[august winters]

pardon my delay,
i'm navigating in my head

NA ŻYWO · WYDANIE SPECJALNE

BREAKING
NEWS
AUGUST WINTERS ZDENERWOWAŁA ALEXANDRA HALLA.

BILANS ZDARZENIA
170 DNI → 0 DNI
PRZEPIĘKNY REKORD BEZ WKURWIANIA GO SPADŁ DO KATASTROFALNEGO ZERA.

PILNE / KOMUNIKAT Z MIEJSCA ZDARZENIA
MAYDAY, MAYDAY! TORONTO, MAMY PROBLEM!
HALO, CENTRALAAAAAAAA! TRACĘ ZASIĘG!
NIEEEEE! WIDZE GO!! NADCHODZI!
TAKE COVER!

Przepraszamy za przerwę w transmisji.
August Winters właśnie walczy o przetrwanie.
Ogólnie sprawa wyglądała tak… nie chciała kłamać, dobra? Ale czasami jedno białe kłamstewko, choć na początku takie malutkie i bialutkie, zamieniało się w coś znacznie poważniejszego. Zdawała sobie sprawę, że mógł pomyśleć, że robiła god knows what i z kim, ale przecież nie mogła powiedzieć mu, czym tak naprawdę się zajmowała. A wyłączenie lokalizacji? Było obowiązkowe! Mianowicie, odkąd dwudziestego trzeciego lipca odwaliła się tamta akcja w jej kawiarni, sprzedaż poszybowała w górę. Musiała zatrudnić nie jedną, a trzy nowe barmanki i jeszcze kogoś do pomocy w kwiaciarni. Biznes zarabiał, a ona od jakichś trzech miesięcy nie była już na minusie przez rozdawanie darmowych wypieków. Nadal to robiła, oczywiście, ale teraz na hasło promujące treningi jej ukochanego.

No ale do czego zmierzała? To wszystko było właśnie jego zasługą. A ponieważ chciała, żeby rozwijał się w tym, co kochał, uznała, że jedną z najbardziej oczywistych rzeczy będzie rozejrzenie się za opuszczonym budynkiem, który potrzebowałby mnóstwa miłości i w chuj dużo pracy fizycznej. No przecież logiczne, co nie? Dla innych rudera, dla niej idealne miejsce na własną siłownię Alexa. Już potrafiła sobie wyobrazić, jak będzie tam wyglądało, kiedy doprowadzą wszystko do porządku. A przede wszystkim jego minę, gdy dowie się, że to miejsce może być jego. Dlatego dzisiaj musiała wcześniej wyrwać się z pracy i pojechać w głąb miasta na spotkanie z doradcą bankowym i prawnikiem zajmującym się zakupem i sprzedażą nieruchomości. Miała przy sobie sporą sumę gotówki, którą przewiozła przez pół miasta, zupełnie nie zastanawiając się nad tym, czy to był rozsądny pomysł. No ale pieniądze dotarły razem z nią, więc it was a success, okay? Do zakupu brakowało jej jeszcze około pięćdziesięciu tysięcy dolarów, dlatego postanowiła dobrać kredyt zabezpieczony swoim mieszkaniem. Zamierzała spłacić go w pierwszej kolejności. Wszystko miała przecież przemyślane. Przynajmniej w tej swojej blond główce.

Wracając… Alex nie mógł się o niczym dowiedzieć. Klucze miała odebrać za równiutki tydzień i chciała zrobić mu niespodziankę. Naprawdę myślała, że dzisiaj będzie miał więcej klientów, a tymczasem on postanowił być mega chłopakiem, odebrać ją z pracy i jeszcze zabrać na jedzonko. Ona natomiast nie dość, że nie przyznała się, gdzie była, to wyłączyła lokalizację. YIKES.

Teraz stała przed wejściem do stacji metra, ściskając telefon i chyba dziesiąty raz odtwarzając filmik, który wysłał jej wyraźnie sfrustrowany. Im dłużej go oglądała, tym mniej wiedziała, co właściwie powinna powiedzieć. A kiedy wreszcie podniosła wzrok, zobaczyła Alexa tuż przed sobą. DOUBLE YIKES. - Ducky - odezwała się z szerokim, trochę głupkowatym uśmiechem, czym prędzej chowając telefon. - Ummm… to masz dla mnie to Chipotle? - Chciała go przytulić. Albo pocałować. Najlepiej jedno i drugie, bo może wtedy przestałby patrzeć na nią tak poważnie, ale ostatecznie tylko poprawiła torbę na ramieniu. - Chcesz się przejść czy wrócić metrem? - swoją drogą może spacer dobrze im zrobi, a Alex magicznie przestanie być na nią zły i nie będzie zadawać jej niezręcznych pytań... bo tak cholernie się bała, że się wygada, a z niespodzianki będą nici.

don't be mad at me pleaseeee

[Alexander Hall]

I don't wanna live, I don't wanna breathe
'Less I feel you next to me
You take the pain I feel

Nie odebrała telefonu pięć razy.

