[River Cross]

Wypuściła powietrze przez nos zdecydowanie dłuższym dmuchnięciem niż było to konieczne. Zakładała, że jak już, to Ruelle będzie dopytywać o Ranishę albo Raphaela, będąc ciekawą, jak wyglądały te związki albo jacy dokładnie są to ludzie i czemu dzisiaj ich relacje z Cross wyglądają tak, a nie inaczej. Ale nie. Tak zrobiłby normalny człowiek, a Prescott taka nie była. W takich momentach artystka naprawdę już nie wiedziała, czy Latynoska irytuje ją celowo czy przypadkiem.
— A po co ci szersza lista? Mogę ci podać kilka osób, z którymi sypiam i mam do nich sentyment, ale wcześniej wystarczyło ci tylko jedno nazwisko, żeby natychmiast polecieć go zerżnąć. I naprawdę nie robi mi żadnej różnicy, kto zaczął. On ma wolną wolę — odpowiedziała. Nie do końca rozumiała, co to całe doprecyzowanie miało na celu. W żadnym momencie przecież nie powiedziała, że nie była na nią za to zła i obwinia wyłącznie swojego byłego. Po prostu po nim wtedy spodziewała się trochę więcej i się zawiodła. Zdawała sobie sprawę, że odmówienie Ruelle nie jest proste, ale przecież nie było też niemożliwe.
— Nie jesteś zbyt stabilna, więc wcale by mnie to nie zdziwiło. — Spojrzała na nią z lekkim rozbawieniem. Była święcie przekonana, że czasami głowa tej dziewczyny wybierała emocje, z jakimi zareaguje na dany bodziec, całkowicie losowo. Czemu miałaby niby się w tym momencie nie złościć? Cross znała takich ludzi, co prowokowali, a potem wściekali się, gdy tej prowokacji się poddawało. Jej toksyczna borderkicia na pewno by się w takim towarzystwie dobrze odnalazła.
Wpatrywała się w nią, rozkoszując się słowami, które powiedziała. Latynoska lawirowała między łaszeniem się, a testowaniem cierpliwości swojej artystki. Jak zwykle zresztą. Jeden kieliszek wódki raczej jej wystarczająco nie rozmiękczy.
— Jesteś moją własnością. Uwielbiam się tobą bawić i nie mogę się doczekać, aż padniesz przede mną na kolana. To twoje błagalne spojrzenie, jakim mnie wtedy obdarowujesz, nie może równać się z niczym innym — zapewniła, również pochylając się w jej stronę. Usłyszała zbliżającą się kelnerkę i oczywiście w żaden sposób nie ściszyła głosu. Niech dziewczyna wie, jak mogłoby jej być dobrze, gdyby tylko dostosowała do nich swoje wieczorne plany. Amerykanka poczekała, aż dziewczyny się wyprostują, robiąc miejsce pełnym talerzom. Rysowniczka uraczyła ją wreszcie spojrzeniem. Wcześniej nie zdążyła jej się przyjrzeć, a przynajmniej nie po swojemu. Biedne dziewczę musiało się teraz czuć, jakby coś przepalało ją na wylot. River badała uważnie każdy fragment, w ogóle się z tym nie kryjąc. Przestała dopiero, gdy sylwetka zniknęła na zapleczu. Kiwnęła głową w ramach pochwały i jak gdyby nigdy nic skupiła się na swoim obiedzie, nie poświęcając na razie większej uwagi Prescott.

Ruelle I. Prescott

[Ruelle I. Prescott]

