[Peter Bylthe]

- Teraz będę myślał do jakich niecnych planów chcesz mnie wykorzystać, że aż musisz mnie przekupić - zażartował w odpowiedzi na jej prze-poważne wyznanie o posiadaniu wiedzy eksperckiej z zakresu przygotowywania przekąsek czy może dobierania przekąsek. Zdumiewało go z każdą chwilą to, jak łatwo idzie mu prowadzsenie rozmowy z Moną, jakby się znali od kilku lat, a przecież to niemożliwe! Ostatnio taki dobry vibe miał tylko ze swoją przyjaciółką, z którą coraz mocniej się w ostatnich dniach rozjeżdżali światopoglądowo i nagle okazało się, że wszechświat podrzucił mu nową osobę, która może była właśnie tym, kogo potrzebował.
- Zaraz się okaże, że masz poziom jak z rankingu ATP, a ja się chcę wygłupiać i ci lekkie piłki zagrywać - ależ mu się spodobała ta jej zadziorność sportowa, to była cecha której ciężko byłoby się nauczyć na starość, wyrastało sie z tego, kiedy od maleńkości uczestniczyło się w różnego rodzaju rywalizacjach. On jako były hokeista miał to we krwi, cała jego rodzina miała to we krwi i jak tu zaczyna wyczuwać, Mona też miała w sobie coś takiego. Pokiwał szybko głową. - Ten sam, słyszałaś za co wyleciał? - dopytuje nagle, jakby po chwili zastanowienia. Wspólne obgadywanie kogoś to też było coś co zbliżało, a Peter akurat całkiem lubił ploteczki, chociaż rzadko je pamiętał, miał na nie czas, czy kojarzył co i jak. No ale jeżeli Mona nie słyszała, to Peter jej szybko streścił jakie latały o nim plotki - Słyszałem, że było podejrzenie, że ma fotki małych dziewczyn na kompie. Policja kiedyś zabrala jego laptop firmowy z klubu - wzruszył ramionaim, bo to taka historia mało romantyczna na pierwszą randkę.
Miejscami miękka a miejscami szorstka sierść na łbie Lokiego była w pewnej chwili jedynym łącznikiem z prawdziwym światem, bo kiedy powiedział komplement Monie, a ta się wyraźnie speszyła i opuszcza wzrok z rumieńcem na policzkach, przyjemny dreszcz przebiegł po klatce piersiowej Petera. Nie mógł inaczej sobie nazwać tego co się tu działo, jak jedna z najsłodszych reakcji jakie widział. I wpatruje się w nią z lekkim niedowierzaniem i ciepłem w oczach.
- Mówiłem o dawaniu prezentów, ale zgadzam się z oboma konceptami - przyznał w końcu, biorąc powoli wdech, nieprzerwanie szukając w jej twarzy słów, których nie mówiła. Nie widział ich jeszcze, bo znał ją dopiero kilka chwil. Może kiedyś nauczy się czytać mimkę jej policzków, to że kiedy spuszcza wzrok, to układa swoje myśli. To co mówiła zabrzmiało bardzo znajomo, aż jeden z