[solie shinawatra]

4.
(outfit)

Posiadanie dużej rodziny, która pomimo różnych przeciwności szalenie się kochała, chyba wytworzyło w Care takie przeświadczenie, że ona też kiedyś założy własną. Macierzyństwo było wpisane w jej DNA i było kwestią czasu. Tak zawsze myślała. To było takie przekonanie graniczące z pewnością. Jej małżeństwo, choć trochę niepoważne pod względem uczuciowym było poważne pod względem pozostałych kwestii - i, że cię nie opuszczę do śmierci, będziemy razem w zdrowiu i w chorobie, będziemy mieli dzieci. Wszystko miało być tak, jak wszędzie, po prostu miłość nie była taka, jaką można zauważyć w przypadku męża i żony. Była przyjacielska, ale nie romantyczna. Care doskonale znała swojego męża, był odpowiedzialnym, porządnym facetem, świetnie się dogadywali. To było, jednak za mało. Whitener długo nosiła się z zamiarem rozwodu. Od lat zakochana w swoim najlepszym przyjacielu, przekonana, że ta miłość nie ma racji bytu, całkowicie podporządkowała pod to swoje życie. Ale pewnego dnia obudziła się i zrozumiała, że tak dłużej żyć nie może. Coś musiało na nią jeszcze czekać. Nie mogło być przecież tak, że ta miłość odbierze jej wszystko, a małżeństwo będzie w nieskończoność niepełne. Dlatego pożegnała wszystko, co było dla niej bezpieczne. Pożegnała również nadzieję na to, że zostanie mamą. Przynajmniej na razie. Skupiła się na swojej nowej pracy, na nowym mieszkaniu, na nowym życiu bez mężczyzn, których znała. Stawiała na randki i choć te nie przynosiły teraz żadnych rezultatów, to czuła, że pewnego dnia coś się zmieni. Musiało się zmienić.
Na szczęście przyjaciół nadal miała starych. Bruno był jednym z nich. Nie pamiętała, ile czasu się znali, ale naprawdę długo. Mieli przerwę w okresie, kiedy Tremblay mieszkał poza Toronto, ale od trzech lat znów mogli się spotykać. Dzięki niemu zaspokajała również swoją tęsknotę za macierzyństwem, bo przywiózł ze sobą maleńkie cudo, które teraz było rezolutną prawie czterolatką. Mia była jej ulubionym małym człowiekiem, dlatego z ogromną radością spędzała z nią czas. Między innymi dzisiaj. Bruno miał sprawy do załatwienia, Care miała wolne, więc urządziły sobie maraton naleśników, herbatek z misiami, zabaw lalkami, spacerów. W międzyczasie urządziły sobie drzemkę, dlatego teraz urzędowały radośnie w kuchni. Mia na odwróconym krześle, a Care próbowała zrobić im kolację, kontrolując swoją małą przyjaciółkę. Kiedy usłyszały dzwonek do drzwi, Mia wskoczyła jej na plecy i w rytmie konika pobiegły otworzyć. - Cześć - zawołała. - Dobrze, że jesteś, zrobiłyśmy dwie sałatki. Jedna z ciastoliny, a druga z warzyw, ale powiem ci w tajemnicy, że ta z warzyw jest ohydna - zażartowała, przekazując córkę przyjacielowi.

Bruno Tremblay

[Bruno Tremblay]