Nie sądziła, że nagle River zacznie mieć problem z tym, że wspomniała o skromnej liście. Nie miałaby nic przeciwko dłuższej. Uszanowałaby ją, bo przecież właśnie na to się zgodziła, ale teraz Cross nagle wypominała jej akcję z Raphaelem. Spodziewała się tego, że im więcej jej poda nazwisk, tym większa będzie pokusa, aby jednak złamała przyrzeczenie? No pięknie.
— Jak chcesz. Poza tym nie zerżnęłam go bez powodu — niemal prychnęła w odpowiedzi.
Jeszcze tylko im kłótni brakowało. W dodatku pośrodku jakiejś durnej knajpy i na oczach kelnerki, którą Cross chciała przelecieć na jej oczach. Sytuacja była naprawdę komplikowana, a nie poprawiał jej fakt, że każda z nich miała swój zupełnie inny pogląd na sytuację. Naprawdę cudownie się dobrały pod tym względem.
— Nie moja wina, że lecisz na latynoskie borderkicie — odparowała, bo naprawdę nie odpowiadała za jej gust.
Trudno powiedzieć, jakie nieprzepracowane problemy godne najlepszego terapeuty miała ze sobą River, że podobały jej się takie egzemplarze. Pewnie dla Prescott też byłoby lepiej, gdyby nie zaczęła się tak kręcić wokół tej rysowniczki. Jej życie byłoby wtedy o wiele spokojniejsze i ułożone, ale czy nie brakowałoby jej tych ciągłych emocji wybuchającej, co rusz między nimi?
Wódka potrzebowała czasu, aby zacząć odpowiednio na nią działać. Zwiększenie stężenia alkoholu w organizmie również nie zaszkodziłoby, aby skuteczniej rozmiękczyć tanatopraktorkę i sprowadzić ją do uległej łasicy, która nie jest w stanie tak śmiało prowokować swojej właścicielki. Zwłaszcza przy kimś. Sama bowiem nie zamierzała zniżać swojego głosu.
— Teraz chcesz sobie odbić to, jak wczoraj warowałaś u moich stóp jak wierna suka, którą jesteś? —zapytała butnie, a zdenerwowana kelnerka odkaszlnęła krótko, aby zwrócić ich uwagę na swoją obecność lub też nie mogąc dłużej znieść tego napięcia.
Naprawdę urocze było z niej dziewczę. Z łatwością mogły ją zdeprawować. Potrzebowały do tego tylko jednej nocy. Wpierw jednak wypadało coś zjeść. Dlatego też Ruelle skupiła się na swoim posiłku, aby nie zdążył wystygnąć.

River Cross

[River Cross]

Prychnęła tylko w odpowiedzi na sprawę Raphaela. W głowie jej się nie mieściło, jak bezczelna potrafiła być Prescott. Jej okrucieństwo robiło na niej wrażenie, ale było jej przykro, że musiała obserwować skutki na samej sobie. Zabawniej byłoby oglądać na kimś innym. Cóż, przynajmniej miała dzięki niej potężną dawkę emocji każdego dnia, a tego przecież chciała od życia.