kącików jego ust powędrował do góry. Dokładnie tak czuł się w chwili tuż przed wejściem na lód. Kiedy patrzył na swoje odbicie w drzwiach na korytarzu, wkładał kask i wjeżdżał na lód. Kiedy na chwilę przed tym, jak krążek hokejowy opadnie z głuchym dźwiękiem na lód. - Tak jakby w tej jednej chwili liczyła się tylko jedna rzecz i wiesz, że oddasz jej całego siebie - dokończył po niej, wspominając to uczucie i nagle okazuje sie, że i on patrzył gdzieś w bok myślami będąc przy swojej pierwszej miłości - hokeju.
- Przyznam się, że jak tylko zamarza jezioro to wskakuje na lód, ale to już nie to samo. Chciałbym, nie myśl, że nie myślę o tym za każdym razem jak widzę jak chłopaki zostawiają siódme poty na lodowisku... Chciałbym być na ich miejscu, ten zawód to marzenie- wsadził ręce w kieszenie spodni i kiwa głową na boki - Ale teraz musze uważać na to, żeby sie nie przeciążać i często ciężko mi... się w pełni skupić i wkręcić w grę, jeżeli wiesz o czym mówię - zmarszczył czoło, w sumie nigdy wcześniej nie mowił o swoich problemach z tym, że własne ciało sprawia, że wzbrania się przed rzuceniem się za krążkiem z takim samym zapałem jak kiedyś, kiedy grał. Kristin wcale nie chciała tego słuchać, a Wendy robiła wielkie oczy i chociaż starała się go zrozumieć, to nic nie rozumiała.
Wytrząsa głowę z tego zastanowienia melancholijnego i uśmiecha sie do niej po raz kolejny.
- Ale obiecałem ci przejażdżkę. Jesteś gotowa? - spytał nagle, ale zamiast znów ją złapać za rękę to odwraca się w strone Lokiego. - Czy będzie pan bardzo obrażony, jeżeli zabiorę Monę i opuścimy pana na jakiś czas? - mówi oficjalnym tonem i rzucił jej rozbawione spojrzenie. Koń nie wiadomo czy rozumie czy nie, ale może faktycznie rozumie więcej niż się wydaje, bo ruszył nogą i machnął głową na co Peter wzruszył ramionami. - Wezmę to za dobry omen. Chodźmy - i skoro zostawili Lokiego i ruszyli spowrotem do jego auta, Peter zastanawiał się jak ma ugryźć to, że mimo całej tej casualowej otoczki, chciałby jednak dowiedzieć się, czego Mona oczekuje od tych maplinderowych poszukiwań. A może to nie były wcale poszkiwania? Otworzył jej drzwi do autka i kiedy przechodził na swoje miejsce - kierowcy, to uznał, że niektóre wersje pytania zabrzmiały ultra creepersko. Wsiadł, położył rękę na kierownicy, drugą na skrzyni biegów i spojrzał na Monę na siedzeniu pasażera. Mógłby sie przyzwyczaić do takiego widoku. Zwrócił spojrzenie spowrotem na drogę i ruszył.
- Więc Mona... opowiesz mi coś o swoim love life?

