[George Whitcroft]

– Nie, poproszę, zapomnij! – oburzył się. Nie był jeszcze aż tak zdesperowany, by prosić o seks. Zwłaszcza że Dean miał na koncie pewnie połowę tego miasta. Zadziwiające, że wciąż mu się to nie znudziło i nadal sprowadzał do swojego łóżka kolejne osoby, które w tak głupi sposób dawały się nabierać na urok tancerza. Czy ludzie naprawdę byli aż tak ślepi, żeby nie zauważyć, że ktoś ich wykorzystuje? – Aż nie chcę wiedzieć, ile było tych nagłych przypadków – mruknął, mimowolnie się rumieniąc, gdy tylko dotarło do niego znaczenie słów Deana. George powinien czuć się zaszczycony, że Dean nie zamierza zaciągnąć go do łazienki i spróbować dobrać mu się do majtek. Wcale go to jednak nie pocieszało. Chciał trzymać się od mężczyzny na dystans, unikając miejsc, w których rzeczywiście mogłoby między nimi do czegoś dojść. Obawiał się jednak, że jego silna wola w końcu się wyczerpie. Był pewien, że Dean dostrzegał każdą jego reakcję i wykorzystywał to w jakiś chory sposób. Zamiast dać sobie spokój i przestać próbować kolejnych sztuczek, tylko go do tego zachęcał. I jak George miał w takiej sytuacji zachować cnotę?
– Ale palisz, a to niezdrowe – odparł, krzywiąc się. Sam zapach papierosów był dla niego wystarczająco uciążliwy, ale konsekwencje zdrowotne palenia stanowiły już zupełnie inną kwestię. Nie chciał potem wysłuchiwać, jak ktoś narzeka na swój stan zdrowia, choć sam latami zatruwał sobie organizm papierosami. Ani to przyjemne, ani pożyteczne. Nie można było nigdzie spokojnie wejść, bo zawsze znalazł się ktoś, kto musiał najpierw zapalić. Palenie w pomieszczeniach przyprawiało go o ból głowy, dlatego starał się unikać takich miejsc. – Wystarczy mi to, co wiem na twój temat. I wcale nie zżera mnie ciekawość – mruknął, chcąc wreszcie zakończyć ten temat. Naprawdę nie miał ochoty na kolejne spotkanie z tancerzem. Chociaż gdzieś w głębi duszy ciekawiło go, co takiego kryje się pod maską pewnego siebie ruchacza, to czy odkrycie prawdy w jakikolwiek sposób zmieniłoby podejście Whitcrofta do Vanberga? Nie sądził.
Nie lubił, gdy ktoś tak go zaskakiwał. Zwłaszcza w miejscu publicznym, gdzie wokół było tylu ludzi. Jak miał zachowywać się jak człowiek na poziomie, skoro naprzeciwko siedział tancerz, który nie respektował jego przestrzeni osobistej i nieustannie próbował się do niego zbliżyć? George starał się, jak tylko mógł, nie dawać się prowokować, ale za każdym razem ponosił porażkę. Może jednak rzeczywiście był zainteresowany tancerzem, tylko zupełnie nie wiedział, jak reagować, kiedy ktoś ewidentnie z nim flirtował? Nigdy nie był w tym dobry, co być może tłumaczyło, dlaczego do tej pory pozostawał singlem.
Otworzył szeroko oczy ze zdziwienia, kiedy Dean wytarł mu usta serwetką. Naprawdę aż tak się opluł? Poczuł się wręcz upokorzony, że zachował się w ten sposób.
Na szczęście obecność kelnera pozwoliła mu na chwilę skupić uwagę na czymś innym. Mógł spokojnie wybrać danie główne. Zdecydował się na coś, co lubił i czym na pewno się nie ubrudzi, by nie dać Deanowi kolejnej okazji do wycierania mu buzi.
– Czy wtedy dasz mi spokój, jeśli pójdę z tobą na drugą randkę? – zapytał, mając nadzieję, że ta druga okaże się ich ostatnią. Bo jak to było? Seks można było zaliczyć dopiero na trzeciej randce, żeby nie przylgnęła do człowieka łatka osoby puszczalskiej? Zdecydowanie nie mógł sobie na to pozwolić, nie chciał przecież wylądować na jakiejś chorej liście zdobyczy, którą pewnie prowadził Vanberg.
Sięgnął po przystawkę, starając się przybrać neutralny wyraz twarzy, żeby nie było po nim widać skrępowania całą tą sytuacją.
– Dlaczego właściwie tak bardzo zależy ci na tym, żebym cię polubił? Ty raczej nie szukasz związku, a ja nie chcę być przygodą na jedną czy kilka nocy. W żaden sposób się nie dogadamy, więc może lepiej byłoby, gdybyś… odpuścił? – zasugerował, chcąc przy okazji dowiedzieć się, czego Dean tak naprawdę od niego oczekuje. Nie spodziewał się ani prostej odpowiedzi, ani szczerości ze strony tancerza, który zapewne traktował tę znajomość jedynie jako kolejną okazję do zabawy jego kosztem.

