Na wzmiankę o tym, że był
znawcą, jedynie nonszalancko wzruszył ramionami. Nie zamierzał jednak tłumaczyć, skąd wywodziła się jego wiedza. Później ściągnął brwi w wyrazie niezadowolenia i wydął usta, kiedy Adeline porównała go z Thomasem. W głowie Aslana jawił się on jako uosobienie patriarchatu i wszystkich tych wartości, od których sam zapierał się piętami.
Właśnie za to stwierdzenie kobieta oberwała jeszcze jednego pstryczka w czoło.
Chyba nasłuchał się już wystarczająco dużo, aby zyskać wrażenie, że zdążył poznać ciemnowłosą przyjaciółkę Adeline. Znając więc ich zażyłość, a także trwający pomiędzy nimi konflikt, niby to pokrzepiająco poklepał rudowłosą po ramieniu. Już kilkukrotnie wspominał, że powinna odezwać się do Zoi. W końcu gorzej by się zachowała, gdyby przyjaciółka przeleciała jej ojca, a nie brata.
W kolejnej scenie wciąż obserwował mimikę kobiety. I to, jak przytknęła wskazujący palec do swoich rozchylonych ust i zapukała nim w dolną wargę, a potem z demonstracyjnym, acz najpewniej udawanym zachwytem zaczęła opowiadać kolejne... bzdury. Te niezmiennie nawiązywały do filmu, którego fabuła nadal nieszczególnie interesowała Aslana. Z drugiej strony całkiem ciekawie było popatrzeć na Adeline. Taką wesołą, rozgadaną i już całkiem podchmieloną; całą sobą próbującą przekonać go do słuszności wyboru drużyny Jacoba.
Aslan w pewnym momencie po prostu się roześmiał i z dezaprobatą pokręcił głową.
—
Niech będzie — prychnął. —
K o c h a n i e — zaakcentował pieszczotliwe to samo określenie, którym uraczyło go raptem chwilę wcześniej.
I chyba wyłącznie za sprawą alkoholu krążącego również w jego żyłach przez parę sekund zastanawiał się, ile cech Edwarda, typa z problemami, mógł posiadać, a ile Jacoba. Miał kaloryfer, więc przynajmniej w tej kwestii nie było żadnych wątpliwości.
Zachowanie wciętej Adeline nie należała do najbardziej subtelnych, dlatego natychmiast zauważył, jak jej wzrok powędrował ku jego torsowi. Zawadiacko z wyraźnym zadowoleniem (może samczą dumą), uniósł jedną brew, po czym głośno cmoknął, dając jej do zrozumienia, że powinna zaniechać dalszych kontemplacji, które zapewne właśnie kotłowały się w jej uroczej głowie. Rzucił coś o Marvelu, próbując odwrócić jej uwagę. Naturalnie podchwyciła temat, chociaż zaraz zaatakowała go kolejnymi durnowatymi anegdotkami, na które zwyczajnie znowu się zaśmiał.
Aslanowi powoli udzielał się specyficzny humor żony, więc z coraz większą ochotą angażował się w kolejną dwuznaczną dyskusję.
—
Mam wrażenie, że nawet bez żadnych mocy potrafiłbym odczytać to, o czym właśnie pomyślałaś — rzucił przekornie i złapał ją za rękę, kiedy tak sugestywnie zaczęła stukać się palcem w skroń —
Niebezpieczne? — prychnął, szczerze rozbawiony i zupełnie nieprzejęty tą wymowną, podszytą słodyczą groźbą.
Przez cały ten czas taksował kobietę uważnym spojrzeniem. Przesuwał wzrok od jej uroczo zaróżowionych policzków po niesforne kosmyki. W końcu sam wyciągnął dłoń, aby odgarnąć pasma, które opadły na jej policzki i wsunął je za ucho.
—
Jestem twoim mężem. Raczej powinienem wiedzieć o wszystkim. — Nonszalancko wzruszył ramionami. Kolejna wypowiedź Adeline wywołała jednak na jego twarzy zdumiemie. Uniósł brwi, a kiedy po kilku sekundach odzyskał rezon, pokręcił przecząco głową. —
Czasem zniknięcie nie rozwiązuje problemów, a jedynie zaczyna je potęgować, bo człowiek przestaje sobie radzić — powiedział i znów stuknął kobietę w czoło. —
Nie tylko z tym, co ma w głowie — dodał, aby następnie swobodnie ułożyć dłoń na jej piersi. —
Ale i w sercu — Spojrzał na nią wymownie, jakby rzeczywiście wiedział, o czym mówił i to z własnego doświadczenia. Nie zamierzał jednak rozwijać tego tematu.
