35 y/o
For good luck!
188 cm
skrzypek solista toronto symphony orchestra
Awatar użytkownika
“Tell me where it hurts, she'd say. Stop howling. Just calm down and show me where.

But some people can't tell where it hurts. They can't calm down. They can't ever stop howling.”
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion/jego
typ narracji3 os, czas przeszły
czas narracji-
postać
autor

Ta niezręczność, prześladująca ich jak natrętna zjawa (albo przewlekła choroba weneryczna, której nie idzie się pozbyć żadnym sprawdzonym sposobem) była być może czymś, z czym zwyczajnie musieli się pogodzić. Czego bowiem miało spodziewać się dwóch dorosłych mężczyzn - i to takich z zapowiedzią czterdziestki ciążącą im już znacząco na karku - którzy kiedyś byli kochankami i przyjaciółmi, dziś zaś mogliby skutecznie udawać nieznajomych? Swoboda, którą Monty zwykł odczuwać w towarzystwie Wolfganga, prysła jak mydlana bańka, ustępując miejsca niewygodnej, gryzącej antycypacji. To, co kiedyś było zabawą, dziś przypominało raczej grę w rosyjską ruletkę, gdzie każdy niewłaściwy ruch, i każda błędna decyzja mogły być tymi ostatnimi.
Wolfie wydawał się jednak reagować na to wszystko inaczej. I może nie powinno być to niespodzianką - zawsze w końcu byli tak od siebie różni, że niektórym rówieśnikom zupełnie nie mieściło się w głowie jak ta dwójka znalazła do siebie drogę, i stała się kompletnie nierozłączna. Komfort, który blondyn nadal zdawał się odczuwać w jego towarzystwie, może powinien był Morinowi schlebiać, lecz w gruncie rzeczy raczej go przerażał, niosąc za sobą ogromną dozę odpowiedzialności. Jeśli bowiem Wolfgang czuł się przy nim bezpiecznie, Monty znów zyskiwał zdolność, by go zawieść. Rozczarować. Skrzywdzić. Co stanowiło zarówno pokusę, jak i niewyobrażalne zagrożenie.
- Mhmmm... - Niemalże skopiował reakcję Wolfganga, podkradając sobie, i przywłaszczając na moment wydany przezeń dźwięk. Miał przecież słuch absolutny, który niekiedy dawał mu możliwość niemal perfekcyjnego naśladowania swojego otoczenia. Może trochę go przedrzeźniał. Może trochę się z nim droczył. Może próbował rozproszyć odrobinę tę grobową powagę, która zwykła towarzyszyć rozmowom o umarłych.
W jakimś sensie musiał mu chyba zwyczajnie zazdrościć. Nie jak dawny partner o złamanym teraz sercu, ale zazdrością sięgającą ich relacji jeszcze na długo przed tym, jak zrodziło się w niej cokolwiek romantycznego. Zazdrościł mu po dziecięcemu, z każdym kolejnym wyznaniem Wolfganga zdając sobie sprawę, że blondyn zyskał coś, czego sam Monty nigdy nie doświadczył. Nawet jeśli mu to odebrano - przedwcześnie, okrutnie, jak to najwyraźniej życie miało już w zwyczaju. Adam, którego Morin mógł przecież znać wyłącznie z tych paru nieszczęsnych fotografii, miał żyć w Welshu już do końca, jak promień słońca zamknięty na prześwietlonej kliszy. Nawet jeśli Montgomery próbowałby zapewniać samego siebie, że podobną rolę w jego życiu spełniała Rena, aż za dobrze wiedział, że byłoby to zwyczajne kłamstwo. Nie dlatego, że kobieta nie była równie wyjątkowa co Adam. Chodziło raczej o to, że Monty'ego połączył z nią raczej rzadki rodzaj mroku, który w sobie nawzajem rozpoznali - wtedy, na tamtym bankiecie, gdy Herrera podeszła do niego po recitalu. Wydawało się wręcz, że żywili się nawzajem dokładnie tym samym rodzajem chłodu, podczas gdy - kiedy Wolfgang o nim perorował - Adam zdawał się być perfekcyjną kwintesencją ciepła.
- Może to i lepiej... - Mruknął znad własnej porcji alkoholu. - Może w innym razie zdążyłbyś się nimi... - nami - Zmęczyć. Albo znudzić.
Sam nie wierzył w to co mówi, bo przecież - o ile Monty mógł to stwierdzić z absolutną pewnością - Wolfie nie był z tych, którzy zwyczajnie nużyli lub nudzili się innymi. W przeciwieństwie do Morina, do większości relacji starającego się podchodzić raczej instrumentalnie, niż emocjonalnie. I kończyć je wówczas, gdy przestawały mu się w taki czy inny sposób opłacać.

Kolejne słowa blondyna zaskoczyły go, i zachwyciły skrupulatnością, z jaką mężczyzna - złośliwie! - nawiązywał do jego własnego przytyku. Był to niemalże komplement - choć wymierzony mu jak policzek.
- Chyba jestem po prostu zbyt trzeźwy - Wzruszył ramionami, starając się uczepić wiernie pierwszej części wypowiedzi Welsha, i kompletnie zignorować tę drugą - tę, w której mężczyzna przyznawał się do niemożności, by o Monty'm zapomnieć. No, na miłość boską! Po jaką cholerę w ogóle znowu do tego nawiązywał!? Czy to pozornie żartobliwe przyznawanie się do własnej tęsknoty dawało mu jakiś rodzaj satysfakcji? Jakiś rodzaj przyjemności, która dla Morina była zwyczajną torturą?
Nie zauważył nawet, jak dłoń sama zacisnęła mu się naokoło jednego z tych pokracznych widelczyków, aż do pobielenia kłykci. Całe szczęście, że Welsha było przynajmniej stać na coś twardszego od aluminium - w przeciwnym razie sztuciec na pewno zwyczajnie wygiąłby się szatynowi w dłoni. Wymownie, niemal brutalnie, wbił widelec w Bogu ducha winne ciasto.
- Daj spokój - Parsknął gdzieś na granicy rozbawienia i niedowierzana - Nie zamierzasz chyba opowiedzieć o tym - Powiódł wzrokiem po ich otoczeniu - po dwóch porcjach ciasta, po salonie Wolfganga, po chłostanych deszczem szybach, i wreszcie powrócił najpierw do sylwetki blondyna, a potem do własnej, schwytanej w ten sam krąg przytłumionego nieco światła - swojej matce?!
Choć pewnie powinien był raczej spytać jak się miała. I czy kiedykolwiek jeszcze pyta syna o jego dawnego przyjaciela.