Mona Delacroix

[Mona Delacroix]

Mona zaśmiała się cicho, słysząc jego uwagę o rankingu ATP. — Nie chciałabym odbierać ci całej przyjemności z zagrywania mi lekkich piłek, ale obawiam się, że trochę przeceniasz moje możliwości — odparła z rozbawieniem. — Chociaż oczywiście nie będę protestować, jeśli okaże się, że masz rację. — Posłała mu jeszcze jeden zaczepny uśmiech, zanim rozmowa zeszła na nieco inny sportowy temat.
Słuchała go uważnie, kiedy opowiadał o hokeju i o tym, jak bardzo brakuje mu gry. Mona przekrzywiła lekko głowę, a jej brwi delikatnie się zmarszczyły, robiła tak zawsze, kiedy naprawdę próbowała skupić się na czyichś słowach. Nie chciała mu przerywać, ale szybko zauważyła coś, co było jej całkiem bliskie. Hokej i jeździectwo miały ze sobą niewiele wspólnego, a jednak oboje wiedzieli, jak to jest mieć w życiu coś, co zajmuje niemal każdą wolną chwilę, staje się częścią codzienności i daje znacznie więcej niż tylko odrobinę rozrywki. To było kolejne podobieństwo, którego wcześniej nie brała pod uwagę, a które całkiem miło było odkryć. — Domyślam się, że oglądanie meczu z boku nie daje dokładnie tego samego — powiedziała w końcu, zerkając na niego. — Zwłaszcza kiedy przez tyle czasu było się po drugiej stronie lodowiska.
Nie próbowała jednak wypytywać go dalej. Miała wrażenie i może trochę nadzieję, że Peter sam powie jej więcej, jeśli będzie miał na to ochotę. Zamiast tego uśmiechnęła się do niego lekko, zanim ich uwaga znów wróciła do Lokiego i obietnicy przejażdżki.
Nie potrafiła też powstrzymać uśmiechu, kiedy zwrócił się do Lokiego z tak oficjalnym pytaniem, jakby rzeczywiście potrzebował jego pozwolenia na zabranie jej ze sobą. Sam pomysł był rozczulający, a jeszcze bardziej to, że potraktował go z taką powagą. — Wiesz, że właśnie zdobyłeś u niego dodatkowe punkty? — rzuciła z rozbawieniem, ruszając za nim w stronę samochodu. — Nie każdy pamięta, żeby zapytać o zgodę najważniejszego członka tego zgromadzenia. — Zerknęła jeszcze przez ramię na Lokiego, zanim ruszyła dalej. Peter całkiem nieźle radził sobie z tymi wszystkimi małymi testami, o których wcześniej żartowali.
Kiedy otworzył przed nią drzwi, podziękowała i zajęła miejsce pasażera, poprawiając się wygodnie na siedzeniu. Dopiero kiedy Peter usiadł za kierownicą i spojrzał w jej stronę, uświadomiła sobie, że właściwie nie miała pojęcia, dokąd dokładnie jadą. Zazwyczaj to ona siadała za kierownicę, lubiła prowadzić i podróżować, ale zmiana była całkiem przyjemna. Mogła wyciągnąć się z w fotelu sportowego samochodu i cieszyć ich spontanicznością.
Pytanie o jej love life sprawiło, że odwróciła głowę w jego stronę, a na jej ustach pojawił się rozbawiony uśmiech. — Moje życie miłosne? — powtórzyła, unosząc lekko brwi. — Oczywiście, chodzę na randki. — Zerknęła na niego z rozbawieniem, po czym odwróciła wzrok w stronę okna. — Ale chyba dopiero niedawno postanowiłam trochę bardziej się w to zaangażować. Wiesz, przestać zakładać, że jeśli coś ma się wydarzyć, to wydarzy się samo, najlepiej pomiędzy zajęciami, pracą, stajnią i całą resztą obowiązków.
Nie miała zresztą żadnego wielkiego planu ani listy rzeczy, których szukała w potencjalnym partnerze. Po prostu uznała, że może warto dać sobie trochę więcej okazji do poznawania nowych osób. Aplikacja wydawała się do tego całkiem niezłym sposobem, choć gdyby była szczera, przyznała się, że tuż po jej ściągnięciu spanikowała i po dwukrotnym przesunięciu, zamknęła ją i prawie usunęła. Dopiero rozmowa z przyjaciółką uświadomiła jej, że nie powinna się tym tak przejmować. — Stąd Maplinder — dodała, wzruszając lekko ramionami. — Pomyślałam, że skoro i tak wszyscy wokół korzystają, mogę przynajmniej sprawdzić, o co tyle hałasu.
Odwróciła głowę w jego stronę, a na jej twarzy pojawił się nieco bardziej zaczepny uśmiech. — Chociaż muszę przyznać, że jak na razie aplikacja całkiem nieźle się sprawdza. — Pozwoliła sobie na krótkie spojrzenie w jego stronę, zanim znów skupiła się na drodze przed nimi. Nie była pewna, czy odrobina rumieńca na policzkach była jeszcze widoczna, ale nie zamierzała z tego powodu rezygnować z uśmiechu. — A teraz twoja kolej.


Peter Bylthe

[Peter Bylthe]