P i ę ć.

I wyłączyła lokalizację. I nie chciała, żeby odebrał ją z pracy. I ignorowała jego wiadomości. I nie chciała powiedzieć, gdzie była. Pierwszy raz w życiu został postawiony w takiej sytuacji - no dobra, nie miał za sobą długiej historii stabilnych związków, ale… jeszcze nie został wystawiony w ten sposób przez żadną dziewczynę. Przez ostatnie dwie godziny nie wiedział, co powinien ze sobą zrobić. Miasto dalej mierzyło się z awarią prądu, ulice świeciły pustkami, a statystyki włamań i napadów właśnie szybowały w kosmos. Ba, wczoraj o mało co sam nie dostał wpierdolu pod własnym blokiem i tylko dzięki temu, że Monster zerwał mu się ze smyczy i rzucił się na napastnika, nie musiał wdawać się w bójkę. A August? Nie było jej w kawiarni, nie chciała powiedzieć, gdzie była i co robiła, i zniknęła chuj-wie-gdzie.

Szedł szybkim krokiem w stronę Danforth Village, z dłońmi wbitymi w kieszenie. Był wkurwiony, ale ta złość mieszała się ze strachem. Bał się, że coś jej się stało, że może dopadli ją ludzie Maddena albo… jego "kumple" z nielegalnych walk. Dobrze wiedział, do czego byli zdolni jedni i drudzy, nic więc dziwnego, że wariował. Jedni mogli cię zaszantażować i zmusić do gadania, a drudzy... po prostu cię sprzątnąć. Przecież już nie było tajemnicą, że kilka miesięcy temu załatwili jakiegoś typa pod jego klubem i nawet nie sprzątnęli trupa, jak jacyś jebani amatorzy. A teraz nagle, ni stąd, ni zowąd, August pisała mu, żeby odebrał ją z innej dzielnicy, bo musiała pozałatwiać kilka rzeczy? Ukrywając lokalizację i nic nie wyjaśniając? No kurwa.

Gdy w końcu ją zobaczył, stojącą na końcu ciemnej ulicy, taką drobną i bezbronną, z głupim uśmiechem na twarzy… posłał jej tak chmurne spojrzenie, że zdziwił się, że nie zaczęła uciekać. Przywitała się z nim i od razu palnęła coś o Chipotle, ale Alex zignorował jej słowa i bezceremonialnie przyciągnął ją do siebie, żeby zamknąć ją w ramionach i mocno przytulić. Był wściekły. Kurwa, nie, wściekły to za mało, był tak cholernie wkurwiony, że najchętniej potrząsnąłby nią porządnie, żeby się opamiętała - czy w ogóle była świadoma tego, co odjebała? - ale tego uczucia, kiedy przez godzinę myślał, że coś jej się stało… no, nie dało się tego opisać żadnymi słowami. Była cała. Była zdrowa. I stała tutaj, w jego objęciach, z których nie chciał jej wypuszczać. Czuł ulgę. Opierdol mógł chwilę poczekać; najpierw musiał upewnić się, że naprawdę nic jej nie było. - Mam - odpowiedział jej w końcu na to Chipotle, nie wypuszczając jej z ramion i chowając twarz w jej włosach. Oczywiście, nie miał przy sobie teraz żadnego żarcia, bo zostawił je w domu - uznał, że zjedzą razem później, na kanapie, oglądając jakiś bzdurny serial. Albo i nie oglądając. To nie miało teraz znaczenia, okej?

Odsunął ją od siebie na długość ramion i przyjrzał jej się uważnie od stóp do głów. Nie wyglądała na poturbowaną, więc… Ulga. Ulga, ulga, ulga. - Przejdźmy się - odpowiedział jej. Nie chciał siedzieć bezczynnie na dupie w metrze, musiał to rozchodzić. Wypuścił ją z objęć, z powrotem wbił obie dłonie w kieszenie, i ruszył w stronę domu. Okej - upewnił się, że była cała i zdrowa, więc… została już tylko czysta frustracja i masa pytań, które nie dawały mu spokoju. Dlaczego mu nie powiedziała? Czy znowu coś spierdolił? Zrobił coś nie tak i przestała mu ufać na tyle, żeby grać z nim w otwarte karty? Kurwa. Szli w milczeniu przez kilka długich minut, w trakcie których zdążył ułożyć w głowie z dziesięć różnych czarnych scenariuszy, więęęc... czas to wyjaśnić. - Powiesz mi, gdzie byłaś? - rzucił odrobinę bardziej oschle niż zamierzał, zerkając na nią kątem oka. Przełknął ślinę i odwrócił wzrok; bolała go cała ta sytuacja, zwłaszcza po tej obietnicy, którą sobie złożyli.

