ODPOWIEDZ
32 y/o
For good luck!
170 cm
kelnerka EDO-ko
Awatar użytkownika
I've been running from my demons, afraid to look behind
I've been running from myself, afraid of what I'd find
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

Randkowanie wcale nie przychodziło jej łatwo. Samo spędzanie czasu z drugą osobą było jeszcze znośne, ale kiedy ta osoba zbyt szybko naruszały jej przestrzeń osobistą, robiło się mniej miło. Sorcha pewnie po prostu źle trafiała. Umawiała się z mężczyznami, którzy najpierw zapraszali ją na kolację, a dwie godziny później zwykle już liczyli na więcej, choćby to miał być zwykły całus. Ona tego dotyku nie chciała. Nie lubiła. Miała swoje traumy, których nie chciała tłumaczyć i gdzieś głęboko w jej głowie tkwiło przekonanie, że każdy dotyk prowadzi do przymusu, a przymus ją paraliżował. Cholerni bojownicy z Mali ją skrzywili. Wiedziała o tym. Pewnie powinna iść na terapię, ale kogo było na to stać? Przecież nie ją.
Inna sprawa, Sorcha nie do końca wierzyła w terapię. Nie wyobrażała sobie, co ktoś mógłby jej powiedzieć, żeby wymazać wspomnienia, albo je zaakceptować.
Jej terapią miał być ten pieprzony Tinder. Wyobrażała sobie, że dopuszczając do siebie ludzi, w końcu da radę przekonać samą siebie, że kiedy ktoś ją obejmuje, wcale nie oznacza to, że wrzuci ją do rozklekotanego auta i wywiezie w nieznane.
Logan wydawał się miły. Był całkiem przystojny. Nie tak pospolicie przystojny, ale to coś w sobie miał. Jakąś siłę, charyzmę. Miał czterdzieści kilka lat, więc dzieliło ich ponad dziesięć. To właściwie była jedna z lepszych randek ostatnich tygodni, a było ich kilka.. i wszystkie pierwsze i ostatnie. Z Loganem mogła umówić się kolejny raz.
Tak jej się przynajmniej wydawało, do czasu aż wylądowali z barze. Bar był zwyczajny, muzyka dobra, a rozmowa nadal się kleiła. Poprosiła o drinka bez alkoholu, on zamówił whiskey. Bańka pękła nie przez niego. Przez nią.
Albo przez Demiana.
Wchodząc do baru nie odnotowała jego obecności, przynajmniej nie świadomie, ale musiała go dostrzec gdzieś końcem oka, bo poczuła coś w rodzaju niepokoju niemal od razu, kiedy zamknęły się za nią drzwi tego przybytku.
Chciała to uczucie ignorować, ale kiedy Demi przeszedł tuż przed jej oczami, już nie mogła. Myśli w jej głowie wybuchły, równając Logana z ziemią. Nie potrafiła się skupić. A jej towarzysz był przecież taki miły. I oczywiście szybko zauważył w niej zmianę. Oczywiście też o to zapytał, a ona, równie oczywiście, płynnie skłamała.
