło pozostawało wyczuwalne przez materiał, a oddech mężczyzny stanowił osobny rytm, którego nie potrafiła całkowicie zignorować. Nie przeszkadzał jej. Przeciwnie, świadomość, że nie musi wstawać, żeby upewnić się Valencourt żyje, była wygodna.
Powiedział, że coś pachnie inaczej. Zapomnił wyjaśnić co.
Mógł mieć na myśli koc, jej włosy, piżamę albo sam pokój. Pościel, drewno, odrobina perfum z zamawianej w Europie saszetki umieszczonej w szufladzie. Uprzedzano ją, że zapach po kilku miesiącach mógł zaniknąć. Nie zanikał.
Jeszcze kilka dni wcześniej Gospodarz próbował ustalić, czy Raphael uważał ją za atrakcyjną. Ciekawe, co zrobiłby z informacją, że ten sam mężczyzna zamiast skorzystać z okazji do wyrażenia jakiejkolwiek opinii na temat kremowej piżamy lub skrywanych pod nią żeber, interesował się zapachem jej koca.
Zapewne coś obrzydliwie błyskotliwego.
A potem zadałby jeszcze siedem pytań.
Sadie nie zamierzała mu w tym pomagać.
Przez chwilę zastanawiała się nad absurdalnością całego przedsięwzięcia. Człowiek, który przez pięć lat kształtował jej wizerunek z dokładnością właściwą konserwacji renesansowego obrazu, przy deserze analizował reakcje Raphaela na jej ciało. Raphael natomiast z niepokojącą regularnością zwracał uwagę na rzeczy, których żaden krój sukni nie potrafił naprawić. Zmęczenie. Napięcie. Słabość. To, że znowu było jej mniej choć narzucał jej posiłkom rygor tożsamy torturom.
Gospodarz posiadał pomiary.
Raphael miał oczy.
Obaj, każdy na swój niezwykle irytujący sposób, uważali najwyraźniej, że stan jej organizmu stanowi przedmiot wymagający omówienia. Różnica polegała na tym, że jeden doskonale wiedział, jak powinna wyglądać, a drugi zauważał, kiedy nie miała siły wyglądać jakkolwiek.
Na szczęście jednego z nich nigdy nie było w jej łóżku, zaś drugi nie znajdował się obecnie w odpowiednim stanie, by prowadzić taką dyskusję.
Suknia. Szpilki. Diamenty.
Pomiary. Proporcje. Waga.
Kremowa piżama.
Materiał nie ściskał talii. Nie wymagał prostowania pleców. Nie potrzebował aprobaty Gospodarza ani żadnego komentarza ze strony Valencourta. A jednak znów pomyślała o swoim pustym talerzu podczas kolacji. Gospodarz jadł deser. Ona piła wodę. Nie lubiła tego wspomnienia. Jeszcze mniej lubiła fakt, że potrafiła przywołać dokładne ustawienie jego łyżeczki względem talerzyka. Naprawdę? Łyżeczka? Należałoby ją kiedyś zapytać, czy pamięć ejdetyczna posiada opcję zwrotu niepotrzebnych informacji.
Powieki stały się cięższe. Cézanne zaczął powoli tracić znaczenie. Generator mógł pracować albo nie pracować. Picasso pozostawał wystarczająco daleko, żeby nie wymagać od niej natychmiastowej interwencji, a Bartius Rothschild zapewne przeżyje kolejnych kilka godzin bez odpowiedniego odcienia papeterii.
Nile blue. Dziwne, jak wiele odmian błękitu istniało na świecie.
Jej suknia była chłodniejsza. Prawie srebrna.
Papier cieplejszy, z zielonkawym podtonem.
Pod zamkniętymi powiekami próbowała nałożyć jeden odcień na drugi, a następnie przypomniała sobie, że Raphael mówił o farbie i ciele, i że absolutnie nie chciała wracać do kwestii, którą zresztą już rozstrzygnęli. Wyszło całkiem dobrze. Podobno.
Koc zsunął się odrobinę z jej ramienia, poprawiła go leniwym ruchem. Oddech zaczął zwalniać. Myśli wciąż przychodziły, ale nie domagały się dokończenia. Jedno skojarzenie mogło urwać się w połowie, ustępując miejsca następnemu, bez wywoływania natychmiastowej potrzeby przywrócenia porządku. Przez moment zobaczyła pod powiekami znajomą galerię, której drzwi otwierały się na korytarz jej własnego domu. Zupełnie niewłaściwy układ architektoniczny. Wymagał korekty. Oparła się pokusie, jeszcze tylko chwilę...
I wtedy Raphael oznajmił, że wciąż ma jedno pytanie.
Sadie wypuściła powietrze przez nos z cichym, niemal bezgłośnym westchnieniem.
Oczywiście. Ostatnie z trzech pytań dotyczących Gospodarza, które Valencourt wynegocjował przy okazji zmiany ich kontraktu po Paryżu. Pozostawało jedno, którego najwyraźniej nie zamierzał oszczędzać na bardziej odpowiednią okazję - chociaż trudno było ustalić, jaka okazja byłaby odpowiednia, skoro człowiek potrafiący uzyskać niemal dowolną informację za pomocą odpowiednio dobranej sumy pieniędzy postanowił właśnie zrealizować ostatnie uprawnienie kontraktowe w sypialni kobiety, którą wcześniej kupił.
Jeszcze cztery dni temu Gospodarz próbował ustalić, czy Raphael jej pragnie, czy ją dotyka, dlaczego dotyka i co właściwie z tego wynika. Każde pytanie prowadziło do następnego. Każda odpowiedź otwierała kolejną możliwość interpretacji. Gdyby dowiedział się, że Sadie spędza noc z Valencourtem w sypialni gościnnej, zapewne poprosiłby ją o rekonstrukcję wydarzeń od chwili przekroczenia progu.
Kto zaproponował łóżko?
Dlaczego wróciła? Czy było to konieczne? Czy chciała?
Dlaczego właśnie ten koc?
Sadie niemal widziała, jak Gospodarz odstawia kieliszek, żeby wygodniej przyjrzeć się jej twarzy. Nie. Nie dowie się. W tej sypialni nie było Prowadzącej, którą należało analizować. Nie było publiczności, uczestników Aukcji ani protokołu. Była wyczerpana kobieta w piżamie, z obolałym żebrem, i mężczyzna, który najwyraźniej postanowił przeprowadzić konsultację zawodową w środku nocy.
Sadie położyła się na boku i obróciła ku niemu twarz, nie podnosząc głowy z poduszki. Lampka nadal świeciła ciepłym, spokojnym światłem. Raphael wyglądał na zmęczonego, ale jego głos brzmiał nieco wyraźniej. Ucieszyło ją to, choć nie zamierzała jeszcze wyciągać wniosków o jego stanie.
Kącik jej ust drgnął w leniwym uśmiechu.
— Domyślam się, że nie jest to pytanie, jakie kobieta chciałaby usłyszeć w łóżku — zauważyła z sennym rozbawieniem. Nie miała nawet ochoty sprawdzać, czy zrozumiał dowcip. Poprawiła policzek na poduszce ponownie przymykając powieki.
Nie oznaczało to jednak, że przestała słuchać.
— Pytaj.

raphael valencourt

[raphael valencourt]