"Koniec z tajemnicami".

I don't wanna breathe 'less I feel you next to me

[august winters]

give me your eyes,
i need sunshine

Kłamstwo ma krótkie nogi czy jakoś tak, ale czy te krótkie nogi miały w jednej z nich metalowe pręty? NO WŁAŚNIE. Więc to powiedzenie za cholerę nie dotyczyło Winters, a co za tym idzie, automatycznie nie oznaczało, że zostanie przyłapana na kłamstwie, no nie?! No, a to, że zarówno w teorii, jak i w praktyce znajdowała się właśnie w bardzo niekorzystnej sytuacji przed swoim chłopakiem, to już zupełnie inna sprawa.

Anyways, zastanawialiście się kiedyś, jak wyglądałaby osoba, którą kochacie, gdyby była na was naprawdę, ale to NAPRAWDĘ wkurwiona? No to August właśnie tak przyglądała się Alexowi i widziała już nie raz tę twarz, te spojrzenia, które mówiły więcej niż tysiąc słów, ale tym razem it hit her harder, a mianowicie dlatego, że chyba pierwszy raz w życiu widziała tę minę spowodowaną przez nią samą! Wzięła głębszy oddech, wpatrując się w niego z niewinnym uśmieszkiem, który dosłownie BŁAGAŁ go o przebaczenie. A gdy zobaczyła wysuwającą się w jej kierunku dłoń, nawet nie przymknęła oczu ani nie cofnęła się w obawie, że ją uderzy, bo przecież doskonale wiedziała, że Alex W ŻYCIU nie podniósłby na nią ręki. Co najwyżej spodziewała się, że chwyci ją za ramiona, potrząśnie nią i zapyta, co ona do kurwy nędzy znowu odjebała, ale zamiast tego poczuła ciepło jego ciała, ten znajomy, przyjemny zapach perfum i przez moment po prostu stała wtulona w niego z dłońmi opuszczonymi wzdłuż ciała. Normalnie KDRAMA MOMENT, so cute, aż brakowało jakiejś romantycznej muzyczki w tle. Dopiero po chwili powoli uniosła ręce i objęła go równie mocno, wtulając twarz w jego ciało. Uśmiechnęła się pod nosem, słysząc, że miał dla niej jedzonko, ale po krótkiej analizie sytuacji, a raczej zauważeniu, że nie trzymał w dłoni absolutnie żadnej siatki, domyśliła się, że żarełko czekało na nią w domu. YIKES. A już miała nadzieję, że przynajmniej przez kilka kolejnych minut będzie mogła zająć się przeżuwaniem jakiegoś pysznego burrito, zamiast wymyślaniem następnych kłamstw. GODDAMIT!

Jezu, jeszcze na dodatek chciał się przejść... no to pozamiatane. Nie było żadnej drogi ucieczki, żadnego przeciskania się między ludźmi w metrze, gdzie mogliby po prostu stać w niezręcznej ciszy, ściśnięci jak sardynki w puszce, bo przecież nie mieliby nawet miejsca, żeby swobodnie oddychać, a co dopiero prowadzić jakąś poważną rozmowę. A tak? Szła teraz obok niego, wsuwając dłonie głębiej w kieszenie płaszcza i raz po raz zerkając na niego. I tak sobie szła, i szła, co chwilę otwierając usta, żeby coś powiedzieć, ale zaraz je zamykała, bo CO MIAŁA MU POWIEDZIEĆ?! Przecież chciała zrobić mu niespodziankę! Chciała, żeby zobaczył, ile dla niej znaczył. Ile JEGO marzenie znaczyło dla niej i jak bardzo zależało jej na tym, żeby pomóc mu je spełnić. Nie mogła przecież zaprzepaścić tego wszystkiego, zdradzając mu tajemnicę właśnie teraz, kiedy była już tak cholernie blisko! Ale z drugiej strony stresowała się, że Alex pomyśli, że skoro potrafiła okłamywać go w tej kwestii, to pewnie kłamała również we wszystkich innych. JA PIERDOLEEEE. Gdzie tu znaleźć jakiś złoty środek, hm?! Bo na pewno nie w tej sytuacji.

Z zamyślenia wyrwało ją dopiero jego pytanie. - Gdzie byłam? - powtórzyła, zaciskając palce na materiale kieszeni od środka. GDZIE BYŁAM, GDZIE BYŁAM, CHOLERA, MYŚL, MYŚL, MYŚL! - Musiałam załatwić parę rzeczy na mieście, wiesz, papierkowa robota, żeby upewnić się, czy moje mieszkanie jest ubezpieczone - odpowiedziała, spoglądając na niego z poważną miną. Miała tylko nadzieję, że Alex to łyknie i nie zacznie zadawać kolejnych pytań, bo serio, kończyły jej się już pomysły, a nie chciała przypadkiem powiedzieć czegoś, co kompletnie nie trzymałoby się kupy. Musiała go jakoś rozkojarzyć. BOŻEEEE, ALE JAK?!

