[Alexis Chamberlain]

#3
Robbie Cole

Po raz kolejny przewróciła oczami, słysząc następną historię o byłej partnerce mężczyzny siedzącego na przeciwko, odliczając czas do końca tego spotkania. Chrisa poznała na aplikacji randkowej, zrobił na niej naprawdę pozytywne wrażenie i pisało im się naprawdę dobrze. Dlatego w końcu po jakiś dwóch tygodniach znajomości, postanowili się spotkać. I na żywo cały czar prysł. I to nie tak, że ją oszukał i w rzeczywistości nie wyglądał tak dobrze jak na zdjęciach - przeciwnie! Wyglądał bardzo dobrze, ubrał się elegancko, przyjechał po nią samochodem, odbierając ją spod bloku i zawiózł do dobrze wyglądającej restauracji. Tak, pierwsze wrażenie zrobił pozytywnie. Niestety, trwało to niedługo, bo już po zamówieniu butelki wina i dań głównych, zaczął te swoje gadki - że jest kobietą idealną, że stworzona została specjalnie dla niego, że są sobie przeznaczeni i nie wyobrażał sobie już życia bez niej. Wiadomo, były to słowa które każda kobieta chciała usłyszeć, ale nie po dwóch tygodniach znajomości i dziesięciu minutach pierwszego spotkania, do cholery! W pewnym momencie nawet zaczął poruszać kwestie posiadania dzieci, przez co o mało nie zakrztusiła się winem. Oczywiście na każde jej zwrócenie uwagi, że to chyba trochę za szybko, zbywał ją, że on wszystko rozumie, ale on poczeka, aż do tego dojrzeje. Poważnie? Zdecydowanie brakowało jej asertywności i jaj żeby po prostu wstać i po prostu wyjść. Zamiast tego dotarła do momentu, gdy mężczyzna zaczął historię o tym, dlaczego poprzednie związki były nie udane. Oczywiście wszystkie skończyły się nie z jego winy, a przez zachowanie partnerek. Zero zaskoczenia.
Zerknęła na zegarek, nie siląc się wcale na dyskrecję, po czym spojrzeniem zaczęła szukać po sali ratunku kelnerki. Chris chyba nawet tego nie zauważył, zbyt zaangażowany w opowiadaniu, jak to kolejna jego eks miała nerwicę natręctw i manie kontroli, robiąc mu aferę o głupią skarpetkę na podłodze. Na szczęście, kelnerka zjawiła się po chwili. Szkoda, że totalnie nie wyłapała tego błagalnego spojrzenia Lexi i chyba uznała ich za szczęśliwą parę, proponując im jeszcze deser. I oczywiście mężczyzna już chciał się zgodzić, ale Alexis wtrąciła się stanowczo.
– Nie, nie, nie, wystarczy mi już na dzisiaj, dziękuję. – na szczęście nie próbował nakłaniać jej dłużej i po prostu odpuścił. Nie odpuścił jednak, gdy zaproponowała podzielenia rachunku na pół. Wolałaby zapłacić za siebie, niż potem wysłuchiwać, że go tylko naciągnęła na obiad i porzuciła (tak, to też już przerabiała). Nie miała jednak siły się z nim kłócić, więc pozwoliła mu zapłacić i wstała od stołu w pośpiechu ubierając się do wyjścia. Naturalnie po opuszczeniu restauracji próbował nakłonić ją na jakiś spacer (a potem pewnie próbowałby zaciągnąć ją do siebie, takich typów też już przerabiała... Niby tacy dżentelmeni, a chcieliby tylko jednego). Udało jej się ostatecznie jednak wywinąć i od spaceru i od podwózki do domu, wmawiając mu, że ma tu niedaleko coś do załatwienia. A gdy tylko udało jej się zniknąć z jego pola widzenia, w jakiejś bocznej uliczce, wyciągnęła telefon i wybrała numer do nikogo innego jak oczywiście Robbiego.
–Wyślę Ci pinezkę, przyjedziesz po mnie prooooszę? – wyrzuciła z siebie, gdy tylko usłyszała jego głos. Bez żadnego cześć, czy jakiekolwiek innego zbędnego powitania. I albo brzmiała na mega zdesperowaną, albo kochał ją tak bardzo, bo zgodził się bez większych pytań.
– Dlaczego faceci są tacy beznadziejni? – rzuciła, rzucając się na fotel pasażera, gdy w końcu pod nią podjechał. Szybko się jednak zreflektowała i spojrzała na mężczyznę przepraszająco – Bez obrazy – dodała, wzruszając ramionami. No o nim złego słowa powiedzieć nie mogła! Był jej najlepszym przyjacielem i mogła na niego liczyć cokolwiek by się nie działo. Co właśnie pokazywał chociażby takimi przysługami jak dzisiaj. Bo przecież mógł jej kazać spadać na drzewo i sobie zadzwonić po taxi, która zawiozłaby ją do domu. Ale to nie o to chodziło! Przecież taksówkarzowi by się nie mogła wygadać o swojej kolejnej nieudanej randce.
Bo tak, te jej próby znalezienia idealnego kandydata na partnera trwały już jakiś czas. Nie była to jej pierwsza nieudana randka z maplindera. I po dzisiejszej randce zauważyła, że te jej poszukiwania to zaczęły być chyba troszkę desperackie już. No była dziewczyna wyposzczona już, po prostu!
– W czym Ci przeszkodziłam? – zapytała, bo na pewno coś tam robił, zanim do niego zadzwoniła i chciała wybadać, czy było to coś ważnego. I jak dużo czasu mogła mu jeszcze tyłek pozawracać, zanim każe jej spadać do siebie. – Mam nadzieję, że nie w urabianiu jakiejś panienki, bo zacznę być zazdrosna o to, że masz lepsze życie łóżkowe niż ja – dodała krzywiąc się pod nosem. Tak, mówiła co jej ślina na język przyniosła, ale trzeba pamiętać, że do obiadu jakieś dwa kieliszki wina wypiła, a jej słabiutkiej do alkoholu głowie wystarczyło, by już była conajmniej podpita.