Znał historię. Wiedział, że Aukcja miała tradycję sięgającą czasów zbyt odległych, aby być w stanie dokładnie wskazać moment na linii czasu, w którym się narodziła. Nie istniał jeden dokument założycielski, jedna data, jeden człowiek, któremu można byłoby przypisać stworzenie mechanizmu funkcjonującego przez kolejne stulecia. Zresztą byłoby to zbyt proste. Instytucje takie jak ta nie powstawały z pojedynczego pomysłu. Kształtowały się stopniowo, wyrastały z potrzeb ludzi posiadających władzę i kapitał, zmieniały nazwy, dostosowywały metody działania do kolejnych porządków politycznych, a przede wszystkim przeżywały tych, którzy próbowali je zniszczyć. W różnych epokach istniały mechanizmy pozwalające handlować prawami, przywilejami, stanowiskami, kontraktami, długami, ochroną polityczną, a nawet dostępem do władcy. Nie zawsze nazywano je aukcjami. Nie zawsze odbywały się przy udziale licytatora i zgromadzonego audytorium. Niekiedy wystarczało zamknięte pomieszczenie, kilka podpisów, odpowiednio dobrane nazwiska oraz świadomość, że człowiek siedzący po drugiej stronie stołu mógł zaoferować coś, czego nie dało się zdobyć w żaden inny sposób.
Już w trzecim tysiącleciu przed narodzeniem Chrystusa funkcjonowały rozwinięte umowy handlowe obejmujące sprzedaż i zakup nieruchomości, niewolników, wynajem ziemi, domów i zwierząt, umowy dotyczące pracy, pożyczki, zastawy i zabezpieczenia długów, spółki handlowe, pełnomocnictwa czy umowy małżeńskie, adopcyjne i spadkowe. Widział na własne oczy dokumenty klinowe, których wiek sam w sobie powinien był budzić respekt. Nie budził. Raphael nigdy nie należał do ludzi, którzy ulegali podobnym sentymentom tylko dlatego, że coś przetrwało kilka tysięcy lat. Interesowało go raczej to, co pozostawało niezmienne pod warstwą kolejnych cywilizacji. W mezopotamskich kontraktach odnajdywał bowiem coś znacznie bardziej współczesnego, niż chciałaby przyznać większość historyków: człowiek od początku rozumiał, że własność nie musi ograniczać się do przedmiotu, który można dotknąć. Można było przekazywać zobowiązania, prawa i odpowiedzialność wynikającą z określonych stosunków prawnych. Można było kupować czyjąś przyszłość, zabezpieczać ją długiem, uzależniać od własnej woli, a następnie przedstawiać wszystko jako zgodną z prawem transakcję. W babilońskim środowisku kupieckim i dworskim pieniądze, patronat, zadłużenie oraz dostęp do osób sprawujących władzę stanowiły elementy jednego układu. Zmieniała się jedynie skala przedsięwzięcia.
W Republice Rzymskiej funkcjonowali publicani — prywatni przedsiębiorcy i zrzeszenia przedsiębiorców zdobywający od państwa kontrakty na wykonywanie określonych zadań. Nie chodziło wyłącznie o dostarczanie materiałów czy budowę dróg. Jednym z najważniejszych obszarów ich działalności było przejmowanie prawa do pobierania podatków i opłat na określonych terenach. Państwo wystawiało takie kontrakty na publiczną licytację, zainteresowani składali oferty, a zwycięzca uzyskiwał prawo do realizacji przedsięwzięcia i czerpania z niego zysków. Człowiek nie kupował jedynie usługi. Kupował możliwość uczestniczenia w mechanizmie władzy ekonomicznej. Uzyskiwał prawo do pobierania należności od innych ludzi, a tym samym wpływ na lokalne życie gospodarcze. Właśnie to interesowało Valencourta. Nie sam przedmiot transakcji, lecz konsekwencje wynikające z jego posiadania. Władza nie zawsze wymagała korony, urzędu czy oficjalnego stanowiska. Czasami wystarczało prawo do decydowania o tym, kto będzie musiał zapłacić, komu zostanie udzielona ochrona i czyje interesy okażą się wystarczająco opłacalne, aby warto było je zabezpieczyć.
Rzymscy przedsiębiorcy nie działali zresztą w próżni. Ich przedsięwzięcia wymagały kapitału, kontaktów politycznych, współpracy z urzędnikami i zdolności do zabezpieczenia własnych interesów. System patronatu i clientela pozwalał ludziom o wysokiej pozycji społecznej zapewniać swoim klientom ochronę, pomoc prawną, wsparcie finansowe czy polityczne. W zamian oczekiwano lojalności, poparcia i świadczenia określonych usług. Nie było w tym nic szczególnie skomplikowanego. Wystarczyło zrozumieć, że każda przysługa miała swoją cenę, nawet jeżeli nigdy nie została wyrażona w pieniądzu. Raphael dorastał w środowisku, w którym wdzięczność była walutą, lojalność zobowiązaniem, a przynależność do określonego nazwiska stanowiła zarówno przywilej, jak i obciążenie. Nie istniały bezinteresowne gesty. Istniały jedynie takie, których ceny jeszcze nie przedstawiono.
Dawna Francja stanowiła kolejny przykład. System vénalité des offices nie był wyłącznie korupcją, lecz elementem funkcjonowania państwa. Sprzedaż urzędów pozwalała nabywać przywileje, prestiż, dochody i pozycję społeczną, a w wielu przypadkach również przekazać stanowisko następcy lub sprzedać je innej osobie. W osiemnastym wieku we Francji istniało około siedemdziesięciu tysięcy urzędów podlegających temu systemowi. Obejmowały między innymi sądownictwo, administrację, wojsko i finanse. Człowiek kupujący urząd niekoniecznie kierował się wyłącznie możliwością zarobku. Kupował status. Wchodził do określonej klasy społecznej, uzyskiwał dostęp do środowiska, do którego wcześniej nie miał wstępu. Pieniądze stawały się narzędziem przekształcania tożsamości. Można było urodzić się poza określonym kręgiem, lecz odpowiednio duży kapitał i właściwe powiązania pozwalały przynajmniej zbliżyć się do jego granic. Właśnie w tym miejscu historia przestawała być dla Raphaela opowieścią o minionych cywilizacjach. Stawała się opisem świata, który nadal zamieszkiwał.
Niektóre przedmioty wystawiane podczas współczesnej Aukcji miały ogromną wartość finansową. Inne byłyby cenne wyłącznie dla określonych uczestników. Nie chodziło przecież o to, aby każdy obecny na sali rozumiał znaczenie przedstawianej oferty. Przeciwnie. Im węższe grono ludzi zdolnych rozpoznać jej rzeczywistą wartość, tym większa pozostawała przewaga tych, którzy posiadali odpowiednią wiedzę. Informacja, kompromitujące dokumenty, możliwość wywarcia nacisku na konkretną osobę, przysługa człowieka znajdującego się na właściwym stanowisku, dostęp do instytucji, której oficjalnie nie można było kupić — wszystko to mogło stanowić towar. Niektóre transakcje kończyły się podpisaniem umowy, inne uściskiem dłoni, jeszcze inne pozostawały jedynie w pamięci uczestników. Nie oznaczało to jednak, że były mniej wiążące. Zobowiązanie nie potrzebowało papieru. Wystarczała wiedza, że druga strona mogła zniszczyć go równie skutecznie, jak mogła też ocalić.
Podobne praktyki nie istniały zresztą wyłącznie we Francji, gdzie pierwsi Valencourtowie współtworzyli rynek. Ich działania rozszerzano na Hiszpanię i Anglię, dostosowując je do lokalnych monarchii, systemów prawnych oraz układów rodzinnych. Kolejne pokolenia nie musiały wymyślać mechanizmu od nowa. Wystarczyło, że przejmowały go, udoskonalały i przekazywały dalej. Raphael nie miał złudzeń co do romantycznego znaczenia rodowej tradycji. W jego rodzinie pamięć o przodkach była selektywna. Niektóre nazwiska przywoływano podczas uroczystości, inne pozostawały zamknięte w dokumentach, do których dostęp miała zaledwie garstka osób. Historia Valencourtów nie była opowieścią o ludziach, którzy przypadkiem znaleźli się blisko władzy. Była opowieścią o tych, którzy nauczyli się tworzyć warunki, w których inni musieli się z nimi liczyć.
Aktualna Aukcja nie była więc jedynie wymysłem współczesnych elit. Jej korzenie sięgały zbyt głęboko, aby można było ją zignorować. Mezopotamskie prawo zobowiązań, rzymskie aukcje kontraktów publicznych, europejskie monarchie, francuska sprzedawalność urzędów i niezliczone prywatne porozumienia tworzyły kolejne warstwy tego samego mechanizmu. Nie twierdził, że istniała nieprzerwana organizacyjna ciągłość między wszystkimi tymi praktykami. Nie potrzebował takiego dowodu. Wystarczała mu świadomość, że ludzie posiadający odpowiednie zasoby od zawsze szukali sposobów na przekształcenie przewagi w trwałe uprawnienie. Aukcja była instytucją starszą od współczesnego kapitału w tym sensie, że wyprzedzała jego dzisiejsze formy, a mimo to potrafiła doskonale się z nimi porozumieć. Jej fundament nie tkwił w przedmiotach. Tkwił w hierarchii. W przekonaniu, że istnieli ludzie, którzy mogli kupować, ludzie, którzy mogli sprzedawać, oraz tacy, których wartość zostawała określona bez ich udziału.