Przechodzili właśnie wzdłuż parku, a rozłożyste drzewa pięknie osłaniały całą drogę. August zrobiła kilka szybszych kroków do przodu, po czym obróciła się tak, żeby móc iść tyłem, twarzą do niego. I wtedy, wpadła na pomysł, który w tamtym momencie wydał jej się wręcz idealny. - Aleeeex, a widziałeś tę jemiołę?! - rzuciła nagle, wskazując palcem gdzieś ponad jego głowę. No i oczywiście doskonale wiedziała, że ŻADNEJ JEMIOŁY TAM NIE BYŁO, bo do tego zostały jeszcze jakieś dwa miesiące. Chciała tylko, żeby spojrzał w tamtym kierunku, a kiedy faktycznie to zrobił, natychmiast wykorzystała okazję. Podbiegła do niego i wskoczyła mu w ramiona, zarzucając ręce na jego szyję, po czym bez większego zastanowienia wpiła swoje usta w te jego. Pocałowała go najpierw namiętnie, zachłannie, a potem coraz wolniej, czulej.. Tym pocałunkiem chciała wynagrodzić mu swoje kłamstwo, no i przy okazji sprawić, żeby zapomniał, o co właściwie ją pytał. A kiedy uznała, że sytuacja została już w miarę opanowana, odsunęła usta zaledwie na kilka milimetrów, - Nie dałeś mi buziaka na przywitanie - wyszeptała wprost w jego usta, uśmiechając się niewinnie, z cholernie wielką nadzieją, że może właśnie w ten sposób udało jej się zakończyć całe to interrogation i Alex łaskawie zapomni o dalszym przesłuchiwaniu. No ale jak wszyscy doskonale wiemy, nadzieja była matką głupich.

don't be mad at me, my love

[Alexander Hall]

If you're awake then I am too
If you're lost then I'll find you
If you're hurt then I'll fix you

Wyglądało na to, że to było ich pierwsze prawdziwe, związkowe nieporozumienie. Alex naprawdę starał się trzymać nerwy na wodzy - nie chciał niczego spierdolić własną reakcją, więc usiłował okiełzać swój porywczy charakter i w duchu liczył do dziesięciu, zanim cokolwiek z siebie wykrztusił. Cholera jasna, serio, nie chciał być dla Winters zbyt surowy ani wyolbrzymiać tej sytuacji, nie chciał też zachowywać się jak jakiś zazdrosny, kontrolujący dupek, na jakich zwykle sam rzygał… Ale… No kurwa. Czy ona w ogóle była świadoma tego, co dzisiaj odjebała? Czy zdawała sobie sprawę, co czuł przez te ostatnie godziny, kiedy wyłączyła lokalizację, przestała odpisywać na wiadomości i nie odbierała od niego telefonu? Liczył na to, że będzie miała jakieś sensowne wytłumaczenie na swoją obronę, ale ona…


Musiałam załatwić parę rzeczy na mieście, wiesz, papierkowa robota, żeby upewnić się, czy moje mieszkanie jest ubezpieczone.

Aha. Alex uniósł do góry jedną brew, gdy tylko usłyszał jej słowa; w jego głowie od razu zapaliła się czerwona lampka alarmowa, a w piersi poczuł całą paletę gorzkich, chujowych emocji, których nawet nie potrafił nazwać po imieniu. Serio? Taką badziewną wymówkę wymyśliła na poczekaniu? Ubezpieczenie mieszkania? Wieczorem, podczas blackoutu, po wyłączeniu lokalizacji i ignorowaniu swojego partnera przez całe popołudnie? Kurde, on już chyba nie był tylko i wyłącznie zły, że go olała…. Poczuł się… zraniony? Albo nawet... oszukany? Jeszcze niedawno rozmawiali o tym, że nie będą mieć przed sobą tajemnic i nie będą grać przed sobą w żadne gierki, a ona teraz… kręciła. Mimo tego wszystkiego, co uzgodnili. Naprawdę, czuł w kościach, że nie mówiła mu całej prawdy. - I nie mogłaś mi tego napisać albo odebrać telefonu? Musiałaś aż wyłączyć lokalizację? - powiedział w końcu, a w jego głosie mogła wyczuć tyle samo żalu, co frustracji. Posłał jej chmurne, ciężkie spojrzenie, a ona wyprzedziła go o kilka kroków, odwróciła się i zaczęła iść tyłem, przodem do niego. Widział, że starała się rozładować napięcie, w końcu znał ją nie od dzisiaj, ale on naprawdę nie miał nastroju na żadne gierki… A wtedy… palnęła tym tekstem o jemiole.


