[Olivia Calvert]

Słuchała z uwagą jego słów, ani przez moment nie spuszczając z niego spojrzenia, jakby chcąc rozpracować tym samym emocje, które pojawiały się na jego twarzy. Czy kłamał? Czy z nią pogrywał wykorzystując okazję i fakt, że tak ciężko było jej wywalić go z mieszkania? Czy mówił szczerze? Chociaż to ostatnie z pewnością nie powinno w ogóle pojawiać się w jej głowie. Umiała wybaczać, nigdy nie miała z tym aż takiego problemu, ale bywały rzeczy, których nie można było puścić w niepamięć. Tyczyło się to zarówno zabójcy Alexa, jak również teraz Mikhaila, który uśmiechając się do niej przyjaźnie przypominał jej drapieżnika próbującego z całej siły wzbudzić w swojej ofierze sympatię, by kolejny atak zabolał znacznie bardziej.
-Nie oczekuj, że jedno „przepraszam” sprawi, że zapomnę, jak mierzyłeś do mnie z broni. Nie wiem, w jakim świecie żyjesz, ale w moim takie rzeczy nie są normalną częścią poznawania nowych ludzi - skomentowała, lekko marszcząc brwi. Robił jej prawdziwą sieczkę z mózgu, wywlekając na wierzch zarówno jej pozytywną, jak i negatywną stronę, które zaczęły się ze sobą ścierać. - Nie chciałeś mnie przestraszyć, ale to zrobiłeś, wiesz? I wcale mi się to nie podobało. Nie znam cię, Mikhail i prawdę powiedziawszy nie zamierzam tego zmieniać, ale tak na przyszłość - czasami zwykłe proszę nakrapiane wyjaśnieniami bez użycia broni potrafią zdziałać cuda - stwierdziła, krzyżując ręce na piersi. Nie miała zamiaru dać za wygraną, chociaż czuła, że z każdą kolejną chwilą robi się coraz bardziej miękka. Na litość wszystkiego, o ile łatwiej byłoby rozmawiać z kimś, kto nie miał tak ładnej buźki! Wtedy jej złość z pewnością utrzymywałaby się znacznie dłużej.
-Nie złożę obietnicy bez pokrycia - rzuciła, zerkając na opakowanie, które czekał, by je otworzyć. Była zaintrygowana, to fakt, ale też nie na tyle, by zaraz rzucić się na prezent, który w jej oczach był jedynie próbą przekupienia. Grał na jej emocjach, dostrzegała to. - Co właściwie znajduje się w tym pudełku? I zanim odpowiesz, nie, nie musisz mi niczego kupować. Nie jestem zainteresowana przyjmowaniem drogich prezentów od mężczyzny, który jeszcze niedawno groził mi śmiercią - skomentowała tuż przed tym, jak pod drzwiami pojawiła się sąsiadka, która zamieszała znacznie bardziej, niż Olivia by chciała. Ta kobieta naprawdę potrafiła mieć wyczucie czasu! Ciekawe do ilu innych sąsiadów tak leciała, kiedy tylko pojawiał się u nich jakiś dziwny gość.
Kiedy Rosalia dała im spokój, a patolożka mogła wreszcie zamknąć za nią drzwi, przez krótką chwilę przyglądała się mężczyźnie z wyraźnym powątpiewaniem, zastanawiając się, czy naprawdę powinna pozwalać mu na tak swobodne poruszanie się po jej mieszkaniu. Z drugiej strony, skoro już tutaj był, a ona sama zaproponowała mu herbatę czy kawę, trudno byłoby teraz wypraszać go za drzwi. Zwłaszcza że wciąż miała nadzieję, iż po zjedzeniu kawałka szarlotki i wypiciu czegoś ciepłego mężczyzna wreszcie uzna, że jego misja została zakończona. Nie zamierzała przecież spędzać z nim całego wieczoru.
-Możesz usiąść i nie przeszkadzać - odpowiedziała po chwili, kierując się w stronę aneksu. Postawiła ciasto na blacie, po czym sięgnęła do szafki po dwa kubki. Pani Rosalia zdecydowanie miała talent do pojawiania się w najmniej odpowiednich momentach, a jej zdolności do dopowiadania sobie historii na podstawie kilku przypadkowych obserwacji były wręcz godne podziwu. Olivia już wyobrażała sobie, jak następnego dnia na klatce schodowej zostanie zapytana o to, czy pan Iwanow często ją odwiedza i czy może planują wspólną przyszłość. Cudownie. Dokładnie tego jej brakowało.
- Swoją drogą, chyba powinieneś wiedzieć, że właśnie zostałeś bohaterem kolejnej sąsiedzkiej historii, więc trochę słabo z tą twoja anonimowością - odezwała się, nalewając wodę do czajnika, by chwilę poźniej przygotować im napoje. Sama nie chciała, by ktokolwiek z sąsiadów zaczął interesować się ich znajomością bardziej, niż było to konieczne. - I nie myśl sobie, że skoro dostałeś kawałek ciasta, to od teraz możesz wpadać do mnie bez zapowiedzi - dodała, posyłając mu ostrzegawcze spojrzenie, by chwilę później podejść do niego z kubkiem parującej kawy oraz talerzykiem z ciastem, dzięki któremu w mieszkaniu dało się wyczuć intensywność kardamonu oraz cynamonu. Zaraz sięgnęła po swój zestaw, siadając na fotelu znajdującym się tuż przy kanapie.
Zaczęła się zastanawiać czy przypadkiem nie popełnia błędu, pozwalając mu zostać. Z jakiegoś powodu, zupełnie innego niż jego upór oraz postanowienie zostania, jednak nie potrafiła po prostu wyrzucić go za drzwi. Może dlatego, że chciała dowiedzieć się, czego właściwie od niej oczekiwał. A może zwyczajnie była ciekawa, czy pod tą całą pewnością siebie kryło się coś więcej niż tylko kolejny problem, którego zdecydowanie nie potrzebowała w swoim życiu.

