[Skye Mercier]

Skye bardzo chciała, aby Dominic poznał jej rodziców, ale i aby jego ojciec ich poznał. Zapoznanie ze sobą dwóch rodzin brzmiało tak… poważnie, dojrzale. Świadczyło to wprost o tym, że ich związek wchodził na wyższy poziom. Nie byli po prostu zwykłą parą spotykającą się czasami i sypiającą ze sobą. Zamieszkali już razem, wspólnie urządzali mieszkanie, a ich rodziny właśnie miały się poznać. To wszystko powinno cieszyć Mercier, której zależało, aby się już ustabilizować w swoim życiu i założyć rodzinę.
A jednak im bardziej się zbliżali do dnia spotkania, tym bardziej ściskało ją w żołądku wywołując w niej mdłości. Nie sądziła, że będzie się aż tak stresować z tego powodu, ale w sumie jej rodzice byli dosyć specyficzni. Od dawna nie otrzymywała od nich należnego wsparcia zarówno jako mała dziewczynka, ale i już dorosła kobieta. Żyła gdzieś obok ich. Nie z nimi.
Może dlatego myśl o Mercierach i Reyesach przy jednym stole powodowała, że zawroty głowy i poranne wymioty już od kilku dni stawały się dla niej wręcz normą. Miała nadzieję, że po dzisiejszym wieczorze wszystko minie. W końcu Dominic był ideałem mężczyzny, jak mogliby go nie pokochać? Kiedy tylko otworzyła im drzwi, ich miny mówiły z daleka, że woleliby być teraz gdzieś indziej. Cóż, najwidoczniej tak łatwo nie będzie. Od lat nie pochwalali jej wyborów. Uważali, że powinna udać się na prawo razem z bratem, a oni oboje zdecydowali się wybrać całkowicie inną drogą odnajdując w sobie iskrę artysty - on jako producent, ona jako architekt. Niestety nie tylko jej życie zawodowe nie spotykało się z ich aprobatą. Kręcili nosem na każdego jej faceta, uważając, że miała jeszcze czas na założenie rodziny, a żaden z kandydatów nie był jej godzien. Powinna się domyślić, że nie byli też mało spostrzegawczy. Potrafili połączyć kropki wiedząc, że pracowała z Dominicem i wiedząc jak szybko się z nim związała po rozstaniu z Loganem.
Siedzieli teraz przy stole , kiedy blondyn właśnie wyciągnął z piekarnika pieczeń, którą przygotował, a smak się rozchodził po całym mieszkaniu. Uśmiechała się cały czas, chcąc zapanować nad atmosferą. Dolewała mamie wino, zagadywała Antonieg. - Kochanie, bardzo dobre danie. Musisz częściej je robić- pochwaliła ukochanego, gdy zabrali się za konsumowanie posiłku.
- A w ogóle masz czas na gotowanie tak na codzień? Pamiętam, że Skye to zawsze zostawała długo po godzinach w tej waszej firmie. Czy może ty masz inny system pracy?- nagle odezwała się jej mama siedząc tak bardzo wyprostowana przy stole jakby rzeczywiście połknęła jakiś kij. Ojciec natomiast jak na razie zajął się jedzeniem, a Skye w duchu się modliła, żeby nie rzucił jakimś chamskim tekstem, jak to miał w zwyczaju - A jak twoja praca Skye? Komu teraz asystujesz?- nagle uwaga się skupiła na brunetce. Czuła jak jedzenie zatrzymało się jej w gardle. Dla niektórych to pytanie mogło zabrzmieć naturalnie, ale ona wyczuła tą po cichu wbitą szpilę podkreślając słowo asystujesz. Zanim odpowiedziała, chwyciła kieliszek wina, aby zwilżyć gardło i dać sobie chwilę.



Dominic

[Dominic Reyes]