- Nie, ale.. staram się na tym nie skupiać. Mógłbym zwariować, gdyby zamiast cieszyć się z tego, że mogę jeszcze normalnie stać na nogach, rozpamiętywał, że nie mogę się nawalać bez opamiętania - zażartował trochę ironicznie ale w końcu przychyla głowę pokazuje jej białą bliznę, bardzo lekko widoczną pod włosami na skroni obok ucha - Tu mi się wbiła łżywa przebijając kask. Doktor powiedział, że miałem szczęście, że nie przebiła mi tętnicy, bo już by mnie tu nie było- zamilkł na chwilę i wzdycha sobie na samo wspomnienie wypadku, który nabawił go takiej traumy, że wciąż się nie może pozbierać. Jego spojrzenie jakby zamglone szuka czy chciłby jeszcze podzielić się z nią jakimś wyzwaniem, ale koniec końców uznaje, że nie -Kilka lat później Johnson umarł podczas oficjalnego meczu w bardzo pdoobny sposób. Pojechałem na jego pogrzeb do anglii, mimo że go nie znałem. Mega mnie to dobiło - a kiedy powiedział to to się na nią spojrzał lekko przerażony. - Kurde, troche słabe tematy jak na pierwszą randkę, chyba się nie spodziewałaś czegoś tak makabrycznego
Skrzywył się no i dobrze, że chociaż z tym koniem poszło. Peter się ucieszył że Loki wydał królewskie pozwolenie i skinął mu głową, a później znów zwrócił się do Mony: - Mam nadzieję, że u jego właścicielki też
No właśnie, gdzie zmierzali? Sam Peter chciałby wiedzieć. Może dobrze, że przeszedł się z Moną najpierw po jej terenie, to przynajmniej nie będzie musiała się dziewczyna stresować że jakiś random z internetu ją wywozi gdzieś do lasu, wszak każda kamera w stadninie zdążyła go już nagrać.
Przycisnął gaz i zaczął jechać po prostu tak bez celu po okolicznych drogach, jakby chciał sobie zwiedzić okolicę.
Pokiwał głową, bo absolutnie rozumiał to podejście - chociaż jego było zupełnie inne. Nie miał zbyt dużego doświadczenia w randkowaniu, bo przez ostanie pięć lat był przecież w związku, a kiedy z niego wyszedł to pierwsze co zrobił, to zaraz zaczął się umawiać z maplindera.
- Czyli zdecydowałaś, że pomożesz szczęściu? To dobrze, to znaczy, że chyba jesteś zdecydowana na związek... - zerknął na nią uważnie, jakby wiedział, że się zapędził - To znaczy... chyba, że bardziej szukasz tylko czegoś... casualowego - powtrózył to ich wspólne określenie, które niczym słowo klucz, natomiast kiedy to powiedział, to uważnie zerkał sobie na nią, ciekawy jaka będzie odpowiedź. Czasami dziewczyny bały się mówić o swoich prawdziwych potrzebach, ale Peter z kolei bał się, że trafi na kogoś, kto nie będzie kog traktować poważnie.
Chociaż czy można to skontrolować, koniec końców?
Uśmiecha się lekko na to, że Mona jest zadowolona z aplikacji, bo skoro dzieki niej jest na randce z nim, to znaczy, że wciąż jest zadowolona z randki!
- Ja... no cóż to trochę innego rodzaju sytuacja - skręcił w stronę parku i teraz jechali obok wysokich drzew. Jakby jej to... no cóż, nie pozostawało nic innego jak przyznać się, przecież jak zacznie się romans od kłamstwa to później nic dobrego sie na tym nei zbuduje! - Niedawno wyszedłem z długiego związku... byliśmy ze sobą pięć lat. To całkiem długo, ale kwestia jest również taka, że ona połowę czasu mieszkała w Holandii i to nie tę pierwszą połowę, tylko te drugą... No dość to zagmatwane. Myślę, że bardzo to przedłużaliśmy. Kristin chciała robić karierę z daleka odemnie, ja robiłem ją tu ale chciałem z nią być i razem się wprowadzić. Co pół roku wracaliśmy do tego tematu, aż w końcu - ruszył ręką nad kierownicą, jakby coś ze zrezygnowaniem przecinął. - W końcu oboje zrozumieliśmy, że już dawno przestaliśmy być parą. Wiesz, Maplindera założyłem tydzień po rozstaniu. Niektórzy moi przyjaciele mówią, że za szybko, a inni z kolei, że w końcu - zażartował i spojrzał na nią w bok, ciekaw co sądzi o jego sytuacji. Może nie chciała się umawiać z kimś kto ma taki bagaż.

Mona Delacroix

[Mona Delacroix]