Wolfgang Welsh
35 y/o
For good luck!
193 cm
prywatny detektyw tam gdzie jesteś Ty jest i on
Awatar użytkownika
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimki
typ narracji3 os.
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Śmiech, a właściwie parsknięcie pełne pobłażania i niedowierzenia, niemal wyrwało się z klatki piersiowej blondyna, lecz w porę zdołał je złapać i zdusić w gardle, wprawiając tym samym swoje smukłe, silne ramiona w lekkie drżenie. On miałby się zmęczyć? Albo znudzić? Czyżby Monty zapomniał o niedorzecznej wręcz wierności Wolfganga wobec osób rzeczy, które kochał lubił? Zdarzało mu się, wielokrotnie, rozpoczynać tę samą opowieść na nowo, gdy oczy ledwo kończyły śledzić ostatnie zdanie, bo tak bardzo zżywał się z bohaterami, ich historią i światem, że pragnął zagłębić się w nie raz jeszcze. Każda pora roku miała własną, dedykowaną listę lektur, do których wracał, by poczuć odpowiedni klimat. W jesień zawsze czytał Draculę i Frankensteina, na wiosnę zaś Cytryny i Normalnych Ludzi. Na śniadanie do tej pory zwykł jadać to samo danie – owsiankę z owocami i masłem orzechowym – zupełnie, jakby bez tego nie mógł rozpocząć dobrego dnia, a jego ulubioną piosenką niezmiennie pozostawała pozycja Papa don't preach.
Więc czy Monty o tym wszystkim zapomniał? A może uznał, że blondyn zdołał zmienić się nie do poznania? A może, zupełnie słusznie, założył, że przez dwadzieścia lat człowiek musiał się zmienić? Bo w końcu przez trzy ostatnie jesienie nie znalazł przestrzeni na to, by sięgnąć po ulubione lektury, owsiankę łykał w biegu, niemal nie czując jej smaku, a piosenka nie porywała go aż tak bardzo, gdy pewien piegowaty współlokator nie wygrywał jej intra na skrzypcach. I choć na początku był gotów się spierać i iść w zaparte, chcąc dowieść, że nie zmienił się tak bardzo, tak po kilku uderzeniach serca musiał skapitulować, tracąc pewność siebie i swoich deklaracji.
– Może… – przyznał niechętnie, omiatając wzrokiem podłogę i ich stopy, zdeczka zawstydzony. – Może masz rację, może mógłbym się... – Znudzić. Zmęczyć. Słowo nie mogło mu przejść przez gardło, więc tylko wzruszył ramionami. Wolał myśleć, że po prostu zapomniał, jak wraca się do tych ulubionych rzeczy. Wolał myśleć, że Monty zapomniał, jak wraca się do ulubionych ludzi.


Surrealistycznym wręcz doznaniem było obserwowanie Morina, który ze zbijającą z pantałyku pewnością, zdawał się reagować tylko na wybrane, wygodne sobie fragmenty wypowiedzi Wolfganga. Przez głowę Welsha przemknęło nawet pytanie, czy szatyn ogłuchł, czy może to on prowadził konwersację częściowo w swojej głowie. Jego zobojętnienie na powrót zaczęło nieco go drażnić, choć może niesłusznie zakładając, że ze strony szatyna była to próba postawienia pewnej granicy w ich relacji.
– No to pij, Monty – odparł dziarsko, potrząsając własną szklanką z drinkiem, jakby chciał przypomnieć przyjacielowi, że remedium na jego przypadłość znajduje się w jego dłoni. – Może dzięki temu staniesz się – łatwiejszy – znośniejszy.
Nie umiał wyjaśnić nawet przed samym sobą, dlaczego tak uparcie wracał do wbijania szpileczek szatynowi. Przecież chyba dopiero kwadrans temu przyznał mu prawo do czasu i oswojenia się z sytuacją, a mimo to nie mógł się zamknąć i uparcie wracał do tematu, który przez dwadzieścia lat nie dawał mu spokoju. Jako nastolatek zastanawiał się czy sprawy potoczyłyby się inaczej, gdyby zdobył się na odwagę i wykonał ruch wcześniej. Co byłoby, gdyby pewnego razu, gdy śledząc nad książkami z głową przy głowie, potrzymał jego wzrok i nieznacznie nachylił się, by nakryć jego usta swoimi? Albo gdyby przytrzymał go przy sobie dłużej wtedy, gdy będąc na lekkim rauszu i potykając się w ciemności chwiejnym krokiem wracali znad jeziora do jego pokoju? Gdyby zmusił swoje sparaliżowane pożądaniem i strachem ciało do zmiany pozycji, kiedy zasypiali obok siebie na jednym łóżku? Czy dzięki temu mieliby więcej czasu dla siebie? Więcej okazji, by poznać się w sposób dostępny tylko kochankom? Lecz wtedy tak bardzo bał się naruszyć ich status quo, wiedząc, że gdyby Monty nie zareagował tak jak Wolfgang tego pragnął, ich przyjaźń byłaby skończona.