— Dostałam fałszywą skruchę i zerową. Jesteście jebnięci — mruknęła pod nosem. Sama nie była pewna, czy jest w niej teraz większej pogardy czy jednak smutku. Naprawdę nie powinna wchodzić w ten temat i teraz się tym przejmować. Miały przecież mieć miłe popołudnie i jeszcze milszy wieczór. Psucie sobie humoru o tak wczesnej godzinie to szczyt głupoty.
Tyle dobrego, że jej modelka nie potrzebowała wódki, by nabrać odwagi. Zawsze była wyjątkowo cwana w towarzystwie swojej artystki, a teraz udowadniała, że nie miała zamiaru ograniczać się również przy obcych. River nawet nie musiała powtarzać, jak bardzo jej się to podobało, bo tylko ślepy nie zauważyłby, w jaki sposób się w nią wpatrywała. To w sumie może powinna powiedzieć, bo z Prescott to nigdy nie wiadomo?
— Teraz będziesz się tym pocieszać po tym, jak upominałaś się o bycie karaną? Jak wolisz, Malutka. — Na wargach rysowniczki pojawił się kpiący uśmiech. Nie czuła się w żaden sposób skrępowana i nie miała zamiaru ukrywać, że uwielbiała padać przed nią na kolana. Nie oszuka przecież tego, co Ruelle widziała na własne oczy.
Nie skupiała się na rozmowie. Przecież powszechnie wiadomo, że jak pies je, to nie szczeka, bo mu miska ucieka. Obiad zresztą jak zawsze obchodził ją w tym wszystkim najmniej. Chciała mieć go po prostu jak najszybciej za sobą i skupić się z powrotem na porządnych rozrywkach, czyli na swojej kobiecie. Kiedy skończyły, znów poprosiła kelnerkę, oczekując rachunku. W pudełeczku, w którym schowany był wydruk, nie było jednak niczego więcej. Żadnego numeru telefonu, żadnego znaku.
— Chyba jednak się przestraszyła. Szkoda — cmoknęła niezadowolona, chowając do pudełka kwotę za rachunek oraz kilkadziesiąt dolarów napiwku. Niech ma coś z tego stresującego dnia. Kiedy podniosły się z miejsca, Cross szarpnęła smyczą z całych sił, przyciągając do siebie dziewczynę. Nie dała jej żadnych szans złapać równowagi ani przyzwyczaić się do zaciśnięcia materiału na szyi. Kiedy tylko do niej przylgnęła, wpiła się w jej wargi. Impet wpadnięcia Prescott na klatkę piersiową rysowniczki zachwiał nią delikatnie, przez co uderzyła biodrami o stolik, przy którym siedziały. Naczynia zadzwoniły, zwracając na nie jeszcze większą uwagę.
— Chodź na te twoje procesy, Wiedźmo — zamruczała tuż przy jej wargach. Nie miała zamiaru odmawiać jej tej rozrywki. Skinęła na nią i skierowała się do wyjścia, ignorując oburzone pomruki kilkorga klientów. Miała nadzieję, że Ruelle też się nimi nie przejmie. Na procesie to dopiero będzie tłumek, którego wzrok będzie uciekał na te dwie wariatki. Może jednak zostaną wpakowane na stos?