Dean Vanberg

[Dean Vanberg]

Dean naprawdę zaczynał podejrzewać, że George robił to wszystko specjalnie. Nie było innego wytłumaczenia dla tak uroczej mieszanki oburzenia, zawstydzenia i prób zachowania resztek godności, które za każdym razem kończyły się dokładnie w ten sam sposób. Whitcroft mógł zaprzeczać, ile tylko chciał, ale jego reakcje mówiły znacznie więcej niż wypowiadane słowa. Vanberg miał zresztą całkiem niezłą zabawę, obserwując, jak kolejne prowokacje przynoszą zamierzony efekt. Nie zamierzał jednak przyznawać, że właśnie to sprawiało, iż chciał spędzać z nim więcej czasu. George był inny niż osoby, z którymi zazwyczaj się spotykał. Nie rzucał mu się na szyję, nie próbował za wszelką cenę zwrócić jego uwagi i, co najważniejsze, nie sprawiał wrażenia kogoś, kto byłby gotowy wskoczyć z nim do łóżka tylko dlatego, że Dean ładnie się uśmiechnął. A może właśnie dlatego tak bardzo chciał sprawdzić, ile jeszcze cierpliwości miał w sobie ten człowiek.
-Oj, Whitcroft, nie musisz być taki pruderyjny. Nie zamierzam wyciągać przed tobą całej listy swoich grzechów. Chociaż... może jak ładnie poprosisz to niektóre z nich ci nawet zademonstruję - wyszczerzył się, unosząc szklankę do ust. No bawił się przednio, temu nie mógł zaprzeczyć nawet przez chwilę. - A co do papierosów, obiecuję, że nie będę palił w twojej obecności. Widzisz? Już potrafię się dostosowywać. Powinieneś to docenić - wzruszył ramionami, jakby to było faktycznie wielkie poświęcenie. Oczywiście nie zamierzał rezygnować z palenia tylko dlatego, że George krzywo na nie patrzył, ale nie widział też powodu, żeby robić mu na złość. Przynajmniej nie w tej kwestii. Było wystarczająco dużo innych sposobów, by wyprowadzić go z równowagi, a Dean zdecydowanie preferował te, które kończyły się rumieńcami na jego policzkach. Zresztą sam fakt, że chłopak tak usilnie próbował udawać obojętność, był dla niego wystarczającą zachętą.
-Kto wie, istnieje takie prawdopodobieństwo. Nie jestem jednak w stanie powiedzieć, jak przebiegnie następne spotkanie, więc nie pozostaje ci nic innego, jak samemu się przekonać - zaśmiał się pod nosem, po czym sięgnął po kieliszek. Nie zamierzał jednak tak łatwo odpuszczać. Szczególnie że kolejne pytanie Whitcrofta okazało się znacznie ciekawsze od wcześniejszych prób wyznaczania granic. Dlaczego tak bardzo zależało mu na tym, żeby go polubił? Dean przez moment obracał kieliszek między palcami, zastanawiając się nad odpowiedzią. Chciał się do niego dobrać, to pewne, ale kryło się za tym coś więcej - potrzebował rozrywki, a George mu jej dostarczał w dawce idealnej. Plus z pewnością jego sympatia by mu ułatwiła ostateczny cel, bo starania staraniami, ale ile można? Nie był tak wytrwały jak Benjamin z tym swoim blondasem. - Bo ja cię lubię cię, George. Jesteś uparty, strasznie łatwo cię zawstydzić, masz milion zasad i patrzysz na mnie, jakbym był największym nieszczęściem, jakie spotkało cię w życiu. To całkiem zabawne połączenie - zaśmiał się, po czym oparł przedramię na stole. - Poza tym jesteś interesujący. I nie, nie chodzi mi wyłącznie o to, co masz pod ubraniem, chociaż nie będę udawał, że nie jestem ciekawy - wyrzucił, racząc go kolejną dawką gry, o której chłopak nie miał zielonego pojęcia. Cechą Deana było to, że umiał powiedzieć dokładnie to, czego mogła oczekiwać druga strona, ewentualnie to, dzięki czemu miał sprawić, że dla niego przepadnie. każdy lubił miłe słówka, prawda?
W tym momencie kelner przechodzący obok zahaczył lekko o krawędź stołu, przez co kieliszek Deana niebezpiecznie się przechylił. Mężczyzna błyskawicznie go złapał, ratując zawartość przed wylądowaniem na obrusie. Spojrzał na George'a, a następnie na własną dłoń.
-Punkt dla mnie. Widzisz, w moim towarzystwie alkohol z pewnością się nie zmarnuje. A skoro uratowałem kieliszek, to jestem pewien, że w każdej sytuacji uratuję też ciebie - rzucił, upewniając się, że wszystko na stole stoi stabilnie. Bajerant to był jednak z niego prawilny.