Ich świat obracał się na filarach wielkich imperiów i nikt nigdy nie zamierzał rzucać mu wyzwania. Nikt, o kim mówiła historia. Być może dlatego, że historię pisali zwycięzcy. Być może dlatego, że ci, którzy rzeczywiście posiadali władzę, rzadko mieli potrzebę pozostawiania po sobie dokumentów wyjaśniających jej mechanizm. Raphael wiedział, że oficjalne wersje wydarzeń stanowiły zazwyczaj najbardziej użyteczną część kłamstwa. Nie trzeba było fałszować wszystkich faktów. Wystarczyło odpowiednio je uporządkować, pominąć niewygodne nazwiska i pozostawić przyszłym pokoleniom taką wersję przeszłości, która nie zachęcałaby do zadawania pytań.
Domyślam się, że nie jest to pytanie, jakie kobieta chciałaby usłyszeć w łóżku.
Pytaj.
Nie przeniósł spojrzenia na jej twarz. Nie wtedy, kiedy wrócił do ciemności rozpościerającej się nad jego głową. Nie wtedy, kiedy odpowiedzi zdawały się kreować w czarnych cieniach nocy, układając w osobliwy porządek rzeczy, które dotychczas pozostawały od siebie oddzielone. Czuł pod plecami miękkość materaca, ciężar koca i obecność kobiety znajdującej się tuż obok. Wszystko to powinno było stanowić wystarczający powód, aby odłożyć na później rozważania o strukturach władzy, dziedziczeniu wpływów i mechanizmach, których zrozumienie nie należało do obowiązków człowieka leżącego w cudzej sypialni. Nie potrafił jednak przestać. Myśl o Aukcji przylgnęła do niego z uporczywością czegoś, czego nie można było już z siebie zmyć. Zwłaszcza że coraz wyraźniej dostrzegał, iż nie wszystkie jej elementy dotyczyły przedmiotów, które można było wystawić na licytację.
W końcu ciszę przerwał jego głos.
- Prowadzące najczęściej nie dożywają szóstych edycji.
Wypowiedział to niemal beznamiętnie. Nie była to jednak informacja, którą zamierzał przekazać przypadkowo. Liczba sześć miała dla niego znaczenie znacznie większe niż kolejny numer w harmonogramie wydarzenia. Była granicą, do której większość kobiet pełniących tę funkcję nie docierała. Nie znał wszystkich okoliczności, nie miał kompletnego zestawienia nazwisk ani wystarczającej liczby dokumentów, aby zbudować niepodważalny obraz powtarzającego się schematu. Miał jednak obserwacje, fragmenty informacji i świadomość, że w podobnych środowiskach przypadek bywał najwygodniejszym wyjaśnieniem dla ludzi, którzy nie chcieli dostrzegać zależności. Prowadzące pojawiały się, wykonywały swoją funkcję, budowały określoną pozycję, a później znikały. Niektóre pozostawiały po sobie wspomnienia, inne ledwie ślady w dokumentacji. Ich miejsce zajmowały kolejne kobiety, równie starannie przygotowane do odgrywania przypisanej im roli. Mechanizm działał dalej. Właśnie to powinno było budzić największy niepokój.
Nie chodziło jednak wyłącznie o śmierć. Raphael nie miał zamiaru sprowadzać całej sprawy do tak oczywistej konsekwencji. Istniały przecież inne sposoby usuwania człowieka z określonego układu. Można było odebrać mu nazwisko, reputację, możliwość decydowania o sobie, a nawet przekonanie, że kiedykolwiek posiadał własną tożsamość. Człowiek mógł pozostawać fizycznie obecny, a mimo to przestać istnieć jako niezależny podmiot. W przypadku Prowadzących szczególnie interesowała go właśnie ta granica. Nie wiedział, czy Gospodarz zamierzał ją przekroczyć, czy może już dawno uznał, że nie miała ona większego znaczenia. Pamiętał jednak słowa Sadie wypowiedziane we Francji. O pozwoleniu na budowanie relacji, reputacji i indywidualnej tożsamości. O stworzeniu czegoś, czego wcześniej w systemie nie było.
Wówczas analizował jej wypowiedź jako możliwy element eksperymentu. Gospodarz niekoniecznie musiał pragnąć kolejnej Prowadzącej. Być może interesowało go stworzenie czegoś bardziej użytecznego. Osoby, która potrafiłaby funkcjonować poza wyznaczonym schematem, a jednocześnie pozostawała wystarczająco związana z systemem, aby nie stanowić dla niego zagrożenia. Kobiety, która zdobywałaby zaufanie, budowała własne relacje i rozwijała reputację, lecz wszystkie te osiągnięcia zawdzięczała warunkom stworzonym przez Gospodarza. Czy istniała większa forma kontroli niż przekonanie drugiego człowieka, że jego niezależność stanowi rezultat własnych decyzji? Raphael znał podobne mechanizmy z własnego środowiska. Wiedział, że najskuteczniejszy nadzór nie zawsze wymagał zamkniętych drzwi. Czasami wystarczało sprawić, aby człowiek nie chciał ich przekroczyć.
Szósta edycja zbliżała się nieubłaganie. A wraz z nią coś, czego nie potrafił jeszcze nazwać.
- Czas się kończy.
Tym razem powiedział to ciszej. Nie była to groźba ani próba wywołania określonej reakcji. Raczej stwierdzenie faktu, który z każdą kolejną chwilą stawał się coraz trudniejszy do zignorowania. Cokolwiek zaplanował Gospodarz, nadchodziło. Raphael nie wiedział, czy chodziło o zmianę zasad, kolejne stadium eksperymentu, czy może rozstrzygnięcie dotyczące samej Glass. Nie wiedział również, jaką rolę wyznaczono jemu. I właśnie ta niewiedza była szczególnie nieprzyjemna. Przez całe życie przyzwyczajano go do tego, że powinien znać warunki gry, zanim zdecyduje się w niej uczestniczyć. Tymczasem znalazł się w sytuacji, w której nie potrafił nawet ustalić, czy nadal był graczem, czy już przedmiotem zainteresowania ludzi znajdujących się poza jego zasięgiem. A może jednym i drugim.
Dopiero wtedy przeniósł spojrzenie z sufitu na twarz leżącej tuż obok kobiety. W półmroku dostrzegał jedynie zarys jej rysów, linię policzka, jasne włosy odcinające się od poduszki i fragment ramienia wystający spod koca. Jeszcze chwilę wcześniej uśmiechała się delikatnie, jakby jego obecność nie stanowiła dla niej szczególnego problemu. Ta zwyczajność była niemal nie na miejscu. Nie pasowała do rozmowy o kobietach, które nie dożywały kolejnych edycji, ani do świata, w którym ludzie potrafili traktować cudze życie jako element większej transakcji. Valencourt nie potrafił jednak odsunąć od siebie myśli, że właśnie w tej zwyczajności znajdowało się coś, czego nie powinien lekceważyć. Przyglądał się jej przez kilka sekund. Nie szukał odpowiedzi w wyrazie twarzy. Nie oczekiwał, że dostrzeże w niej strach, gniew czy zaprzeczenie. Chciał usłyszeć coś znacznie bardziej konkretnego. Coś, czego nie można byłoby wyjaśnić kolejnym elementem protokołu, kolejnym obowiązkiem czy kolejną umową zawartą w imieniu Gospodarza.
- Kto jest silniejszy? Sadie Glass czy Prowadząca?
Pytanie zawisło między nimi. Raphael nie odwrócił wzroku, choć jego powieki pozostawały ciężkie, a spojrzenie wciąż zdradzało skutki substancji, których działania nie potrafił jeszcze całkowicie rozpoznać. Nie pytał o to, która z nich była bardziej kompetentna, lepiej przygotowana ani skuteczniejsza w wykonywaniu powierzonych obowiązków. Nie interesowała go również odpowiedź, którą Sadie mogłaby udzielić jako Prowadząca, korzystając z wyuczonych formuł i starannie dobranych słów. Chciał wiedzieć, czy potrafiła odróżnić siebie od roli, którą odgrywała. Czy istniała w niej jeszcze granica, której Gospodarz nie zdołał przekroczyć. Czy potrafiłaby odmówić, gdyby pewnego dnia zażądał od niej czegoś, co pozostawałoby w sprzeczności z tym, kim była poza jego wpływem.
W jego własnym świecie odpowiedź na podobne pytanie nie była łatwa. Raphael przez lata budował swoją pozycję, korzystając z nazwiska, zasobów i możliwości, które otrzymał wraz z urodzeniem. Nie zamierzał udawać, że był człowiekiem całkowicie niezależnym od własnej rodziny. Przeciwnie, doskonale rozumiał, że jego tożsamość w znacznej mierze powstała w warunkach, których sam nie wybierał. Różnica polegała na tym, że nauczył się wykorzystywać narzucone mu reguły, zamiast bezwarunkowo im podlegać. Nie był przekonany, czy Glass otrzymała podobną możliwość. Nie wiedział, czy Gospodarz rzeczywiście pozwolił jej stać się kimś odrębnym, czy jedynie stworzył doskonalszy sposób sprawowania nad nią kontroli. Gdzie była granica jej posłuszeństwa. Granica jej własnej woli. A przede wszystkim to, czy w nadchodzącej szóstej edycji miała istnieć jeszcze Sadie Glass, czy też Gospodarz zamierzał sprawić, aby nazwisko to przestało mieć jakiekolwiek znaczenie.