Aleeeex, a widziałeś tę jemiołę?!

Oczywiście, że uniósł głowę w kierunku, który mu wskazywała, zanim jeszcze dokończyła zdanie. Zrobił to odruchowo, bo mimo że był wkurwiony, to jej ufał. Dlaczego miałby nie ufać dziewczynie, którą kochał i której podarował swoje serce? No właśnie. August, dlaczego miałabyś nie ufać komuś, kogo kochałaś? NO WŁAŚNIE… Ech, anyways, nie spodziewał się, że sekundę później Winters rzuci mu się w ramiona, zarzuci ręce na jego szyję i bez ostrzeżenia zacznie go całować. Zamarł na moment, zaskoczony jej bliskością; ogarnął go zapach jej perfum i ciepło, którego mu brakowało przez cały dzień. Automatycznie pogłębił ten pocałunek, którym go obdarowała, bo… naprawdę cholernie za nią tęsknił. Zaraz August powoli zaczęła zwalniać tempo, w głowie mu zawirowało, przeniósł dłonie na jej talię, zacisnął palce na jej kurtce i… W głowie Alexa nagle zadzwonił dzwonek ostrzegawczy. Próbowała go urobić! Gdy przerwała pocałunek i nieznacznie się od niego odsunęła, otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale go ubiegła. "Nie dałeś mi buziaka na przywitanie". Damn, girl. Przyjrzał się jej badawczo, a po chwili objął ją zdecydowanie w pasie i zetknął się z nią czołami, czując jej przyspieszony oddech na swojej skórze. - Dlaczego zmieniasz temat? - rzucił prosto z mostu, nie odrywając od niej wzroku.

Kurna, nie chciał być tyranem, serio. Nie chciał zgrywać nadętego Strażnika Teksasu, ale gniotło go w środku, bo miał wrażenie, że każda ukryta bzdura oddalała ich od siebie dokładnie teraz, gdy zaczynali budować razem coś prawdziwego. Błądził wzrokiem po jej twarzy, a w żołądku czuł tylko i wyłącznie rozczarowanie. Westchnął ciężko. Złość zaczęła powoli mijać, ustępując miejsca zmęczeniu i… smutkowi? To chyba było dobre określenie. Przeniósł jedną dłoń na jej podbródek, żeby stanowczo unieść jej twarz lekko do góry. Już nie mogła się przed nim schować ani uciec wzrokiem w jego kurtkę, tak jak wcześniej. - Dust, ja… naprawdę chciałbym, żebyś była ze mną szczera. To dla mnie ważne - powiedział w końcu, przyglądając jej się badawczo. Utonął na moment w jej ciemnym oczach i przez chwilę zapomniał, co jeszcze chciał dodać, ale po chwili myśl do niego wróciła. Postanowił być szczery. - Przez dwie godziny odchodziłem od zmysłów, że ktoś ci coś zrobił. Że dopadły cię gliny albo… tamci ludzie. Wiesz, którzy. Poradzę sobie ze wszystkim, słyszysz? Z każdym gównem. Ale nie z tym, że zaczynasz kręcić i przede mną uciekać. Wolę najgorszą prawdę niż żebyś się mnie pytała, czy widziałem jemiołę - dodał. A potem pocałował ją krótko prosto w usta. Krótko, miękko, delikatnie. - I nie widziałem tam żadnej jemioły - uśmiechnął się na koniec, próbując jednak jakoś rozładować atmosferę, ale no…

Dalej było mu przykro w chuj i mogła to dostrzec w jego oczach.

It's always been u
Is it me for u?

don't worry we'll find another way out

[august winters]

every tear, every fear
gone with the thought of you
Nie była do tego przyzwyczajona, dobra? To, że nie wspominała mu o bólu biodra i nogi, było jedną kwestią. Nie musiała przecież wyłączać do tego swojej lokalizacji, a po tylu latach spędzonych w szpitalach, na zabiegach i męczących rehabilitacjach nauczyła się już ukrywać ból. Ale to? Okłamywanie Alexa, kręcenie… Nigdy się tego nie nauczyła, a poza tym zwyczajnie nie była w stanie. Przed jego urodzinami zazwyczaj obmyślała prezent jakiś tydzień lub dwa wcześniej i starała się z nim wtedy nie rozmawiać, bo wystarczyło jedno spojrzenie i wiedziała, że wszystko mu wypapla.

