ODPOWIEDZ
25 y/o
DEBIUTUJĄCY SKRYBA
180 cm
student medycyny nie pracuje
Awatar użytkownika
The pain only begins when our whole heart aches and we feel as though we’re about to die from it, and to make matters worse, we can’t tell anyone our secret
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracji3 osoba
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Damien nie czuł się dzisiaj najlepiej, od wczoraj bolał go okropnie żołądek. Chyba zatruł się czymś na kolacji z przyjaciółmi. Była to dobra knajpa, więc nie spodziewał się, że może się to tak skończyć. Nie zjadł za dużo, chociaż wziął coś zupełnie innego niż zawsze, więc może to jest właśnie to? Możliwe, ale nie chciał tego za bardzo roztrząsać, bo nie jest w stanie nic z tym zrobić. Musi leczyć skutki zatrucia. Noc była dla niego okrutna, bardzo. Co chwile musiał latać do toalety, więc w ogóle nie spał. Nie mógł nawet pić, bo o jedzeniu to w ogóle nie było mowy, ale musiał, ponieważ bardzo szybko by się odwodnił. Ta noc nie jest jego. Przeszło mu przez myśl, aby zrobić sobie wolne od zajęć, jednak dzisiaj miały odbyć się wykłady odnoście specjalizacji i nie chciał tego ominąć. Co prawda Blais wie jaką drogą chce iść, ale bardzo chętnie posłucha o innych i dowie się coś ciekawego. Jak nie da rady to po prostu pójdzie do domu i tyle. Nie miał dzisiaj niczego ważnego, więc niczego nie pominie.
Nie zjadł nic, bo na sam widok jedzenie wszystko mu się unosiło. Wziął odpowiednie leki, takie same spakował sobie do kieszeni i oczywiście zabrał sporą ilość wody, chociaż miał nadzieje, że nie będzie już przykrej niespodzianki, ponieważ miał serdecznie dość. Miał podkrążone oczy, był blady – totalnie jak nie on. Cóż, nie zawsze będzie tryskająca radością cytrynką, bo nie ma na to ochoty. Snuł się jak taka kostucha, bo nie miał siły. Będzie to cudowny dzień.
Pogadał z kolegami z roku przed wejściem na sale. Wymieniali jak zawsze komentarze na temat wykładów czy praktyk na oddziale. Nie było w tym niczego dziwnego. Lubił słuchać o tym co się działo na ich oddziałach i jakie mieli przygody, bo tych nigdy nie brakowało. Sam miał sporo przygód na pediatrii, jednak najlepiej wspomina ten oddział. Dzieciaki są cudowne i kiedy są chore lub poturbowane to nadal mają tą radość życia w sobie i walczą o zdrowie, a dorosłych często tego brakuje.
Weszli na sale i czekali na pojawienie się rezydenta kardiochirurgii.

Rohan Kim
Natalia, dc: taaskaa
Nieuzasadniona przemoc, niepoparta argumentami, rozgrywanie gwałtu i maltretowanie zwierząt i dzieci
31 y/o
For good luck!
184 cm
Rezydent kardiochirurgii Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
“And all at once, summer collapsed into fall.”
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Szczerze powiedziawszy, Rohan uważał to wszystko za stratę czasu.
Oczywiście rozumiał potrzebę prowadzenia rozmów ze studentami, szczególnie tymi, którzy byli jeszcze przed wyborem swojej specjalizacji. W jaki inny sposób mieliby wybrać swój dalszy kierunek rozwoju? Niewielu było takich, którzy z miejsca wiedzieli, gdzie dokładnie chcieli pchać swoją karierę. Rohan był jednym z tych szczęśliwców, którzy wiedzieli - chociaż może poprawniej byłoby rzec, że nie miał innego wyboru. W jakiej innej specjalizacji mógł się wyszkolić, mając za ojca naczelnego kardiochirurga z jednego z czołowych szpitali w Seulu?
Mimo to, Kim po prostu nie uważał, aby to akurat on nadawał się do przeprowadzenia tych rozmów ze studentami. Z jednej strony, jego zadaniem było takie zaprezentowanie wydziału kardiochirurgii, aby przyciągnąć jak najwięcej chętnych. Z drugiej był zdania, że nie potrzeba im było wynajdywania ludzi na siłę. Więcej nie oznaczało lepiej, bo wśród tego stada zaledwie kilku faktycznie nadawało się na lekarzy. Reszta była bandą ułomów, którzy nie powinni nigdy brać do ręki stetoskopu, a co dopiero skalpela.
No i w grę wchodził także, hm... urok osobisty Rohana. Kim znany był już w Sinai jako ktoś, kto nie wykazywał się przesadną cierpliwością - i zwykle nie trzymał języka za zębami, kiedy ową cierpliwość tracił. To, że obrażał swojego rozmówcę w sposób zawoalowany, to już inna sprawa. Tak czy inaczej, mężczyzna był zdania, że w szpitalu na pewno znalazłoby się kilku innych, chętnych i nieco bardziej sympatycznych osóbek, które nadałyby się do nawijania makaronu na uszy studentów... ale kiedy dyrektor wytypował jego, nawet sprzeciw Kima na niewiele się zdał. Może ordynator zwyczajnie nie chciał w tym roku niańczyć stada niedoświadczonych żółtodziobów, zaglądających pacjentom do otwartych klatek piersiowych podczas operacji, więc wysłał jego, aby trochę studenciaków nastraszyć? Wcale by to Rohana nie zdziwiło.
Na sali zjawił się punktualnie. Postanowił być tak rzeczowy i profesjonalny, jak się tylko dało - począwszy od swojego wyglądu, dobrze skrojonego garnituru, a także starannie zaczesanej fryzury, a skończywszy na dokładnym przygotowaniu materiałów. Miał ze sobą aktówkę oraz pokrowiec z laptopem. Przygotowywał się do prowadzenia zajęć, podczas gdy jedna z profesorek sprawdzała obecność. Gdy Kim był gotowy, spojrzał po studentach surowym wzrokiem. Materiały które przygotował, były krwawe, nieocenzurowane i pochodzące prosto ze stołu operacyjnego. Już samo to starczyło czasem aby zniechęcić tych o słabszej sile woli i determinacji. Słyszał kiedyś o przypadku dziewczyny, która dostała ataku paniki na widok animacji przedstawiającej operację soczewki oka. Takich mięczaków nie potrzebowali w Sinai.
- Zacznijmy od podstaw. Nazywam się Rohan Kim, lekarz, a wkrótce także oficjalnie chirurg specjalista torakochirurgii i kardiochirurgii w Mount Sinai Hospital - zaczął poważnym tonem. Należał do tych osób, u których śmieszkowanie na zajęciach raczej nie miało prawa bytu. - Głęboko wierzę, że wszyscy ty zgromadzeni wiedzą, czym zajmuje się dziedzina kardiologii i kardiochirurgii, którą będziemy dziś omawiać. Niech podniosą proszę ręce ci, którzy już teraz są zdecydowani na właśnie tę specjalizację.

Damien Blais
Solhy
Posty z AI, nadmierna infantylność
ODPOWIEDZ

Wróć do „University of Toronto”