Kolacja w towarzystwie rodziców Skye i jego taty, mimo tego, jak bardzo próbował wmówić sobie, że była czymś zwyczajnym, budziła w nim pewne napięcie. Zwykle mało kiedy przejmował się tym, co myśleli sobie o nim ludzie, ale tym razem czuł się inaczej. Podświadomie zdawał sobie sprawę, jak ich spotkanie było ważne dla rysującej się wspólnej przyszłości Dominica i Skye.
Bo owszem, wspólne mieszkanie i codzienność, którą dzielili, zaczęły w nim coraz mocniej osadzać myśl o tym, że to właśnie t o, czego pragnął. A skoro w jego głowie coraz łatwiej było mu wyobrazić sobie życie u boku ciemnowłosej za pięć czy dziesięć lat, należało w końcu dokonać pierwszy ku temu krok i poznać jej rodziców, z którymi, chcąc nie chcąc, prawdopodobnie również na zawsze przyjdzie mu się związać. Bez względu na to, jakie stosunki utrzymywali ze Skye, skoro to właśnie było dla niej ważne, nie miał wyjścia.
Nie mógł nie zauważyć jej nieco gorszego samopoczucia. Martwił się tym, jak stresowała się tym spotkaniem, dlatego starał się ją odciążyć przynajmniej od części obowiązków domowych, a w dniu kolacji zadbał o całą jej oprawę.
Anthony zjawił się przed czasem, dzięki czemu atmosfera stała się odrobinę lżejsza. Dominic po raz kolejny uznał w myślach, że jakkolwiek miał potoczyć się ten wieczór, dobrze było mieć przy sobie wsparcie.
Kiedy Mercierowie zawitali do drzwi, wyszedł ze Skye przywitać ich u jego boku, a potem wymienił z nimi kilka uprzejmości i przedstawił ich z jego tatą, by powrócić do kuchni i zająć się kolacją. Gdy już wreszcie zasiedli do stołu, na moment nałożył swoją dłoń na jej, by otoczyć ją pokrzepiającym ciepłem.
— Dziękuję, Słońce. Przygotowuję je wyłącznie na specjalne okazje — wyjawił szczerze, tym samym zdradzając, że dzisiejsze spotkanie za taką właśnie uważał.
— Nie gotuję codziennie, ale tak, zawsze staram się dbać o solidny posiłek dla naszej dwójki. Ktoś musi dbać o zapracowaną panią architekt — przyznał swobodnym tonem, spoglądając po gościach, finalnie uśmiechając się do swojej ukochanej. Nie bez powodu podkreślił jej stanowisko, bo doceniał ją. Za chwilę ponownie spojrzał na teściową. — Skye jest naprawdę bardzo ambitną osobą, która nie zazna spokoju, dopóki wszystko nie zostanie dopięte na ostatni guzik — przyznał zaraz z pełnym przekonaniem. — Powiedziałbym, że może nawet odrobinę nadgorliwą, ale to w czasach, w których ludzie wolą posługiwać się sztuczną, wygodniejszą, ale zawodną inteligencją, naprawdę mocno się ceni. Skye ciężko pracuje na swój sukces i podziwiam ją za ten upór — stwierdził, nonszalancko wkładając sobie do ust widelec z kaczką. Nie mówił tego, żeby jej specjalnie słodzić, tylko naprawdę właśnie tak myślał.
Gdy zaraz pani Mercier skierowała pytanie bezpośrednio do swojej córki, przeniósł na nią zaintrygowane spojrzenie, a widząc, jak ciemnowłosa raptownie bierze kieliszek wina, ściągnął nieznacznie brwi i postanowił się wtrącić.
— Skye właśnie pracuje nad jednym z ważniejszych obecnie projektów publicznych dla Northland Power. Po tym, co słyszałem od jej pracodawcy, rośnie mi naprawdę poważna konkurencja — uśmiechnął się kącikiem ust z nadzieją, że nie powiedział nic złego. Co prawda, nie znał szczegółów tego projektu, ale był święcie przekonany, że sobie z nim poradzi. Nie raz przecież sobie żartowali, że dziewczyna w końcu go wygryzie. — A co u państwa? Ciężko było państwu zmierzyć się z wyzwaniami związanymi z tak rozległą awarią prądu? — zmienił kierunek rozmowy, z zaciekawieniem spoglądając na teściów. Blackout zdecydowanie wpłynął na nich wszystkich, wpływając również na ustalenie czasu spotkania na moment, w którym sytuacja w mieście się już ustabilizuje.

Skye

[Skye Mercier]

