ODPOWIEDZ
30 y/o
Welkom in Canada
188 cm
detektyw wydziału zabójstw w Toronto Police Service
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

-Ja naprawdę rozumiem, O’Hara, że masz się za świetnego kierowcę i sądzisz, że twoja orientacja w terenie jest ponadprzeciętna, ale powtarzam ci już trzeci raz, że to nie jest droga, którą powinniśmy jechać - westchnął zirytowany, zerkając na swojego partnera od siedmiu boleści. Już chyba piaty raz powtarzał temu jełopowi, że zboczyli z drogi, którą powinni się kierować, aby dotrzeć na miejsce zbrodni, na które ich wezwano. Jak tak dalej pójdzie to prędzej trup się rozłoży, niż znajdą jakiekolwiek ślady nie mówiąc już o potencjalnym mordercy. Aaron miał nadzieję, że chociaż technicy mieli pośród swoich osoby, które faktycznie znały się prowadzeniu pojazdu i przemieszczeniu poprawnie z punktu A do punktu B.
-No już, nie patrz tak na mnie i nie rób tych swoich cholernych min, bo zaraz… EJ UWAŻAJ! - gwałtownie szarpnął za kierownicę, kiedy Ricky, którego wzrok spoczywał na Azjacie zamiast na drodze, nie dostrzegł powalonego drzewa, które uniemożliwiało im dalszy przejazd. Tyle dobrego, że blondyn w odpowiednim momencie nacisnął hamulec. - Jeszcze nas zabić chciałeś?! Słuchaj, ja osobiście nie mam najmniejszego zamiaru stawać się przedmiotem sprawy. Rozumiem, że z wielką chęcią dałbyś się pokroić tej uroczej, niebieskookiej pani patolog, ale może wyrwij ją w inny sposób? Nie wyglądała na fetyszystkę - westchnął, uświadamiając sobie jak gwałtownie waliło mu serce.
Poczekał, aż O’Hara łaskawie zawróci, szukając innej trasy i dopiero wtedy się odprężył. Z nim to jednak nic nie było wiadomo.
Jechali w milczeniu jakieś piętnaście minut, kiedy ponownie znaleźli się w miejscu, w którym na drodze leżało to samo, jakże by inaczej, drzewo.
-Nie no, ja zwariuję - oparł głowę o deskę rozdzielczą, zrezygnowany. Za jakie grzechy został pokarany? To pewnie wina Pilar, która rzuciła na niego klątwę za to, że kilkanaście lat temu się z nią pobił, omal do szpitala nie posyłając. Wiedział, że to mała wiedźma, ale to już była jawna przesada! - Nie wiem czy wiesz, ale już tu byliśmy, O’Hara - spojrzał na niego wzrokiem męczennika. Jeszcze zachciało mu się sikać! Dobrze, że dla facetów cały świat był ubikacją.
-Teraz to ja nawiguję, dawaj ten teelfon - stwierdził, sięgając po komórką, z której do tej pory korzystał Ricky. Szybko okazało się, że nie mieli zasięgu, a co za tym szło zwyczajnie się zgubili. Na dodatek zrobiło się już ciemno i jakoś tak mgliście. - Gdybym nie wiedział, że to rzeczywistość uznałbym, że działa jakaś czarna magia - skomentował, prostując się w fotelu. - Nie dojedziemy nigdzie w takich warunkach. Z tego co pamiętam niedaleko była niewielka wioska, może tam będziemy mogli zadzwonić. Tylko… - tu zerknął na wskaźnik paliwa. Na jakie potworności zapomnieli zatankować? - Nie starczy nam paliwa - kolejne westchnienie opuściła jego usta.
Ten dzień to był jakiś koszmar.
Spoiler
Rzucacie kostką 1d20 (1-20), aby sprawdzić, co spotka Was w lesie. Warunkiem zaliczenia scenariusza jest wykonanie minimum 3 rzutów kostką.

