[Lucien Spencer]

outfit

Niespokojne czasy w mieście spowodowane zbyt długo trwającą już awarią prądu zaczynały Lucienowi porządnie doskwierać. Mimo częściowego powrotu do normalności w niektórych dzielnicach wciąż można było napotkać problemy związane choćby z sygnalizacją świetlną.
Za każdym razem, kiedy Spencer wyjeżdżał na drogę, wspinał się na wyżyny cierpliwości i wyostrzał swoją czujność względem innych poruszających się po ulicach, spośród których część najprawdopodobniej znalazła swoje prawo jazdy w chipsach. Nadal nie potrafił zrozumieć, czemu ludzie jeździli na pamięć, uważając znaki jedynie za sugestie, przez co teraz, w tym chaosie, o płynności jazdy po mieście można było wyłącznie pomarzyć.
Niemniej, jedynym sposobem na wyrwanie się od dość monotonnej codzienności było wsiądnięcie w auto i pokonanie kilku dzielnic, by znaleźć trochę spokoju i wytchnienia.
Zoya i Lucien zdecydowanie tego potrzebowali.
Do przystani wybrali się rankiem. Z koszem jedzenia wsiedli na łódź i pożeglowali do miejsca, które odwiedzili w sierpniu. Tym razem podziwiali widoki w towarzystwie wyłącznie szumu fal i fruwających nad nimi mew. Mimo chłodniejszej pory urządzili sobie piknik na kadłubie. Wśród śmiechów i rozmów o wszystkim i niczym udało im się zapomnieć o troskach pozostawionych na brzegu. Gdzieś w trakcie przenieśli się do kajuty, w której wzniósł się nieposkromiony żar ich uczuć.
Ten dzień pozostawił po sobie lekkość i spokój, które przełożyły się na jego samopoczucie w trakcie drogi powrotnej. Z dłonią pozostawioną na udzie Zoi przemierzał kolejne ulice, które wraz z nastającym zmierzchem z wolna zaczynały pogrążać się w mroku.
— To jaką pierwszą rzecz zrobisz, jak już skończy się ten chaos? — uniósł wysoko brew, szczerze zaciekawiony jej odpowiedzią. Naprawdę chciał wiedzieć, jakie pragnienia skrywała jej śliczna główka.

Zoya Weasley

[Zoya Weasley]

ubranko

Na szczęście nie musiała prowadzić. Przy wątpliwych umiejętnościach Zoyki byłaby to prawdziwa katorga, dlatego na co dzień albo polegała na Lucienie albo korzystała z komunikacji miejskiej. Tylko od czasu do czasu podskoczyła gdzieś z ojcem albo Rowanem.
Blackout był okropnym okresem i miała szczerą nadzieję, że lada dzień dobiegnie końca. Ilekroć wychodziła na zewnątrz, towarzyszyła jej cała gama osobliwych uczuć. Nic więc dziwnego, że niezmiernie ucieszyła się, kiedy po tylu monotonnych dniach spędzonych w domu wreszcie zdecydowali się wyjść w celach rekreacyjnych, a nie wyłącznie formalnych czy zaopatrzeniowych.
Łódź Luciena przywołała u Zoi wiele wspomnień i skłoniła ją do głębszej analizy. Było to jedno z pierwszych miejsc, w których musieli zmierzyć się z konsekwencjami własnych decyzji i pokrętnych wyborów, ostatecznie stawiając budowanie relacji ponad wszystko inne.
Już w samochodzie siedziała zwrócona całym bokiem w stronę Luciena i przez większość drogi przyglądała się jego profilowi. Od czasu do czasu delikatnie masowała dłoń, którą trzymał na jej udzie, a niekiedy w czułym geście przesunęła palcami po jego policzku.
Znowu było miło.
— Hmm... — Zastanowiła się przez chwilę. Mimowolnie przeniosła wzrok na drogę, aby zaraz ponownie spojrzeć na mężczyznę. — Pójdę na imprezę i porządnie się napiję — oznajmiła całkiem poważnie, po czym potaknęła głową sama sobie.
Nie chodziło o to, że źle czuła się w domu, ale nie zamierzała ukrywać, że tęskniła już za normalnością; za swobodnymi wyjściami ze znajomymi, imprezami z Adeline i możliwością rozejrzenia się za nową pracą. W czasie Blackoutu udało jej się znaleźć niewiele ofert i to w dodatku miernych. Do tego dochodziła jeszcze kwestia przeprowadzki. Kilka dni wcześniej Rowan poinformował Zoyę, że do jego współlokatora miała wprowadzić się narzeczona, co oznaczało, że musiała rozejrzeć się za nowym lokum.
— A ty? — odbiła pytanie. Akurat zatrzymali się na skrzyżowaniu, aby przepuścić pieszego. — Co zrobisz, kiedy skończy się Blackout? — Też była ciekawa co zamierzał, gdy wreszcie wróci ta upragniona normalność.