Ruelle I. Prescott

[Ruelle I. Prescott]

Była naprawdę bezczelna, ale tej sprawy w sumie nigdy porządnie nie zdołały rozmówić między sobą. Nie miały kiedy. Okres kłótni i milczenia został przerwany przez pijackie wiadomości River, a potem zdarzyła się impreza urodzinowa i wyjazd do Salem. Miały zupełnie inne rzeczy na głowie, a sprawa z Raphaelem zwyczajnie pozostała nieporuszona.
— Jesteśmy siebie warci… Całą trójką — skomentowała jeszcze, bo nie mogła jej odpuścić.
Z jakiego powodu Cross przyciągała do siebie takich pojebów. Sama nie była normalna i zbierała tego żniwo. Szkoda, że wszystko odbywało się ze szkodą dla jej psychiki, ale wtedy może nie miałaby tylu wspaniałych dzieł w swojej kolekcji. Jakby nie patrzeć to Ruelle była dla niej nieustannym źródłem natchnienia, a artystka musiała się godzić przez to na pewne niedogodności.
Do tego, aby być bezczelną i łasić się do swojej rysowniczki na zmianę z zaczepkami, nie potrzebowała wcale ani grama wódki. Nie znaczyło to jednak, że alkohol nie rozszedł się przyjemnie po jej ciele i nie sprawił, że dodatkowo się rozluźniła. Można byłoby stwierdzić, że zawsze tak było, gdy przebywała przy swojej artystce, ale to byłoby drobne kłamstwo.
— Pocieszać? Nie. Po prostu będę sobie przypominać z rozkoszą tę scenę oraz jak błagałaś mnie, abym pozwoliła ci dotknąć mnie swoim językiem. Pamiętam z jaką nabożnością nazywałaś mnie swoją panią — odparła, uśmiechając się z niemniejszą satysfakcją.
Uwielbiała zarówno jej ulegać, jak i znajdować się u władzy. River przestała się przejmować przy niej posiadaniem jakiejkolwiek godności i zamieniała się w jej posłusznego psa lub zabawkę. Uwielbiała ją w każdym wydaniu, bo wszystkie wersje rysowniczki miały w sobie coś niezwykle pociągającego.
Posiłek minął im we względnej ciszy. Może były tak głodne, a może zwyczajnie chciały się z nim w miarę sprawnie uporać, aby móc ruszyć dalej. Zbliżała się pora inscenizacji procesów, które miały się odbyć w jednym z domów, który kiedyś służył za sąd. Musiały się pospieszyć, jeśli chciały tylko zająć dobre miejsca. Była to jedna z tych imprez, które przyciągały do siebie całe zastępy rodzin z dziećmi.
— Jednak nie masz takiego daru przekonywania — skomentowała brak numeru telefonu kelnerki.
Zapewne któraś z nich mogła zostawić swój własny obok napiwku, ale czy chciały sprawiać, aby dziewczyna poczuła się zobowiązana do tego, aby odezwać się do nich przez pokaźny napiwek? Chyba niekoniecznie.
Była gotowa wstać i ruszyć za swoją dziewczyną, ale zanim to nastąpiło, poczuła silne pociągnięcie za smycz. Obroża zacisnęła się odrobinę mocniej na jej gardle, odcinając jej na ułamek sekundy dopływ powietrza, ale nie miała głowy do tego, aby o tym myśleć, gdy z impetem wpadła na rysowniczkę.
Jej usta smakowały jak wybawienie. Rozkoszowała się nimi przez dłuższą chwilę, muskając je delikatnie językiem i zaczepiając lekkimi ugryzieniami, ale w końcu Cross odsunęła się od niej na marne kilka centymetrów, mówiąc coś na temat procesów. Potwierdziła niemrawo i posłusznie poszła ku drzwiom, aby wspólnie mogły przejść się uliczkami miasteczka w wyznaczone miejsce, stając się przy okazji swoistą atrakcją dla tych, którzy jeszcze nigdy nie widzieli prowadzonej na smyczy dziewczyny,[/akapit