NIE POTRAFIŁA TEGO ROBIĆ.
A teraz rzuciła w jego kierunku ten tekst o odnowieniu ubezpieczenia mieszkania? Boże, żałosne. Za kogo ona go miała? Serio myślała, że tak łatwo da jej się zbyć? Halo, Winters… Nie raz ściągałaś od niego na sprawdzianach w szkole. On wiedział, co z czym się je. A poza tym Hall był street smart, co w tych czasach było w chuj potrzebne. Wiedziała, że dłużej tak nie pociągnie, ale przecież ustaliła z właścicielem budynku i agentem finansowym, że wszystko sfinalizują dopiero za tydzień… Boże, po co wyłączała tę zasraną lokalizację? Przełknęła ślinę, zerkając na niego, - Umm, ale… wiesz, zasięg był kiepski. Ach, ten Rogers, wyłącza sygnał, kiedy najbardziej go potrzebujesz. A wiesz, że ostatnio właśnie miałam problem z lokalizacją? Musiałam ją zrestartować. - bożeeee… Wypowiadała każde kolejne słowo, czując coraz większy cringe wobec samej siebie. Sama nie wierzyła w to, co mówiła, a co dopiero on miał powiedzieć?

No nic… Nadszedł czas na plan B, misję JEMIOŁA. MUSIAŁO SIĘ UDAĆ. Nie było innej opcji, więc nie mogła stracić ani minuty dłużej. Kiedy już rozproszyła go wzmianką o roślince, niczym pershing rzuciła mu się w ramiona, a potem szybko, żeby nie zdążył zadać żadnych niewygodnych pytań, zaczęła go całować. Namiętnie, z utęsknieniem, zanim powoli zwolniła, czując, że odwzajemniał pocałunek bez protestowania. Uśmiechnęła się pod nosem, kiedy oparł swoje czoło o te jej, i zerknęła mu prosto w oczy. Mission accomplifuckeeeeddddd… Zmarszczyła nos, gdy usłyszała, co miał do powiedzenia. - Co? Nie zmieniam tematu, chciałam cię tylko pocałować, ducky. - Nie no, wpadła jak śliwka w kompot. To był ostateczny gwóźdź do jej trumny. Caput. Chciała odwrócić od niego wzrok, ale znał ją zbyt dobrze i kiedy tylko spróbowała, poczuła, jak zaciska palce na jej podbródku, kierując jej twarz ku sobie. - Ale ja… - zaczęła, choć nie potrafiła dokończyć kłamstwa. Goddamit.

Był jej kryptonitem.
Jej ostateczną zgubą.
Słuchała go, wpatrując się w niego, i z każdym kolejnym słowem czuła, jakby jej serce łamało się na coraz mniejsze kawałeczki. Nie widziała go tak rozbitego od czasu ich kłótni, ale smutek i gorycz w jego oczach wyglądały teraz zupełnie inaczej. Nie chciała, żeby czuł się zdradzony. Ona… ona przecież chciała dobrze, co nie? Przygryzła dolną wargę, starając się jakoś doprowadzić do ładu własne myśli, zanim wzięła głęboki oddech. Przymknęła oczy, kiedy jeszcze krótko ją pocałował. - Alex… - zsunęła nogi wzdłuż jego ciała, dając mu znać, że chciała stanąć na ziemi. Kiedy już ją opuścił, spojrzała na niego. - Poczekaj chwilę, proszę.- Odwróciła się i odeszła na kilka bezpiecznych metrów, wyciągając telefon, po czym zadzwoniła do właściciela budynku.

- Dobry wieczór, potrzebuję tych kluczy już dzisiaj.
- Jak to dzisiaj? Była mowa o przyszłym tygodniu.
- Tak, ale potrzebuję ich dzisiaj.
- Nie ma mowy, nie planowałem tam podjeżdżać.
- Proszę, to ważne, mieszka pan pięć minut stamtąd! Mój związek wisi na włosku!
- Będę tam tylko przez dwadzieścia minut. Proszę się nie spóźnić.

Noitojasnapietruszkaczytampetronelkaposzłabysiewypielić...

Odwróciła się z powrotem do Alexa i zrobiła kilka kroków w jego kierunku, zanim chwyciła go za dłoń i pociągnęła w stronę metra. - Jesteś niemożliwy, wiesz?! - zmarszczyła brwi. - Nic w samotności zrobić nie można - westchnęła teatralnie, schodząc z nim na stację. Kiedy odbili telefony przy bramkach i znaleźli się na peronie, ścisnęła jego dłoń. - Nie zadawaj pytań, tylko idź. - wsiedli do metra, żeby wysiąść już dwa przystanki później. Budynek znajdował się pomiędzy Greektown a Parkdale, więc żadne z nich nie miałoby do niego daleko. - Może chciałam sobie zrobić brazylijskie bikini i zaskoczyć cię w sypialni? Nie pomyślałeś o tym? Serio musisz wszystko wiedzieć? Jak mam cię zaskoczyć z nową bielizną czy czymś innym jak ciągle jesteśmy razem? No mógłbyś się zastanowić, a nie... ehhhhh... - spojrzała na niego spod byka, kiedy wychodzili ze stacji. - Nie lubię tego, że tak dobrze mnie znasz - westchnęła już ciszej.