Zupełnie jak teraz.

– A niby czemu nie? Przecież i tak n i c się tutaj nie dzieje – odparł na wpół rozbawiony, na wpół poirytowany. Bo n i c się tu nie działo. Na co właściwie tracili czas? – Więc daj mi chociaż jakiś materiał do opowieści, okej? – Ogarnął do góry kosmyki jasnych włosów, a złote kółeczka zdobiące jego uszy zaświeciły w półmroku. – Opowiedz mi chociaż coś o sobie, do cholery. – W jego głosie rozbrzmiał lekki ton desperacji. Nie mógł go mieć. Monty… Stój! Montgomery wyraźnie nie dawał mu nadziei na nic więcej. – Opowiedz mi o czymkolwiek – studiach, pracy, ostatniej książce, którą przeczytałeś, filmie, który widziałeś… – o tych wszystkich rzeczach, które znałby, gdyby dzieląca ich przez ostatnie dwie dekady cisza nie urosła do rozmiarów muru, którego nie potrafili przeskoczyć. Pytał w końcu o błahostki, którymi ludźmi wymienili się w ramach small talku na korytarzu w pracy lub przy kolacji, gdy różne grupy znajomych spotykały się u jednego, wspólnego kolegi na urodzinach. Drobiazgi, które na ogół nie znaczyły wiele, a które składały się na czyjąś codzienność i z perspektywy czasu nabierały znaczenia niemal nieprzyzwoitego w swojej intymności. Zwłaszcza wtedy, gdy ktoś właśnie do ciebie pierwszego przybiegał z każdą rewelacją, która na pozór nie znaczył nic w powszedniości podobnych wydarzeń, tylko po to, by podzielić się opinią na temat zakończenia powieści, albo by rozwodzić się nad nowym albumem ulubionego artysty. Gdy czyjaś obecność sprawiała, że człowiek mógł się otworzyć bardziej, na tyle, by móc zwrócić się do niego z błyskiem w oku i słowami słuchaj, bo mam teorię… i referować o czymś, co przez innych mogłoby zostać odebrane za głupie lub nic nieznaczące.
– Albo sam sobie wymyśl jakiś temat, jak wolisz – dodał na pozór lekkim tonem, starając się niezauważenie wyrównać nagle przyspieszony oddech. Nie wiedział, kiedy w trakcie swojego wywodu zrobił krok do przodu, zmniejszając między nimi przestrzeń. I choć wciąż dzieliła ich dobra stopa, tak przestrzeń między ich ciałami wydała się nagle zbyt mała, by Wolfgang mógł ją swobodnie zignorować. Zbyt mała, by nie dostrzegać drobnych szczegółów, na które nie powinien zwracać uwagi, a które wręcz krzyczały domagając się jego uwagi – cienia rzucanego przez rzęsy szatyna, ledwie zauważalnego ruchu klatki piersiowej przy wdechu czy ciepła emanującego z ciała, które przez długie lata pozostawało poza zasięgiem jego dłoni. Chcąc znaleźć wymówkę dla sytuacji, w której ich postawił, sięgnął wolną dłonią do drożdżowca uświadamiając sobie za późno, że dla siebie nie miał żadnego widelczyka. Oderwał więc kawałek ze swojej porcji i skierował dłoń do ust, lecz w międzyczasie jego oczy złowiły wyjątkowo ładny kadr twarzy Montgomery’ego, gdy światło błyskawicy zagrało na jego profilu, wprawiając go w bezruch. Palce trzymające ciasto zawisło gdzieś pośrodku między nimi na wysokości ich ust.
– No i jedz to ciasto. –

montgomery morin
gall anonim
35 y/o
For good luck!
188 cm
skrzypek solista toronto symphony orchestra
Awatar użytkownika
“Tell me where it hurts, she'd say. Stop howling. Just calm down and show me where.

But some people can't tell where it hurts. They can't calm down. They can't ever stop howling.”
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion/jego
typ narracji3 os, czas przeszły
czas narracji-
postać
autor