Mikhail Iwanow

[Mikhail Iwanow]

Misha był mistrzem manipulacji. Potrafił tak dobierać słowa, by prędzej czy później każdy ulegał jego wpływom i robił dokładnie to, czego od niego oczekiwał. Lubił mieć kontrolę nad ludźmi, ale jeszcze większą satysfakcję sprawiały mu wyzwania. A Olivia bez wątpienia jednym z nich była. Nie zamierzał jednak rezygnować tylko dlatego, że kobieta wciąż patrzyła na niego jak na niebezpiecznego człowieka. Był przekonany, że prędzej czy później znajdzie sposób, by dostrzegła w nim coś więcej. Nie oczekiwał, że zaraz rzuci mu się w ramiona i pozwoli pokazać, co takiego ma jej do zaoferowania. Na początek wystarczyłoby mu, gdyby przestała traktować go jak kogoś, przed kim należy trzymać się z daleka. Chciał się do niej zbliżyć, poznać ją lepiej, a może nawet sprawić, by ich relacja nabrała nieco głębszego charakteru. Nie chodziło przy tym o żadną wielką miłość. Iwanow sam jeszcze nie wiedział, czy zamierzał się nią zabawić, a potem zostawić, gdy tylko straci zainteresowanie, czy może pozwolić tej znajomości rozwinąć się w nieco innym kierunku. Jednego był jednak pewien – chciał czegoś więcej. Nie zamierzał przy tym zachowywać się jak zakochany kundelek, bo to zdecydowanie nie leżało w jego naturze. Znacznie bardziej pociągała go sama perspektywa przełamania oporu Olivii. Świadomość, że w końcu mu ulegnie, tak jak wcześniej robili to inni, napawała go chorą satysfakcją.
– Rozumiem i naprawdę mi przykro. Jeśli jakimś cudem dojdzie do kolejnej podobnej sytuacji, postaram się, żeby tym razem wszystko wyglądało inaczej. Uwierz mi, że nie zawsze się tak zachowuję. Wiele zależy jednak od okoliczności. Ale dla ciebie postaram się trzymać nerwy na wodzy – zapewnił ją, posyłając czarujący uśmiech. Czasami zupełnie zapominał, że zwykli ludzie nie mieli na co dzień do czynienia z bronią. Celowanie do drugiego człowieka również nie należało do normalnych sytuacji, przynajmniej nie w ich świecie. Dla niego pewne rzeczy były po prostu częścią codzienności, o której nie musiał nawet dłużej myśleć. Tamto zdarzenie, a zwłaszcza sama myśl, że w całą sprawę mogłaby zostać zaangażowana policja, obudziły jednak w nim potwora, którego zdecydowanie powinien trzymać w zamknięciu. Szczególnie w obecności ludzi takich jak Olivia. Teraz, z perspektywy czasu, w pewnym stopniu żałował swojego zachowania. Wolałby przecież poznać pannę Calvert w zupełnie innych okolicznościach. Być może wtedy nie musiałby zaczynać tej znajomości od przekonywania jej, że nie stanowi dla niej zagrożenia.
– Coś, co jestem ci winien po naszym ostatnim spotkaniu – odparł krótko, czekając, aż kobieta otworzy prezent. Nie zamierzał od razu zdradzać, co znajduje się w środku. Odkupił jej telefon, a do pudełka dołożył również wizytówkę ze swoim prywatnym numerem. Dopisał na niej, że może się z nim skontaktować, jeśli kiedykolwiek będzie potrzebowała pomocy. Oczywiście zdawał sobie sprawę, że Olivia raczej nie skorzysta z tej propozycji. W końcu niejednokrotnie podkreślała, że nie chce mieć z nim nic wspólnego. Nie oznaczało to jednak, że Iwanow zamierzał uszanować jej dystans w każdym aspekcie. Miał wystarczająco dużo możliwości, by zdobyć jej numer telefonu czy nawet dane dotyczące konta bankowego. Wiedział również, gdzie pracowała. Nie musiał korzystać z tych informacji, przynajmniej na razie, ale sama świadomość, że dysponował takimi możliwościami, dawała mu poczucie przewagi. Jeśli kiedyś uznałby to za konieczne, z pewnością potrafiłby znaleźć sposób, by ponownie przeciąć jej drogę. A wówczas znacznie trudniej byłoby jej go zbyć.