Zakręciło jej się w głowie. Pewnie od hałasu. Nic takiego.
Przytaknął bez przekonania.
Próbowała to nadrobić. Na nowo zaangażować się w rozmowę. Logan, na szczęście, nie miał pojęcia co dzieje się w jej głowie, mogła więc przeprosić, wymyślić pretekst i przerwać tę randkę, zanim całkiem zniknie iskra, która między nimi zatańczyła. Potem sama zaprosiłaby go gdzieś. Byle nie do baru. Dałoby się to uratować. Spróbować jeszcze raz.
Jej związek z Demim, chociaż budowany na poczuciu bezpieczeństwa i wsparciu, z czasem stał się zwyczajnie toksyczny i niszczycielski dla nich obojga. Nie uciekła przecież bez powodu. Nie chciała tego powtarzać, chociaż za nim tęskniła.
Rany. Jak ona ogromnie za nim tęskniła. Aż ją ta tęsknota rozrywała od środka. Aż nie mogła jej znieść. Nie umiała więc też znieść z godnością tego, że był w pobliżu.
Ucieczka może nie była dojrzałym sposobem na rozwiązywanie spraw, ale z jej doświadczenia - była sposobem całkiem skutecznym.
- Możemy stąd wyjść? - zapytała, przerywając Loganowi jego opowieść o.. cholerna, nawet nie wiedziała o czym mówił. Poczuła się wstrętnie.
Spojrzał na nią z niekrytym zdziwieniem, nie zdążyli nawet dopić swoich drinków, a jednak po chwili przytaknął, bez zbędnych pytań. Bez niego też by wyszła, ale poczuła przyjemną ulgę, kiedy zgodził się w taki sposób.
Przeprosiła jeszcze i wyszła do toalety. Potrzebowała chwili dla siebie. Na głęboki oddech, uporządkowanie myśli i zebranie sił.
Wcale nie czuła się silniejsza patrząc na swoje odbicie w lustrze. Wręcz przeciwnie, była żałosna w tej swojej ucieczce. Logan z pewnością zasługiwał na kogoś lepszego, kogoś gotowego na zaangażowanie w relację, nie takiego jak ona, szukającego lekarstwa, odwrócenia uwagi, ochrony.
Chyba ta chwila dla siebie wcale nie pomogła. Na pewno nie wewnętrznie.
A zewnętrznie? Tak. Poprawiła włosy, przećwiczyła uśmiech. Mogła wracać.
Albo i nie.
Tuż za drzwiami łazienki zatrzymała się gwałtownie, wstrzymując przy tym oddech, bo pojawił się przed nią jak ściana. Demian. Akurat przechodził? Czy tutaj czekał?
Jej serce zabiło dwa razy mocniej i dwa razy szybciej, wtłaczając w jej żyły żywy ogień. Palący pod skórą jakby za karę, ale może trochę w nagrodę?
Po prostu sobie idź.
Próbowała, ale tymi myślami nie przekonała ani siebie, ani jego.