River Cross

[River Cross]

Zacisnęła zęby, powstrzymując się od komentarza. Napięta szczęka powinna jasno dać do zrozumienia jej partnerce, że kompletnie nie zgadzała się z tym poglądem. Nie uważała, że była tak samo zepsuta jak Raphael i Ruelle, a nawet jeżeli była, to potrafiła później przeprosić – w przeciwieństwie do nich. Mogła więc czuć się lepszym człowiekiem. Cóż jednak z tego, skoro była bez pamięci zakochana w Prescott i nie miała zamiaru uciekać od tych wszystkich świństw, do których dziewczyna była zdolna?
Wiedziała, co robi, gdy wylądowała przed nią na kolanach i zaczęła się łasić, zmieniając swoją boginię bezpośrednio w panią. Chciała pobudzić zmysły swojej muzy na nowy sposób, nie mając wątpliwości, że przypadnie jej to do gustu. Nie doceniła chyba jednak własnych zdolności. Prescott wyglądała na zachwyconą już wczoraj, a teraz udowodniała, że ten entuzjazm wcale w niej nie zmalał. Cross uśmiechnęła się z dumą i triumfem. Uwielbiała przecież, gdy Latynoska tak bardzo traciła dla niej głowę.
Prychnęła cicho, gdy Rue wytknęła jej brak numeru od kelnerki. Przez moment nawet przeszło jej przez myśl, żeby jeszcze zagadać do Amerykanki i jednak go zdobyć. Zrobiłaby to jednak tylko po to, by udowodnić swojej kobiecie, że potrafi, a to naprawdę nie był wystarczający argument, by tracić na to czas. Jeżeli będzie chciała urządzić kiedyś zawody w gromadzeniu numerów telefonu, to proszę bardzo. To byłoby na pewno bardzo ciekawe. Ale po co się tym teraz zajmować, skoro miały siebie? Rysowniczka miała nadzieję, że kolejne obsceniczne pocałunki skutecznie oderwą myśli jej kobiety od blondynki.
Na zewnątrz zrobiło się już chłodniej. Słońce wisiało dużo niżej, pojawił się lekki wiatr. Jesienna aura już to do siebie miała. Przynajmniej nie padało im na łby. Dla Cross to wszystko i tak nie miało znaczenia. Mogłaby spacerować z nią nawet w trakcie zamieci śnieżnej, jeżeli tylko wciąż mogłaby dzierżyć w dłoni smycz. Chociaż nie. Wtedy nie byłoby nikogo na ulicach i nikt by się nie gapił, a to minus.
Dotarły do zabytkowego domu, w którym już gromadzili się turyści, oczekujący na rozpoczęcie spektaklu. Weszły głębiej, szukając miejsca, gdzie zacznie się zabawa. Ludzi było już całkiem sporo, bo całość miała zacząć się już za moment. Znalazły jakieś wolne miejsce w rogu pomieszczenia, skąd powinny mieć dobry widok na całość tego, co będzie się działo wewnątrz. Jak przystało na kochaną, ale też wyższą dziewczynę, Cross stanęła tuż za Rue. W pomieszczeniu bardzo szybko pojawił się przewodnik, który robił chyba za skarbnicę wiedzy i narratora całej tej szopki. River znowu nie skupiała się tak bardzo, jak powinna, więc nawet nie zauważyła, kiedy za stołem zasiadł sędzia, ani kiedy pojawiły się oskarżone.
— Jest rok Pański 1692. Znajdujemy się w Salem, gdzie sąsiad oskarża sąsiada, a nawet najuczciwsze życie nie chroni człowieka przed podejrzeniem o czary. Proszę uważnie słuchać zeznań świadków. Sami państwo osądzą, ile warte są przedstawione dowody. — Przewodnik zwrócił się do turystów. Zaczął sypać jakimiś historycznymi faktami jak z rękawa, przez co Cross wyłączyła się po raz kolejny. Objęła swoją kobietę w pasie, przytulając się do jej pleców.
— Margaret Fletcher! Oskarża się cię o zawarcie paktu z diabłem, sprowadzenie choroby na dziecko pastora oraz spowodowanie śmierci trzech krów należących do gospodarza Whitmore'a! Co masz na swoją obronę? — zagrzmiał w pewnym momencie sędzia. River podniosła wzrok, odsuwając się nieznacznie od włosów Prescott, w które była wtulona.
— Nie uczyniłam niczego złego, panie! Pomagałam temu dziecku, kiedy gorączkowało. Przyniosłam mu zioła, jak czyniłam to od lat! — próbowała bronić się oskarżona.
— Właśnie! Widziałam, jak zbierała rośliny przy cmentarzu! O zmierzchu! Kto uczciwy wychodzi z domu o takiej porze? — zakrzyknęła jakaś kobieta wmieszana w tłum turystów. Wygląda na to, że przedstawienie było w jakimś stopniu interaktywne.
— Mojej żonie też przynosiła zioła! Dzięki nim wyzdrowiała! Czy teraz uzdrawianie chorych jest zbrodnią? — zakrzyknął mężczyzna po drugiej stronie sali, rozkładając bezradnie ręce.
— To ona! Widziałam ją zeszłej nocy! Stała u stóp mojego łóżka, chociaż drzwi były zamknięte! Dusiła mnie! Przysięgam! — Jedna z aktorek nagle zerwała się z ławy, chwytając za szyję. Cross prychnęła cicho na tę uwagę.
— Już ją lubię. Może to Margaret powinnyśmy zaprosić? — zasugerowała szeptem tuż przy uchu swojej modelki. To wystarczyło, żeby znowu się rozproszyła. Aktorzy dalej się przekrzykiwali, przewodnik coś tłumaczył, ale do rysowniczki to nie docierało. Odgarnęła włosy swojej kobiety na bok, zyskując swobodny dostęp do jej szyi, którą zaczęła obsypywać drobnymi pocałunkami. Zacisnęła mocniej ramiona wokół jej tali, przyciskając ją do swoich bioder.