1. Na pniu drzewa odkrywasz ślad, który zostawiłeś/aś tam 10 minut temu. Chyba chodzicie w kółko, mimo że staracie się iść ścieżką prosto…
2. W oddali, między drzewami, dostrzegasz sylwetkę w staromodnym ubraniu. Postać stoi nieruchomo i uśmiecha się od ucha do ucha. Gdy zerkasz w tamtą stronę kolejny raz, już nikogo nie ma.
3. Znajdujesz w dziupli drzewa dziwny, kamienny rzeźbiony symbol. Wygląda staro i brzydko.
4. Słyszysz wołający Cię głos należący do kogoś bliskiego, ale nie dostrzegasz nikogo (poza postacią/postaciami, z którymi rozgrywasz wątek).
5. Na ścieżce leży martwa sarna. Nie ma śladów kłów ani pazurów, ale wygląda, jakby padła ze strachu.
6. Twoja latarka/telefon zaczyna gwałtownie mrugać, po chwili wraca do normy.
7. Trafiasz na stary, zardzewiały znak drogowy z nazwą miejscowości, której nie ma na żadnej mapie Kanady.
8. Tracisz cenny przedmiot (portfel, klucze, biżuterię) i znajdujesz go kawałek dalej na jednej z gałęzi.
9. Z krzaków wyskakuje spłoszony lis lub kojot, który przerażony przebiega tuż obok Ciebie, zupełnie ignorując Twoją obecność.
10. W głębi lasu błękitne światło mruga w rytmie alfabetu Morse’a.
11. Natrafiacie na wóz z lat 80., porośnięty mchem. Drzwi są otwarte na oścież, a w środku nikogo nie ma.
12. Na błotnistej ścieżce znajdujesz świeże ślady bosych stóp. Prowadzą wprost do wnętrza lasu i nagle się urywają.
13. Czujesz na karku lodowaty podmuch powietrza i czyjąś dłoń, ale gdy się odwracasz - nikogo za Tobą nie ma.
14. Na środku pustej ścieżki leży stara pozytywka, która zaczyna grać upiorną melodię.
15. Mgła staje się tak gęsta, że nie widzisz własnych nóg.
16. Zza drzew wyłania się zarys drewnianej chatki z małym, słabym światłem w oknie. Czy odważysz się do niej podejść i zapukać?
17. W zasięgu wzroku zauważasz wysokie drzewo, na którego gałęziach wiszą dziesiątki zaplątanych, zniszczonych dziecięcych bucików i zabawek.
18. Pod Twoimi stopami nagle zapada się miękka ziemia - wpadasz po kolana do płytkiego, wykopanego w pośpiechu dołu, który przypomina świeży grób.
19. Trafiasz na stary, zardzewiały wózek dziecięcy porzucony na środku ścieżki.
20. Strumień światła z Twojej latarki lub telefonu pada na jedno z drzew i zauważasz, że w korze wyryte są Twoje inicjały.
Ricky Dicky
30 y/o
DEBIUTUJĄCY SKRYBA
183 cm
detektyw wydziału zabójstw i zaginięć Toronto Police Service
Awatar użytkownika
I've lost my goddamn mind, it happens all the time; I can't believe I'm actually meant to be here; trying to consume, the drug in me is you and I'm so high on misery, can't you see?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkijakie chcesz
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

