ODPOWIEDZ
29 y/o
For good luck!
171 cm
zaplanuje dla każdego najwspanialsze wesele
Awatar użytkownika
And I know it might sound stupid but for me, I just gotta keep believing and I've heard
Some say you will love me one day and I will wait to get your loving one day
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

002. | outfit

Życie w ostatnim czasie ją nie rozpieszcza. Nieudane spotkanie z ojcem, następnie z bratem, Ambrose’em, przebiegło w podobnym stylu. Chciała się mu wygadać. Miała wrażenie, że są już na takim etapie poprawiania swoich relacji, iż będzie ją chociaż trochę rozumiał. Że… po prostu da się jej wygadać i powie co on o tym sądzi.
Kompletnie nie przypuszczała, iż ostatecznie tak prędko Ambrose przejdzie do ofensywy w kwestii bronienia ojca. Tak też wizytę brata mogła spokojnie zaliczyć do kolejnej serii nietrafionych.
Parę dni nosiła się z tym, co miało miejsce. I tym, że było jej najzwyczajniej w świecie przykro. Szkoda tylko, iż miała jednoczesną świadomość tego, że jej brat oraz ojciec takich przemyśleń nie posiadają, a żaden z nich nie ma jakichś wyrzutów sumienia, bo mogli przyprawić ją o smutek. Od tamtej pory ani jedno, ani drugie nie zdecydowali się skontaktować z Rosemary, a biedaczka nie planowała się narzucać… no i naturalnie, prosić o przeprosiny. Nie jest może osobą, która walczy o swoje własne sprawy, jednakże ma swój honor w tym całym absurdzie tego, jak daje się mężczyznom ze swojej rodziny pomiatać.
Dopiero po pięciu dniach zdecydowała się poszukać kolejnego sposobu na uwolnienie emocji, jakie w niej siedzą po tym wszystkim. Sądziła, iż tym razem będzie to wyglądało kompletnie inaczej. No dobrze, miała taką nadzieję, nie mogła mieć stuprocentowej pewności, nawet jeśli Lysandra znała na tyle, że właściwie powinna mieć tę pewność.
Umówiła się z nim w swoim mieszkaniu, zupełnie jakby to miało pomóc zmienić wspomnienia tego, co działo się w trakcie rozmowy z bratem. Jakby nie patrzeć - mogło to się udać, a Remy znów zdecydowała się coś ugotować, tym razem jednak stawiając na zwykłe spaghetti. Nie miała zbyt wielkich pomysłów, a przede wszystkim dużej ilości czasu, aby postarać się dzisiaj, zarazem nie chcąc przyjmować mężczyzny i niczego mu nie dać do skonsumowania.
Była gotowa z posiłkiem i przebrana po pracy dosłowne na parę minut przed przyjściem Lysandra, a gdy usłyszała dźwięk pukania do drzwi, prędko je otworzyła przybyłemu. — Hej, dzięki że przyszedłeś, nawet jeśli pewnie miałeś swoje plany — w końcu napisała nagle wiadomość koło południ z pytaniem, czy będzie mógł się dzisiaj spotkać; nie zastanawiając się wcześniej czy w ogóle to było grzeczne, aby stawiać go w takiej sytuacji. Dopiero po fakcie ustalenia konkretnej godziny zdała sobie z tego sprawę, nie chcąc go nagle zasypywać dodatkowo przeprosinami. — W ramach rekompensaty zrobiłam spaghetti. — Liczyła, iż przez żołądek trafi do jego zrozumienia oraz wybaczenia… chociaż wolałaby bardziej trafić przysłowiowo w serce, lecz dzisiaj nie było czasu na takie głupoty. — Wiesz, po prostu potrzebowałam się spotkać z kimś… komu mogę powiedzieć, co myślę i czuję. I kto mnie nie osądzi przez pryzmat rodziny i rzekomych obowiązków, jakie względem niej posiadam… — westchnęła, jak tylko po zamknięciu drzwi i przejściu do strefy kuchennej oparła się tyłkiem o meble. — Także mam nadzieję, że jesteś głodny i gotowy na chwilową paplaninę — dodała z cieniem uśmiechu na ustach. — Zanim jednak to, mam dwa szybkie pytania. Ile mam Ci nałożyć i co ostatnio się u Ciebie dzieje?


