[Travis Stewart]

Zazwyczaj unikał problemów i wyzwań, wychodząc z założenia, że jeśli coś przerastało jego możliwości to najlepiej jest po prostu zrezygnować. Metoda działała, więc nigdy nie probówał jej zmienić. Bo przecież zawsze można zatrudnić się w innym miejscu. Magazyn, klub, sklep — ktoś zawszepotrzebował pracownika.
Nie spodziewał się, że wytrzyma tutaj tak długo. W końcu zapisał się na kursy głównie po to, żeby mieć co włożyć do garnka. Mundurówka było na szarym końcu jego listy marzeń. Wyobrażanie samego siebie jako policjanta było tak dziwne, że aż surrealistyczne. Zakładał, że przesiedzi tutaj maksymalnie rok i przejdzie do czegoś nowego. Bo przecież niemożliwym było, żeby się w tym odnalazł. Prawda?
Życie dość szybko zweryfikowało jego plany, czy może raczej odgórne założenia dotyczące egzystencji. Pomimo początkowych trudności, dość szybko okazało się, że praca ta była zaskakująco satysfakcjonująca. Raporty i papierologia początkowo przyprawiała go o ból głowy, ale gdy w końcu ją opanował stało się to względnie miłe. Nie był fanem wystawiania mandatów, czy wykłócania się z ludźmi, którzy przychodzili ze skargami, ale wciąż nie rezygnował. Dość długo zastanawiało go, z czego to wszystko się bierze, aż w końcu chyba zrozumiał, o co w tym wszystkim chodziło. Na koniec dnia czuł sie dobrze z tym, co robił. Pomagał ludziom, którzy nie radzili sobie życiowo. Byli... byli jak on sprzed kilku lat. Zagubieni, przestraszeni, niepewnie tego co przyniesie jutro. Nigdy nie miał się za szczególnie dobrą osobę. Nie bawił się w akcje charytatywne, nie pomagał starszym osobom w przejściach dla pieszych. Po prostu zajmował się sobą. Dopiero teraz, tutaj, spojrzał na to z innej perspektywy. Takiej, która poniekąd otworzyła przed nim drzwi do innego świata. Bycie policjantem nie było takie złe.
Istniały jednak rzeczy, które wciąż sprawiały mu problemy. Początkowo, gdy był kadetem i potem świeżakiem zajmował się dość błachymi sprawami. Z czasem oraz awansami jego obowiązki się zmieniły. Zamiast rozdawać mandaty zajmował się sprawami, które wymagały pomyślunku i badania poszlak. Nie były to jego mocne strony, ale z pomocą mentorki jakoś sobie z tym radził Gorzej było, gdy musiał zajmować się sprawami, które zawierały w sobie martwych ludzi. Trupy. Do tego zdecydowanie nie planował się przyzwyczajać. Śmierć była dziwna, pusta i nieprzyjemna. Gdyby mógł, unikałby tego jak ognia, ale nie mógł tak po prostu ignorować rozkazów.
Własnie w ten sposób poznał się z Olivią. Patolog, która współpracowała z jego departamentem. Pech chciał, że to na niego padło zadanie komunikowania się z nią, gdy w jakichś sprawach dochodziło do śmierci, które potrzebowały dokładniejszych oględzin. Jeśli w zgon zamieszany były osoby trzecie, sprawę najczęściej przejmowały inne osoby, ale przeważnie to on był pierwszym, który się z nią komunikował. Początkowo było niezręcznie. Kobieta była naprawdę miła (i ładna), ale fakt, że zajmowała się krojeniem zwłok był niekomfortowy. Nawet jeśli rozmowa dotyczyła codziennego życia, gdzieś z tyłu głowy wciąż myślał o tym, że przed chwilą zapewne grzebała komuś we wnętrznościach.
Z biegiem czasu ich relacja się ociepliła. Można chyba nawet stwierdzić, że stali się dobrymi znajomymi? Przynajmniej jego zdaniem, ale nigdy nie był najlepszy w kontaktach społecznych, także lepiej nie ufać mu na słowo.
W taki oto sposób przechodzimy do dnia dzisiejszego. Służbe miał skończyć, hm, jakieś trzy godziny temu? Może cztery. Nie miał co prawda większych planów, ale mając do wyboru pracę albo siedzenie przed telewizorem dzisiaj wybrałby to drugie. Przynajmniej tak pomyślał w pierwszej chwili, ale gdy okazało się, że czas ten spędzi z Olivią przestał narzekać. Aż tak mocno. Bo przecież to nie tak, że się ucieszył. Nic z tych rzeczy.
Gdy wymienili początkowe grzeczności, dał jej przejść do pracy. Nie chciał jej rozpraszać, chociaż kusiło go to bardziej niż chciałby przyznać. — No dobra, Ty zajmij się naszym pacjentem, a ja... poczekam na zewnątrz? — zaczął i zanim zdążyła mu odpowiedzieć, odwrócił się na pięcie i ruszył w stronę drzwi. Tym razem nie miał zamiaru obserwować jej pracy. Nim jednak zdażył dojść do drzwi, zgasło światło. W pierwszej chwili myślał, że to zarówka, ale zaraz po tym jego oczy przesunęły się na sprzęt elektryczny. Padło wszystko. No tak, idealny moment.
— Macie zapasowy generator, czy jesteśmy w dupie? — rzucił, odwracając się w stronę przyjaciółki. Przy okazji odpalił latarkę w telefonie, oświetlając okoliczne szafki. — Masz jakieś lampy? Coś, co nie wymaga prądu? — dodał jeszcze, zerkając w jej stronę. W teorii bywał tutaj dość często, ale wciąż nie czuł się na tyle pewnie, żeby bez jej zgody zacząć przegrzebywać półki.