To nie tak, że Aslanowi łatwo przyszło
z n i k n i ę c i e. Po latach spędzonych w pałacyku, pod czujnym okiem rodziców i przy nieustannej pomocy służby, nagle musiał zdać się wyłącznie na siebie. Przyzwyczajony do tego, że we wszystkim go wyręczano, uczył się życia na nowo. Pomimo tego, cholera, gdzieś bardzo głęboko wciąż odczuwał tęsknotę. I niezależnie, jak desperacko próbował się wypierać, nie potrafił całkowicie wyzbyć się poczucia przynależności do wysp i królewskiej rodziny.
—
Co za dużo, to niezdrowo — bąknął, ale nie protestował, kiedy kobieta chwyciła go za dłoń i ponownie odsłoniła sobie widok na sine jajca wilczka. Jak zresztą przewidywał, Adeline zareagowała wyraźnym zniesmaczeniem, na co prychnął.
Kiedy więc znów uniosła jego rękę, aby zasłonić sobie oczy, wykorzystał drugą dłoń i skierował jej twarz ku sobie. Dopiero wtedy ponownie odsłonił jej widok, ale tym razem natrafiła na jego jasne, przenikliwe spojrzenie, które z pasją odpowiedziało na przejęty wzrok Adeline.
—
Możemy na przykład wrócić do naszego mieszkania... — Pochylił się ku rudowłosej, uprzednio wypowiadając powyższe słowa w cichy, acz zmysłowy sposób. —
I znaleźć sobie przyjemniejsze zajęcie niż oglądanie cudzych jajek. Mam nawet kilka pomysłów, ale nie wiem, czy jesteś gotowa na ich realizację — dodał z łobuzerskim uśmiechem, po czym odsunął twarz na bardziej komfortową odległość. —
Możemy na przykład pograć zrobić tą wierzę z papieru toaletowego. Wszystko i tak będzie lepsze od tej pogańskiej imprezy — dokończył nagle, po czym wyprostował się i uniósł obie ręce w naprawdę niewinnym geście. Udał, że przed chwilą wcale nie próbował uwieść
własnej żony. Albo udawać, że ją uwodził.
W pewnym momencie spostrzegł, że
kudłaty zniknął z parkietu. Najwyraźniej ktoś zaalarmował go o tym
sinym problemie, bo Aslan nawet nie zarejestrował chwili, w której opuścił imprezę.
Tymczasem zabawa zdążyła trochę się rozkręcić. Coraz więcej osób gromadziło się na środku pokoju i tupali w rytm piosenek z playlisty. Aslan pochwycił więc woreczek z krwistym trunkkiem i opróżnił od razu opróżnił całość, po czym subtelnie zepchnął Adeline ze swoich kolan. Potem chwyciwszy ją za dłoń, pociągnął w stronę potupajki.
Tam jedną ręką objął kobietę w pasie, a drugą zamknął jej drobną dłoń w stanowczym uścisku i zaczął poruszać się do melodii. Był już nieco przytłumiony alkoholem, dlatego wychodziło mu to z różnym skutkiem, bo raz nadeptywał na nogę rudowłosej, a raz na swoją własną. Aleee... o dziwo bawił się przy tym znakomicie.
Jak na udawane małżeństwo, zastraszająco szybko się docierali.
Kilka godzin później stał już przy kuchennym blacie w towarzystwie Beth. Był roznegliżowany do połowy.. Oboje psioczyli na jedną z partii politycznych. W międzyczasie palili papierosy, na przemian popijając alkohol i dolewając sobie do kieliszków. Niestety ich zapas woreczków skończył się jakiś czas temu, dlatego mucieli sięgnąć po prywatny asortyment męża kobiety. Na szczęście ten od dawna spał już w wannie.
—
Adeline, k o c h a n i e, czy mogłabyś mi podać spodnie?[/b] — zapytał trochę niewyraźnie, przy czym wskazał na krzesło, na którym znajdowały się nie tylko jego spodnie, ale również garderoba pozostałych mężczyzn. Nawet nie pamiętał dokładnie w jakiej dyscyplinie przegrali oni z
babami. —
A pomożesz mi założyć?
Adeline Mountbatten