Demian Crowe
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
gall anonim
34 y/o
DEBIUTUJĄCY SKRYBA
188 cm
trochę wokalista, trochę mechanik dookoła świata
Awatar użytkownika
holy fuck, why do i bother? i'm never gonna get any better. i've waited so long to declare, "i don't give a fuck if i die today". holy shit, i've lost my mind, reality is starting to unwind.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Demian Crowe zaczął tydzień od postanowienia.
„Wrócę do biegania”.
Brzmiało rozsądnie. Dorosło. O d p o w i e d z i a l n i e. Brzmiało jak coś, co powiedziałby człowiek, który zdecydował wziąć się w garść. Tyle że, prawdę mówiąc, postanowienie to z prawdą miało niewiele wspólnego. Demian Crowe nienawidził biegać. Szczególnie wtedy, kiedy musiał założyć odpowiednie buty, ruszyć się z miejsca bez celu, a w międzyczasie jeszcze wybrać muzykę. Aerosmith? Rainbow? The Rolling Stones? Adams? Czy Clapton?
Ale, o dziwo, któregoś chłodnego wieczora Demian Crowe rzeczywiście poszedł pobiegać. Zamierzał wybrać dobrze znaną ścieżkę dookoła parku późnym popołudniem, rześkim, ale jeszcze dość ciepłym. Zanim jednak wyszedł najpierw z jednym, potem z drugim psem, zapadł zmrok. Klął w myślach. Klął na głos. Ale skoro postanowił – skoro sobie o b i e c a ł – założył odpowiednie buty i zacisnął szczękę.
Jeszcze tego samego dnia Demian Crowe złożył sobie następną obietnicę.
„Nigdy więcej nie biegam”.
Jedyne, po co podniósł się z fotela, to komórka. Wahał się, czy w ogóle warto, bo oglądał koncert Queen z Budapesztu, ale Ramona gdzieś wybyła – jak zawsze, kiedy robiło się poważnie – a on finalnie zdecydował się wstać. Wziąć piwo, poszukać zapalniczki, którą gdzieś zawieruszył, i wreszcie się zrelaksować.
Potknął się o zabawkę, którą pies jedynie w połowie wysunął spod fotela, i uderzył się kolanem o mebel tak mocno, aż zaklął głośno i siarczyście. Oparł się o stół, strącając przy tym telefon z brzegu drewnianego blatu. Lekko stłuczony ekran rozświetliło powiadomienie.
„Fnacy a drink?”
Wiedział, od kogo to wiadomość, zanim dokończył zdanie. A zanim zastanowił się, czy powinien – czy wypada – jedną ręką wsunął komórkę w kieszeń spodni, a drugą sięgał już po kluczyki Mustanga. I, co najważniejsze, założył odpowiednie buty. Nie wiedział, co prawda, co to znaczy, ale wiedział, że będą wygodne, niezależnie od tego, kiedy wróci i ile godzin tam spędzi.
Czyżby o to chodziło w bieganiu…?
Może i chętnie by o tym podyskutował, ale kiedy otworzył drzwi, od razu zauważył swojego znajomego. Siedział przy barze, lekko podpity, próbując flirtować z młodą, ewidentnie niezainteresowaną barmanką w krótkim topie z głębokim dekoltem, a tuż obok – obok otwartej butelki z naderwaną etykietą, którą obracał w palcach – stała niska szklanka.
Demian opadł ciężko na wysokie krzesło, po czym podniósł przygotowaną zawczasu szkocką. Trzymał naczynie w dłoni, z zamkniętymi oczami delektując się intensywnym zapachem.
Leniwie rozejrzał się dookoła.
– Hello, love – Demian przywitał się z barmanką, posyłając ciemnowłosej dziewczynie cień uśmiechu, wciąż jednak wystarczająco szeroki, aby przekonać się, czy zareaguje na jego dołeczki w policzkach. Odpowiedziała tym samym, spuszczając wzrok. Dopiero wtedy Crowe skinął głową w kierunku znajomego. – Carter.
– Gówniano wyglądasz.
Demian wzruszył ramionami.
Wyciągnął papierosa z kieszeni w bluzie z wypranym nadrukiem The Rolling Stones, po czym włożył filtr do ust, ale zanim podniósł zapalniczkę – wydekoltowana brunetka wyciągnęła Marlboro z jego ust i całą dłonią wskazała znak za swoimi plecami. Westchnął głośno. Odepchnął się od baru, po czym wyszedł tylnymi drzwiami, już w trakcie drogi próbując złapać ciąg.
Wyglądał, jakby się gdzieś spieszył – palił raczej szybko, zamiast delektować się znajomym smakiem, a do lokalu wrócił po niecałych trzech minutach. Idąc, odruchowo przeniósł ciężar na drugą nogę, odsuwając się od otwieranych właśnie drzwi łazienki, ale i tak potrącił niską dziewczynę.
Chwycił kobietę pod łokieć.
– Sorry, love – odezwał się. Słowa brzmiały raczej zwyczajnie, jakby rzucone mimochodem, niemniej jednak wciąż pozostawały okraszone słynnym, północnoangielskim akcentem trochę wymieszanym z tym kanadyjskim.
Dopiero potem się zatrzymał. Całkowicie.
– Sorcha… Chryste. – Przywołał na usta uśmiech. Z łatwością, bo przecież to robił od lat – uśmiechał się podczas sesji, podczas koncertów, podczas każdego z odwyków. – Który to już raz, co? Jeszcze ze dwa takie spotkania i pomyślę, że to nie przypadek.