Pani Rosalia była naprawdę interesującą osobą. Misha widywał ją zazwyczaj podczas spacerów z psem albo w drodze powrotnej z zakupów, ale zdążył już zauważyć, że pełniła również funkcję swoistego osiedlowego monitoringu. Podejrzewał, że wiedziała znacznie więcej, niż można byłoby się spodziewać, i to bez pomocy wszystkich tych szpiegowskich gadżetów, które można obecnie znaleźć w sklepach. Technologia miała przecież swoje ograniczenia, a sąsiedzkie plotki najwyraźniej nie znały żadnych.
– Jak sobie życzysz – odparł, kiwając głową, po czym wrócił na kanapę i zajął swoje wcześniejsze miejsce. Mimo to nie spuszczał Olivii z oczu. Obserwował każdy jej ruch, wychwytując nawet najdrobniejsze gesty i reakcje. Lubił przyglądać się ludziom, szczególnie wtedy, gdy miał trochę wolnego czasu. Często dowiadywał się w ten sposób więcej, niż inni byli skłonni powiedzieć na głos.
– Jestem w stanie się domyślić, że pani Rosalia już zdążyła pobiec do swoich koleżanek i opowiedzieć im jakąś wymyślną historię na nasz temat. Od teraz chyba będę musiał uważać, kogo zapraszam do siebie, żeby pewnego dnia nie rzuciły się na mnie z torbami, przekonane, że sprowadziłem sobie kochankę, a nie asystentkę – zaśmiał się, uważnie obserwując reakcję Olivii. Oboje musieli przecież zdawać sobie sprawę, że od tej chwili sąsiedzi mogą uznać ich za parę, a takiej opinii nie będzie łatwo sprostować. Misha nie zamierzał jednak szczególnie się tym przejmować. Wręcz przeciwnie, perspektywa drobnych plotek na ich temat wydawała mu się całkiem zabawna. Nie miał też zamiaru za wszelką cenę zaprzeczać podobnym sugestiom. Czasami wystarczyło przecież pozwolić ludziom uwierzyć w coś, co sami sobie dopowiedzieli.
– Dziękuję – powiedział, kiedy Olivia postawiła przed nim kubek gorącej kawy i talerzyk z ciastem. Nie umknęło jego uwadze, że kobieta specjalnie wybrała fotel, by zachować między nimi bezpieczny dystans. Nie skomentował tego jednak. Nie chciał niepotrzebnie jej drażnić, zwłaszcza że wciąż znajdował się w jej mieszkaniu, a jego gospodyni w każdej chwili mogła zmienić zdanie i poprosić go o wyjście. Wolał nie dawać jej kolejnego powodu do zakończenia tego spotkania.
– Naprawdę doceniam, że zgodziłaś się spędzić ze mną trochę czasu – dodał, zanim upił łyk kawy i zabrał się za ciasto. Musiał przyznać, że pani Rosalia miała prawdziwy talent do wypieków. Z przyjemnością spróbowałby również innych jej specjałów, szczególnie jeśli miałoby się to wiązać z kolejną wizytą w tak interesującym towarzystwie. Być może powinien częściej zaglądać do sąsiadki. Z pewnością znalazłby ku temu jakiś pretekst.
Co ciekawe, Olivia z czasem stała się nieco bardziej rozmowna, co Iwanow oczywiście postanowił wykorzystać. Uważnie słuchał jej odpowiedzi, zadawał kolejne pytania i zapamiętywał nawet te szczegóły, które z pozoru mogły wydawać się zupełnie nieistotne. Sam również opowiadał o sobie, choć starannie dobierał tematy. Nie zamierzał przecież zdradzać, czym tak naprawdę zajmował się po godzinach pracy. Olivia nie musiała wiedzieć, że jego codzienność obejmowała również torturowanie ludzi w celu wydobycia z nich potrzebnych informacji. Zamiast tego skupił się na znacznie bardziej przyziemnych sprawach. Wspomniał między innymi o swojej hodowli ziół i obiecał podzielić się z nią świeżą miętą lub innymi roślinami, jeśli tylko będzie ich potrzebowała.
Nie chciał jednak nadużywać jej gościnności ani przeciągać spotkania w nieskończoność. Kiedy skończył jeść ciasto, pomógł jej posprzątać, a następnie wrócił do swojego mieszkania. Zanim wyszedł, poprosił jeszcze, by dała mu później znać, co sądzi o jego prezencie. Oboje zdążyli bowiem niemal zupełnie o nim zapomnieć przez całe zamieszanie związane z panią Rosalią.

KONIEC.

Olivia Calvert