Przez chwilę przyglądała się bliźnie, którą Peter odsłonił przy skroni. Słuchała go uważnie, ale kiedy opowiedział o Johnsonie, jej uśmiech stopniowo zniknął. Sama myśl o podobnym wypadku była nieprzyjemna, a przecież Peter nie tylko musiał przez coś takiego przejść, ale później jeszcze zmierzyć się ze śmiercią kogoś, kto zginął w niemal identycznych okolicznościach. Nie bardzo wiedziała, co powiedzieć, żeby nie zabrzmiało banalnie, dlatego przez moment po prostu pozwoliła sobie na ciszę i zupełnie odruchowo, na sekundę, przesunęła dłonią po jego ramieniu.
— Nie musisz się tłumaczyć. Nie uważam, żeby to były jakieś nieodpowiednie tematy — odezwała się w końcu nieco ciszej. — Po prostu… przykro mi, że cię to spotkało. I z Johnsonem też. Musiało być ci naprawdę ciężko, zwłaszcza po tym, co sam przeszedłeś.
Jeszcze przez chwilę patrzyła na niego, po czym jej wzrok powędrował w dół, ku własnemu ramieniu. Zawahała się, przesuwając palcami po materiale koszuli. Nie była pewna, czy powinna pokazywać mu coś takiego na pierwszej randce, ale skoro Peter zdecydował się opowiedzieć jej o swoim wypadku, może nie musiała udawać, że sama nie miała podobnych doświadczeń. Odsunęła więc nieco materiał, odsłaniając podłużną bliznę przy obojczyku. — To moja pamiątka po trochę mniej udanym spotkaniu z ziemią — wyjaśniła z lekkim, choć nieco krzywym uśmiechem. — Złamałam obojczyk, kość przebiła się przez skórę, do tego małe wstrząśnienie mózgu. Nie polecam.
Puściła materiał i przez moment przyglądała się śladowi, który został na jej skórze. Miała wtedy osiemnaście lat. Właściwie dopiero otwierała się przed nią możliwość ścigania się na serio, startowania w kolejnych zawodach i sprawdzenia, dokąd mogłaby ją zaprowadzić cała praca, którą wkładała w jeździectwo od dziecka. A potem wszystko nagle się zatrzymało. Minęło pięć lat, a ona wciąż nie wsiadła na konia. Myśl o tym wciąż potrafiła ją zaskoczyć. — Chyba oboje mamy trochę pecha do sportów, które uprawiamy — dodała, rzucając mu delikatny uśmiech.
Nie trzeba było zresztą długo czekać, żeby wrócili do przyjemniejszych tematów. Wciąż mieli obok siebie Lokiego, a Peter zdążył już zdobyć u niego kilka punktów, co Mona nie omieszkała mu wcześniej wypomnieć. Kiedy dał do zrozumienia, że liczy również na jej sympatię, spojrzała na niego z rozbawieniem. — Myślę, że całkiem nieźle ci idzie — przyznała.

Dopiero kiedy znaleźli się w samochodzie i rozmawiali o randkowaniu, Peter zapytał ją, czego właściwie szuka, a ona zastanowiła się przez moment. Nie miała na to gotowej odpowiedzi, przynajmniej nie takiej, którą chciałaby teraz przedstawiać jako coś pewnego. Za oknem przesuwały się kolejne ulice, a kiedy mijali park, na chwilę odwróciła wzrok w stronę drzew. Wróciła spojrzeniem do Petera, zanim zdążyła na dobre zebrać myśli.
— Nie, raczej nie szukam niczego casualowego — zaczęła, unosząc na niego wzrok i zabawnie podkreślając słowo, które jakoś stało się tematem ich wyjścia. — Chciałabym poznać kogoś, z kim mogłoby z tego wyniknąć coś więcej. Ale nie bój się, nie będę planowała całej przyszłości tak od razu, na pierwszym spotkaniu — dodała zaczepnie, choć mówiła całkiem szczerze. Bo tak, była gotowa na związek. Na kogoś, z kim mogłaby pójść na te nieszczęsne gale, jeść koreczki z serem i oliwkami, jeździć bez celu, słuchając muzyki i rozmawiając o wszystkim i niczym, albo wymknąć się z pracy czy uczelni na szybką kawę i krótki spacer. Głupoty...
Słuchała jego opowieści o Kristin, od czasu do czasu zerkając w jego stronę. Pięć lat było przecież kawałkiem życia, o czym sama wiedziała, a utrzymywanie związku na odległość przez tak długi czas z pewnością nie należało do łatwych.
— Wow, pięć lat to naprawdę długo. Zwłaszcza jeśli przez sporą część tego czasu próbowaliście jeszcze jakoś poukładać sobie życie na odległość — powiedziała łagodnie. — Pewnie nie było łatwo zdecydować, że już wystarczy, nawet jeśli oboje czuliście, że tak będzie lepiej. A co do apki… nie wiem, czy istnieje jakiś odpowiedni moment, żeby znowu zacząć kogoś poznawać. Chyba sam najlepiej wiesz, czy jesteś na to gotowy.
Nie chciała, żeby rozmowa na dobre ugrzęzła w przeszłości, zwłaszcza że wciąż miała ochotę dowiedzieć się o Peterze więcej. Uśmiechnęła się lekko i poprawiła na fotelu, przesuwając się odrobinę w jego stronę. — Okej, powiedz mi... — zaczęła, postanawiając zmienić nieco temat, chyba dlatego, że nie chciała żeby Peter czuł się przytłoczony rozmową o byłej dziewczynie na pierwszej randce. — Wiem już całkiem sporo o hokeju i tenisie, ale chętnie dowiedziałabym się jaka kompletna głupota potrafi zawsze poprawić ci humor?


Peter Bylthe