#2

Samodzielne tacierzyństwo nie było dla niego jakąś życiową traumą. Jasne, nie tak to sobie wszystko kiedyś wyobrażał, ale teraz radził sobie chyba nawet lepiej, niż mógłby przypuszczać. Mimo wszystko doceniał każdą pomoc i każda zaufana osoba, z którą mógł zostawić córkę, bez żadnego stresu i obaw była niemal na wagę złota.
Zwłaszcza, w takie dni, jak dzisiejszy, gdy to właśnie miał zamiar podopinać wszystkie szczegóły związane z jej urodzinowym przyjęciem. Jasne to mała była głównym decydentem, ale mimo wszystko chciał też kilku małych niespodzianek, a tych nie udałoby się utrzymać w tajemnicy, gdyby miał dziecko przyspawane do nogi.
Pomoc jakiejś “cioci” była więc nieoceniona.
Na szczęście okazało się, że nie wszystkie znajomości sprzed wyjazdu poszły w niepamięć. Strasznie bał się tego, że po powrocie będzie musiał zaczynać i budować wszystko od nowa, szczęśliwie jednak okazało się, że były jeszcze osoby, które dalej chcą być w jego życiu i jedną z nich była właśnie Care, która dodatkowo wydawała się przepadać, za jego pociechą.
Jasne, miał trochę wyrzutów sumienia, że zrzucił na nią opieke niemal przez cały dzień,zwykle nie zostawiał jej na tak długo, ale wszystkie zniknęły, gdy jeszcze stojąc pod drzwiami usłyszał dźwięczny znajomy śmiech. Wyglądało na to, że dziewczyny bawiły się w swoim towarzystwie świetnie! Swoją drogą to też był powód do radości, był świadomy tego, ze mała potrzebuje w swoim życiu jakiejś kobiety, wydawało mu się to niemal oczywiste.
- Hej! - uśmiechnął się niemal automatycznie, ale zaraz potem przybrał bardzo poważną minę.
- Okej, nikomu nie zdradzę tej tajemnicy.- przejął od kobiety dziewczynkę i wszedł w głąb mieszkania.
- Jak tak dalej pójdzie, to jeszcze chwila, a Mia przejmie kuchnie w domu i zostanie małą kucharką. - zażartował.
- Byłaś grzeczna i nie dałaś cioci zbytnio popalić szkrabie? - zwrócił się do dziewczynki, ale zaraz przeniósł pytające spojrzenie na kobiete, co prawda nie spodziewał się, aby mała mogła spowodować jakąś katastrofę, ale wiadomo dzieci były tylko dziećmi i wszystko mogło się zdarzyć, biorąc jednak pod uwagę fakt, że przyjaciółka nie rzucała w niego gromami spojrzeniem był jednak dobrej myśli. Po kilku krokach postawił dziewczynkę, aby ta mogła swobodnie pobiec do swoich zabawek, czy innych zajęć, a sam spojrzał na Carę.
- Dziękuje, naprawdę mnie dzisiaj uratowałaś. Nie wiem nawet, jak będę mógł Ci się odwdzięczyć, ale coś wymyśle.- bo przecież przysług nie można było tylko przyjmować w nieskonczoność, trzeba było też dać innym coś od siebie.

care whitener

[solie shinawatra]