Jakieś pięć minut później stali przed ruderą. Winters kazała Alexowi zaczekać w miejscu, a sama podbiegła do samochodu mężczyzny. Nachyliła się do otwartego okna, odebrała od niego klucze i schowała je do kieszeni płaszcza. Zaraz potem wróciła do Alexa, już z uśmiechem na twarzy. - Chodź, coś ci pokażę. - Chwyciła go za dłoń, splotła ich palce i podeszła z nim do budynku. Miał trzy wejścia - jedno z przodu, drugie z tyłu i jeszcze jedno z boku, w postaci bramy garażowej. August nacisnęła przycisk, a kiedy brama się uniosła, weszli do środka. Włączyła światło. Z sufitu zwisały dwie marne żarówki, które ledwie rozświetlały przestrzeń. Wiedziała, że ducky musiał być teraz cholernie confused, więc podeszła do niego i objęła go w pasie, zerkając na niego z dołu. - surprise? - uśmiechnęła się nieśmiało. - stoisz właśnie w swojej siłowni, ducky. - Wtuliła się w niego mocniej, - takiej, o jakiej kiedyś marzyłeś - dodała ciszej. Wiedziała, że będzie musiała mu jeszcze wiele wyjaśnić i opowiedzieć, ale nie mogła dłużej pozwolić mu myśleć, że zrobiła coś niewybaczalnego za jego plecami. Bez niego nie było i jej... tak mocno go kochała, a tamtego spojrzenia, przepełnionego smutkiem i rozczarowaniem spowodowanym jej zachowaniem, nie chciała zobaczyć już nigdy więcej.

changing what I thought I knew
i'll be yours for a thousand lives

wasn't looking for love till i found you

[Alexander Hall]

I've waited a hundred years
But I'd wait a million more for you

Znał August na wylot - znał jej wszystkie wady, zalety, każdy odruch, grymas. Wiedział o niej wszystko. Przez tyle lat nie mieli przed sobą żadnych tajemnic, dlatego jej dzisiejsze chaotyczne kręcenie bardzo odstawało od normy - nic dziwnego, że się zaczął się martwić, i to nie dlatego, że był jakimś zazdrosnym zjebem, ale… tak po ludzku, bał się, że wdepnęła w jakieś gówno, z którego nie potrafiła się wyplątać. A kiedy zaczęła brnąć w tę absurdalną opowieść o problemach z lokalizacją… No ludzie. Dust, proszę cię. Przecież ona nawet nie potrafiła kłamać - a przynajmniej nie była w stanie okłamać jego. Nie spuszczał z niej wzroku, dalej delikatnie przytrzymując jej podbródek i nie pozwalając jej uciec wzrokiem; kiedy wreszcie wyrzuciła z siebie krótkie "Ale ja…", pochylił się lekko w jej stronę. - Ale ty co? - kontynuował stanowczo, wpatrując się jej prosto w oczy, przygotowując się na to, że Winters w końcu pęknie i wyśpiewa mu całą prawdę, ale...

Ale nie. Wysłuchała go, odwzajemniła pocałunek… Tym razem jednak nie próbowała go urobić - chyba. Wypowiedziała jego imię, przytuliła się… postawił ją na ziemi… Serce dalej biło mu jak szalone, no bo dalej nie dowiedział się niczego konkretnego i ładnie pachniała... Ale… Anyways… Czy ona… Czy ona właśnie zamiast się wyspowiadać, kazała mu poczekać? WTF? Wyciągnęła telefon i po prostu do kogoś zadzwoniła, jak gdyby nigdy nic?! No świetnie, wybrała sobie najbardziej odjazdowy moment na towarzyskie pogawędki w środku ich pierwszego kryzysu, lol. Patrzył na nią ze zmarszczonymi brwiami, a w środku znowu zaczynał się gotować - czy naprawdę istniało teraz coś ważniejszego niż to, że powinna przyznać się do… tego czegoś, co cokolwiek robiła za jego plecami? Już miał się odezwać i jakoś to skomentować, kiedy nagle skończyła rozmawiać, odwróciła się na pięcie i bez słowa pociągnęła go w stronę metra. I JESZCZE ZACZĘŁA ZASYPYWAĆ GO OSKARŻENIAMI?! Ona jego?! - Ja jestem niemożliwy? Mogłaś nie wyłączać lokalizacji i iść do kosmetyczki lub dentysty, jak normalna kobieta, która nie ma SEKRETÓW przed swoim partnerem - zaoponował z wyrzutem, posłusznie idąc za nią na stację, bo wciąż nie miał serca zostawić jej samej, mimo że najchętniej odwróciłby się na pięcie i poszedł do domu. W ogóle nie chciała z nim współpracować. Przyznać też się nie chciała, ale podróżować metrem dwa przystanki to już miała ochotę! - Dobrze, idę - rzucił do niej naburmuszony, gdy wsiadali już do wagonu. Był zbyt zły na całokształt tej sytuacji, żeby robić dobrą minę do złej gry, ech.