Lucien Spencer

[Lucien Spencer]

Jej odpowiedź go zaskoczyła, na co uniósł wysoko brwi. W następnej chwili je ściągnął i ukradkiem zerknął na Zoyę znad drogi.
— Hmm… słyszałem, czym to się może skończyć — przytaknął jej spokojnym tonem. — Liczysz na jakiegoś typa w ciemnej alejce? — Wyprostował się demonstracyjnie na fotelu, a jego usta rozszerzyły się w zawadiackim uśmiechu.
Przez myśl przemknęło mu pytanie, czy pomyślała o jego towarzystwie, ale zaraz upomniał się, że było to nierozsądne pod zbyt wieloma względami. Przede wszystkim to, że teraz spędzali ze sobą tak wiele czasu, wcale nie oznaczało, że tak będzie zawsze. Zoya miała innych znajomych oraz życie, na które nie miał większego wpływu. To, czy chciała jego obecności na takiej imprezie, było zbyt śmiałą tezą, którą postanowił zepchnąć w najgłębszy zakamarek swojej świadomości.
Na pytanie w zamian ułożył usta w dziubek i zastanowił się poważnie, instynktownie wodząc spojrzeniem po nastolatku przechodzącym przez pasy przed jego maską.
— Gran Turismo. Przez cały dzień. Może nawet zorganizuję jakiś stream z chłopakami — odwrócił głowę w jej stronę, zaciekawiony jej reakcją.
Był wręcz przekonany, że ją tym rozbawi, bo całodniowe granie na konsoli po blackoucie? Dla niej może nie było to szczególnym marzeniem, ale trzy czy cztery tygodnie z problemami z prądem sprawiały, że trochę tęsknił za swoją codziennością. Ta z Zoyą nie była zła, ale… ile można było grać w monopoly. Potrzebował trochę większej adrenaliny, którą mogły mu dać wyścigi. Nawet, jeśli przebiegały wyłącznie na ekranie.
I wtedy zobaczył, jak na pasie obok rozpędzony srebrny suv wjeżdża na skrzyżowanie przed nimi, prosto w drugie, jadące z pierwszeństwem auto. Głośny huk i skrzypienie wyginanej blachy rozniosło się po całej okolicy, zagłuszając grającą cicho w radiu muzykę i sprawiając, że Lucien na moment wstrzymał powietrze.
Patrzył w osłupieniu na dziejącą się na ich oczach w ułamkach sekund scenę grozy. Impet uderzenia wyrzucił czarną hondę na przydrożny mur, aż oba samochody na moment przystanęły. Już z daleka dało się zobaczyć zakrwawionego, oszołomionego poszkodowanego, ale srebrny chevrolet nagle drgnął. Błysk świateł wstecznych i pisk opon oznaczały jedno.
On ucieknie.
— Zostań i zadzwoń po pomoc — polecił z przyspieszonym tętnem i wyłączył blokadę drzwi, posyłając dziewczynie znaczące spojrzenie.

Zoya Weasley

[Zoya Weasley]