Naprawdę podziwiała swojego kumpla, bo spełniał się w swojej roli świetnie. Care przyglądała się temu z zachwytem, bo chyba nadal, mimo ogólnej świadomości, świat postrzegał mężczyzn jako tych, którzy mieli organizować wszystko, co dookoła ogniska domowego, a kobiety to, co wewnątrz. Ale samodzielne tacierzyństwo to była już wyższa szkoła jazdy. Care tak samo podziwiałaby kobietę jak i mężczyznę w podobnej sytuacji, bo samodzielne wychowywanie dziecka nie było czymś prostym. Bruno pewnie w jakimś stopniu miał to już opanowane, ale nie zmieniało to faktu, że to było zwyczajnie trudne. Care nie potrzebowała konkretnej prośby, czasami na samo wspomnienie, że jest zmęczony, proponowała, że zajmie się jego córką. Nie był robotem i potrafiła zrozumieć to, że nie zawsze ma chęć, żeby zorganizować swojemu dziecku dzień pełen atrakcji i nawet gdyby nie musiał załatwiać żadnych ważnych spraw, a chciałby spędzić dzień na kanapie, to Whitener była do jego dyspozycji. Wierzyła, że gdyby w jej życiu wydarzyła się jakaś kraksa i potrzebowałaby pomocy, to Tremblay rzuciłby wszystko i do niej przyjechał. Na szczęście nie musiała tej pewności, bo ostatnio nie działo się nic, co skutecznie psułoby jej nastrój, ale wystarczyła jej sama świadomość. Z jednej strony czuła ulgę, że tak właśnie było, bo choć zazwyczaj szybko rozwiązywała najmniejsze problemy, to dawały jej one niesamowicie w kość. Z drugiej zaś, miała przeświadczenie, że jej życie jest okropnie nudne i nie dzieje się w nim absolutnie nic. Tym bardziej cieszyła się, kiedy na jej plecach siedziała czterolatka, a jej małe rączki oplatały szyję Care. - Mówię serio, to by zniszczyło całą moją karierę - odpowiedziała, znów chichocząc. Zauważyła, że Mia, mimo przyjemnego dnia z Caroline, który odbył się bez żadnych afer, przy ojcu czuła się najlepiej i ten widok naprawdę rozczulał Whitener. - Było super. Byłyśmy na spacerze z Pistachio, bawiłyśmy się, miałyśmy krótką drzemkę, a teraz właśnie robiłyśmy kolację - opowiedziała pokrótce cały przebieg dnia. O dziwo, mimo pełnego skupienia wyłącznie na Mii, Care nie czuła się zmęczona. Naprawdę świetnie się bawiła. - Siadaj. - Wskazała stołek, a sama stanęła po drugiej stronie wyspy, by nałożyć przyjacielowi sałatkę i upieczoną pierś z kurczaka. Nie było to nic wybitnego, raczej prostego, bo Care nie chciała spuszczać dziewczynki z oczu na dłużej niż to konieczne. Zdawała sobie sprawę, że Bruno miał lepszą organizację, bo wiedział na co sobie pozwolić przy czterolatce, a Care nadal traktowała ją jak coś kruchego, na co nieustannie trzeba uważać. Postawiła przed nim talerz. - Nie myśl o tym. Powiedz mi lepiej jak ci minął dzień - powiedziała, nakładając również sobie. Oparła się tyłkiem o blat i spojrzała na swojego przyjaciela, biorąc przy tym pierwszy kęs kolacji.