Olivia Calvert

[Olivia Calvert]

Nikt nie mógł powiedzieć, że Olivia nie potrafiła być wybuchowa, ani wykłócać się w momentach, w których zachodziła taka potrzeba. Bywała uparta, bywała również pyskata i tak naprawdę nie ciężko było wyprowadzić ja z równowagi, jeśli tylko ktoś wiedział, gdzie powinien nadepnąć. W pracy jednak starała się zachować nad wyraz profesjonalnie nawet jeśli wiązało się to ze znoszeniem humorów niektórych policjantów, którzy zachowywali się tak, jakby pozjadali wszystkie rozumy. W prosektorium miała swoje zasady, określony sposób działania i przede wszystkim świadomość, że nawet najmniejszy błąd mógł mieć znacznie poważniejsze konsekwencje, niż początkowo mogłoby się wydawać. Tym bardziej nie mogła pozwalać sobie na kłótnie z osobami, które wymagały od nich pytań. Lubiła na nie odpowiadać, prezentując swoją wiedzę, chociaż bywały dni, kiedy naprawdę potrzebowała odpoczynku. Niestety, ostatnie tygodnie należały do szczególnie przyjemnych. Wręcz przeciwnie. Blackout, który od jakiegoś czasu trzymał Toronto w swoich szponach, skutecznie utrudniał jej życie, a wraz z kolejnymi dniami sytuacja stawała się coraz bardziej niepokojąca. Ludzie panikowali, służby miały ręce pełne roboty, a przestępczość rosła w zastraszającym tempie. Najgorsze było jednak to, że niektórzy najwyraźniej uznali panujący chaos za doskonałą okazję do załatwiania własnych porachunków. Zabójcy również nie próżnowali, a kolejne ciała trafiające na jej stół były tego dość brutalnym potwierdzeniem.
Nie miała zamiaru w tym wszystkim narzekać na dodatkowe obowiązki, skoro i tak nie potrafiła ostatnio znaleźć sobie właściwego miejsca, tym bardziej, że w domu nie było lepiej. Jej sąsiad, Mikhail, zdawał się mieć wyjątkowy talent do pojawiania się dokładnie wtedy, kiedy najmniej miała na to ochotę. Drażnił ją, irytował i momentami doprowadzał do szewskiej pasji, a mimo to coraz częściej łapała się na tym, że zastanawia się, co właściwie robi i kiedy ponownie wpadną na siebie na korytarzu. Było to równie absurdalne, co irytujące. Nie potrzebowała kolejnego problemu do rozwiązywania, a już na pewno nie takiego, który potrafił skutecznie zaprzątać jej myśli. Wolała jednak nie analizować tego zbyt dokładnie. Miała wystarczająco dużo innych rzeczy na głowie. Jak chociażby kolejne sekcje oraz towarzystwo Travisa, który postanowił ja odwiedzić, przy okazji przynosząc solidną porcję kawy, której tak potrzebowała, a za którą była mu niebywale wdzięczna. Kto bowiem wiedział ile jeszcze czasu przyjdzie jej tu spędzić.
-Aż tak obawiasz się widoku narządów? Zawsze byłam przekonana, że policjanci są raczej odważni - zażartowała w odpowiedzi na jego słowa. Wiedziała, że nie każdemu odpowiadał widok krwi, jak również wnętrzności i nigdy na tej podstawie nie oceniała swojego rozmówcy. Spotkała się już z policjantami, którym ciężko było powstrzymać odruch wymiotny.
Z jej ust zaraz szybko zniknął uśmiech, kiedy niespodziewanie zgasło światło. Zaraz, to zdecydowanie nie tak powinno wyglądać. szpital przecież miał własne zasilanie i była pewna, że generatory wytrzymają. Gorzej, że ktoś na górze mógł pomyśleć, że żywi są znacznie ważniejszy od zmarłych, którzy zajmowali miejsca w lodówkach. Ile czasu minie, zanim zaczną gnić?
Odstawiła narzędzie na tacę, po czym sięgnęła po telefon, żeby również uruchomić latarkę. Nie przepadała za takimi niespodziankami, szczególnie w ostatnim czasie, kiedy niemal wszystko w mieście potrafiło odmówić posłuszeństwa w najmniej odpowiednim momencie, dodatkowo zamykając ją w miejscu, które było teraz zwyczajnie odcięte od świata.
-Możesz sprawdzić w szafce po lewej stronie, powinny być jakieś lampy. Chociaż nikt tego dawno nie sprawdzał bo nie było potrzeby, więc mam nadzieję, że akumulatory są naładowane - wyrzuciła z siebie, czując się niebywale niekomfortowo. Nie była fanką ciemności, paradoksalnie pracując w najniższej części budynku. Do tej pory jednak nie musiała się mierzyć z takim problemem. - Możesz mi pomóc z generatorem. Chyba że wolisz zostać tutaj i dotrzymywać towarzystwa naszemu pacjentowi. Uprzedzam tylko, że jest raczej małomówny - uśmiechnęła się lekko, wskazując głową na pomieszczenie techniczne. Właściwie nie miała nic przeciwko temu, że Travis postanowił zostać po godzinach. Jego obecność była całkiem przyjemną odmianą od ostatnich dni, w których większość rozmów prowadziła z ludźmi bardziej zainteresowanymi własnym bezpieczeństwem niż tym, co miała im do przekazania. A poza tym, jeśli miała już spędzić kolejny wieczór w pracy, zdecydowanie wolała nie robić tego sama.

Travis Stewart