Lysander Westhall
32 y/o
Welkom in Canada
190 cm
weteran, mechanik samochodowy Scarborough Auto Care
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Po powrocie z frontu Lysander nie szukał usilnie towarzystwa wśród swoich starych znajomych, stroniąc od nich bardziej, niż by sobie tego życzyli. Nie potrafił na nich patrzeć tak, jak jeszcze jakiś czas temu, dostrzegając w twarzach współczucie, którego tak nienawidził. Nie chciał, by traktowano go inaczej tylko dlatego, że trauma zżerała go od środka, a on nie umiał poradzić sobie do konca ze stratą dwójki najlepszych przyjaciół, ciągle obwiniając się o ich śmierć. Chciał, by patrzono na niego jak na każdego innego człowieka wykonującego jakiś prosty zawód - ostatecznie sam przecież został mechanikiem. Przypomnienie przeszłości malujące się na twarzach znajomych nie pomagało mu w żaden sposób w uporaniu się z chaosem.
Bywały jednak osoby, które nie zrażone do niego lgnęły. Mógł zrobić cokolwiek powiedzieć cokolwiek, a one i tak były. Rosemary z całą pewnością do nich należała, pragnąć jego towarzystwa, chociaż nie był już tym samym człowiekiem. Uważał ją przy tym za naprawdę świetną kobietę, a przede wszystkim kogoś, komu nie chciał odmawiać, kiedy potrzebowała jego obecności. Nie musiała nawet specjalnie tłumaczyć, dlaczego chce się spotkać. Jeśli chciała pogadać, mógł posłuchać. Jeśli potrzebowała pomocy, mógł spróbować coś z tym zrobić. A jeśli po prostu chciała posiedzieć w czyimś towarzystwie, również nie widział w tym żadnego problemu.
Kiedy dostał od niej wiadomość, siedział akurat w swoim warsztacie, pochylony nad motocyklem, któremu poświęcał ostatnie kilka godzin. Klientowi zależało, żeby mieć go na jutro, co potwierdził dodatkową dopłatą za priorytetowe potraktowanie jego sprzętu. Odpisał jednak przyjaciółce, że wpadnie do niej wieczorem i wrócił do roboty, chcąc mieć to z głowy. Tak się na tym zafiksował, że niemal zapomniał o wizycie u Rosemary. Poderwał się, zerkając na prawie skończoną naprawę. Brakowało tak niewiele, ale praca będzie musiała poczekać - bywały rzeczy ważniejsze.
Otarł dłonie z resztek smaru, odpisał jej, że będzie, a następnie przekazał zamknięcie warsztatu jednemu z pracowników zapewniając, że odbierze od niego klucze później. Po drodze zatrzymał się jeszcze w sklepie, żeby kupić jakiś alkohol, bo nie wypadało przecież wpadać z pustymi rękami.
- Hej, Remy - przywitał ją z lekkim uśmiechem, przekraczając próg mieszkania. - Nie musisz mi dziękować. Gdybym miał inne plany, powiedziałbym ci wprost. A skoro jestem, to znaczy, że chciałem przyjść - zapewnił i zerknął na nią uważniej, jakby próbował wyłapać coś więcej z jej twarzy. Nie wyglądała na kogoś, kto zaprosił go wyłącznie po to, żeby wspólnie zjeść makaron.
-Spaghetti brzmi jak całkiem uczciwa rekompensata. Pachnie bajecznie - rzucił, unosząc lekko kącik ust. - Chociaż uprzedzam, że jestem po całym dniu pracy, więc możesz mieć problem z powstrzymaniem mnie przed dokładką - zaśmiał się, dopiero teraz zdając sobie sprawę jak cholernie był głodny. - Mi możesz powiedzieć o wszystkim, wiesz przecież - zaznaczył, gdyby jednak nagle dopadły ją jakieś wątpliwości. Lys był ostatnią osobą, która nagle zaczęłaby kogoś osądzać. Nie miał do tego ani głowy ani nawet chęci.
-U mnie? Nic szczególnie ekscytującego. Warsztat, trochę roboty, kilka motocykli, trochę samochodów. Zatrudniłem ostatnio kolejnego pracownika, bo chyba ludzie postanowili psuć auta znacznie częściej - wzruszył ramionami, jakby nie było w tym nic wartego dłuższej opowieści. Taka była jednak prawda. Bo co, ma jej nagle opowiedzieć o swoich dziwnych ekscesach i zbliżeniach z osobami, z którymi nie spodziewał się tego nawet robić? - Poza tym wszystko po staremu. Żyję, nie narzekam, czasem nawet udaje mi się przespać całą noc - wzruszył ramionami siadając przy stole, gdzie czekał na niego posiłek. Cudem się na niego nie rzucił niczym jakiś zwierz.