Bruno Tremblay

[Bruno Tremblay]

Gdyby ktoś go zapytał, bez żadnego wahania odpowiedziałby, że bycie ojcem, to najlepsza rzecz, jaka spotkała go w życiu. Mimo tego, że nie wszystko ułożyło się tak, jakby tego chciał to nigdy nie żałował, iż maluch pojawił się w jego życiu. Nawet jeśli oznaczało to deficyt snu, nastąpienie gołą stopą na plastikową zabawkę w środku nocy, czy wyskrobywaniu piasku kinetycznego z dywanu, albo układanie sobie każdego wieczoru harmonogramu dnia, który rano zapewne i tak legnie w gruzach. Jasne, to, że zawodowo zajmował się planowaniem i organizacją rzeczy bywało pomocne. Być może momentami nawet zbawienne. Chyba właśnie dzięki temu nie dorobił się siwych włosów… jeszcze.
Popatrzył na roześmianą buzię córki, a później przeniósł wzrok na przyjaciółkę. Obie wyglądały na zadowolone ze spędzenia wspólnego dnia, a on sam nie mógł się nie uśmiechnąć, gdy sobie to uzmysłowił. Świadomość, że może na kogoś liczyć była przyjemnie odciążająca i dawała jakiś wewnętrzny spokój.
- Daje słowo! - położył sobie rękę na klatce piersiowej, robiąc przy tym poważną minę, a zaraz potem się roześmiał. Szczerze wątpił w to, aby cokolwiek mogło zniszczyć karierę Care, bo ta była świetna w tym, co robiła. Już niejednokrotnie jadł dania, które wyszły z jej ręki i wszystkie były naprawdę świetne. Wiedział też ile serca wkłada w to co robi i jak ważna jest dla niej restauracja.
Wysłuchał tego krótkiego streszczenia dnia i kiwnął głową.
- Coś mi mówi, że znów będę przez tydzień słyszał “piesek” kilka razy dziennie. - bo tak się jakoś składało, że mała zawsze po wizycie u cioci robiła słodkie oczka powtarzając to słowo kilka razy dziennie i … może w przyszłości nie wykluczał takiej opcji, lubił zwierzęta, ale na chwilę obecną nie wyobrażał sobie posiadania czworonożnego przyjaciela, nie miał wystarczająco dużo czasu, aby wziąć na siebie opiekę nad żywym stworzeniem.
- Wiesz, że tak się nie da nie? - odniósł się do tego, aby nie myślał o odwdzięczeniu się. Powinien to zrobić, chciał, aby bliskie mu osoby wiedziały, że mogą na niego liczyć, gdy mają problem, a nie są jedynie awaryjnym kontaktem w telefonie, gdy nagle zaczyna mu się palić grunt pod nogami. Zależało mu na tym, aby ludzie w około niego wiedzieli, że jest wdzięczny za to, co dla niego robią, że potrafią poświęcić swój wolny czas dla niego.
Zanim zajął miejsce podszedł jeszcze do zlewu, aby umyć ręce.
- Owocnie. Załatwiłem wszystko co było jeszcze do ogarnięcia i już niczym nie muszę się martwić. Myśle, że powinna być zadowolona. - odparł już siedząc na wskazanym miejscu i łapiąc za widelec. Przez to całe bieganie od miejsca co miejsca nawet nie pomyślał o tym, aby coś zjeść i teraz, widząc talerz aż praktycznie usłyszał, jak burczy mu w brzuchu.
- Uważam, że Twoja kariera jednak nie powinna być zagrożona. - stwierdził po pierwszym kęsie i tak, zdecydowanie miała to być pochwała skierowana w stronę Whitener, bo mimo iż danie nie było wymyślne naprawdę mu smakowało.
- Dobra… więc poza fantastycznym dzisiejszym dniem, co tam u Ciebie, jakieś nowe, ciekawe ploteczki z życia skoro już tutaj jestem i mam czas? - poruszył lekko brwiami patrząc na kobietę. Chciał przecież wiedzieć co u niej, co ciekawego się wydarzyło, albo co ją trapi, a tak się niestety składało, że już jakiś czas nie mieli okazji spokojnie sobie pogadać.