Relacja Dominica i Skye była oparta na przyjaźni, która miała czas się budować i kiełkować w swoim czasie. Dlatego może nie mieli dużego stażu jako para, ale jako przyjaciele był już on na tyle zaawansowany, że doskonale czytali w swoich zachowaniach między wierszami. Blondyn nie musiał nic mówić, by dostrzegała, że on również się nieco stresuje nadchodzącą kolacją. Wiedziała też od samego początku, że chce wypaść w oczach jej rodziców jak najlepiej, bo kiedy tylko zaproponowała zaproszenie ich, wyszedł z inicjatywą przygotowania posiłku. Wiedziała, że była to forma wykazania się przed nimi, że jest w stanie o nią zadbać. To też dużo jej mówiło, bo świadczyło o to, że to spotkanie jest dla niego ważne, ale i też nie próbuje się z niego wykręcić pomimo budzącego niepokoju na samą myśl. Ta jedna kwestia była cholernie pocieszająca w tym wszystkim, a raczej ta jedna osoba. On. Dominic.
To właśnie ten mężczyzna u boku sprawiał, że cały stres z niej momentalnie ulatywał, gdy przysłuchiwała się jak ją wychwala przed rodzicami. Jak umiejętnie dobiera słowa, idealnie wyczuwając szpilkę mamy i opowiada o niej i jej pracy w samych superlatywach. Nie musiała nic mówić przed ani prosić w trakcie - doskonale wiedział, czego potrzebowała. Najwyraźniej przychodziło mu to instynktownie. Może nie we wszystkim potrafił się domyślić, bo ich pierwsza porządna kłótnia pokazała, że komunikacja w związku to podstawa, ale był też na tyle inteligentną osobą, że pewne niuanse wychwytywał.
Dlatego słuchała go i wpatrywała się w niego jak w obrazek - z wdzięcznością w sercu, że to on jest przy jej boku. Uśmiechnęła się delikatnie, bo każde kolejne słowo przyjemnie łechtało jej ego - zarówno na gruncie zawodowym, ale i prywatnym. -Dziękuję - gdy skończył, a ich oczy się spotkały, wypowiedziała bezdźwięczne podziękowania. Tyle mogła dla niego zrobić, ale kiedy w końcu goście pójdą, to znacznie lepiej mu to wynagrodzi! O ile mdłości miną.
Natomiast pani Mercier wcale się nie uśmiechała słuchając Dominica. Wyraźnie było widać, że poddaje go właśnie pewnej ocenie. Nie uśmiechnęła się nawet, gdy mężczyzna wychwalał jej córkę. Nie drgnął nawet kącik jej ust. Jedynie przy słowie o wygryzieniu uniosła wyżej jedną brew, ale w żaden sposób tego nie skomentowała.- Nie, nie było to dla nas aż tak dotkliwe. Jednak niektórzy ludzie to naprawdę powariowali z tego powodu. Nie wiem już dokąd zmierza dzisiejsze społeczeństwo- westchnęła wyraźnie zniesmaczona i poirytowana. - Zgadzam się. Zapanowała panika, ale i korki na mieście były nie do zniesienia. Brak sygnalizacji świetlnej, awaria metra. Istny chaos- Skye podjęła temat ciesząc, że przenieśli się na jakiś neutralny grunt. Jeszcze temat pogody brzmiał bezpiecznie! - Właśnie przypomniałaś mi, że miałam się dopytać czy z poprzedniego mieszkania nie miałaś bliżej do nowej pracy? Teraz chyba musisz dojeżdżać znacznie dłużej— nagle usłyszała pytanie matki, gdy wkładała drobny kawałek kaczki do ust, który czuła jak jej utknął w gardle. Oho, jednak pani Mercier nie daje za wygraną. Zanim Reyes zdążył odpowiedzieć, przełknęła jedzenie i się odezwała. - Nieco dłużej, ale nie jest to jakiś problem. Chcieliśmy jednak zamieszkać już razem z Dominicem, bo i tak spędzaliśmy ze sobą każdą wolną chwilę, więc wybraliśmy miejsce po środku między naszymi pracami- wyjaśniła mając nadzieję, że jej rodzicielka to zrozumie i nie będzie się jak zwykle doszukiwała we wszystkim czegoś złego. - Oh, odważnie- padło z ust kobiety wraz z uniesieniem wysoko obu brwi i dalszym jedzeniem. Skye aż walczyła ze sobą w środku, aby dopytać się , co ma na myśli tym komentarzem, ale zamiast tego zacisnęła mocniej dłonie na sztućcach i odwróciła się w stronę ojca Dominica. To miał być miły wieczór, nie da się wyprowadzić z równowagi. - Panie Anthony, a co u pana słychać?- zwróciła się do starszego pana przywołując na twarzy szeroki uśmiech. Uwielbiała tego człowieka. Razem z żoną tworzyli cudowną, zgodną parę i przyjemnie było na nic patrzeć. Tęskniła za panią Helen. Szczególnie teraz, gdy była z jej synem - mogłaby się tyle dowiedzieć od tej kobiety, jak sobie z nim radzić! Ale przede wszystkim mogła jej podziękować jak cudownego mężczyznę wychowała. Pan Reyes jednak także był bardzo dobrym człowiekiem, więc cieszyła się, że i on również przyszedł na kolację. Dominic miał świetny pomysł, aby go zaprosić, a tym pomysłem wzbudził w niej też poczucie winy, że może za mało go wspierają po śmierci żony? Zanotowała w głowie, aby po wyjściu gości porozmawiać o tym z ukochanym. Na razie jednak odstawiła sztućce na talerzyk, czując że prawdopodobnie dzisiaj nic już więcej nie przełknie.


Dominic