rosemary sinclair
29 y/o
For good luck!
171 cm
zaplanuje dla każdego najwspanialsze wesele
Awatar użytkownika
And I know it might sound stupid but for me, I just gotta keep believing and I've heard
Some say you will love me one day and I will wait to get your loving one day
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Nie wiedziała czemu, ale oczekiwanie na Lysandra było coraz bardziej nieubłagane i z każdymi kolejnymi minutami czuła się, jakby nie potrafiła zrozumieć, jakim cudem trwa to wieczność. Niemniej gdy ten się już zjawił, wręczając na powitanie butelkę z winem rozpromieniła się kompletnie, zapominając o tym, co dopiero dręczyło ją i nie dawało spokoju. Straciła wcześniejsze troski, zastępując je radością. Sam fakt, że rzeczywiście znalazł dla niej czas, było czymś świetnym, bo ostatnio nie mieli okazji na spotkanie jakiekolwiek, tak teraz tym bardziej była zwyczajnie zadowolona z perspektywy spędzenia trochę wieczoru razem. — Oj no wiem, ale po prostu… no dziękuję — zarumieniła się wręcz po tych słowach i uciekła spojrzeniem na bok, przechodząc do części kuchennej swojego domu, aby zacząć nakładać porcje spaghetti dla obojga, by następnie zająć się winem.
— I dobrze, bo zrobiłam za dużo. Jakbyś nie miał apetytu, to na pewno dostałbyś na wynos — dodała z rozbawieniem, że co by nie następowało, to i tak musiałby przyjąć więcej jedzenia, nie ma że boli. Remy jak już miała sposobność na gotowanie, to podchodziła do tego, jakby przygotowywała posiłek dla jakiegoś mniejszego oddziału wojska, aby każdy był najedzony, syty i szczęśliwy. — Wiem, dlatego tak bardzo zależało mi na dzisiejszym spotkaniu. Minęło parę dni od spotkania z Ambrose’m i dalej nie potrafię sobie przetrawić tego, co się wtedy wydarzyło — w końcu, zakładała że całkowicie inaczej przebiegnie ów spotkanie, a ostatecznie stało się coś kompletnie odmiennego. Zamiast mieć brata, odczuła wrażenie iż w dalszym ciągu traktował ją gorzej. Sądziła, że poprawiły się ich relacje - a w trakcie tego jednego obiadu zrozumiała, iż nie doszło do żadnego progresu pomiędzy nimi.
— Czyli interes się kręci, co? — brakowało żeby dodała, że specjalnie powiedziała kręci, bo to nawiązanie do kół samochodowych… na całe szczęście, nie miała aż tak suchego poczucia humoru, dlatego też jedynie zerknęła na niego przez ramię, gdy zagadnęła w tej sprawie. — Czyli nie ma szans na to, żebym mogła podjechać ze swoim autkiem? Bo ostatnio coś hamulec trze i trochę mnie to martwiło… — nie, żeby też nie wyszło na to, iż wynajdywała sobie specjalnie powodu do spotkań. Oczywiście, że Lysander jest dla niej kimś naprawdę ważnym, niemniej nie była aż taka zdesperowana… chyba. Jeszcze. Sama nie wiedziała. Póki co nie myślała o tym w takich kategoriach, bowiem nie dostrzegała u siebie dziwnych rzeczy, tych z gatunku niepokojących. — Woah, no to faktycznie, ważne osiągnięcie — mówiąc to z rozbawieniem w głosie, wyciągnęła z lodówki tarty ser grana padano, którym zakończyła nakładanie spaghetti na talerze. Tym sposobem powróciła do mężczyzny, który oczekiwał przy stole w części jadalnej. Postawiła przed nim naczynie z daniem, po czym podała widelec. — Mam nadzieję, że będzie smakowało — odparła z uśmieszkiem. — Napijesz się tego wina, które przyniosłeś? — zagadnęła, bo nie wiedziała czy przyjechał swoim autem.