care whitener

[solie shinawatra]

Daleka była od wydawania opinii na ten temat, bo tak naprawdę nie miała zielonego pojęcia jak funkcjonować z dzieckiem. Jeden dzień był niczym w porównaniu do codzienności, więc zajmowanie się dzieckiem tak fajnym jak Mia było czystą przyjemnością. Wiązało się to z nieustannym organizowaniem jej czasu, ale Care nie czuła, że mogłaby robić tego dnia coś bardziej fascynującego. Domyślała się, że z byciem rodzicem wiąże się nie tylko sama przyjemność, ale również cała masa chwil pełnych strachu, smutku i pewnie czasami też rozdrażnienia, wkurzenia i złości. Mimo wszystko, chciała widzieć to w różowych okularach i dzięki Mii mogła, bo, choć dziewczynka była energiczna, to była przy tym urocza i przez cały dzień nie dała Care w kość nawet przez jedną sekundę.
- Możecie czasami zabierać Pistachio na spacery – zaproponowała, bo zauważyła, że jej pies i Mia mieli świetną relację. Na szczęście, dziewczynka nie była jednym z tych dzieciaków, które upatrywały przyjemność w dokuczaniu zwierzętom. Care nie pozwoliłaby na to, ale dzisiaj w ogóle nie musiała interweniować. Córka Tremblaya obchodziła się z kundelkiem Whitener tak delikatnie, że pies nie odstępował jej na krok. Zresztą, tak było od samego początku. – No wiesz, jeśli nie chciałbyś mieć własnego psa. Wiem, że to bardzo czasochłonne. – Wzruszyła ramionami. Care na szczęście mogła korzystać z pomocy swojej mamy i Pistachio bywał w jej mieszkaniu równie często, co w mieszkaniu Care.
Ponownie wzruszyła ramionami. Sama również chciałaby się odwdzięczyć, gdyby ktoś udzielił jej pomocy i wiedziała, że Bruno prędzej czy później będzie chciał to zrobić. To było zrozumiałe, patrząc na tę sytuację z jego perspektywy. Ale z perspektywy Care, wcale nie musiał tego robić, a ona i tak wiedziała, że był jej za to wdzięczny. Byli przyjaciółmi wystarczająco długo, by sobie wzajemnie ufać, a Care wiedziała, że Bruno jej nie wykorzystuje. Przecież ona sama ciągle marudziła mu, żeby przyprowadził Mię. – Wyskoczymy na drinka i będziemy kwita – odpowiedziała. – I ty stawiasz – zastrzegła, celując w niego palcem.
- I jaki motyw? Rozumiem, że też jestem zaproszona? – zapytała, pewnie trochę się wpraszając, ale chciała uczestniczyć w ważnych aspektach z życia Mii. Oprócz tego, że Care przyjaźniła się z jej ojcem, to dziewczynka była dla niej naprawdę ważna i może też Whitener chciała w ten sposób zasygnalizować Tremblayowi, że to faktycznie prawda.
- W sumie bez zmian. Oprócz tego, że mój sąsiad z góry przestał mnie irytować – powiedziała, uśmiechając się przy tym tajemniczo. Pewnie nie raz skarżyła się swojemu kumplowi z dupkowatości Garretta, dlatego pozwoliła sobie na tę wzmiankę. Pewnie też wiedział, co od lat czuła do Aarona i generalnie sporo na temat jej nieudanego życia miłosnego. – A ty? Byłeś w końcu na jakiejś sensownej randce? Wiesz, że wtedy też mogę zostać z Mią. W sumie nocowanki jeszcze nie miałyśmy – stwierdziła, choć bardziej czekała aż Bruno wypowie się na temat pierwszej części. Była ciekawa czy coś zmienia się w jego życiu.