— Najlepsza dupa w mieście siedzi już obok mnie. — Zaśmiała się na dźwięk własnego, cringowego tekstu i nawet na moment przysłoniła usta dłonią. — Nie muszę już wchodzić do tych ciemnych alejek — odpowiedziała już bardziej poważnie, choć wciąż na ustach Zoi widniał figlarny uśmiech.
Nie przyszło jej do głowy, aby zapytać Luciena, czy chciałby pójść z nią na imprezę, bo doskonale wiedziała, że nie mógł. Chyba podświadomie wolała uniknąć niezręcznej chwili, w której musiałby odmówić, a ona udawałaby, że wcale nie była rozczarowana. Tak było po prostu łatwiej.
Nie obserwowała drogi. Całą uwagę skupiła na Lucienie, który przez kilka sekund intensywnie zastanawiał się nad odpowiedzią. Sposób, w jaki uroczo ułożył usta w dziubek, odrobinę ją rozczulił. Niezmiennie lubiła te wszystkie, niepozorne gesty.
W końcu skinęła głową, słysząc o grze. Z jednej strony niezbyt pasowało to Zoi do wizerunku Luciena Spencera. Z drugiej formuła DTM do czegoś zobowiązywała, więc potrafiła zrozumieć wybór mężczyzny. Ostatecznie znów się roześmiała i przytaknęła z wyraźną aprobatą.
I niespodziewanie Zoya aż podskoczyła na siedzeniu, kiedy huk zagłuszył ich spokojną i miłą atmosferę. Przez ułamek sekundy nie potrafiła zrozumieć, co właściwie zobaczyła. Jej wzrok natychmiast powędrował w stronę roztrzaskanych pojazdów, a widok samochodu wbitego w przydrożny mur sprawił, że poczuła ból żołądka.
Zaniepokojona jeszcze bardziej drgnęła, kiedy suv nagle ruszył. Zoya natychmiast odwróciła głowę w strone Luciena, a jej dłoń instynktownie odnalazła jego rękę.
— Luu... — zaczęła, ale nie dokończyła. W pierwszej chwili słysząc słowa meżczyzny, spojrzała na niego z niedowierzaniem. Nawet chciała zaprotestować, ale kiedy ponownie przesunęła wzrok na pojazd i znajdajacą się w nim zakrwawioną osobę, szybko otrząsnęła się z szoku. Bała się, ale pomimo tego potaknęła. — Uważaj na siebie. Proszę, Lucien — wydusiła i niechętnie wypuściła jego rękę, po czym pośpiesznie wyszła z pojazdu.
Biegnąc w stronę roztrzaskanej Hondy, wyciągnęła telefon z torebki. Palce tak bardzo jej drżały, że za pierwszym razem nie udało jej się poprawnie wybrać numeru. Potrzebowała kilku głębszych wdechów, zanim spróbowała ponownie. W końcu przyłożyła urządzenie do ucha, a po paru sygnałach w słuchawce odezwał się dyspozytor.

Lucien Spencer

[Lucien Spencer]

Zawtórował jej śmiechem, słysząc ten nietuzinkowy komplement.
— Zna swoje miejsce — odparł, wciąż wyraźnie rozbawiony, zupełnie nie przejmując się tym, że podchwycił jej żart w równie niedorzecznym tonie. A potem uśmiechnął się szerzej, czując, jak pod wpływem jej następnego wyznania rozlewa się po nim ciepło.
Zasady, które ustalili w Huntsville, wydawały się bardzo proste i łatwe do wykonania, niemniej poczucie, że nie musiała już szukać wrażeń w ciemnych alejkach, dawało mu niewysłowioną przyjemność. Nawet, jeśli jej wyznanie nie kryło w sobie drugiego dna, przyjął je sobie do serca. Na ten moment tyle w zupełności mu wystarczyło.
Zarejestrował chwilę, w której dziewczyna podskoczyła na fotelu, gdy doszło do wypadku. Czuł jej nagły przestrach, który palił go także w jego własnych żyłach. Gdy instynktownie odnalazła jego rękę, zacisnął na niej swoje palce. W ciągu ułamku sekund wydarzyło się tak wiele, a jednocześnie nie było więcej czasu do namysłu.
Musiał działać. I to szybko.
Na jej prośbę o to, by uważał, skinął głową i uniósł nieznacznie kącik ust. Martwił się tym, że zostawiał ją samą, ale jeśli chciał złapać uciekiniera, nie miał wyjścia. Nie tak dawno uratowała psa od pewnej śmierci, była o wiele dzielniejsza i odważniejsza, niż jej sie zdawało.
— Ty również, Zoyu — odpowiedział jej i puścił rękę. Jeszcze zanim trzasnęła drzwiami, ruszył z piskiem opon w pogoń.
Srebrny suv gnał przed nim chaotycznie, a dostrzegłszy, że ktoś go ściga, przyspieszył jeszcze bardziej, przemykając między innymi samochodami. To wymagało od Luciena ogromnego refleksu, ale mężczyzna miał w tym pewną wprawę. Co prawda, nigdy nie ścigał się w ruchu ulicznym, który bywał bardzo nieprzewidywalny, ale był naprawdę wprawnym, bardzo spostrzegawczym kierowcą i wierzył w możliwości swoje oraz turkusowego Mercedesa.
Adrenalina krążyła w jego żyłach, podtrzymując w nim wysokie ciśnienie, ale skupił się na brawurowym slalomie między autami. Pościg spowodował na drodze trochę chaosu, a on mijał kolejne pojazdy, nie dbając o ich trąbienie.
Po następnym skrzyżowaniu, które przeciął na czerwonym, ledwo przeciskając się przed ruszającymi autami, w końcu udało mu się zrównać z suvem. Przy kierownicy siedział jakiś na oko trochę młodszy od niego chłopak, który spanikowany, próbował go za wszelką cenę wyprzedzić i wystraszyć go zderzeniem z boku przez gwałtowne skręcanie kierownicą. Lucien natomiast zachował opanowanie i nie zjechał z drogi, gestykulując, żeby zjechał na pobocze, na co ten ostatecznie przywalił w jego bok.