Sorcha MacRae
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
gall anonim
what a dumb idea... do it!
32 y/o
For good luck!
170 cm
kelnerka EDO-ko
Awatar użytkownika
I've been running from my demons, afraid to look behind
I've been running from myself, afraid of what I'd find
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjityp narracji
czas narracji-
postać
autor

Odsunęła się, nieco zbyt gwałtownie, jakby ją ten dotyk sparzył. Zmarszczyła lekko brwi, patrząc na niego. Był taki.. neutralny? Jego słowa, całkiem zwyczajne, trochę może zaczepne, z nutką żartu. Uśmiech. Miękki, odruchowy, taki, jakim częstuje się przypadkowo spotkanego sąsiada, nawet takiego, za którym się nie przepada. To wszystko podziałało na nią trochę jak kubeł zimnej wody. Albo może bardziej kubeł wrzątku wylany na twarz, bo było bardziej bolesne, niż tylko niekomfortowe.
Podczas gdy ona od dłuższego czasu nie mogła nawet zebrać myśli, on rzuca jakieś sorry i uśmiecha się jakby nigdy nic.
Powolny, głęboki wdech rozszerzył jej płuca i chyba też trochę cały ogląd sytuacji.
Zazdrościła mu, że tak potrafił. Być - nie targany przeszłością.

Była w tym wszystkim duża dawka wariactwa, a przecież Sorcha nigdy nie uważała się za wariatkę. Chyba do teraz. Bo to, że tęskniła za Demim było niepodważalne, ale to, że jednocześnie chciała go spowrotem, i niesamowicie bała się jego obecności, pchało ją do jakiegoś rozdwojenia jaźni.

Zaraz, czy w jej rodzinie były jakieś choroby psychiczne? W jakimś niezrozumiale kojącym odruchu uniosła dłoń do lewego ramienia. Do blizny po postrzale. Blizna od dawna już nie bolała, Sorcha nie czuła jej pod rękawem bluzki nawet teraz, kiedy wciskała w nią kciuka, ale wystarczyła świadomość, że tam jest i świadomość historii, z którą się wiązała.

Dobra. Może nie było sensu wciskać sobie choroby psychicznej. Może było jej po prostu smutno.

- Przestań. - powiedziała chyba zbyt cicho, żeby stanowczo, ale naprawdę nie umiała zebrać w sobie jakiejś mocy. Nie umiała, albo tak naprawdę, nie chciała. Mogła udawać przed światem, przed nim, ale przed samą sobą nie było sensu. Jego obecność rozbijała ją na kawałki. Teraz te kawałki latały w niej, obijały się o siebie, tęskniące, bolące, pragnące, dudniły w niej tak głośno, że jedyne co mogła zrobić to przeczekać i pozwolić im się uspokoić.
Ich pierwsze spotkanie po powrocie skończyło się dla niej kieliszkiem wina. Czyli alkoholem, którego pić nie mogła i nie chciała. Nawet nie musiał się specjalnie wysilać, żeby zmieść z planszy jej silne postanowienia i poszukiwania lepszej siebie.
Jej pozostał tylko wstyd i zażenowanie.

W gruncie rzeczy, doskonale wiedziała, że obecny stan rzeczy to jej wina. I jej tchórzliwych decyzji. Tylko, kiedy je podejmowała, nie planowała wracać do Toronto. Nigdy. Odległość miała być ratunkiem i nowym początkiem. Tak miało być łatwiej i rzeczywiście było.
Życie jednak lubiło rzucać kłody pod nogi, więc oto jest Sorcha. Jest i Demian.

Przyjrzała mu się, zaciskając usta w napięciu. Mimo tego, że mieszkali nie tak daleko od siebie, wcale przecież nie wpadali na siebie aż tak często, więc właściwie, nie była pewna co chciał powiedzieć przez to co powiedział. Może po prostu cokolwiek. Bo wypada się odezwać, kiedy ludzie na siebie wpadają. A kiedy długo się nie widzą, wypadało zapytać co słychać?. A ona rzeczywiście była tego ciekawa. Na tyle, na ile go znała i pamiętała - a pamiętała doskonale - nie powiedziałaby, że jest w swojej szczytowej formie. Ciekawość mieszała się z troską.

Ale nie miała prawa pytać. Tak czuła. Nie chciała mącić w głowie ani sobie, ani jemu. Już i tak przesadziła tamtym razem, kiedy poprosiła, żeby przyjechał, a ostatecznie skończyło się na proszeniu, żeby wyszedł. Wtedy naprawdę miała słaby dzień, szkoda wspominać.