[Robbie Cole]

- Dobry wieczór Tobie też, moja piękna! - odpowiedział na ten, jakże miły komplement odnośnie jego płci.
Uśmiechnął się pod nosem, włączając się do ruchu swoim wielkim Discovery.
- None taken... - odpowiedział, dyskretnie rzucając okiem na przyjaciółkę i jej strój.
Hmmm... Obcisła sukienka. Ktoś tutaj chciał zrobić wrażenie.
- Może rozpraszał go Twój dekolt. - zasugerował, samemu lekko unosząc ramiona.
Tak naprawdę to mogło być mnóstwo powodów, przez które faceci są beznadziejni. Włącznie z nierozsądnie ustawionymi wymaganiami, które nazywało się standardami. Natomiast rynek randkowy w dwudziestym pierwszym wieku był trudny zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. Robbie już dawno zaprzestał szukania drugiej połówki. W latach młodości skupiał się całkowicie na swojej grze i pięciu się po szczeblach drabiny, która prowadziła go do pierwszego składu Toronto Blue Jays. Przełom swoich dwudziestych i trzydziestych lat spędził na odbudowywaniu swojego zdrowia i ciężkiej pracy, by znów od zera dojść do pozycji trenera tej samej drużyny. W jego życiu po prostu nie było przestrzeni na związki, dramaty, dzielenie czasu i przestrzeni. Co wcale nie oznaczało, że mu tych rzeczy nie brakowało.
- Nie, mała, wygląda na to, że nie mam bardziej bujnego życia erotycznego niż Ty... - zachichotał pod nosem.
Jak jeszcze był zawodnikiem, to oczywiście trafiały się przygody albo krótkie romanse, głównie z cheerleaderkami zespołu, ale z wiekiem i coraz poważniejszymi stanowiskami doszedł do wniosku, że powinien być wzorem dla swoich zawodników. A romans trenera z cheerleaderką był raczej słabym wzorem do naśladowania. Szczególnie jeśli było się bardzo świeżym w tym miejscu i dopiero budowało się swoją drużynę. Tutaj zdecydowanie przydałby się jakiś czysty, dyskretny układ z dziewczyną, która sama jest na tyle zajęta, by nie potrzebować jego uwagi na stałe.
- Ale miło dla odmiany być obiektem zazdrości, niż zazdrościć. - dodał, czujnie przyglądając się Lexie, kiedy zatrzymali się na światłach.
Była rozkosznie pijaniuteńka. Dobrze, że zadzwoniła do niego. Cholera wie, co mogłoby się stać w taksówce, w której coraz częściej jeździły podejrzane typy.
- Aż tak było źle? Musiał Ci się podobać, skoro tak się wystroiłaś... - zauważył.
Najwyraźniej u facetów było podobnie jak u dziewczyn. Wygląd nie zawsze szedł w parze z chemią i połączeniem intelektualnym. Można tak to nazwać?
- Jakbyś mi wysłała wcześniej wiadomość, to mógłbym wparować, zrobić scenę zazdrości, przerzucić Cię przez ramię i wynieść z restauracji! - przy okazji sprzedać klapsa za szlajanie się z byle kim. - Zjadłaś przynajmniej coś dobrego czy jedziemy na burgera? Mam wrażenie, że Ci lekko szumi w głowie?
Alexis Chamberlain