Ruelle I. Prescott

[Ruelle I. Prescott]

Kłótnia wisiała prawie w powietrzu. Znały doskonale to uczucie i były już w stanie wyczuć to swoiste napięcie, które pojawiało się między nimi na chwilę przed tą eksplozją. Wystarczyło jeszcze jedno nieostrożne słowo, aby wywołać wojnę, ale szczęśliwie obie postawiły na milczenie, uznając, że nie pozostało już nic więcej do dodania.
Zadziwiające było to, jak okrutna potrafiła być dla River, a ta dalej z takim uwielbianiem padała przed nią na kolana gotowa do tego, aby wychwalać w pełni swoją boginię. Były od siebie uzależnione. Jedna była dla drugiej słodką toksyną. Potrafiły być dla siebie dobre, ale także zdarzały się te momenty, w których raniły się dotkliwiej niż zdawało się to być możliwe. Tylko, że kochały ten ból.
Musiała przynajmniej odrobinę utrzeć jej nosa tym, że nie okazała się na tyle atrakcyjna dla kelnerki. Ewentualnie ta mogła być zbyt wielką wanilią, aby się z nimi zadawać. Nie była na to gotowa i dopiero się otwierała na takie możliwości. W końcu sposób w jaki na nie patrzyła świadczył jednoznacznie o tym, że chyba odkrywała coś nowego na swój temat. Szkoda, że nie chciała teraz tego z nimi eksplorować dalej. W każdym razie: Rue była tą małą, portorykańską cholerą, która uwielbiała wytykać swojej dziewczynie takie dtobne porażki w nadziei na to, że zaburzy jej wybujałe ego.
Chłód, który panował na zewnątrz zaczynał dawać się powoli we znaki. Prescott pewnie normalnie zapięłaby zamek swojej bluzy czy też kurtki (żebym ja pamiętała, co ona miała na sobie), ale wtedy zasłoniłaby nadruk koszulki, którą miała nosić dzielnie przez cały dzień. Powinna zatem zapytać River o pozwolenie, ale z czystej przekory nie chciała tego zrobić. Wolała dzielnie znosić zimno zamiast prosić Cross o taką błahostkę. Oby tylko nie skończyło się to dla niej przeziębieniem.
Wnętrze sali sądowej zachowane było w purytańskim stylu. Wokół nich gromadzili się licznie mieszkańcy Salem oraz turyści, ale całe szczęście miejsce w kącie sali zapewniało im całkiem dobry widok i odrobinę prywatności, bo uwaga wszystkich wokół skierowana była na przód sali.
Spektakl się rozpoczął dosyć szybko. Sedzia w swych szatach zasiadł na honorowym miejscu, a straż przyprowadziła oskarżoną do jej stanowiska. Z pewnością marsowe oblicze prowadzącego proces mężczyzny idealnie oddwało charakter jego roli okrutnego kata.
Przysłuchiwała się tej wymianie zdań toczącej się pomięfzy aktorami. Starała się ignorować boleśnie współczesny tłum i poczuć atmosferę siedemnastowiecznego Salem. Chociaż wtedy zapewne nie mogłaby oprzeć się wygodnie o znajdującą się za jej plecami dzoewczynę, która obejmowała ją mocno w pasie.
— Tak sądzisz? — zapytała cicho, gdy tylko River stwierdziła, że chętnie zaprosiłaby do łóżka oskarżoną o czary kobietę.
Niemal odruchowo odchyliła głowę, dając jej nieco lepszy dostęp do swojej szyi. Cieszyła się tymi drobnymi pocałunkami, które Cross składała na jej skórze. Westchnęła cicho i naparła nieco mocniej na jej biodra swoimi. Wciąż skupiała się na tym, co rozgrywało się przed nią, ale River starała się jej to znacznie utrudnić swoją bliskością. Niech ją cholera weźmie.
— Wielmożny sędzio, mamy przeciwko niej świadectwo Mary Ann Woolcroft, która widziała oskarżoną tańczącą nago po lesie! — zagrzmiał oburzonym głosem oskarżyciel, wzbudzając powszechny szok u widowni.
— To prawda! Widziałam ją spółkującą z diabłem! - zakrzyknęła koebieta, która musiała być Mary Ann.
— Już wiem czemu jest w twoim typie, maldita diabla — mruknęła do swojej rysowniczki, która z pewnością mogłaby wejść w rolę kuszącej niewiasty diablicy.
Naprawdę powinni je obie spalić na stosie.

