Jak była młodsza, kochała Zmierzch, zarówno książki, jak i wersję filmową, dlatego przygotowywanie listy piosenek zawartych w ekranizacjach przyniosło jej ogromną przyjemność. “Kołysankę Belli” graną na fortepianie miała na swojej comfort liście, nie mogło więc jej zabraknąć i na imprezowej playliście, w którą wplotła także inne melodie pasujące do klimatu Forks. Swój tablet wraz z kilkoma elementami wystroju zaniosła kilka mieszkań dalej [...]
Kiedy wyszła z sypialni, miała na sobie baseballową czapkę i pasującą do niej kamizelkę bez rękawów, a jej nogi podkreślały białe, przylegające do niej spodnie wraz z naciągniętymi na nie biało-czarnymi skarpetkami do kolan. Z pokręconymi rudymi włosami i srebrzystym brokatem na policzkach i nosie prezentowała się naprawdę drapieżnie. Gdyby pozostawiła swój naturalny blond, nie dałoby się jej odróżnić od Rosalie.
[...]wzięła ostatni talerz z babeczkami red velvet z białym kremem, polanym krwistym syropem. Przynajmniej wypiekami mogła się poszczycić.[...]
W salonie postawiła swoje krwawe babeczki na stole pomiędzy błyszczącymi czerwonymi jabłkami i wzięła od Aslana tackę z tortillami, którą ułożyła zaraz obok naczynia z czerwonym ponczem
— I Edwarda. Musimy zrobić sobie z nim zdjęcie — dodała jeszcze, patrząc na kartonową postać w szarym płaszczyku z pierwszej części.[...]
— Bella, zrób nam zdjęcie. To nasze pierwsze wspólne halloween, trzeba to uwiecznić — z ogromnym entuzjazmem wyciągnęła z kieszeni swojego bezrękawnika telefon, który podała kobiecie, po czym pospiesznie odłożyła ich woreczki na stolik obok i energicznie pociągnęła męża w stronę tekturowego Cullena.
Tam wzięła Aslana za ręce, którymi otoczyła siebie i wtuliła się plecami w jego tors. Splótłszy ich dłonie, uśmiechnęła się szczęśliwa do zdjęcia w ugrzecznionej wersji rodem z balów szkolnych.
— Poczekaj! — zatrzymała Beth, żeby zmienić pozycję, bo to nie był koniec. Tym razem obróciła się w stronę mężczyzny i sięgnęła dłonią za jego kark, by następnie przyciągnąć go do swojej twarzy, jednocześnie po omacku sięgając dłonią Edwarda, żeby zasłonić mu oczy. W ciągu ułamków sekund odnalazła wzrokiem jasne oczy Aslana, finalnie przenosząc je na usta, które złączyła w pocałunku, przymykając powieki.
Wszystko na potrzeby pamiątki.
[...]weszli do środka i ominęli łazienkę, na której kilka godzin wcześniej własnoręcznie przykleiła kartkę z napisem "Granica Rezerwatu La Push - Wampirom wstęp wzbroniony".
Oderwała się od niego w momencie, w którym gospodyni podała im woreczki z czerwoną cieczą, które Ade ochoczo pochwyciła w ręce i pospiesznie upiła łyk z rurki.
Niektóre przebrania były jednak tak dobre, że nie potrafiła odgadnąć, kto się pod nimi skrywał, dlatego w pewnym momencie kiwnęła głową na jakiegoś mężczyznę w sztucznym futrze i masce wilka.
— Ej, myślisz, że to futro jest prawdziwe? — ściągnęła brwi, bezwstydnie przyglądając się niezidentyfikowanemu sąsiadowi. — Albo czy ma pod nim gacie, czy po przemianie pojawi się tak, jak go stworzono? A co, jak postanowi się przemienić w trakcie imprezy? — Jej tok myśli, trochę dyktowany krążącym w jej żyłach alkoholem, prowadził ją do coraz poważniejszych rozkmin. Przekrzywiła głowę na bok, wciąż wpatrując się w wilkołaka z niepoprawnym zaintrygowaniem. — W sumie nie miałabym nic przeciwko. Aczkolwiek to halloween, można się porządnie wystraszyć — Jeszcze przez chwilę wychylała się z miejsca, koniecznie chcąc sprawdzić swoją tezę.
— W ogóle bardziej jesteś team Jacob czy team Edward? — zapytała z zaciekawieniem. — Albo może inaczej - poleciałbyś bardziej na gorącokrwistego wilka czy chłodnego samotnika wampira?[...]
— Nie jestem fanem tej sagi — odpowiedział. — Będę w teamie, który wybierzesz, kochanie. — Zamrugał figlarnie[...] — Chyba bardziej wolałbym gorące ciałko w sypialni, aniżeli jakieś zwłoki — stwierdził po dłuższej chwili namysłu. [...]
— Ja na początku byłam w teamie Edwarda, bo zawsze był taki skryty, że wcale nie dziwię się zaintrygowaniu Belli. A jak się okazał romantykiem, który walczy o swoje i traktuje swoją kobietę jak priorytet to łooo… — powachlowała się dłonią z udawanym zachwytem. Kisiel w majtkach, chciałoby się rzec, ale się powstrzymała. — Ale teraz z wiekiem stwierdzam, że potrzebuję porządnego kaloryfera, a nie jakiegoś sztywniaka z problemami — stwierdziła finalnie, potakując sobie głową na to, że w końcu poszła po rozum do głowy. — Więc tak, team Jacob. A że ty jesteś w moim teamie, to nie masz wyjścia. K o c h a n i e.
— Oni mają w ogóle w tej bajce jakieś wampirze moce? Coś na wzór bohaterów z Marvela? Jeśli tak, to chciałbym sobie jakąś zaklepać. Na przykład strzelanie banknotami z dłoni. — Uniósł demonstracyjnie dłoń i wycelował nią przed siebie. Wyglądał tak, jakby chciał sprawdzić, czy słowo ciałem się stało, ale ostatecznie wielce zawiedziony, znów ułożył palce na udzie kobiety. — Mógłbym wtedy szybciej wziąć rozwód — sarknął.[...]
— Ty mógłbyś na przykład przewidywać przyszłość. Albo czytać w myślach. Chociaż… — urwała na moment i skrzywiła się. — Nie, lepiej, żebyś nie czytał w moich.. [...] — Ja za to mogłabym mieć moc znikania — wymamrotała do siebie.
— Moje serce od dnia, w którym cię ujrzałem, nie zaznało spokoju. Wciąż nie potrafię zdecydować, czy jesteś aniołem zesłanym przez niebiosa, czy diabłem, który osobiście postanowił zepchnąć mnie z dobrej droi, ale czuję ogromną wdzięczność — I smród pieniędzy. — Za to, że dane mi było zostać twoim mężem, Adeline — celowo mówił tak głośno, aby stojąca obok Beth i Mark byli w stanie wszystko usłyszeć.