George Whitcroft

[George Whitcroft]

George był raczej głupiutki w sprawach uczuciowych i nie bardzo wiedział, jak powinien zachowywać się na randce. Niby chciał na nie chodzić, chciał się w kimś zakochać, ale jak właściwie miał do tego podejść? Jak zagadać albo odpowiedzieć, żeby druga strona go nie odrzuciła? Jak nie popełnić gafy, która całkowicie przekreśliłaby jego szanse i zrobiła z niego jakiegoś świra? Właśnie dlatego tak motał się przy Deanie. Mężczyzna miał w sobie coś irytującego, coś, co sprawiało, że George zapominał języka w gębie, choć przecież jeszcze chwilę wcześniej potrafił przygotować sobie w głowie całą przemowę na temat tego, dlaczego nie powinni się więcej spotykać. Zresztą mógłby na całe miasto krzyczeć, że nie jest nim zainteresowany, ale jego ciało zdradzało coś zupełnie innego. Wystarczyło jedno spojrzenie, odpowiednio dobrany komplement czy ten przeklęty uśmiech tancerza, by na jego policzkach pojawiały się zdradzieckie rumieńce. Gdyby tylko mógł nad nimi zapanować, najchętniej wyłączyłby je raz na zawsze.
— Raczej nie jestem zainteresowany, wiesz? Zachowaj swoje grzechy dla siebie — mruknął, krzywiąc się. Jeszcze tego mu brakowało, żeby Dean zaczął opowiadać mu, co takiego wyczyniał z innymi ludźmi. Pewnie zaliczył już numerki w najróżniejszych miejscach, pozycjach i układach. George skrzywił się na samą myśl, że ktoś taki miałby później dotykać również jego. Nie chciał być kolejną pozycją na długiej liście podbojów. Chciał być dla kogoś wyjątkowy, a dla tancerza z pewnością nie miał szans na taką pozycję. — Doceniam, dziękuję — odparł, lekko kiwając głową. Czy pocieszała go myśl, że Dean nie będzie rozsiewał wokół siebie dymu papierosowego w jego obecności? Z pewnością. Ale czy powinien się z tego cieszyć? W końcu oznaczałoby to, że będą spotykać się częściej, a George przecież tak głośno deklarował, że nie chce go więcej widzieć. Dlaczego więc tak łatwo zgadzał się na kolejne spotkania, zamiast po prostu go zablokować?
— Ale spotykamy się tylko w miejscach publicznych, więc nawet nie myśl sobie, że na kolejną randkę zaprosisz mnie do swojego domu na obiad czy coś — podkreślił, grożąc mu palcem. Nie był aż tak głupi, żeby z własnej woli wybierać się do domu Deana. Kiedyś trafił tam przypadkiem i od razu zaproponowano mu seks, więc nie uważał tego miejsca za odpowiednie na drugą randkę. Wolał spotykać się z nim wśród obcych ludzi, gdzie tancerz nie mógłby tak bezczelnie się do niego dobierać, a w razie czego zawsze mógłby zawołać o pomoc.