Sadie Glass

[Sadie Glass]

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description

dzień 43
Nie otworzyła oczu, choć pierwsze zdanie skutecznie oddaliło perspektywę zaśnięcia. Prowadzące najczęściej nie dożywały szóstych edycji. Czas się kończył. Kto był silniejszy? Niezwykle ambitny dobór zagadnień jak na porę, warunki i człowieka, który jeszcze niedawno ledwo stał bez podparcia.
Gdyby siedzieli przy stole konferencyjnym prawdopodobnie zaczęłaby od ustalenia źródeł. Rozmiaru próby badawczej. Definicji śmierci, zwłaszcza w środowisku, w którym zniknięcie człowieka niekoniecznie oznaczało zakończenie jego tętna.. Nie znała kompletnych losów poprzedniczek ani rzeczywistego zakresu ich obowiązków, ale wiedziała wystarczająco, by wyciągać własne wnioski. Nie zamierzała więc przyjmować jego własnych bez zastrzeżeń. Rzecz w tym, że Sadie słyszała pytania kontekstem, którego nie wypowiadał Valencourt. Po kolacji z Gospodarzem miała wystarczająco dużo powodów, żeby traktować nadchodzące zmiany poważnie. Konsylium chciało czegoś nowego. Wiedziała więcej, niż zamierzała mu powiedzieć, lecz nadal za mało, żeby rozsądnie przewidywać konsekwencje i planować swoje ruchy. Musiała czekać na rzeczywiste warunki gry. Prędzej czy później Gospodarz musiał je jej przedstawić.
Pytanie o siłę było znacznie ciekawsze, choć pierwszą reakcją sennej blondynki było leniwe rozbawienie. Mógł zapytać o wszystko, czego w innej sytuacji nie chciałaby oddać bez walki. Tymczasem pytał o nią - o kogoś, kto według jego statystyk i tak nie miał oddychać dłużej, niż następny rok lub dwa. Konotacja była jasna - dotychczas jasno dochodził pomocy Prowadzącej w realizacji swoich celów. Być może próbował ustalić, który sojusz byłby dla niego bardziej opłacalny. To nie miało większego znaczenia, o czym zgodnie z umową miała mu szczerze opowiedzieć.
Prowadząca jest dyscypliną. Sadie jest odruchem.
Gospodarz próbował uchwycić podobną granicę. Nie była to najgorsza definicja, jaką o sobie słyszała - nie była również kompletna. Odetchnęła powoli.
— Nie sądzę, żeby jedna była silniejsza od drugiej — odpowiedziała spokojnie. — Są silne inaczej.
Poprawiła policzek na poduszce. Raphael znajdował się tuż obok, koc pozostawał ciepły, a żebro niezmiennie protestowało przeciwko zbędnym ruchom. Nie miała ochoty siadać ani przyjmować odpowiednio poważnej miny. Jeśli pytał o to w środku nocy, odpowiedź była adekwatna do środka nocy.
Prowadząca i Sadie Glass. Jakby były dwiema kobietami, z których jedna należała do Gospodarza, a druga czekała cierpliwie, aż ktoś pozwoli jej ponownie zaistnieć.
Sadie, długo przed poznaniem Gospodarza, poznała Elorę. Domy przy cul-de-sac, przyzwoite małżeństwa, przyszłość, którą inni potrafili zaplanować dla niej z zadziwiającą łatwością. Mogła zostać żoną właściciela stacji benzynowej. Może dentystką? Mieć ładny dom, znajomych, rodzinę, przewidywalne życie. Nie było w tym nic obiektywnie złego. Niektórzy naprawdę pragnęli takiej przyszłości. Sadie przerażało jedynie to, że nikt nie uważał za konieczne zapytać, czego pragnęła ona.
Nie chodziła głodna. Nie musiała walczyć o każdy posiłek ani bezpieczeństwo. Musiała natomiast nieustannie mierzyć się z przekonaniem, że jej ambicje są czymś przejściowym, niedojrzałym, być może nawet uroczym. Pasującym do okrągłej buzi i blond loczków, które nie zwiastowały ani geniuszu, ani sukcesu - może poza tym na rynku matrymonialnym. Męża wszak dobierano jej już na etapie piaskownicy.
Kiedyś z tego wyrośnie.
Znajdzie sobie odpowiedniego mężczyznę. Ustatkuje się. Nie wyrosła. A potem trafiła do świata Aukcji: zmieniły się nazwiska, skala majątków i standard obsługi, ale niekoniecznie sposób, w jaki początkowo na nią patrzono. Śliczna twarz przy podium. Doskonale dobrana suknia. Kobieta, której atrakcyjność niektórym uczestnikom wydawała się znacznie bardziej interesująca od kompetencji. Potencjalna zdobycz, jeśli tylko wystarczająco długo i nachalnie będą próbowali. Nigdy im na to nie pozwoliła.
Zamiast tego przez pięć Aukcji robiła coś znacznie skuteczniejszego. Rozwiązywała problemy nierozwiązywalne. Zapamiętywała rzeczy, których nikt inny nie uznawał za ważne. Budowała relacje, przewidywała reakcje, doprowadzała do rezultatów, które jeszcze chwilę wcześniej pozostawały poza zasięgiem wszystkich zainteresowanych. W Aukcji i w Heffel, aż ludzie przestali pytać, dlaczego powierzono jej taką odpowiedzialność.
Raphael musiał patrzeć na to inaczej. Z perspektywy kogoś, komu dano start, jakiego ona nigdy nie miała. Dysponował władzą, której nie dało się przeoczyć. Nazwiskiem, pieniędzmi, przemocą i reputacją człowieka, którego niezadowolenie miało konsekwencje. Kiedy Valencourt uczył się walki, Sadie uczyła się walki o prawo do walki. Kiedy on siadał do stołu jak u siebie, ona reorganizowała jadalnię pod stworzenie dla siebie zupełnie nowego miejsca. Nie startowali z tego samego pułapu, a jednak spotkali na jednej Aukcji. Teraz ani Sadie Glass, ani Prowadząca nie potrzebowały ordynarnych demonstracji władzy i kontroli. Wolały doprowadzić do sytuacji, w której rozmówca sam uznawał wybrane przez blondynkę rozwiązanie za najkorzystniejsze. Czajnik Cézanne’a wisiał w galerii mimo blackoutu nie dlatego, że posiadała formalną władzę nad ubezpieczycielem, konserwatorką, fundacją i wszystkimi przewoźnikami. Nie dlatego, że jej nazwisko oznaczało ciężar wielopokoleniowej potęgi. Wisiał, ponieważ potrafiła połączyć interesy stron w rozwiązanie, którego wcześniej nie istniało. Nic z tego nie wymagało obecności Gospodarza.
Nie była przez to niewinniejsza. Wiedziała, jak wiele można kupić za pomocą informacji, wdzięczności albo odpowiednio skonstruowanego zobowiązania. Rozumiała znaczenie długu, krwi i śmierci. Wiedziała, że czasami trzeba poświęcić pionek, czasami własną przewagę, a czasami przyjąć konsekwencje decyzji, których nikt inny nie chciał podjąć. Nie wszystkie wybory pozostawiały ją z czystym sumieniem. Być może właśnie to odróżniało jej ambicję od ambicji wielu ludzi, których spotkała na swojej zawodowej drodze. Nie pragnęła wyłącznie przywilejów. Rozumiała ciężar tego, czego się domagała i potrafiła go unieść.
— Sadie Glass chciała całego świata zanim Gospodarz pokazał Prowadzącej swój.
Powiedziała to niemal mimochodem, z ledwie dostrzegalnym uśmiechem. Raphael słyszał już jej deklarację w Paryżu. Zamach nie zmienił jej deklaracji, drobne kradzieże nigdy szczególnie jej nie interesowały.
— Otworzył mi bardzo ważne drzwi. Nie zamierzam udawać, że bez niego moja kariera wyglądałaby tak samo. Trening, doświadczenie Aukcji i reputacja są częścią mnie.
Przesunęła palcami po zagięciu koca. Nie zamierzała wypierać się jego wpływu. Gospodarz nauczył ją rzeczy, których nie nauczyłaby się nigdzie indziej. Potrafiła patrzeć na system jego oczami, jakby istniały obok jej własnych. Przez pięć lat poznawała jego umysł w sposób, który nie był dostępny dla nikogo innego. I korzystała. Czasem było to kluczem do sukcesu, czasem gwoździem trumny.
Jeszcze przy deserze udowodnił, że nawet własne ciało podporządkowywała jego opinii.
— Może mi odebrać stanowisko Prowadzącej, ale nie może mi odebrać Prowadzącej.
A samo zakończenie tej funkcji nie musiało oznaczać katastrofy. Prowadząca posiadała ogromne możliwości, ale również frustrujące ograniczenia. Neutralność, protokół, odpowiedzialność wobec Gospodarza. Dostęp, którego nie wolno było wykorzystywać dowolnie. Cele, które musiały pozostawać podporządkowane Konsylium. Koniec tej zależności mógł odebrać jej część przywilejów. Mógł również pozwolić Sadie sięgnąć po rzeczy, które dotychczas były zabronione.
Nie zamierzała natomiast czekać na człowieka, który zaproponuje jej nową, odpowiednio prestiżową funkcję w ramach własnej władzy. Innego wpływowego mężczyznę, który otworzy jej inne drzwi, i narzuci inne zasady i obarczy innymi żądaniami. W jej przyszłości nie istniał drugi Gospodarz ukryty pod innym tytułem. Nie istniała kolejna złota klatka, w której wysokość sufitu zależała od tego, na co zgadzał się Właściciel. Czym innym byłoby stanowisko kustoszki, o którym mówił Raphael? W wiadomości zachowywał się tak, jakby jej odmowa była jedynie przejściowym problemem administracyjnym.
Uśmiechnęła się trochę szerzej i spojrzała na niego uważniej, jakby dopiero teraz rozmowa stała dla niej wystarczająco ciekawa, by rozbudzić.
— Rozumiesz teraz, dlaczego nie mogę dla ciebie pracować? — zapytała.
Dla wielu osób podobne stanowisko stanowiłoby spełnienie zawodowych ambicji. Dla osób, którym pasował status podwładnej. Ale Sadie nie po to przez całe życie przekraczała cudze wyobrażenia o własnym potencjale, żeby ostatecznie otrzymać jedynie bardziej luksusową wersję przyszłości zaplanowanej dla niej w Elorze.
— Nie wiem, kim będę dla systemu. Nie wiem, kim będę dla ciebie.
Przez chwilę milczała.
— Wiem, kim nie będę.