Bruno Tremblay

[Bruno Tremblay]

W życiu nic nigdy nie było tylko czarne, albo tylko białe. Wszystko miało swoje ciemne i jasne strony. Oczywiście były momenty, gdy jego cierpliwość wisiała już na cienkim włosku, albo zupełnie opadały mu ręce, ale za to za dwa dni działo się coś tak totalnie uroczego, że rozpuszczało mu serduszko.
- Jasne, pomyśle nad tym. - skinął powoli głową, bo to też była opcja, może całkiem dobra okazja do tego, aby pokazać małej, że piesek to nie maskotka będzie potrzebował spacerów i uwagi nawet w deszcz, w czasie ulubionej bajki, albo gdy ona sama totalnie nie będzie miała na to siły i ochoty. Tylko, że nie był pewien, czy Mia jeszcze nie jest jednak zbyt mała na to, aby zrozumieć taką naukę. Niemniej jednak czasami rzeczywiście mógłby wziąć czworonoga na spacer, czy do parku, gdy przyjaciółka cały dzień była w pracy.
- To nie tak, że nie chce…- zaczął, ale już po chwili dotarło do niego, że przecież nie musi się tłumaczyć, a Care zapewne doskonale wie, co kieruje taką, a nie inną decyzją w jego wypadku, miał już na głowie wystarczająco dużo na obecną chwilę.
Na wspomnienie o tym, że wystarczy jej wypad na miasto i postawienie drinka jedynie ochoczo pokiwał głową.
- Oczywiście, powiedz tylko kiedy i będę do Twojej dyspozycji. - w końcu on też potrzebował jakiegoś życia towarzyskiego, Czegoś, co nie kręci się wokół opieki nad dzieckiem, albo pracy. Wizja spędzenia wieczoru w jakimś barze, albo nawet klubie brzmiała dobrze, naprawdę dobrze. Nawet jeśli nie miała oznaczać imprezowania do samego rana, jak to kiedyś miewał w zwyczaju.
Teraz jednak nie byli w klubie, a w kuchni omawiając najbliższą czekającą ich imprezę, czyli urodziny małej dziewczynki.
- Oczywiście, że jesteś, Mia nie odpuściłaby obecności swojej ulubionej cioci, ale wiesz … jak dostaniesz zaproszenie to udawaj zaskoczoną nie? będą jakoś niedługo, są jeszcze w fazie malowania. - roześmiał się, a po czym przełknął powoli kolejny kęs sałatki.
- Jednorożce, a raczej magiczna kraina jednorozców. - rzucił jeszcze apropo motywu.
- Wiesz… tęcza wszędzie, brokat, serwetki pozwijane w róg i…. - zamarł na chwilę, a jego oczy się rozszerzyły. Wymamrotał tylko bezgłośne “cholera jasna” po czym wrócił wzrokiem do kobiety.
- Miałem do Ciebie zadzwonić w tamtym tygodniu … Tort, chciałem Cię zapytać, czy zrobisz dla małej tort. - ciężko było właściwie wywnioskować z jego tonu, czy teraz prosi, czy zwyczajnie z niemal przerażeniem na twarzy stwierdza fakt. Widocznie nie wszystko było tak dopięte na ostatni guzik, jak to się chwalił jeszcze parę chwil temu.
- Care…Mogłabyś? - spojrzał na nią prosząco, wzrokiem niemal zbitego szczeniaczka. Jasne, gdyby się nie zgodziła miał też opcje awaryjne, ale wiedział doskonale, że żadna z nich nie będzie tak dobra, jak to co mogłaby zrobić jego przyjaciółka.
Tę małą chwilę napięcia przerwała krótka wibracja jego telefonu, po który sięgnął do kieszeni i po jednym zerknięciu odłożył spokojnie na blat, nie było to nic ważnego.
- O proszę… wyprowadził się, czy użyłaś swojego uroku osobistego, ewentualnie poszczułaś go Pistachio, który nie jest w stanie zrobić krzywdy nikomu? - zagadnął prostując się trochę bardziej i przypatrując jej uważniej. Naprawdę był zainteresowany sytuacją, bo pamiętał jak kilkukrotnie narzekała na tego dupka z góry. Do tego wszystkiego ten tajemniczy uśmiech wcale nie umknął jego uwadze. Zmrużył jedynie oczy i przechylił lekko głowę czekając na jakieś wytłumaczenie sytuacji, ale jej kolejne pytanie sprawiło, że widelec z ostatnim kawałkiem kurczaka zamarł mu na ułamek sekundy w drodze do ust. Na wspomnienie ostatnich wydarzeń wciąż żołądek robił mu fikołka.
- Wiesz, że nie randkuje i niczego nie szukam. - stwierdził starając się brzmieć jak najbardziej spokojnie i obojętnie i z pełną świadomością zbywając wspomnienie o nocowance. W sumie nawet nie kłamał, nie rozglądał się za nowym związkiem, nie myślał o nawiązywaniu jakiś nowych relacji i nie, nie był to skutek żadnej traumy, utraty wiary w miłość, czy czegokolwiek podobnego. Po prostu tak wyszło.
- Ale chwilę … co to znaczy a Ty? Masz mi coś do opowiedzenia? - wbił w nią zaciekawione spojrzenie, a kącik ust lekko mu drgnął. Naprawdę był ciekawy, a do tego odwracanie uwagi od tego co sam powiedział mogło być świetnie działającą taktyką!