Zabawne, jak w leksykonie ludzkich cech i emocji, wierność często przedstawiano jako cnotę. Wierni byli w szkolnych lekturach oddani przyjaciele, gotowi za najbliższego kamrata oddać nawet własne życie na placu boju, albo w pojedynku. Wierni byli poeci, nawet wiele lat po śmierci ukochanej gotowi całe wersety poświęcać krótkim, dzielonym na dwoje chwilom szczęścia. Wierni byli kapłani, nawet w obliczu prześladowań gotowi chwalić wybranego sobie Boga. Od dziecka opowiadano Monty'emu, że taki właśnie powinien być: wierny - choć jako dorosły, wierny był główny swoim własnym demonom, swoim obsesjom i swojemu bólowi.
Gdyby Wolfgang go o to zapytał, szatyn od razu sarknąłby, że oddanie było przypadłością idiotów. Oznaką absolutnego braku instynktu samozachowawczego, i woli przetrwania. Czy nie wyłącznie kretyni, bowiem, gotowi byli wracać wciąż i wciąż, na nowo, do tych samych miłostek, tych samych miejsc i przyzwyczajeń, nie dając sobie żadnej szansy na zmianę, na nowość?
Monty lubił myśleć, że był pod tym względem od Welsha zupełnie odmienny. Że świetnie radził sobie z nieprzewidywalnością życia, że akceptował jego meandry i fakt, że nic, nigdy, nie stało przecież w miejscu. Jasne, wiosny i lata przychodziły po sobie cyklicznie, rok w rok, ale nigdy nie było dwóch takich samych czerwców, i dwóch takich samych październików. Nawet ta sama lektura, czytana po raz drugi, trzeci, szósty, mogła okazać się zupełnie innym dziełem, zależnie od stanu psychicznego i emocji czytelnika. Nawet dokładnie ten sam utwór, wygrywany na skrzypcach wieczór w wieczór, brzmiał za każdym razem ciut inaczej, nawet jeśli zmiany w melodyce były tak subtelne, że nie dało się ich nazwać tak od razu.
Nawet ten sam kochanek mógł okazać się zupełnie nową, inną osobą, dotykany ponownie. Albo po długiej przerwie.
Dlaczego więc fakt, że Wolfgang najwyraźniej był niemal gotów się z nim zgodzić, nagle napełnił Monty'ego dziwacznym rodzajem przerażenia? Ciało spięło się mimowolnie - z subtelnym skurczem mięśni nakazującym wyprostować mu się nieco na krześle w akcie podwyższonej czujności. Chciał zaprotestować. Nie! Nie, Wolfie! Może jednak nie mógłbyś - nigdy!
Byłoby to jednak żałosne i niedojrzałe.
- Właśnie - Potaknął niechętnie, ale rzeczowo - Właśnie o tym mówię.
Z jakiejś dziwnej przyczyny, jednak, nie powtórzył już rzuconego wcześniej słowa. Znudzić się. Zmęczyć. Jakby wypowiedzenie go na głos po raz drugi, mogło je jeszcze bardziej urealnić, czyniąc je tym samym magicznym zaklęciem, albo samospełniająca się przepowiednią.

Ich rozmowa kontynuowała się niczym pojedynek, w którym żaden z rywali nie pamięta już chyba, o co poszło (o nieodwzajemnioną miłość? o dwadzieścia lat rozłąki? o kawałek drożdżowego ciasta, trzymanego przez blondyna w palcach jak trucizna przynęta?), ale obaj z jakiegoś powodu uważali kapitulację za rzecz absolutnie niedopuszczalną, jednocześnie nie mogąc zebrać się na odwagę, by temu drugiemu zadać cios ostateczny.
Przez pewien czas Monty był przekonany, że wyrósł z tej szczególnej odmiany tchórzostwa. Że wiek, doświadczenie i wszystkie późniejsze rozczarowania nauczyły go wreszcie traktować własne uczucia z odpowiednią dozą cynizmu. Nie miał już przecież siedemnastu lat, nie potrzebował ukradkowych spojrzeń ani wymyślanych naprędce pretekstów, żeby znaleźć się blisko drugiego człowieka; nie powinien również odczuwać tak nieznośnego ukłucia gdzieś pod żebrami za każdym razem, kiedy Wolfgang robił krok w jego stronę, jakby odległość pomiędzy nimi miała znaczenie większe niż dwadzieścia lat nieobecności.
— Znośniejszy? — powtórzył, unosząc brew i kierując wzrok na szklankę, którą Welsh potrząsał z taką pewnością siebie, jakby alkohol rzeczywiście stanowił odpowiedź na wszystkie problemy świata. — Przez chwilę miałem nadzieję, że zamierzasz powiedzieć "łatwiejszy". Przynajmniej byłoby to bardziej uczciwe.
Uśmiechnął się cierpko, tak bardzo po swojemu, zanim pociągnął niewielki łyk drinka, przede wszystkim po to, by zająć czymś usta, zanim zdążą wypowiedzieć kolejne zdanie, którego później przyjdzie mu żałować. Wolfgang najwyraźniej wciąż miał wobec niego jakieś oczekiwania, choć Monty nie potrafił rozstrzygnąć, czy dotyczyły one człowieka, którym był obecnie, czy raczej chłopaka, którego pozostawił za sobą przed dwiema dekadami. Sam również nie był w tej kwestii całkowicie niewinny. Patrząc na Welsha, z uporem odnajdywał w jego twarzy ślady dawnej młodości, jakby pod dojrzalszymi rysami, w załamaniach uśmiechu i ruchu jasnych brwi nadal można było odnaleźć tamtego chłopca, z którym niegdyś dzielił tyle godzin, że zwyczajnie przestali je liczyć.

Perspektywa opowiedzenia Wolfgangowi o sobie czegoś więcej, przepełniała go niezwykłym typem niepokoju Przecież mógł. Mógł rozgadać się o pracy, o książkach, które czytał bez większego przekonania, o kawie wypijanej przed pierwszą, poranną próbą, i po popołudniowej rozgrzewce. Wolfgang nie prosił o streszczenie dwóch dekad, ale raczej o byle drobiazg, o zwyczajną rozmowę, o cokolwiek, co pozwoliłoby im na moment przestać zachowywać się jak ludzie, którzy przypadkiem spotkali się po latach na stypie własnej młodości. Monty doskonale to rozumiał, ale rozumienie nie oznaczało jeszcze gotowości do współpracy.
I dokładnie wtedy Wolfgang znalazł się bliżej, sprawiając, że choć przecież nadal znajdowali się w dokładnie tym samym pomieszczeniu co wcześniej, geometria przestrzeni wokół nich jakby zupełnie się zmieniła. Blondyn był zawsze teraz centralnym

punktem

jego świata.