raphael valencourt

[raphael valencourt]

Raphael Valencourt miał tysiące twarzy, lecz każda z nich pracowała dla jednego celu. Każda stanowiła element jednolitego systemu pragnień, kalkulacji i działań, które miały doprowadzić go do osiągnięcia tego, czego pożądał. Nie były odrębnymi osobowościami, pomiędzy którymi przeskakiwał w zależności od okoliczności, ani kostiumami, które zdejmował po zakończeniu przedstawienia. Nie istniał żaden pierwotny Raphael, ukryty pod warstwami wyuczonych zachowań, czekający na sposobność, aby objawić światu swoją rzekomo prawdziwą naturę. Istniała jedynie zdolność adaptacji, niezwykle rozwinięta umiejętność rozpoznawania oczekiwań innych ludzi i wykorzystywania ich do własnych celów. Potrafił więc oczarowywać starszyznę elokwencją wykraczającą poza jego wiek, uwodzić kobietę z widocznymi oznakami starzenia się, grać bezczelnego hedonistę, którym zresztą rzeczywiście był, prowadzić ostrze dyskusji i wbijać je pod żebra osób z większym stażem, doświadczeniem oraz pozycją. Mógł być uprzejmy do granic uniżoności, kiedy wymagała tego sytuacja, i arogancki w sposób tak doskonale wyważony, aby jego bezczelność sprawiała wrażenie przywileju, nie zaś braku wychowania. Potrafił rozmawiać o sztuce z kolekcjonerem, o polityce z człowiekiem, który od trzech dekad kupował sobie polityków, o architekturze z kimś, kto uważał, że pieniądze zapewniają mu prawo do wydawania sądów na temat piękna, a następnie z równą swobodą przejść do rozmowy o najbardziej przyziemnych przyjemnościach ludzkiego ciała. Nie potrzebował przy tym udawać zainteresowania. Wystarczyło, że potrafił odnaleźć w każdym rozmówcy coś, co rzeczywiście mogło przykuć jego uwagę, choćby była to wyłącznie słabość, którą zamierzał później wykorzystać. Ludzie byli interesujący przede wszystkim ze względu na to, co ukrywali przed innymi, a jeszcze bardziej ze względu na to, czego nie potrafili ukryć przed samymi sobą.
Wielu popełniało błąd, utożsamiając wielość twarzy z brakiem tożsamości. Raphael uważał takie rozumowanie za przejaw intelektualnego lenistwa. Człowiek nie musiał przecież zachowywać się identycznie wobec każdego, aby pozostawać sobą. Przeciwnie, przekonanie, że autentyczność wymagała niezmienności, wydawało mu się jednym z bardziej naiwnych społecznych przesądów. Czy należało uznać za bardziej prawdziwego człowieka, który w obecności własnego ojca zachowywał się inaczej niż w obecności kochanki? Czy może tego, który potrafił publicznie wygłaszać pochwały cnót, a następnie prywatnie dopuszczać się czynów stojących z nimi w sprzeczności? Ludzie nieustannie dostosowywali swoje zachowania do otoczenia, tylko większość z nich nie posiadała wystarczającej samoświadomości, aby przyznać, że to robi. Raphael przynajmniej nie potrzebował oszukiwać samego siebie w tej kwestii. Wiedział, kiedy kłamał, kiedy mówił prawdę, kiedy przemilczał istotną informację, a kiedy pozwalał drugiej osobie uwierzyć w coś, czego nigdy nie wypowiedział. Nie widział w tym szczególnej moralnej zagadki. Moralność była użytecznym instrumentem porządkowania społeczeństw, ale nie stanowiła dla niego niezawodnego kompasu. Zbyt często widział ludzi, którzy z niezwykłą gorliwością bronili zasad wyłącznie do chwili, w której ich przestrzeganie zaczynało zagrażać ich interesom. Wówczas nagle odkrywali wyjątki, okoliczności łagodzące, nieprzewidziane konsekwencje i całą mnogość powodów, dla których ich własne postępowanie należało rozpatrywać w zupełnie innych kategoriach. Hipokryzja nie była więc dla niego szczególnym odstępstwem od ludzkiej natury. Była jedną z jej najbardziej konsekwentnych właściwości.
Wychowanie w rodzinie Valencourtów dodatkowo utwierdziło go w przekonaniu, że osobowość stanowiła narzędzie, a nie świętość wymagającą nieustannej ochrony. Od najmłodszych lat obserwował ludzi, którzy potrafili prowadzić kilka równoległych rozmów, nie wypowiadając ani jednego zdania, a także takich, którzy przez całe życie nie nauczyli się rozpoznawać, kiedy byli przedmiotem cudzej transakcji. W ich świecie uprzejmość nie wykluczała okrucieństwa, pokrewieństwo nie gwarantowało lojalności, a przyjaźń mogła okazać się jedynie długoterminową inwestycją, której stopa zwrotu zależała od okoliczności. Nazwisko otwierało drzwi, ale nie zapewniało bezpieczeństwa za nimi. Majątek pozwalał kupować usługi, wpływy i milczenie, lecz nie zwalniał z konieczności rozpoznawania, kto w danym momencie trzymał przewagę. Raphael nauczył się więc obserwować. Nie tylko słuchać wypowiadanych słów, ale również zwracać uwagę na pauzy, nieznaczne zmiany tonu, ruchy dłoni, kierunek spojrzenia i tę szczególną chwilę, w której rozmówca przestawał kontrolować własną mimikę. Widział, jak ludzie zdradzali swoje pragnienia, próbując je ukryć, jak demonstracyjna pewność siebie maskowała lęk przed utratą znaczenia, jak przesadna obojętność zdradzała zainteresowanie, a deklarowana niezależność bywała jedynie bardziej wyrafinowaną formą uzależnienia od cudzej aprobaty. Z czasem rozpoznawanie tych mechanizmów przestało wymagać od niego świadomego wysiłku. Stało się odruchem, niemal fizjologiczną reakcją na obecność drugiego człowieka.
Nie oznaczało to jednak, że zawsze chciał wygrywać. Zdarzały się sytuacje, w których celowo pozwalał innym odnosić drobne zwycięstwa, ponieważ wiedział, że człowiek przekonany o własnej przewadze stawał się znacznie bardziej użyteczny niż ten, który nieustannie podejrzewał podstęp. Pozwalał więc rozmówcy zakończyć dyskusję z poczuciem triumfu, kobiecie uwierzyć, że to ona wyznaczała granice znajomości, a starszemu członkowi rodziny przypisać sobie autorstwo pomysłu, który od początku został mu podsunięty. Nie potrzebował zbierać wszystkich laurów. Wystarczało, że wiedział, komu i w jakim momencie pozwolić je zdobyć. Zresztą próżność była jednym z najtańszych sposobów kupowania ludzkiej lojalności. Ludzie gotowi byli oddać zaskakująco wiele w zamian za możliwość opowiedzenia sobie historii, w której odgrywali główną rolę. Starsi uwielbiali uznawać się za autorytety. Kobietom schlebiała uwaga młodszego mężczyzny. Raphael nie zamierzał pozbawiać ich tej przyjemności, jeśli mogła przynieść mu wymierne korzyści.
Najbardziej niebezpieczna pozostawała jednak ta część jego natury, która nie potrzebowała żadnego publicznego uzasadnienia. Niektóre przyjemności wybierał dlatego, że ich pragnął, nie dlatego, że mogły zapewnić mu przewagę. Nie każda kobieta była inwestycją, nie każda rozmowa prowadziła do interesu, a nie każda noc miała przynosić jakikolwiek użyteczny rezultat. Bywał hedonistą z czystej potrzeby doświadczania, człowiekiem, który nie widział powodu, aby odmawiać sobie rzeczy dostępnych na wyciągnięcie ręki. Jednocześnie nawet w tej sferze nie rezygnował z własnych zasad. Nie lubił być zaskakiwany, nie tolerował sytuacji, w których ktoś przejmował nad nim kontrolę, i szczególnie źle znosił odkrycie, że jego pragnienia stały się narzędziem w cudzych rękach. Przyjemność była dla niego czymś, co należało wybierać samodzielnie. W przeciwnym razie traciła znaczną część swojej wartości.