care whitener

[solie shinawatra]

Rozumiała to. Raczej powinien wiedzieć, że Care nie oceniała go w kwestii jego ojcostwa. To znaczy, nie oceniała go negatywnie, bo oczywiście uważała, że był w tym najlepszy. Tak naprawdę, nie do końca znała się na wychowywaniu dzieci (na rozpieszczaniu może bardziej) i wiedziała, że wszystkie decyzje, które Bruno podejmuje kierowane były wyłącznie dobrem dziewczynki. Dlatego skinęła głową.
- Obojętnie. Może jakiś klub? Potańczyłabym – stwierdziła po chwili. Ostatnio tak bardzo zafiksowała się na pracy i… swoim sąsiedzie, że całkowicie odcięła wszystko inne. Nie było to dla niej kłopotliwe, ale wyjście z kumplem do klubu mogło być orzeźwiające. A Care przecież kochała tańczyć. Może jej koordynacja ruchowa nie podzielała tego zdania, ale to nie miało dla Whitener żadnego znaczenia.
- Jasne – odpowiedziała, bo przecież zrobiłaby dla niej wszystko. Co miało zaraz zostać przetestowane. – Czyli Mia sama je rysuje? – zapytała. Fajnie, że była tak zaangażowana. A właściwie, że jej ojciec tak ją angażował. Ale to wcale nie było zagadką, że Bruno był świetny w swojej roli. Już sam fakt, że organizował swojej córce urodziny z taką pompą był pełen podziwu. I świetnie się w tym odnajdywał. Nie każdy facet ogarnąłby te wszystkie dziewczyńskie sprawy. Tak naprawdę, nawet Care pewnie nie wiedziałaby jak to tak naprawdę zorganizować. Zjadła kolejny kęs sałatki i przyjrzała się uważniej swojemu przyjacielowi.
- Czekałam aż o to zapytasz – wyznała, śmiejąc się cicho. Na co dzień zajmowała się gotowaniem głównie wytrawnym, ale cukiernictwo również było jej pasją i choć oddawała tę część ekspertowi w swojej kuchni, to lubiła w tej dziedzinie eksperymentować. A każda okazja była dla Care na wagę złota. – Musisz mi tylko powiedzieć, jakie chcesz kremy. No i rozumiem, że na torcie ma być wielki jednorożec, tak? Albo róg? – upewniła się. Cieszyła się, że może mieć jakiś wkład w te urodziny. Odstawiła talerz na blat. Miała już dość. Spojrzała też na córkę swojego przyjaciela, bo tematy, które poruszali raczej nie były dla jej małych uszu. Widząc, że dziewczynka jest zajęta sobą, ponownie skierowała swój wzrok na Tremblaya.
- Spałam z nim, ale więcej ci powiem, jeśli ty będziesz ze mną szczery – wyszczerzyła się od ucha do ucha. Zrobiła to specjalnie, zadyndała mu marchewką na kiju, żeby przekonać go do zwierzeń. Jeśli chciał dowiedzieć się czegoś więcej o życiu Care, sam musiał w końcu wydusić z siebie, co dalej planował. I nie, nie chodziło o jednorożcowe urodziny jego córki.
- Wiem. I nadal nie rozumiem, co cię powstrzymuje. Wiem, Mia jest mała, jest twoim oczkiem w głowie. Ja to wszystko wiem i to rozumiem, ale ona dorośnie, będzie miała swoje sprawy, a ty zostaniesz sam. A ona przecież ma całkiem sporą gromadę kochających ją ludzi – powiedziała, absolutnie nie chcąc brzmieć złośliwie. Bardziej chodziło o troskę, a tak naprawdę chodziło o to, że przecież wiedziała, a raczej widziała, bo nikt jej tego nie potwierdził, że była w jego życiu osoba, która może nie tyle czuła coś do niego, co ewidentnie na niego leciała. I nie trzeba było być Sherlockiem Holmesem, żeby to zauważyć. Zależało jej na Brunie, bo był jej przyjacielem od wielu każdy potrzebował takiego kopa w tyłek. Pewnie gdyby nie przyjaciele, Care nigdy nie odważyłaby się zostać szefem kuchni. Dalej byłaby kucharzem w podrzędnej knajpie. – Nie chodzi o związek do grobowej deski, ale mógłbyś się czasami zabawić – dorzuciła. Bo to już na pewno brzmiało sensownie. Care, która zawsze wierzyła w związki i tylko takie relacje miały dla niej dotychczas znaczenie, po kilku ostatnich spotkaniach z Garrettem przestała tak bezgranicznie temu ufać. Wiedziała, że coś jeszcze na nią czeka, gdzieś tam w przyszłości, ale dlaczego w oczekiwaniu na to, miała nie korzystać z życia?
- O nie, teraz będę maglować ciebie – odpowiedziała. Zbyt często ostatnio mu odpuszczała. Nie chciała na niego naciskać, wiedząc, że przeżył w swoim życiu wystarczająco dużo, ale nie mógł stawiać siebie ciągle na ostatnim miejscu. – Casper znowu się na ciebie gapił – powiedziała w końcu to, czego jej kumpel nie zauważał lub nie chciał widzieć. – Myślisz, że możesz spróbować coś z tym w końcu zrobić? – zapytała, podchodząc już do sprawy zdecydowanie łagodniej niż na początku. Nie chciała, żeby znowu się wycofał albo znowu próbował zamydlić jej oczy.