On, i drobne refleksy światła tańczące w złocie drobnych, wczepionych w uszy kolczyków; sposób, w jaki jasne kosmyki opadały z powrotem na czoło po niedbałym ruchu dłoni; kształt warg, które przed chwilą wypowiadały jego imię z nieskrywaną irytacją, w której jednak nie dało się skryć jakiejś nieznośnej czułości. Nie powinien był pamiętać tych ust tak dobrze. A już z całą pewnością nie powinien był zastanawiać się, czy smakowałyby inaczej niż kiedyś.
Wziął oddech, ostrożny i niezbyt głęboki, i właśnie wtedy kolejna błyskawica rozświetliła pokój. Światło wydobyło z półmroku twarz Wolfganga, jego dłoń zawieszoną pomiędzy nimi, i kawałek wypieku zawieszony w przestrzeni między nimi. Monty spojrzał na niego, potem na ciasto, a następnie z powrotem na twarz blondyna, nie mogąc oprzeć się wrażeniu, że cały wszechświat sprzysiągł się przeciwko niemu, i jego słabnącej woli.
— Ostatnio czytałem ponownie Buszującego w zbożu — Odezwał się cicho. — I doszedłem do wniosku, że Holden Caulfield jest jednym z najbardziej pretensjonalnych i irytujących bohaterów literackich, jakich kiedykolwiek stworzono. Już chyba tylko Marcel u Prousta jest w stanie go pod tym względem pokonać. — Uśmiechnął się pod nosem. — Pamiętasz jaką miałem na jego punkcie obsesję? Jakby Salinger napisał go specjalnie dla mnie.
Przesunął językiem po wewnętrznej stronie policzka, skupiając wzrok na kuszącej warstwie kruszonki. Zabawne; kiedy zaczął, słowa przychodziły mu z niepokojącą łatwością.
— A teraz myślę, że ten biedny dzieciak jest przede wszystkim potwornie samotny. I przerażony. Że cała ta pogarda wobec innych ludzi jest może tylko wyjątkowo nieudolnym sposobem na poradzenie sobie z faktem, że rozpaczliwie ich potrzebuje, a jednocześnie nie potrafi im zaufać. — Zmarszczył lekko brwi. — To chyba najgorsze, co można zrobić samemu sobie.
Zamilkł raptem. Teraz, gdy Wolfgang dostał wreszcie dokładnie to, o co prosił: jakiś drobiazg z jego życia, choć być może nie do końca taki, jakiego się spodziewał, Monty poczuł nagłą, niemal fizyczną potrzebę wycofania się z własnych słów. Zmiany tematu. Kolejnej ucieczki.
Przez krótką chwilę rozważał, czy nie sięgnąć po własną porcję ciasta, zgodnie z wcześniejszym poleceniem Welsha, ale jego ciało podjęło decyzję samo, bez udziału właściciela. Zamiast sięgnąć po słodycz dłonią, pochylił się nieznacznie do przodu. Ani gwałtownie ani szczególnie nieśmiało; jego ruch był spokojny i płynny. Rozchylił wargi, obejmując nimi kęs drożdżowca i uważając przy tym, żeby nie zacisnąć zębów na skórze Wolfganga, choć nie zdołał — a może nawet nie próbował — uniknąć przelotnego muśnięcia jego opuszków wargami.
Przeżuł powoli, nie spuszczając wzroku z twarzy Welsha. Ciasto było słodkie i miękkie; i choć nie chciał tego przyznać - wyjątkowo smaczne. Pachniało utraconym domem, niedzielną rutyną kojarzącą się z poczuciem bezpieczeństwa, i zaufaniem. Monty przełknął, czubkiem języka zbierając z dolnej wargi nikłą pozostałość lukru.
— Jeszcze — powiedział po prostu.
Nie wyciągnął ręki po resztę wypieku. Nie sięgnął również po własny talerzyk, choć ten znajdował się przecież na wyciągnięcie dłoni.

Wolfgang Welsh
35 y/o
For good luck!
193 cm
prywatny detektyw tam gdzie jesteś Ty jest i on
Awatar użytkownika
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimki
typ narracji3 os.
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Wszyscy znajomi rodziny twardo obstawiali przy tezie, że Wolfgang przypomina swojego tatę. Podobieństwo było niezaprzeczalne, a wręcz ostentacyjne i nachalne – ujawniało się w tym samym kolorze włosów, tym samym odcieniu błękitnych oczu, niemal bliźniaczej kanciastości rysów twarzy, a także identycznej postawie. Każdy szczegół jego aparycji wydawał się stanowić powtórzeniem ojcowskich cech, jakby matka natura postanowiła odcisnąć go na kalce, zamiast zadać sobie choć odrobinę trudu i pokusić się o stworzenie czegoś oryginalnego. Lecz Wolfie od zawsze sądził, że jest nieodrodnym synem swojej matki. Ich podobieństwo było bardzo subtelne, trudniejsze do uchwycenia dla niewprawnego oka, lecz stanowiło istotę jego natury.
Podobnie jak ona, komunikował się całym sobą. Jego twarz pozostawała niezwykle wymowna, gdy nawet usta milczały – uniesione brwi zdradzały zaciekawienie, drżenie kącika ust zapowiadało rozbawienie, a spojrzenie wydawało się błyszczeć niemal dziecięcym entuzjazmem, gdy coś sprawiało mu przyjemność. Towarzyszyła mu też ekspresyjność gestów, gdy dłonie przychodziły mu z pomocą, by za ich pomocą nadać myślom odpowiedni kształt. I choć lata spędzone w wojskowym wywiadzie, a także hart ducha, który musiał w sobie wykształcić, by nauczyć się żyć z nastoletnią traumą (a także ją ukryć), nieco stępiły to podobieństwo syna do matki, tak nigdy nie zostało w całości wyplenione. Wolfgang nauczył się panować nad mimiką, ważyć gesty i pilnować, by nie zdradzić niewerbalną komunikacją więcej, niż należało, zastępując spontaniczność kalkulacją i spokojem. Potrafił też, zupełnie jak mama, całkiem sprawnie rozczytać ludzi bez wdawania się z nimi w polemikę. Miał szczególną słabość do tego, co niewypowiedziane, do emocji ukrytych w drobnych gestach, znaczących spojrzeniach i niedokończonych zdaniach.
Komentarz Morina w połączeniu z tym krzywym, chłopięcym uśmiechem sprawił, że poczuł miękkość w kolanach, nie na tyle, by nogi się pod nim całkiem ugięły, lecz wystarczająco, by ciężar jego ciała na moment osiadł niżej, sprawiając, że ich oczy znalazły się na tej samej wysokości, a głowa przechyliła się nieznacznie w bok, jakby tym samym gestem próbował przyjrzeć się skrzypkowi z innej perspektywy. Włosy opadły nieznacznie na ramię, a oczy lekko zwęziły, gdy próbował u ł o ż y ć sobie w głowie odpowiedź mężczyzny. Miałeś nadzieję? Na moment jego usta zacisnęły się w wąską linię podczas gdy oczy badały piegowate lica, starając się doszukać w nich odpowiedzi na niezadane pytanie. Nie znalazłszy jednak żadnej satysfakcjonującej sugestii spróbował raz jeszcze, zupełnie starym zwyczajem, nieco go podpuścić.
– Uczciwe? – powtórzył, unosząc brew idealnie, i bardzo naturalnie, kopiując szatyna. Być może nie miał jego słuchu absolutnego, którym mógł poszczycić się jego przyjaciel, a który pozwoliłby mu na wierne odwzorowanie tonu, lecz bez problemu potrafił podchwycić jego manierę, a także włożyć w gest odrobinę własnej przekory, będącej zapowiedzią zbliżającej się szpileczki. – Ach, no tak… bo ty tak świetnie radzisz sobie z prawdą i tak dobrze znosisz rozmowy o uczuciach, hmm? – zaczepił miękkim tonem, a jego wargi rozciągnęły się w uśmieszku, który można byłoby uznać za… flirciarski. Oddałby wiele za to, aby Morin okazał się łatwiejszy, niż sugerowała uparcie przybierana przez niego postawa.