Lysander Westhall
32 y/o
Welkom in Canada
190 cm
weteran, mechanik samochodowy Scarborough Auto Care
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkishe/her
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Dopiero, kiedy znalazł się u niej w mieszkaniu dotarło do niego, że potrzebował takiego spotkania - bez większych oczekiwań, nakrapianego swobodą, która ściągała z jego barków ciężar codzienności, uciskający go niekiedy do bólu, a z którym nie potrafił sobie w żaden sposób poradzić. Był przyzwyczajony do bólu fizycznego - mógłby powiedzieć, że pod tym względem był niemal ekspertem, jednak ten, który nim targał był znacznie głębszy, bardziej nachalny i zdecydowanie bardziej brutalny. Dlatego świadomość, że mógł znaleźć się przy kimś, kto był w stanie wywołać na jego ustach uśmiech, a kto przy tym nie oceniał jego zmiennych nastrojów, była pokrzepiająca. Widok jej uradowanej twarzy wywołał w nim ulgę, a przecież nie był nawet spięty. Może nie wiedział? Jak miałby odmówić sobie jej towarzystwa, skoro potrafiło zdziałać prawdziwe cuda?
-Nie powinnaś pozwalać, żeby jedno spotkanie przekreślało wszystko, co udało wam się do tej pory wypracować - zauważył wiedząc, jak skomplikowaną relację z bratem miała kobieta. Byli rodziną, a jednak nie było pomiędzy nimi takiej więzi, jak chociażby u Lysandera i dwójki jego braci. Co prawda lepiej dogadywał się z Xanderem, ale to w dużej mierze dlatego, że Zandera widywał znacznie mniej, bo ten obrał sobie za życiowy cel zwiedzenie całego świata.- Co tym razem powiedział? - zainteresował się, przyglądając Rosemary. Od razu było widać, że ją to gryzie. Był tutaj od tego, żeby mogła wyrzucić wszystkie żale, niezależnie od wszystkiego.
- Oczywiście, że możesz podjechać. Właściwie to nawet powinnaś, jeśli coś dzieje się z hamulcami. Nie chcemy przecież, żebyś któregoś dnia zatrzymała się na pierwszym lepszym drzewie - pokręcił głową z udawanym zgorszeniem. - Ale ostrzegam, że przyjmuję płatność wyłącznie w postaci domowych obiadów - zażartował licząc, że w ten sposób uda mu się chociaż trochę poprawić jej nastrój. Znacznie bardziej wolał oglądać na jej twarzy uśmiech, niż zmartwienie.
Lysander nie zamierzał ukrywać, że jedzenie wyglądało naprawdę dobrze. Może i nie należał do osób, które przywiązywały szczególną wagę do tego, co lądowało na ich talerzach, ale doceniał domowe posiłki, zwłaszcza kiedy ktoś zadawał sobie trud, żeby je przygotować. W jego przypadku gotowanie najczęściej ograniczało się do rzeczy, które można było szybko wrzucić na patelnię albo zamówić z dostawą. Nie miał ani szczególnych ambicji kulinarnych, ani cierpliwości, by spędzać pół wieczoru w kuchni. Tym bardziej doceniał starania Rosemary.
- Jeśli tak wygląda rekompensata za kilka dni bez kontaktu, to chyba powinienem częściej znikać - rzucił z rozbawieniem, nawijając makaron na widelec. Spróbował pierwszego kęsa i skinął głową z uznaniem. Nie zamierzał przesadzać z komplementami, ale tym razem naprawdę nie musiał niczego udawać. Spaghetti było świetne, a on sam zdążył zgłodnieć na tyle, że prawdopodobnie zjadłby nawet coś, co przypominało bardziej eksperyment chemiczny niż kolację. - Jest naprawdę dobre, Remy - posłał jej krótki uśmiech, po czym ponownie zainteresował się talerzem. - Jeśli tylko pozwolisz mi przenocować na kanapie, to jak najbardziej. Skoro już przyniosłem, to wypadałoby sprawdzić, czy dokonałem dobrego wyboru. Nie chciałbym stracić reputacji człowieka, który potrafi zadbać o swoich gospodarzy.

rosemary sinclair
ODPOWIEDZ

Wróć do „#34”