muszę ogarnąć numery, kiedyś to zrobię

Po tym, jak w maju przydzielono mu Blackwooda na stałego partnera, Ricky powinien się spodziewać, że jego droga krzyżowa dopiero się zaczęła. Od tamtej pory jego życie wydawało się dosłownie równią pochyłą, przynajmniej w kwestiach zawodowych.
No dobrze, może i nie było aż tak źle, ale sama współpraca z Blackwoodem tak działała mu na nerwy, że nawet śledztwa zakończone sukcesem nie cieszyły go tak, jak wcześniej. Azjata wszystko musiał zawsze spierdolić — czy to jakimś komentarzem, czy to durnym uśmieszkiem, czy to samym oddychaniem tym samym powietrzem, co Ricky.
Tym razem padło na komentarze.
— Kurwa, jechałem tak, jak nawigacja wskazuje. A przynajmniej wskazywała, dopóki nie postanowiła do reszty się zesrać… — powiedział powoli, kiedy zauważył, że zamiast zwykle widocznych w rogu ekranu kresek zasięgu jest tam tylko znak zapytania. No tego to jeszcze nie grali… a nawet nie wyjechali tak daleko poza Toronto! — Jezu, co za kaszana… — mruknął jeszcze, chyba bardziej do siebie, niż do Blackwooda.
Silnik zaczął się krztusić, auto zwolniło, aż w końcu zatrzymali się całkiem. No tak… oczywiście. Upiorny wieczór, mgła, znienawidzony żółtek i brak paliwa oraz zasięgu. Niczego innego nie planował na zwieńczenie tego dnia, tylko szlajania się w głuszy z Aaronem Blackwoodem! Pies by to jebał…
— To gdzie niby ta twoja wioska? Bo jak dla mnie to jesteśmy na kompletnym wypizdowie — stwierdził Ricky, wyciągając kluczyk ze stacyjki i przypatrując się otoczeniu wokół. Mgła zdawała się gęstnieć z każdą chwilą do tego stopnia, że wydawało się to wręcz nienaturalne. Ricky odruchowo sprawdził, czy ma broń w dostępnym miejscu, mentalnie poklepał się po ramieniu i wyciągnął swoją latarkę, chcąc poczuć się chociaż odrobinę pewniej w otaczającym ich gęstniejącym mroku. — Wioska czy nie wioska, z pustym bakiem nigdzie nie zajedziemy. Trzeba się rozejrzeć. Już robisz w gacie, Blackwood? Boisz się ciemności? — zadrwił, kiedy partner odrobinę ociągał się z wyjściem z wozu. Gwoli prawdy to tylko poprawiał wiązanie buta, ale Ricky nie zamierzał nie skorzystać z okazji do docinków.
Zaledwie kilka metrów od pobocza rozciągał się już las. Od asfaltu do linii drzew biegła wydeptana, niezbyt wyraźna ścieżka. Jej środek był jednak wilgotny, ziemia zmieniła się w gęste błoto, a w błocie…
— Blackwood, patrz na to!
Światło latarki wydobyło z panującego mroku… świeże ślady stóp. Bosych.
Dobrze znanym gestem wskazał, żeby iść za śladami. Zupełnie mimowolnie ostrożnie stawiał stopy tak, by nie zadeptać odcisków stóp. Rękę cały czas trzymał blisko kabury z pistoletem, zupełnie jakby w każdej chwili spodziewał się ataku. Przeszli za śladami kilka metrów, co krok lub dwa zatrzymując się i nasłuchując każdego szelestu, ale panowała martwa cisza. I nagle…
— Nie no, przecież to jest jakiś, kurwa, żart… i to nieśmieszny… one się po prostu urwały.
Błotnista ścieżka ciągnęła się dalej, szeroka w tym miejscu na jakieś pół metra. Ślady ciągnęły się od samej drogi, a tutaj… puf. Były ślady, nie ma śladów. Zupełnie jakby osoba, która wcześniej tędy szła, po prostu wyparowała. Lub odleciała. Lub — potencjalnie — została złapana w pułapkę i dyndała teraz za nogi nad ich głowami. Ricky, nawiedzony taką wizją, momentalnie poświecił w górę, ale… nic. Tylko łysiejące gałęzie drzew.

Aaron Blackwood


Kostka: 12
gangsta bimbo
nie lubię schizy, nudy i braku akapitów, ukocham za poprawną składnię i pchanie fabuły do przodu
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Po Kanadzie”