River Cross

[River Cross]

Powinna bardziej się w to wszystko angażować. Potrafiła się przecież wczuć w zabawę, kiedy było trzeba. Nie należała do tych, którzy psuli wszystkim rozgrywkę, bo im się nie chciało albo uznawali coś za zbyt dziecinne. Pewnie gdyby tylko Prescott wyraziła taką chęć, to wczułaby się nawet w jakieś durnowate odgrywanie ról. Jej dziewczyna jednak nie sprawiała wrażenia fanki LARP-ów, więc może to i lepiej. Nie będzie musiała się martwić, że jej się to nie spodoba. Tutaj zadanie było dużo prostsze. Tłum nie musiał się jakoś specjalnie angażować. Wystarczyło oglądać przedstawienie i słuchać przewodnika, który starał się przemycać historyczne ciekawostki pod płaszczykiem dobrej zabawy. Problem w tym, że Cross od zawsze miała problemy na skoncentrowaniu się na rzeczach, które średnio ją obchodziły, szczególnie jeśli miała do dyspozycji inne zajęcia. Z tego właśnie powodu wysłuchała mało którego wykładu w szkole na jakimkolwiek z przedmiotów ścisłych. Ileż ona się narysowała głupot na chemii w liceum, to przechodzi ludzkie pojęcie.
Teraz miała do dyspozycji coś równie przyjemnego, co szkicowanie. Owe coś zresztą bardzo jej się z tym szkicowaniem kojarzyło. Jej partnerka zdawała się być szczerze tym wszystkim zainteresowana, więc nie ględziła jej na uchem. Grzecznie pozwalała słuchać, a przy okazji po prostu korzystała z dobrodziejstw jej ciała. Mruknęła tylko ciche potwierdzenie w kwestii zaproszenia potencjalnej wiedźmy na wieczór. Skoro lokalne kobiety marzyły po nocach o byciu przez nią podduszaną, to musiała być naprawdę interesująca. A może naprawdę chodziła po domach i im to robiła? Tym ciekawiej.
— Cholera, widzieli nas? Myślałam, że byłyśmy z Margaret dobrze ukryte — szepnęła, uśmiechając się iście diabolicznie. Nie kojarzyła, żeby biegała nago z kimkolwiek po lesie, ani w nim spółkowała, ale to przecież brzmiało totalnie jak coś, co była w stanie zrobić, więc może po prostu wyleciało jej z głowy? Mogła mieć tylko nadzieję, że tutejsza wiedźma nie żałowała tych ekscesów. Na pewno nie! Kto żałowałby ulegnięcia River Cross? Tylko jakiś wariat.
— Moja krowa zdechła nazajutrz po tym, jak odmówiłem tej kobiecie mleka! Przeklęła mnie! Słyszałem na własne uszy! — darł się kolejny aktor. Pracownicy coraz umiejętniej zachęcali turystów do wydawania z siebie okrzyków poparcia dla jednej lub drugiej strony. Cholera, może to jednak był jakiś dziwaczny LARP? Hałas w żaden sposób nie rozpraszał rysowniczki. Nie wiedzieć kiedy jej dłoń wsunęła się pod materiał koszulki Latynoski. Przesunęła się po jej brzuchu, wracając ostatecznie na swoje miejsce na talii. Dużo bardziej pasowała jej wersja, w której mogła czuć jej ciepłą skórę. Druga z dłoni artystki zsunęła się niżej i po odbyciu krótkiej wędrówki po udach modelki, zatrzymała się na ich wewnętrznej stronie. Zacisnęła mocno palce i wydała z siebie niezadowolony pomruk. Powinna zabronić jej nosić jeansy (tak, sprawdziłam, co ma na sobie).
— Margaret Fletcher! Czy wyrzekniesz się diabła i wyznasz swoje grzechy?! — grzmiał w tym czasie sędzia, nawet nie spoglądając w stronę dwóch turystek stojących w rogu pomieszczenia.
— Nie mogę wyznać tego, czego nie uczyniłam! — próbowała się bronić Margaret.
— Wiedźma! Na stos z nią! — krzyczeli aktorzy z jednej strony sali. — Nie możecie skazać człowieka za cudzy sen! — odkrzykiwali ci z drugiej. Robił się coraz większy hałas, który docierał do rysowniczki jak zza szyby. Dużo bardziej interesowało ją zostawienie odpowiednio widocznej malinki na skórze swojej kobiety.
— Niechaj wyrok zostanie wykonany ku przestrodze wszystkim, którzy odwracają się od Pana! — zawołał sędzia, podnosząc się z miejsca. Najwyraźniej w międzyczasie ten wyrok ogłosił, ale to jakoś River umknęło.