Bruno Tremblay

[Bruno Tremblay]

Skinął jedynie ochoczo głową na jej odpowiedz.
- Jasne, w takim razie dam Ci znać na dniach. - nie chciał teraz rzucać pustych obietnic, że ten czy następny weekend, a później tego odwoływać. Musiał pierw sprawdzić swój grafik i zobaczyć kiedy naprawdę będzie miał czas na takie wyjście. Tym bardziej, że sam miał oderwać się od tego wszystkiego chociaż na parę godzin i pobawić, tak po prostu, zwłaszcza, że naprawdę dawno nie był w żadnym klubie. Nie zamierzał też odkładać tego w czasie nie wiadomo jak długo, ale nie chciał zwyczajnie składać teraz pustych obietnic.
- Yhym, sama i bardzo jest tym przejęta. - jasne, mógłby zamówić coś extra z drukarni, ale gdzie wtedy zabawa? zaangażowanie dzieciaka w wydarzenie? Do tego przecież takie rysowanie ją zajmowało, a jemu dawało chwilę wytchnienia czyli same plusy zero minusów.
Jakby na to nie spojrzeć to żył z robienia imprez dla innych, trochę słabo by więc wypadło, gdyby nie potrafił zorganizować czegoś dla najbliższej sobie osoby. I na szczęście te wszystkie dziewczyńskie sprawy na poziomie kilku lat nie były jeszcze aż takie straszne. Teraz jednak większość problemów mógł rozwiązać różowy tiul i brokatowa opaska w gwiazdki, podejrzewał jednak, że z każdym rokiem będzie coraz ciężej, cieszył się więc teraz tym, co jest.
Trochę odetchnął z ulgą, gdy jego pytanie zostało tak pozytywnie przyjęte. Nie to, aby spodziewał się odmowy, ale przecież Care mogła być już zajęta, mieć jakąś dużą rezerwacje w pracy, czy cokolwiek przez co czasowo nie mogłaby się zgodzić na jego prośbę. Pomyślał chwilę na spokojnie, zagryzając sobie policzek od środka i podrzucał lekko nogą , co miał w zwyczaju robić, gdy się na czymś skupiał.
- Myślę, że coś śmietankowego będzie najbezpieczniejsze. Wiesz … unikniemy wtedy większych dram o to, że ktoś nie lubi truskawek, a ktoś ma uczulenie, na orzechy, albo coś w tym stylu, chyba… Może być kolorowy w środku, czy coś i jasne, wszystkie nawiązania do tematu mile widziane. - nie chciał jej narzucać zbyt wiele, był przekonany, że i tak świetnie sobie poradzi. Z resztą znała jego córkę bardzo dobrze i zapewne doskonale wiedziała, co jej się będzie podobać.
Dość niespodziewanie jednak przeskoczyli na temat, który raczej nie dotyczył dzieci, znaczy niby mógł, ale nie był powiązany z przyjęciami dla nich.
Aż mu się oczy rozszerzyły ze zdziwienia na samym początku i wciągnął głośniej powietrze. I nie to, aby oceniał, absolutnie! Najzwyczajniej na świecie zastrzeliła go tą odpowiedzią, której totalnie się nie spodziewał!
- A, czyli jednak urok osobisty. - zauważył po chwili kiwając lekko głową.
- Ale przestał być wkurzający, bo się inaczej zachowuje, czy może po prostu uznałaś, że jednak nie jest dupkiem, a może nawet jest fajny? - oparł się łokciami o blat i lekko pochylił w jej stronę. No był zainteresowany, oczywiście, że był! Nie zamierzał jej wchodzić w życie z buciorami i wypytywać o nie wiadomo jak prywatne szczegóły, ale jednak łaknął jakiejś aktualizacji sytuacji, bo ta widać rozwijała się dość dynamicznie!
Ściągnął trochę brwi na wspomnienie o tym, że dowie się więcej kiedy sam będzie z nią szczery.
- Umm.. jestem? - no jakby na to nie patrzeć przecież był, nie powiedział jej nieprawdy co do randki, z nikim na żadnej nie był, a że nie wypalił jej prosto z mostu takimi nowościami jak ona jemu, cóż … widać któreś z nich zdecydowanie lepiej przepracowało swoją sytuację. Musiał jednak przyznać, że to dość zabawne, że mieli sobie do przekazania taką samą informację.
Kątem oka sam zerknął na córkę, która spokojnie bawiła się gdzieś w rogu. Na całe szczęście totalnie nie zainteresowana ich rozmową.
- Wiem i to nie o to chodzi. - przyznał, bo nie uważał, że jego córka jest jakąkolwiek przeszkodą i przyczyną, aby musiał być sam, aż do momentu jej pełnoletniości, czy cokolwiek w tym stylu. Tak, miał gdzieś tam myśl, że jako ojciec, dodatkowo samotny i opiekujący się maluchem może nie być aż tak chodliwym towarem, ale właśnie nie chciał nim być, nie myślał o związkach, nie planował ich, nie szukał.
- Sytuacja jest ogólnie skomplikowana, a poza tym…Nie wiem, nie czuje tego po prostu. Nie łapie się na myśli, że chciałbym kogoś obok, że czegoś mi w życiu brakuje, nie wiem, tak zwyczajnie jest. - wzruszył lekko ramionami, ale naprawdę nie miał teraz parcia na szukanie sobie kogoś, nie poświęcał też swojego osobistego szczęścia w imię jakiś wyższych celów. Czy można było nie potrzebować związku? Najwidoczniej tak.
Zdusił w sobie parsknięcie śmiechem na jej kolejne słowa, puścił tylko lekko głowę, a kącik ust znów mu drgnął.
- Mógłbyś… - przyznał, a później zszedł ze stołka i chwycił za brudne talerze z zamiarem umycia ich, lub odstawienia do zmywarki. Skoro już został nakarmiony zupełnie za darmo i z dobroci serca mógł zrobić chociaż tyle. Wywrócił nawet lekko oczyma na te zapowiedź maglowania. Wiedział, że gdyby zaczął stawiać jawny opór tylko dałby powody do podejrzeń. Po kolejnej wypowiedzi przyjaciółki zacisnął jednak usta na sekundę.
- Zrobić coś? Czyli … wbić mu widelec w oko, czy jak? Podejrzewam, że utrudniłoby mu to później prace, a jest świetny w tym co robi. - naprawdę nie całkiem wiedział, czego ona w tym momencie od niego oczekuje i jakie cośma na myśli.

care whitener