Czemu tak zaciekle walczysz, Montgomery? I przeciw komu?

Półmrok nie był na tyle rozległy, by Monty mógł ukryć przed nim płytki, ostrożny oddech i zdenerwowanie, gdy zbierał w sobie myśli kalkulując odpowiedź, którą mógłby go uraczyć. Decydując, którym kawałkiem z życia mógłby się podzielić.
Czy pamiętał? Oczywiście, kurwa, że tak. Pamiętał jak Monty przejął wręcz manierę Holdena, powtarzając nagminnie słowo daję zupełnie jakby Caulfield osobiście udzielił mu pozwolenia na zapożyczenie tego zwrotu. Czasem wydawało mu się, że Monty i Holden dzielili to samo poczucie humoru i łatwość w wymyślaniu naprędce sarkastycznych kłamstw, którymi zarzucali ludzi w ramach własnego żartu. Na to wspomnienie przymknął na moment oczy, a usta wygiął w nostalgicznym uśmiechu, gdy obraz dawnego Montgomery’ego pojawił się w jego umyśle. Kiwnął wolno głową na potwierdzenie, że owszem, pamiętał jego obsesję.
Uśmiech jednak stopniowo przygasł, ustępując miejsca ostrożnej powadze, gdy Morin prawił dalej o Holdenie. Okazywał za wiele zrozumienia i za mało dystansu, by Wolfgang mógł sądzić, że jego refleksja nie wykraczała poza literacką analizę. Morin wydawał się rozpoznawać holdenowy ból tam, gdzie sam nosił własny.

Montgomery Morin był samotny.


Zupełnie jak Holden.

Zupełnie jak Wolfgang.

Latami zastanawiał się, co Montgomery przeżywał, gdy ich ścieżki się rozeszły. Podczas ich dwóch ostatnich spotkań sprawiał wrażenie człowieka, który dawno zostawił przeszłość za sobą, poukładał sobie życie w najdrobniejszych szczegółach i nie miał najmniejszego powodu, by oglądać się przez ramię. Był pewny siebie, opanowany, wyważony. Każde słowo, każdy gest wydobywał się z jego ciała intencjonalnie, bez przypadkowości.
Monty… Och Monty!
Gdyby mógł, przytuliłby go. W prostym akcie czułości bez zbędnych pytań i bez konieczności szukania odpowiednich słów. Objąłby go mocno, pozwalając mu na chwilę przestać być tym doskonale opanowanym, pewnym siebie mężczyzną, który zdawał się mieć wszystko pod kontrolą. Nie chciał zakładać, że Montgomery potrzebował pocieszenia, lecz coś w jego słowach sprawiało, że Wolfgang miał ochotę zaoferować mu odrobinę ciepła, którego sam niegdyś tak bardzo potrzebował. Wiedział jednak, że szatyn prędzej odgryzłby mu głowę, niż pozwolił na podobny gest. Dlatego też przez dłuższą chwilę mógł tylko na niego patrzeć, a jego własna klatka piersiowa unosiła się i opadała w nieco nierównym rytmie oddechów.
Wciąż stał poruszony i lekko wytrącony zaskakującym wyznaniem Morina, gdy ten nagle pochylił się, by sięgnąć po ciasto trzymane wciąż w dłoni zawieszonej pomiędzy ich ciałami. Poczuł delikatny nacisk ust na palcach, a gdy ich miękka obecność zniknęła dostrzegł wilgotny ślad na opuszku. W milczeniu wpatrywał się we własną dłoń, niezdolny do gwałtownej reakcji.
Jeszcze.
Czyżby?
– Jakoś nigdy nie potrafiłem być zbyt ostry w stosunku do Holdena – wyznał w końcu. – Zawsze było mi go żal, bo nikt wokół nie wydawał się dostrzegać tego jak bardzo cierpiał i ile kosztowało go dalsze życie bez Alliego. – Pionowa zmarszczka pojawiła się pomiędzy jego jasnymi brwiami, gdy myślami zwrócił się ku fikcyjnemu trzynastolatkowi, który z rozpaczy po śmierci młodszego brata rozbił szyby w garażu gołymi pięściami.
W zamyśleniu potarł opuszki placów wskazującego i środkowego o kciuk, jakby ważył własne, niewypowiedziane jeszcze słowa. Kilka okruszków ciasta ostało się na skórze i przetoczyło po liniach papilarnych, aż w końcu bezmyślnie przyłożył je do własnych ust, a jego język zebrał słodkie drobiny. Uniósł spojrzenie na przyjaciela, a jego niebieskie oczy pociemniały, odcieniem przypominając bardziej niebo przed burzą niż zwyczajny, chłodny błękit. Przeniósł ciężar ciała z jednej nogi na drugą i wyciągnął się ku mężczyźnie jeszcze bliżej, niwelując między nimi już i tak niewielką przestrzeń. Jego dłonie zacisnęły się na blacie kuchennym po obu stronach bioder mężczyzny zamykając go w ramie własnych ramion i odgradzając go od reszty świata.
– Monty… – zaczął lekko ostrzegawczym tonem, jakby chciał go zaalarmować (jakby to nie było oczywiste) że zmienił swoje intencje i dał mu ostatnią szansę na wycofanie się. – Chcesz… – jego usta zawisły tuż nad ustami Morina. – Chcesz jeszcze?