Ruelle I. Prescott

[Ruelle I. Prescott]

Doskonale zdawała sobie sprawę, że takie pokazy mogły nie do końca znajdować się w strefie zainteresowania River, ale na ten moment wydawała się być całkiem zadowolona. Być może dlatego, że miała całkiem dobry dostęp do ciała swojej muzy. Może nie była to idealna sytuacja, ale z pewnością wzbudzały mniej zainteresowania niż na ulicy, cmentarzu lub w restauracji.
Z pewnością Prescott nie była typem, który brałby udział w przebierankach i sama raczej nie wcieliłaby się w którąkolwiek z ról, ale mogła bez większego problemu obserwować cały ten spektakl i starać się wejść mentalnie w cały ten świat. Narracja wsiąkała powoli w jej umysł, tworząc coraz doskonalszy obraz i dodając fakty do znajdujących się przed nią scen. Tylko, że miała przy sobie wystarczająco mocno przeszkadzającą Cross.
Nie miała nic przeciwko temu, aby rysowniczka korzystała z jej ciała. W końcu obecność obroży na szyi najlepiej świadczyła o tym, że należała już do niej. Była jej własnością, a z tą artystka mogła robić, co tylko jej się żywnie podobało. Bez jakiegokolwiek pytania o pozwolenie.
— Jak widać niewystarczająco — odpowiedziała, gdy tylko dziewczyna odpowiedziała na zarzut o spółkowanie z niewiastą z Salem.[/akapit]
Wszystkiego właściwie mogłaby się po tej kobiecie spodziewać. Czegoś podobnego również. Może była demonem, który nawiedzał w nocy niczego nieświadome ofiary? Sama chyba też mogłaby przysiąc, że śniło jej się, że jest podduszana przez rysowniczkę… albo to nie był sen? Nawet jeśli był to niezwykle przyjemny.
Słuchała uważnie tego, co padało w czasie procesu, ale jednocześnie nie była w stanie ignorować coraz śmielej poczynających sobie dłoni River. Prawie wydała z siebie krótki odgłos protestu, gdy zimne palce dotknęły jej rozpalonego brzucha, ale nie zamierzała na to narzekać. Chciała w zasadzie jeszcze więcej jej dotyku.
Powinna naprawdę założyć spódniczkę. Tylko, że wtedy na pewno by zmarzła wieczorową porą, ale czy nie była gotowa na takie poświęcenie byle poczuć jak Cross zaciska się na jej nagim udzie lub materiale bielizny? Wiele by za to dała.
— Zaraz rozpalą stosy — powiedziała bez większego przekonania, bo zakutą w kajdany Fletcher miano właśnie wywlec przez sąd, a w wyznaczonym na rynku miejscu postawiono już stosy, które miały zostać rozpalone ku uciesze gawiedzi.
Tłum ruszył do wyjścia, ale ona chciała spędzić jeszcze przynajmniej krótką chwilę w objęciach swojej rysowniczki. Odwróciła się do niej przodem i wcisnęła twarz w zagłębienie jej szyi. Wciągnęła głęboko w płuca jej zapach i przeciągnęła lekko nosem po jej skórze nim złożyła na niej krótki pocałunek.
— Te quiero, mami — wyznała cicho, chcąc przyciągnąć ją do siebie jeszcze bliżej.
Naprawdę ją sobie ceniła. Cieszyła się z tego wyjazdu, a także z tego, że po raz pierwszy mogła poczuć, że rysowniczka jest tu naprawdę dla niej.

River Cross