Był człowiekiem trudnym do przewidzenia, czasami nieprzyjemnym, a z pewnością nie takim, którego należało oceniać na podstawie pojedynczego spotkania. Aby go pojąć, wystarczyło przyjąć, że jego działania nie musiały odpowiadać społecznym oczekiwaniom, a jego deklaracje nie zawsze miały służyć ujawnianiu intencji. Problem polegał na tym, że większość ludzi desperacko potrzebowała wierzyć w istnienie prostych kategorii. Dobry albo zły. Szczery albo fałszywy. Kochający albo obojętny. Tymczasem Raphael nie widział powodu, aby rezygnować z możliwości jednoczesnego odczuwania sprzecznych impulsów. Mógł pragnąć czyjejś obecności i jednocześnie nie tolerować zależności, jaką ta obecność ze sobą niosła. Mógł podziwiać czyjąś inteligencję, a mimo to bez wahania wykorzystać ją przeciwko tej osobie. Mógł być wdzięczny i okrutny, zainteresowany i znudzony, hojny i bezwzględny. Nie postrzegał tych właściwości jako wzajemnie wykluczających się. Były konsekwencją tego samego człowieka, który nie zamierzał podporządkowywać się cudzej potrzebie moralnej spójności.
Istniała jednak różnica pomiędzy przystosowaniem a uległością. Valencourt mógł zmieniać sposób, w jaki prezentował się światu, ale nie oznaczało to, że pozwalał światu decydować o tym, kim miał być. To on wybierał ton rozmowy, zakres ujawnianych informacji, stopień bliskości i moment, w którym należało zakończyć spotkanie. Nawet kiedy sprawiał wrażenie spontanicznego, doskonale wiedział, jakie konsekwencje miało przynieść jego zachowanie. Nie oznaczało to nieomylności. Popełniał błędy, czasami z powodu zbyt dużej pewności siebie, czasami dlatego, że przypisywał innym racjonalność, której w rzeczywistości nie posiadali. Najbardziej irytowały go jednak sytuacje, w których odkrywał, że nie uwzględnił jakiejś zmiennej. Nie sama porażka była dla niego nieprzyjemna, lecz świadomość, że dopuścił do niej coś, co powinien był przewidzieć.
Być może dlatego tak trudno było mu zaakceptować istnienie ludzi, których nie potrafił jednoznacznie sklasyfikować. Człowiek przewidywalny był wygodny. Człowiek próżny dawał się prowadzić pochlebstwem, ambitny obietnicą, przestraszony zapewnieniem bezpieczeństwa, a samotny odrobiną uwagi. Nawet najbardziej skomplikowane osobowości posiadały zwykle kilka powtarzalnych potrzeb, wokół których można było zbudować odpowiednią strategię. Problem pojawiał się wtedy, gdy ktoś nie reagował zgodnie z oczekiwaniami, gdy odrzucał korzyści, których powinien pragnąć, albo wybierał rozwiązanie pozornie sprzeczne z własnym interesem. Takie osoby wymagały więcej uwagi. Bywały irytujące, czasami fascynujące, a niekiedy niebezpieczne. Raphael nie zawsze potrafił zdecydować, która z tych właściwości dominowała.
Nie potrzebował jednak, aby wszyscy go lubili. Wystarczało, że potrafili rozpoznać jego wartość i właściwie oszacować konsekwencje wynikające z wejścia z nim w konflikt. Reszta była kwestią indywidualnych preferencji. Niektórzy mogli widzieć w nim czarującego młodego arystokratę, inni rozpieszczonego dziedzica, jeszcze inni człowieka o niepokojąco wyrachowanym umyśle. Wszystkie te interpretacje miały w sobie pewną dozę prawdy, żadna nie obejmowała jednak całości. Raphael nie zamierzał nikomu ułatwiać zadania. Nie było przecież żadnego powodu, aby oddawać ludziom mapę prowadzącą do miejsc, których sam nie zamierzał im pokazywać. A jeśli ktoś upierał się przy poszukiwaniu jego prawdziwej twarzy, mógł spędzić na tym resztę życia. On w tym czasie zdążyłby już znaleźć kolejny cel.
Rozumiesz teraz, dlaczego nie mogę dla ciebie pracować?
Słowa Glass zawisły w powietrzu między nimi. Na chwilę. Być może chwilę dłuższą, niż powinna, lecz nie zważał na to szczególnie. Nie odczuwał potrzeby natychmiastowego wypełniania ciszy, tym bardziej że odpowiedź, której udzieliła, nie stanowiła dla niego żadnego odkrycia. A przynajmniej nie w takim stopniu, w jakim prawdopodobnie oczekiwała. Raphael nie miał zwyczaju traktować odmowy jako ostatecznego rozstrzygnięcia, szczególnie jeśli dotyczyła propozycji, której warunki druga strona zdawała się interpretować inaczej, niż zostały przedstawione.
– Temat dotyczył Prowadzącej – wymruczał spokojnie.
Kustosz galerii. Jej reakcja podczas tamtej kolacji, a także późniejsza wiadomość były wymowne. Ugodziły ją, lecz w sposób, którego wciąż nie pojmował. Nie proponował jej stanowiska w bazie nieokreślonej, pozbawionej granic przestrzeni, w której miałaby bezterminowo funkcjonować na jego usługach. Znał ich ograniczenia. Znał również naturę zobowiązania, które zostało jej narzucone. Nie zamierzał zatrzymywać jej dłużej, niż było to konieczne. Zresztą Gospodarz upominał się o swoje, a kontrakt nie trwał wiecznie. Nie było w tym niczego szczególnie skomplikowanego. Przynajmniej z jego perspektywy. Raphael nie proponował jej przecież oddania całej przyszłości, lecz możliwość wykorzystania kompetencji, które już posiadała, w ramach przedsięwzięcia wymagającego odpowiedniej osoby. Jeżeli Sadie Glass uważała, że taka propozycja oznaczała rezygnację z własnej niezależności, być może problem tkwił nie w samych warunkach, ale w tym, co zaczęła z nimi utożsamiać.
Nie wiem, kim będę dla systemu. Nie wiem, kim będę dla ciebie.
I znów cisza.
Raphael przesunął językiem po wewnętrznej stronie policzka, przez chwilę rozważając ciężar wypowiedzianych przez nią słów. Nie spodziewał się, że będzie potrafiła udzielić mu jednoznacznej odpowiedzi. Właściwie nie oczekiwał nawet, że sama będzie wiedziała, czego chce. Nie oznaczało to jednak, że zamierzał zignorować problem. W jego świecie niewiedza nie stanowiła szczególnie wygodnego usprawiedliwienia. Była raczej informacją o tym, że należało jeszcze przeprowadzić odpowiednią analizę.
– Obchodzi cię to w ogóle? - Nie musiał rozwijać pytania. Nie musiał dodawać, że interesowała go przede wszystkim część dotycząca jego samego. Nie pytał o Gospodarza, organizację ani pozycję, jaką miała ostatecznie zajmować w strukturze. Pytał o własne miejsce w jej przyszłości. O to, czy w ogóle przewidywała dla niego jakąkolwiek rolę poza tą, którą narzucały im okoliczności. Nie był przyzwyczajony do podobnych pytań, a jeszcze mniej do sytuacji, w których musiał je zadawać. Zazwyczaj wystarczało mu, że wiedział, czego chciała druga osoba, i potrafił ocenić, ile należało jej zaoferować, aby uzyskać odpowiedni rezultat. Tutaj jednak kalkulacja nie przynosiła szczególnie użytecznych odpowiedzi. Sadie miała własne pragnienia, własne obawy i, co być może najbardziej niewygodne, nie zamierzała podporządkowywać ich jego oczekiwaniom.
Wiem, kim nie będę.
Ciemne oczy odnalazły lśniące tęczówki leżącej obok kobiety. Nie odwrócił spojrzenia. Nie próbował też złagodzić wymowy padających słów uśmiechem. Istniały granice, których nie zamierzał przekraczać, nawet jeśli mógłby dzięki temu uzyskać chwilową przewagę. Nie zamierzał być Gospodarzem. Nie zamierzał przejmować jego metod, jego sposobu traktowania ludzi. Nie potrzebował kolejnej Prowadzącej, której tożsamość można było formować według zewnętrznych oczekiwań. Nie interesowała go kobieta pozbawiona własnego zdania, pozbawiona ambicji i zdolności do sprzeciwienia się mu. Taka relacja byłaby zbyt prosta, a przez to pozbawiona jakiejkolwiek wartości.
– A jesteś...?
Urwał. Przez moment jego wzrok przesunął się po jej twarzy, zatrzymując na ustach, zupełnie jakby miał coś z nich odczytać. W panującej ciemności jego wzrok radził sobie już doskonale z wychwytywaniem szczegółów. Domyślał się, że jej również. Dopiero po chwili wrócił uwagą ku jej oczom. Czekał.