Gdy wysiedli z metra i zaczęli iść w stronę Greektown, nie wytrzymał. - August… wiesz, w jakiej sytuacji obecnie jesteśmy, na niespodzianki jeszcze przyjdzie pora, chcę spędzić z tobą całe życie, a nie miesiąc - powiedział, a w jego głosie znów mogła wyczuć żal. No i szedł obok niej, ramię w ramię… Aż powiedziała, że nie lubiła tego, że tak dobrze ją znał. Och. - Jasne - parsknął o wiele za szybko. Niby wiedział, że nie miała na myśli nic złego, ale… przecież właśnie dlatego podjęli decyzję, żeby spróbować stworzyć razem związek, bo znali się od podstawówki i byli dla siebie nawzajem jak łyse konie. Była jego ride and die. A zamiast ride, dostawał teraz tylko i wyłącznie die. Na dodatek był zirytowany, zraniony i ni chuja nie miał pojęcia, dokąd go wlokła, więc to tylko potęgowało jego zły nastrój.

Kilka minut później stanęli przed jakimś obskurnym budynkiem, a August jak sarenka podbiegła do jakiegoś obcego samochodu. Alex automatycznie zrobił krok do przodu z rozdziawioną buzią, mimo że kazała mu zostać na miejscu; jego wzrok padł na chłopa siedzącego za kierownicą i… O ludzie, jak on wyglądał, jak jakiś bandzior. O kurwa. August zaczęła kręcić z innym typem, narobiła sobie długów, założyła lewy biznes czy…? O rany boskie. Wplątała się w narkotyki. JAK NIC WPLĄTAŁA SIĘ W NARKOTYKI! DLATEGO WYŁĄCZYŁA LOKALIZACJĘ! Jednak… O Jezu, jednak nie, bo zamiast paczek z kokainą, odebrała z rąk faceta zwykły pęk kluczy. PĘK KLUCZY DO DZIUPLI NARKOTYKOWEJ. Ja pierdolę, kurwa jego mać. Alex zacisnął szczękę i ponownie zmierzył Dust chmurnym spojrzeniem, gdy wróciła do niego z uśmiechem na ustach; nie miał wyjścia. Musiał jej zaufać. Poza tym… gdzieś głęboko w sercu wciąż wierzył, że to wszystko miało jakiś sens, mimo że jeszcze tego sensu nie widział, niestety. Niechętnie pozwolił swojej dziewczynie ująć się za dłoń i zaprowadzić do bramy garażowej.

Jak nic, będzie tam dziupla z dragami. Był o tym w stu procentach przekonany.

August nacisnęła przycisk, brama zazgrzytała i powoli uniosła się do góry. Weszli do środka i… żadnych dilerów? Żadnych trupów? Żadnego nielegalnego towaru? Okej. Pomieszczenie było puste, nie licząc dwóch marnych żaówek wiszących na kablach z sufitu; pusto, ciemno… Trochę śmierdząco, pewnie od wilgoci. Rozejrzał się wokół siebie z głupią miną, kompletnie zdezorientowany; po co go tutaj przyprowadziła? Zagadka pozostawała nierozwiązana. Mhm. Spojrzał na August pytająco, a ona... podeszła do niego powoli, objęła go w pasie i wtuliła twarz w jego klatkę piersiową. Aha? I tyle?


"Surprise? Stoisz właśnie w swojej siłowni, Ducky. Takiej, o jakiej kiedyś marzyłeś."

Spojrzał na czubek jej głowy, bo jej twarzy, niestety, nie widział, tak mocno się w niego wtuliła. Okej. Styki w jego głowie przestały się stykać. Mózg odmówił posłuszeństwa. ŻE CO ONA DO NIEGO POWIEDZIAŁA WŁAŚNIE? - Hmm… że co? - wykrztusił, bo słowa Dust brzmiały jak jakaś abstrakcja. Jak żart. Jak… fragment standupu albo programu z ukrytą kamerą. Przeciągnął wzrokiem po suficie, odpadającym tynku, pustych ścianach; a potem przeniósł wzrok z powrotem na Winters. Odsunął ją od siebie na długość ramion i zaczął wpatrywać się w jej twarz z oczami wielkimi ze zdziwienia. I oszołomienia. I niedowierzania. Matko Boska, zjarała się. - Co? - powtórzył głośniej, bo… nie było go stać na nic innego, po prostu odebrało mu mowę. Myśl o tym, że August mogłaby zainwestować w jego własną siłownię, była… abstrakcyjna. Absurdalna. Niewiarygodna. Nie uwierzył jej.

Biznes narkotykowy brzmiał teraz o wiele bardziej wiarygodnie.

your love is my turning page