Zoya Weasley

[Zoya Weasley]

Zoya tak bardzo nie chciała, aby Lucien zostawiał ją samą pośrodku tego całego chaosu, a jednocześnie tak irracjonalnie pragnęła, aby sprawcy wypadku nie uszło to na sucho, że przez krótką chwilę trwała w osobliwym zawieszeniu. Ostatecznie jednak, chyba nawet wspólnie, podjęli najlepszą z możliwych decyzji i rozdzielili się. Oczywiście, zgodnie ze swoimi możliwościami. Lucien był zawodowym kierowcą, a to oznaczało, że miał realne szzanse na dogonienie uciekającego sprawcy. Ona natomiast musiała zająć się poszkodowanym.
Mocno przyciskała telefon do ucha, a kiedy po drugiej stronie odezwał się dyspozytor, natychmiast zaczęła wyrzucać z siebie wszystkie niezbędne informacje. Starała się mówić spokojnie i możliwie racjonalnie, jednak na różnych etapach rozmowy głos zaczynał jej się łamać. Mimo narastającego zdenerwowania uważnie słuchała poleceń i starała się postępować zgodnie z każdą kolejną instrukcją.
Poproszono ją o dokładną lokalizację zdarzenia, więc rozejrzała się gorączkowo po okolicy, szukając nazwy ulicy lub jakiegokolwiek charakterystycznego punktu. Była w takim szoku i przerażniu, że nawet nie wiedziała, gdzie się znajdowali. Potem, stojąc już przed roztrzaskaną szybą od strony kierowcy, jednocześnie odpowiadała na pytania i włączywszy głośnomówiący, położyła telefon na dachu.
— Tak, oddycha. Jest przytomny, ale chyba nie do końca wie, co się stało. Ma też... ma strasznie rozciętą skroń i podbite oko. Jest dużo krwi. Naprawdę. Dużo — streściła, po czym spróbowała nawiązać kontakt wzrokowy z poszkodowanym i na tyle, na ile to możliwe wykrzesała z siebie łagodny usmiech. — W-wszystko będzie dobrze — powiedziała.
Po chwili usłyszała dodatkowe instrukcje, aby nie pozwoliła rannemu się poruszać, anbi tym bardziej, o zgrozo, wychodzić z samochodu. Zoya miała pozostać przy nim, obserwować stan i natychmiast zgłosić, jeżeli straciłby przytomność lub zaczął mieć jakiekolwiek problemy.
Po tym ponownie skupiła całą uwagę na kierowcy. Zdecydowała się ostrożnie otworzyć drzwi i kucnęła obok. Krew, spływająca z łuku brwioweo, wydawała się coraz mocniej brudzić jego twarz, a wokół prawego oka rozlał sie okropny siniak.
— Jak się pan nazywa? — zapytała. Chciała utrzymać jego uwagę, ale mężczyzna niespecjalnie reagował. Jęczał żałośnie i chyba z trudem utrzymywał otwarte powieki, podczas gdy jego spojrzenie zdawało się błądzić gdzieś ponad jej ramieniem.
Zoya poczuła nieprzyjemny skurcz żołądka. Żółć momentalnie podeszła jej do gardła, gdy zdała sobie sprawę, jak wolno płynął czas, w którym oczekiwali przybycia tej cholernej karetki. Nie wiedziała, co powinna zrobić, dlatego w pewnym momencie po prostu ostrożnie wyciągnęła rękę i ujęła jego dłoń.
— Zaraz przyjedzie pomoc. Wszystko będzie dobrze — powtórzyła, równocześnie drżąc z nerwów.

Lucien Spencer

[Lucien Spencer]