montgomery morin
gall anonim
35 y/o
For good luck!
188 cm
skrzypek solista toronto symphony orchestra
Awatar użytkownika
“Tell me where it hurts, she'd say. Stop howling. Just calm down and show me where.

But some people can't tell where it hurts. They can't calm down. They can't ever stop howling.”
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkion/jego
typ narracji3 os, czas przeszły
czas narracji-
postać
autor

Być może właśnie ta zdolność Wolfganga — by, nawet nie drążąc zbyt nachalnie i nie dopytując, tak w Monty'm, jak i w innych ludziach, odnajdywać dokładnie te emocje i prawdy, które skrzętnie starali się ukryć nie tylko przed nim, ale po prostu przed całym światem — była tym, co równocześnie przyciągało i odstraszało Morina, nie tylko dzisiejszego wieczora, ale od początku ich wspólnej historii. Zabawne, że to Montgomery był teoretycznie muzycznym wirtuozem, ale to właśnie blondyn czytał z niego niczym z nut, nie odwrotnie. Ta umiejętność Welsha zdawała się dojrzeć w minionych latach razem z nim — z szerokością jego barków, ostrym rysem szczęki, wyszlifowanym w wojskowych i zawodowych warunkach opanowaniem, które przynajmniej do jakiegoś stopnia zastąpiło dawną, chłopięcą impulsywność. I może właśnie dlatego była teraz tak nieznośna: ponieważ Monty nie mógł już zbyć jej jako przypadkowego przebłysku intuicji ani przypisać szczególnej przenikliwości chłopca, który znał go kiedyś na pamięć.
Wolfgang nadal potrafił przejrzeć go na wylot. Mimo lat rozłąki, i wszystkich porażek i sukcesów szatyna, których przecież nie mógł być w tym czasie świadkiem. Mimo tego, że Monty zdołał się w tym czasie przewinąć przez niejedne ramiona, rozgościć pod niejednym adresem, rozsmakować w więcej niż jednej parze ust (a raz czy dwa nawet w więcej niż jednej parze ust jednocześnie). Mimo tej małej wojenki podjazdowej, którą Morin toczył w jego towarzystwie od przeszło godziny, choć przecież sam tu przyszedł, nie wiadomo w zasadzie dlaczego, ani w jakim konkretnym celu.
Welsh nie tylko po prostu wnikliwie na niego patrzył, ale także rozpoznawał w nim coś, co Monty uważał za dawno pogrzebane. I było to absolutnie nie do zniesienia.
Przez chwilę słuchał blondyna z uwagą, niemal wdzięczny za powrót do literatury, za możliwość schronienia się za cudzymi słowami i cudzym nieszczęściem. Bo przecież o wiele łatwiej było rozmawiać o Holdenie Caulfieldzie, bohaterze literackim, znajomej mrzonce z utraconego bezpowrotnie dzieciństwa, niż przyznać na głos, że to samemu przez większość życia nie umiało się pogodzić z utratą czegoś, czego nigdy właściwie nie miało się na własność.
— Właśnie dlatego jest taki nieznośny — Mruknął słabo, a jego usta drgnęły w grymasie, który mógł się przerodzić tak w uśmiech, jak i w wyraz niepowstrzymanej rozpaczy. — Bo nie sposób go tak całkowicie potępić, prawda? Nawet jeśli człowiek bardzo się stara.
Chciał powiedzieć coś jeszcze. Może o Allie'm, albo o tym wyrafinowanym okrucieństwie dziecięcej żałoby, która nie pozwalał chłopcom zrozumieć, dlaczego świat miałby toczyć się dalej, skoro ktoś, kogo kochali, przestał w nim istnieć. Ale zanim zdążył choćby zacząć układać w myślach kolejne zdanie, Wolfgang uniósł własną dłoń do ust. Montgomery'emu zaś zabrakło tak słów, jak i powietrza.
Co za absurd. Nie był przecież nastolatkiem; widział w swoim życiu rzeczy znacznie bardziej prowokacyjne niż ukochany mężczyzna zlizujący drobinki ciasta z palców. Mało tego, sam robił rzeczy, które z powodzeniem mogłyby nawet u Welsha wywołać głęboki rumieniec zakłopotania (nie mówiąc już o tym, że gdyby o nich wiedzieli, doprowadziłyby do zgorszenia niejednego z ich dawnych nauczycieli, a prawdopodobnie również kilku współczesnych znajomych). Nie powinien więc reagować w ten sposób na gest tak banalny, tak mimo wszystko niewinny nawet w swojej dosłowności.
Nie chodziło, zresztą, o ręce Wolfganga. Nie chodziło nawet o jego wargi. Cały dramat rozegrał się w jego oczach, w zmianie, która momentalnie zaszła w jego ciemniejącym groźnie spojrzeniu. Bliźniacze przyjazne jeziorka błyszczące znajomym błękitem zmieniły się nagle w dwie otchłanie oceanu, gotową połknąć Morina w całości gdyby tylko podjął choćby jeden dodatkowy, nieostrożny krok. Jeśli jeszcze przed sekundą przynajmniej wydawało mu się, że ma nad sytuacją jakąkolwiek kontrolę, teraz tracił ją bezpowrotnie, razem ze zdolnością klarownego myślenia.
Wciągnął powietrze przez zaciśnięte zęby - płytki, desperacki haust mający chyba na celu utrzymanie go przy życiu na powierzchni jeszcze przez pół sekundy. Próbował kupić sobie choć odrobinę czasu, jakiś moment, w którym mógłby przeanalizować dostępne mu kroki, albo przynajmniej zlokalizować więcej niż jedną drogę ucieczki.
Bezskutecznie.
Dłonie Welsha oparły się o blat po obu stronach jego bioder, odcinając najprostszą drogę odwrotu. Monty odruchowo wyprostował plecy, ale zamiast odzyskać choć odrobinę przestrzeni, poczuł jedynie chłodną krawędź mebla za sobą i ciepło ciała Wolfganga przed sobą.
Był osaczony.