Sadie Glass

[Sadie Glass]

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description

dzień 43
Człowiek, który potrafił rozpoznać cudze intencje na podstawie jednego spojrzenia, przewidywać konsekwencje decyzji podejmowanych przez ludzi oddalonych o tysiące kilometrów i analizować skomplikowane mechanizmy Aukcji, najwyraźniej nie był w stanie ustalić, dlaczego wykończona kobieta ze złamanym żebrem zdejmowała mu ciężkie, motocyklowe buty, żeby mógł wygodnie położyć się w łóżku. Niewiarygodne. Zostawiła mu lampkę. Zamiast skorzystać z własnej sypialni wróciła do niego. Nakryła go kocem.
Najwyraźniej nawet zaawansowana metafora o chomiku nie wystarczyła, żeby Valencourt zrozumiał dlaczego.
Mogłaby mu to wszystko wytłumaczyć, mogłaby wymienić poszczególne decyzje, przedstawić ich okoliczności, ustalić prawdopodobieństwo zachowania się identycznie wobec człowieka, którego obecność była jej obojętna. Przy odpowiednio dobranej próbie porównawczej z pewnością udałoby się wykazać, że Raphael miał wystarczająco dużo powodów, żeby nie zadawać podobnych pytań.
Ale nie chciała przeprowadzać w łóżku kolejnej rozbudowanej analizy.
Nie dlatego, że brakowało jej argumentów, właściwie miała ich zdecydowanie za dużo - problem polegał na tym, że nie wszystkie potrafiła już sprowadzić do logicznej argumentacji.
Nie musisz tego nazywać. Gospodarz powiedział to cztery dni wcześniej, kiedy próbowała wyjaśnić coś, czego sama jeszcze nie rozumiała. Nie nazwała. Ani wtedy, ani później. Potrafiła zrekonstruować wymianę zdań, każde zawahanie, zmianę tonu i niemal niezauważalny ruch brwi. Nie potrafiła jednak znaleźć równie precyzyjnej definicji tego, co zaczęło ją obchodzić w Raphaelu Valencourcie.
Coś się zmieniło. Wciąż nie było jasne co.
Mogła nadal analizować. Mogła również uznać, że teraz nie był na to dobry moment. Zwłaszcza kiedy mężczyzna leżał obok niej, patrzył na jej usta i najwyraźniej nie miał pojęcia, o co właściwie chciał zapytać. A jesteś...?
Sadie uniosła lekko brwi.
— Raphael.
Jej cichy głos był całkiem pozbawiony upomnienia. Komunikował raczej próbę zwrócenia uwagi człowieka, który z niewiadomych przyczyn zaczął gubić się we własnym rozumowaniu. Obserwowała jego twarz: oczy, które mimo półmroku wciąż odnajdywały jej spojrzenie. Usta, których ruch potrafiła już przewidzieć, kiedy zamierzał powiedzieć coś wyjątkowo bezczelnego. Kosmyk włosów opadający na skroń. Rysy, którym po raz pierwszy przyglądała się z tak niewielkiej odległości bez konieczności ustalania kosztu katastrofy.
Nie miała dla niego dobrej odpowiedzi, złej też nie. Tej lekcji nie odrobiła, mimo całego swojego zawodowego perfekcjonizmu. Może dlatego, że dotykała czegoś prywatnego. Czegoś, co istniało tylko wtedy, kiedy nikt nie patrzył. W małym państwie o populacji dwóch osób i historii starć o granice.
Najpierw obróciła się ku niemu, sprawdzając, na ile może sobie pozwolić bez kolejnego kryzysu żeber. Podparła się lewym przedramieniem, pozwalając łokciowi zagłębić się w miękkiej poduszce, uniosła głowę i ramiona. Prawy bok zaprotestował krótkim, ostrym bólem, który przeczekała typowym dla siebie uporem. Nie zamierzała pozwolić, żeby kolejne ataki na jej ciało miały ostatnie słowo. Nie teraz.
Znalazła się nieco ponad nim, zaledwie kilkanaście centymetrów - na tyle blisko, żeby widzieć szczegóły jego twarzy, które znikały w ciemności z jej miejsca na poduszce. Kilka jasnych pukli wysunęło się zza jej ramienia, opadając do przodu i muskając jego skroń i policzek. Kosmyk zabawił przy męskim nosie, łaskocząc skórę, kompletnie niezainteresowany konwenansami. Sadie zerknęła na włosy z łagodną irytacją nieposłuszeństwem, ale nie odsunęła ich od razu. Prowadząca potrafiła przez wiele godzin wyglądać dokładnie tak, jak powinna, kontrolować każdy skrawek własnej prezencji do najdrobniejszego detalu. Sadie pozwalała zapachowi szamponu i miękkim włosom pozostać swobodnie przynajmniej przez chwilę. Prawą dłonią odgarnęła jeden z kosmyków z jego twarzy. Ruch był drobny, niemal praktyczny i mogła na nim poprzestać. Pewnie powinna... Cofnąć rękę, wrócić na poduszkę i udawać, że pytanie nigdy nie padło.
Zamiast tego zatrzymała palce przy jego skroni, przesunęła opuszkami wzdłuż linii włosów, powoli, jakby chciała odszukać coś, czego dotychczas nie miała okazji sprawdzić. Wreszcie pozwoliła dłoni opaść niżej. Oparła ją na męskim policzku, obejmując lekko, z kciukiem spoczywającym tuż pod kością policzkową. Nie kierowała jego twarzy ku sobie, nie próbowała przytrzymać. Dotyk był wystarczający sam w sobie. Niczego nie wymagał, niczego nie wymuszał. Był ciepłem rosnącym niebezpiecznie pomiędzy dwójką dorosłych, których przerastało jedno pytanie. Przesunęła kciukiem powoli, od policzka ku skroni. Potem jeszcze raz, krócej. W końcu pozwoliła palcom zostać.
Sadie Glass była przyzwyczajona do sytuacji, w których jej gesty miały znaczenie. Uśmiech mógł zmienić przebieg rozmowy. Spojrzenie potrafiło zatrzymać człowieka przed popełnieniem błędu. Dotyk bywał sygnałem, prośbą, ostrzeżeniem albo początkiem czegoś, czego konsekwencje można było przynajmniej próbować przewidzieć. Tym razem nie chciała niczego osiągnąć. Nie próbowała uspokoić Raphaela ani skłonić go do wyznania. Nie szukała sposobu na poprawienie jego samopoczucia. Nie potrzebowała, żeby chwycił ją za rękę, przyciągnął bliżej lub powiedział coś odpowiedniego.
Chciała tylko, żeby mógł przez chwilę pozostać pod jej dłonią, bez obowiązku zrobienia z tym czegokolwiek. Wydało jej się to niemal absurdalne: spędziła pięć lat, ucząc się wyceniać konsekwencje najdrobniejszych decyzji, a teraz wykonywała jedną wielką nie próbując nawet analizować miliona możliwych skutków. Tylko zmęczone serce uderzało trochę szybciej, niż powinno. Może sygnalizowało błąd, może ekscytację, a może jedno i drugie, jednak z niezrozumieniem siebie czuła jak idiotka.
Przecież znała intymność bardzo dobrze, znała fizyczną bliskość, znała pożądanie i wszystkie sytuacje, w których człowiek odsłania przed kimś ciało, nie oddając mu właściwie niczego więcej. A jednak przykryta kocem i ubrana czuła się bardziej odsłonięta niż w niejednej znacznie mniej przyzwoitej sytuacji.
Jej spojrzenie przesunęło się na jego usta. Mogłaby pochylić się jeszcze kawałek, tej odległości nie wymagałoby to wiele wysiłku...
Zawahała się. Kosmyki włosów ponownie opadły do przodu, otulając jego twarz miękką, pachnącą zasłoną. Straszny nie był brak świadomości, czego chce. Przestraszyła ją raczej świadomość, że w tej sekundzie wiedziała to bardzo dokładnie.
Wówczas musnęła jego czoło wargami. Lekko, niemal nieruchomo. Nie był to szybki pocałunek pozostawiony w przelocie ani gest wykonywany dla żartu. Pozwoliła wargom spocząć na jego skórze przez kilka uderzeń serca, wystarczająco długo, żeby nie można było oszukiwać się, że doszło do pomyłki lub przypadku.
Odsunęła twarz tylko odrobinę, pozostając na tyle blisko, że końcówki jej włosów nadal dotykały jego policzka. Dłoń pozostała tam, gdzie wcześniej. Kciuk wykonał jeszcze jeden leniwy ruch niewinnej pieszczoty, gdy Sadie odetchnęła powoli. Nie potrafiłaby wyjaśnić Gospodarzowi, co właśnie się wydarzyło.
Jakimś cudem oboje, będąc ze sobą w łóżku, myśleli o jej szefie. Nad tym trzeba było popracować.
Nie mogła dać mu miliona i jednej odpowiedzi, które nadaktywny umysł wyprodukował w kilka ostatnich minut. Mogła jednak zaoferować coś znacznie prostszego. Coś, czego być może zabrakło mu wtedy, kiedy wracał z Francji, i czego najwyraźniej nie umiał znaleźć nawet w świecie, w którym dysponował niemal wszystkim.
— Jestem bezpiecznym miejscem, do którego możesz wrócić.
Naćpany. Chory. Wściekły. Smutny. Niepewny. Zbyt pewny. Samotny. Zmęczony. Słowa wybrzmiały komfortem pewności, która nie istniała w Sadie od papierosa na schodkach, lecz od nocy spędzonych przy bezwładnym ciele. Były odważniejsze, niż planowała sobie pozwolić, ale nie potrafiła już uznać ich za nieprawdziwe. Nie musiał rozumieć ile kosztowało ją ich wypowiedzenie. Może sama nie była jeszcze tego absolutnie pewna.
Nie cofnęła się jednak. Pozostawała nad nim, spoglądając z góry na wachlarz rzęs i wyimaginowany ślad, który jej pocałunek miał zostawić na jego czole. Poczuła się nagle dziwnie niepewnie. Raphael pytał, czy ją to obchodzi. Pokazała.
Tylko czy jego to w ogóle obchodziło?