Lucien pod wpływem siły uderzenia zachwiał się ciałem lekko w bok, ale trzymał kierownicę dość stabilnie, by wytrzymać atak. Ułamek sekundy później wyprostował się na fotelu i wbił palce mocniej w kierownicę.
W tym samym czasie zacisnął mocno usta. Zabolało. Zabolało go to obtarcie w bok auta, chyba bardziej, niż samo auto, które z taką zawziętością bynajmniej nie miało zamiaru ustąpić drugiemu kierowcy. Gabaryty jego Mercedesa oraz pickupa na pierwszy rzut oka zdawały się być podobne, a więc oboje mieli równe szanse. W dodatku Spencer wciąż panował nad własnym autem, nie pozwalając mężczyźnie wytrącić się z jazdy.
Na torze nigdy nie musiał walczyć ze swoimi rywalami, przepychając się wzdłuż asfaltu o miejsce. Miał doświadczenie w jeździe koło w koło, ale zwykle była to gra fair play. Teraz musiał szybko dostosować się do nowych okoliczności. I ruchu ulicznego.
Widząc przed sobą jadący z o wiele mniejszą prędkością samochód, w końcu na chwilę musiał ustąpić. Niemal w ostatniej chwili odskoczył autem na przeciwległy pas, przez kilka sekund jadąc pod prąd, aż gwałtownym ruchem wrócił z powrotem na swój.
W międzyczasie gorączkowo zastanawiał się, j a k zmusić napastnika do zatrzymania się.
Wtedy z daleka dostrzegł na pasie uciekiniera stojący kontener oznaczony znakami ostrzegawczymi, by go ominąć i nagle poczuł przypływ adrenaliny. Miał szansę.
Bez chwili namysłu zrównał się z Chevroletem, by zamknąć mu drogę ucieczki.
— Zatrzymaj się! — krzyknął jeszcze, ale wystarczyło te kilka sekund wahania i przerażenie w oczach mężczyzny, który zbyt późno nacisnął hamulec.
A potem usłyszał kolejny huk. Sam Lucien zatrzymał się z piskiem opon kilka metrów dalej, pospiesznie szarpnął za klamkę Mercedesa i wypadł z auta, zostawiając otwarte drzwi.
Dopadłszy do pickupa, szybko dokonał analizy sytuacji. Samochód wbił się przodem w kontener i częściowo został zgnieciony, a sam nieznajomy w oszołomieniu, prawdopodobnie od uderzenia nosem w kierownicę, kręcił głową, próbując odzyskać kontrolę nad rzeczywistością.
Lucien bez zastanowienia otworzył do niego drzwi i wyciągnął go z auta.
— Zachciało ci się szarżowania — warknął do niego i uchylił się przed nieudolnym ciosem chłystka, ostatecznie blokując jego ruchy i przyciskając do maski.
— Zadzwoń na policję. To uciekinier z miejsca wypadku — rzucił zaraz do faceta, który z pewnym przestrachem pomieszanym z ciekawością wychynął z auta, które zatrzymało się tuż obok.

Zoya Weasley

[Zoya Weasley]

Zoya przez kolejne kilka albo nawet kilkanaście minut siedziała w kuckach przy rannym kierowcy. Opowiadając mu najróżniejsze farmazony, próbowała utrzymać go przytomnego. W przypływie zdenerwowania zaczęła mówić o koniach i malowniczych krajobrazach Huntsville; snuła anegdotki o sąsiadach i swojskich wyrobach, wspominała o własnych krwistoczerwonych jabłkach, którymi nie pogardziłaby nawet Królewna Śnieżka oraz o słodkich gruszkach.
Zapewniła również mężczyznę, że jej chłopak na pewno złapie tego b y d l a k a, który tak go urządził. Kiedy nieznajomy odrobinę oprzytomniał, w końcu sam się przedstawił i niemal ze łzami w oczach, z coraz bardziej rozlewającym się wokół oka siniakiem, wyznał, że w domu czekała na niego żona z dwójką dzieci; i że jest przerażony.
Jego strach chwycił Zoyę za serce, więc naprawdę intensywnie zacisnęła palce na jego dłoni. I dalej na przemian opowiadała mu o wszystkim i o niczym, starając się pocieszać go za każdym razem, gdy mężczyznę dopadało większe załamanie.
W oddali w końcu rozległ się dźwięk syreny. Zoya odetchnęła z ulgą, kiedy na miejscu pojawiła się karetka. Ratownicy natychmiast przejęli rannego, więc mogła pozwolić swoim wszystkim skrajnym emocjom wyjść na powierzchnie. Zmęczona i przytłoczona wydarzeniami, usiadła na krawężniku, jednocześnie wciąż bacznie obserwując poczynania medyków. Dopiero wtedy dotarło do niej, jak bardzo była spięta.
Po odjeździe karetki jeszcze przez chwilę siedziała w oszołomieniu i próbowała zebrać myśli. I niespodziewanie gwałtownie drgnęła, po czym poderwała się do pionu. Spróbowała dodzwonić się do Luciena, ale niestety, pomimo pięciu prób nikt nie odebrał. Mimowolnie serce podeszło jej do gardła, a w brzuchu poczuła nieprzyjemny, potężny skurcz. Prędko dopowiedziała sobie, że brak odzewu Spencera musiał świadczyć o czymś złym; o komplikacjach, których najwyraźniej sam nie przewidział.

Lucien Spencer