Wiedział przy tym, że wcale nie musi się odsuwać. N i e c h c i a ł się odsuwać. Być może przez sekundę nawet przymierzał się, żeby zrobić rzecz dokładnie odwrotną: pochylić się ku Wolfgangowi, niwelując te śmieszne, ostatnie milimetry, które jeszcze ich dzieliły i sprawdzić, czy jego usta rzeczywiście pamiętają to, czego on sam nie potrafił zapomnieć przez dwadzieścia lat.

- Monty.

Chcesz jeszcze?

Boże, oczywiście, że chciał.
Chciał tak bardzo, że przez chwilę nie potrafił oddzielić tego pragnienia od wszystkich innych rzeczy, których odmawiał sobie przez ostatnie lata. Chciał tamtego chłopca, którego znał na pamięć, i tego mężczyzny, którego dopiero zaczynał poznawać. Chciał odzyskać miesiące i lata, które jakby przepłynęły im przez palce, i jednocześnie nie chciał pamiętać ani jednego dnia z tego wszystkiego, co wydarzyło się pomiędzy. Chciał położyć dłonie na jego twarzy, przesunąć kciukiem po znajomej linii szczęki, przyciągnąć go do siebie i na moment przestać zastanawiać się nad konsekwencjami tego jednego gestu, który przecież byłby jak podłożenie ognia pod całą, tak misternie konstruowaną do tej pory, strukturę jego życia.
Przede wszystkim jednak chciał, żeby Wolfgang przestał pytać. Żeby wreszcie podjął decyzję za niego. Żeby zrobił coś, czego mógłby później żałować - po to, żeby Monty nie musiał przyznać się przed samym sobą, że to on stał się przyczyną nieszczęścia.
Patrzył na Wolfganga z tak niewielkiej odległości, że trudno było już utrzymać ostrość spojrzenia na obu jego oczach jednocześnie. Jeśli zezował śmiesznie, nie zdawał sobie z tego sprawy; w końcu jakimś cudem przeniósł wzrok na wargi blondyna, na ostry zarys łuku Kupidyna powyżej nich, i na cień zarostu na męskim podbródku.
Przełknął ciężko ślinę.
— Błagam. Nie rób tego.
Nie wiedział nawet, o co Welsha w gruncie rzeczy prosił. Czy o to, by detektyw się odsunął, czy żeby przestał być dla niego tak nieznośnie czuły. A może po prostu żeby nie stawiał go przed wyborem, którego Montgomery nie potrafił dokonać bez poczucia, że niezależnie od odpowiedzi coś bezpowrotnie utraci.
Ruchem podjętym poza linią ich wzroku, wmanewrował dłoń zadartą w asekuracyjnym geście pomiędzy ich ciała. Położył ją na moment na przedramieniu Wolfganga. Potem przesunął na pierś, notując napięcie mięśni i ciepło skóry. Wreszcie zwyczajnie go odepchnął - nieszczególnie mocno, ale też nieszczególnie miękko.
— Muszę — powiedział cicho. I, doprawdy, jakież to było banalne. Przez chwilę chciał przeprosić, ale sam nie wiedział już za co. — Przekaż mamie, że ciasto było pyszne — Oznajmił zamiast tego. — Nie mów, od kogo.
Ruszył w stronę drzwi z nierozładowanym napięciem kłębiącym się w ciele jak dym. Wiedział, że powinien obejrzeć się jeszcze raz. Powiedzieć coś, co nie pozostawi Wolfganga z poczuciem, że cały ten wieczór był jedynie okrutnym żartem. Zamiast tego, szarpnął za klamkę w przedpokoju, wychodząc za próg, wprost w deszcz, nim Wolfgang mógłby go zatrzymać.

Wolfgang Welsh

/zt!
ODPOWIEDZ

Wróć do „#13”