raphael valencourt

[raphael valencourt]

dzień 36, noc

Domaine Saint-Vincent, Francja

Ukrywanie treści: włączone

Hidebb Message Hidden Description

aktualnie

Przez kilka długich sekund nie zrobił nic. Nie odsunął twarzy, nie uchylił się przed jej dłonią, nie próbował również odpowiedzieć na pocałunek, którego obecność wciąż zdawała się utrzymywać na jego czole, choć przecież nie pozostawił po sobie żadnego fizycznego śladu. Czuł natomiast ciepło jej palców, ich delikatny nacisk na policzku i pojedyncze kosmyki włosów muskające skórę. Było w tym coś osobliwie intymnego, a zarazem niepokojąco prostego. I przez to skomplikowanego. Wiedział, że nie wymagała od niego niczego. Nie oczekiwała deklaracji, nie domagała się wzajemności, nie próbowała nawet wymusić na nim odpowiedniej reakcji. Widział to w oczach skrzących się w ciemności. Żywo przypatrujących się jemu samemu. Pozostawała. A równocześnie oddawała czułość oraz skrzące się pragnienie. Raphael mógł niemal dostrzec bijącą od niej łunę.
Nie był przyzwyczajony do sytuacji, w których drugi człowiek ofiarowywał mu coś bez uprzedniego określenia ceny. Nie oznaczało to jednak, że nie potrafił rozpoznać wartości podobnego zachowania. Przeciwnie. Być może właśnie dlatego przez moment przyglądał się Sadie z większą uwagą, niż pozwalał mu na to stan organizmu. Jej twarz znajdowała się wystarczająco blisko, aby dostrzec drobne napięcie mięśni, niewielką niepewność w spojrzeniu i to charakterystyczne zawahanie, którego nie zdołała ukryć nawet teraz, kiedy sama zdecydowała się przekroczyć wyznaczoną wcześniej granicę. Nie wyglądała jak Prowadząca. Nie miała na sobie błękitnej satyny, diamentów ani starannie wypracowanej ekspresji, która pozwalała jej przechodzić przez kolejne pomieszczenia w taki sposób, jakby wszystkie należały do niej. Była po prostu Sadie. Kobietą, która najwyraźniej postanowiła uczynić z niego adresata czegoś, co miało stanowić bezpieczną przystań. Nie wierzył w bezwarunkowe miejsca, do których człowiek mógł wracać niezależnie od tego, co wcześniej zrobił, komu zaszkodził i ile pozostawił po sobie zniszczeń. Każde miejsce miało właściciela, każde schronienie określone granice, a każda forma bezpieczeństwa wynikała z możliwości utrzymania go wbrew okolicznościom. Jeżeli ktoś twierdził inaczej, najczęściej nie rozumiał jeszcze, jak niewiele było potrzeba, aby odebrać mu złudzenie. Wystarczyło wszak, aby poznała świat taki, jakim był naprawdę. Nie zamierzał jednak tłumaczyć tego Glass. Nie teraz. Nie w tej chwili. Nie dlatego, że znajdująca się tak blisko blondynka była naiwna. Była zbyt inteligentna, zbyt uważna i zbyt dobrze przygotowana do odczytywania cudzych intencji, aby można było przypisać jej podobną cechę. Problem polegał na tym, że inteligencja nie chroniła człowieka przed pragnieniem bycia potrzebnym. Czasami wręcz przeciwnie. Pozwalała mu stworzyć wystarczająco przekonujące uzasadnienie dla własnych uczuć. Raphael znał tę zależność. Widział ją wielokrotnie wśród ludzi, których można było kupić nie pieniędzmi, lecz poczuciem wyjątkowości, przynależności i przekonaniem, że zostali dopuszczeni do czegoś, czego inni nie mogli nawet zobaczyć.
Przesunął wzrokiem po jej twarzy uważnie. I znów zatrzymał się na ustach, wiedząc, że i ona patrzyła. I że dzieliła ich niewielka granica. Czuł wszak nie tylko zapach jej ciała, świeżego po kąpieli, ale także praktycznie jej smak. Powolny ruch głowy wymagał od niego więcej wysiłku, niż powinien. Wciąż znajdował się w nim ciężar własnego ciała, nieprzyjemne pulsowanie w skroniach i trudna do zniesienia nieostrość myśli, która wciąż utrudniała mu odróżnianie rzeczywistego zagrożenia od jego wyobrażenia. Nie był w stanie odzyskać pełnej kontroli, ale nie oznaczało to, że przestał rozumieć ludzi. Być może właśnie dlatego jej obecność pozostawała jedynym elementem tej nocy, któremu potrafił przypisać stabilne znaczenie.
Uniósł rękę, choć ruch okazał się powolniejszy, niż zamierzał. Przez moment palce zawisły w przestrzeni między nimi, jakby sam nie był pewien, co powinien z nimi zrobić. Ostatecznie odnalazły jej nadgarstek. Nie zacisnął dłoni. Jedynie przesunął kciukiem po jego wewnętrznej stronie, w miejscu, gdzie pod skórą można było wyczuć puls. Gest nie był szczególnie czuły, ale wystarczająco delikatny, by nie pomylić go z próbą zatrzymania kobiety. Nie powiedział, że jej potrzebuje. Nie powiedział, że chce do niej wracać. Nie potwierdził również, że kiedykolwiek uzna ją za bezpieczne miejsce. Pozwolił jej jednak zrozumieć coś, co mogła potraktować jako przyjęcie oferty. Była to różnica, którą miała dostrzec tylko ona.
Nie spuszczał z niej wzroku. Obserwował drobne zmiany zachodzące na jej twarzy, próbując rozpoznać, co właściwie wywołał tym jednym, niemal nieistotnym ruchem. Nie musiał znać odpowiedzi. Wystarczyło mu, że pozostawała blisko, że nie odsunęła się, kiedy dotknął jej skóry, i że jej uwaga wciąż koncentrowała się na nim z intensywnością, której nie musiał wymuszać. Istniała w tym pewna przewrotność. Człowiek, który przez całe życie przywykł do zdobywania dostępu do innych za pomocą pieniędzy, nazwiska, wpływów i odpowiednio dobranych słów, otrzymywał go teraz bez konieczności przedstawiania jakiejkolwiek oferty. Sadie sama uchylała przed nim drzwi. Pozostawało jedynie zdecydować, jak szeroko powinien je otworzyć.
Odetchnął, a rozchylone wargi uwolniły powietrze sięgające kobiecych ust. Glass wciąż znajdowała się nad nim, jej włosy muskały jego skórę, a ciepło od niej bijące jakby się wzmacniało. Wierzchem palca wskazującego dotknął jej warg, nie odrywając od nich spojrzenia. Przesunął go nieznacznie, niemal niedostrzegalnie, zatrzymując go w miejscu, w którym przed chwilą znajdował się jej blond kosmyk. Nie spieszył się. Pozwalał, aby między nimi rozciągnęła się cisza, w której każde z nich mogło przypisać temu gestowi własne znaczenie. On sam nie zamierzał żadnego wyjaśniać. Wiedział natomiast, że w tej odległości nawet najdrobniejszy ruch mógł zostać odebrany jako odpowiedź.
- Zostań. - Głos miał cichy, nieco zachrypnięty, pozbawiony zwyczajowej ostrości. Nie było w nim śladów surowości. Nie było w tym polecenia Gospodarza, nie było też tonu człowieka przyzwyczajonego do wydawania dyspozycji. Brzmiało to niemal jak prośba. I właśnie tak miało zabrzmieć. Potrzebował jej obecności. Potrzebował, aby pozostała w zasięgu jego wzroku, aby nie znikała za drzwiami i nie pozostawiała go sam na sam z obrazami, których nie potrafił jeszcze uporządkować. Potrzebował jej dzisiejszej nocy. W pełni. - Sadie...

Sadie Glass