Przegryzł nerwowo dolną wargę, czekając na odpowiedź tancerza. Starał się nie przyglądać mu zbyt uważnie, ale nie było to łatwe, zwłaszcza kiedy siedzieli naprzeciwko siebie i George miał doskonałą okazję, by obserwować każdy jego gest. Bał się tego, co usłyszy, choć jednocześnie był ciekaw. Spodziewał się, że Dean zacznie mu się podlizywać, żeby tylko trochę zmiękł. Może i łatwo się rumienił pod wpływem jego słów, ale nie zamierzał równie łatwo uwierzyć, że ten nagle tak bardzo się nim zainteresował. To była tylko gra, w którą George nie planował się angażować. Przynajmniej tak sobie powtarzał.
Odpowiedź tancerza nieco go jednak zaskoczyła. Spodziewał się raczej czegoś prostego, może kolejnego komplementu, który mógłby zbyć przewróceniem oczami, a tymczasem Dean całkiem trafnie odczytał jego osobowość. Nie chwalił jego wyglądu, choć George naprawdę starał się tego wieczoru dobrze prezentować, nie zachwycał się ilością pieniędzy na jego koncie, ale zwrócił uwagę na cechy, które barman zwykle wolał pozostawiać dla siebie. Przez chwilę zrobiło mu się nawet głupio, że tak powierzchownie go ocenił. Zaraz jednak jakiś cichy głosik w jego głowie zaczął krzyczeć, żeby nie dał się nabrać na te słodkie słówka. Czego powinien tym razem posłuchać? Serca czy rozumu?
— Nic nie mam pod ubraniem — odparł bez namysłu, by dopiero po chwili uświadomić sobie, co właśnie powiedział. Zamarł na moment, wpatrując się w Deana, jakby liczył na to, że mężczyzna nie zdążył usłyszeć jego odpowiedzi. Oczywiście, że zdążył. Co gorsza, George doskonale zdawał sobie sprawę, jak dwuznacznie to zabrzmiało. — Nie, to znaczy… Nie, że nic nie mam, bo mam. W sensie… Co ja gadam… — jęknął, ukrywając twarz w dłoniach z zażenowania. Miał ochotę zapaść się pod ziemię. Co ten facet z nim robił, że George aż tak plątał się we własnych słowach? Od dziecka uczono go, jak wypowiadać się na różne tematy, a przy Deanie wyrzucał z siebie takie głupoty, że rodzice chyba by go wydziedziczyli, gdyby usłyszeli, jak się zachowuje. Pewnie nie poznaliby własnego dziecka.
Po chwili poczuł, jak stolik lekko się poruszył, a Dean błyskawicznie złapał chwiejący się kieliszek, ratując go przed wylaniem zawartości na obrus, a być może również na któreś z nich.
— Skąd mam wiedzieć, że w każdej takiej sytuacji będziesz przy mnie? Nie jesteś w stanie wszystkiego przewidzieć, a przecież nie możesz śledzić mnie przez całą dobę — odparł, sięgając po własny kieliszek, by zapić wcześniejsze uczucie wstydu. Alkohol przyjemnie palił go w gardło, sprawiając, że lekko zaszumiało mu w głowie. Na szczęście kelner szybko przyniósł im dania główne, więc przynajmniej nie powinien upić się zbyt szybko.

Dean Vanberg