- Nie chcę Cię zatrzymywać. Na pewno gdzieś się spieszysz. - stwierdziła, cofając się o krok. Szybko jednak musiała się zatrzymać, bo za nią była ściana, ale dobre i to. Chłód tej ściany podtrzymywał ją na duchu, a twarda powierzchnia dawała oparcie i poczucie abstrakcyjnej stabilności.
Niby lepiej tulić się do drzew, ale w sumie co złego w ścianach?

Demian Crowe
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
gall anonim
34 y/o
DEBIUTUJĄCY SKRYBA
188 cm
trochę wokalista, trochę mechanik dookoła świata
Awatar użytkownika
holy fuck, why do i bother? i'm never gonna get any better. i've waited so long to declare, "i don't give a fuck if i die today". holy shit, i've lost my mind, reality is starting to unwind.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona / jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Cofnął rękę.
Wcisnął obie dłonie głęboko do kieszeni rozsuniętej bluzy. Obrócił w palcach chłodną, żarową zapalniczkę. Potarł kciukiem wygrawerowany napis, czując wgłębienia i chyba każdą cholerną, poszczególną literę. Przesunął palcem wzdłuż metalu. Otworzył zapalniczkę, po czym zamknął z trzaskiem, który przebił się przez głośną, słabą muzykę. Mimowolnie ściągnął brwi. Od pewnego czasu znał się z właścicielem. Przemknęło mu więc przez myśl, czy porozmawiać z gościem o lepszym nagłośnieniu, ale jak występował, przyjeżdżał z własnym sprzętem, a kiedy siedział tutaj jako gość – przestawał słuchać po paru drinkach. Więc, tak czy siak, było okej. Jednak mimo wszystko trochę się skrzywił. Klął w myślach, zastanawiając się, które ze słabych przetworników wcisnęli w to nieszczęsne nagłośnienie. Bas dudnił. Środek się zlewał, z kolei wysokie tony szumiały. Jedyne, co mu się podobało, to przerwy między – słabymi skądinąd – piosenkami.
Crowe wyciągnął z kieszeni zarówno pogniecioną paczkę papierosów, jak i żarową zapalniczkę, po czym jednym ruchem otworzył kartonik, przechylając go w bok, aby przesunąć całą jego zawartość na jedną stronę. Dobrą chwilę przyglądał się pustemu miejscu, zanim wsunął tam zapalniczkę. Dokładnie w to samo miejsce, co od czternastego roku życia. Dokładnie tam, gdzie zawsze najłatwiej było ją znaleźć.
– Co? Tak wyglądam?
Wreszcie podniósł głowę, kątem oka dostrzegając, jak ktoś przechodzi tuż obok. Niewiele o tym myśląc, przysunął się o krok bliżej. Dłonią oparł się o ścianę gdzieś ponad głową blondynki, a następnie zgiął rękę w łokciu i zerknął w tył ponad swoim ramieniem, robiąc im dużo więcej miejsca. Dwóch facetów. Głośnych. Rozpychających się w wąskim, brudnym korytarzu, nieważne, czy przechodzili obok kobiet, czy innych mężczyzn. Dopiero w momencie, w którym poczuł, jak mocno napiął ramiona, Demian uświadomił sobie, co tak naprawdę robi.
Jak tylko grupa mężczyzn przeszła obok, głośno się śmiejąc, odepchnął się od ściany i cofnął dokładnie o jeden krok.
– Jakbym się spieszył – kontynuował przerwaną wypowiedź jak gdyby nigdy nic. Prawą dłonią mocno potarł kark, ściskając kość i skórę. – Bo niedawno słyszałem właśnie, że wyglądam tak, jakbym zawsze na wszystko miał czas. Jeśli chcesz się mnie pozbyć, po prostu powiedz. Pójdę sobie. Ale skoro już na siebie wpadliśmy…
Uśmiechał się, nieznacznie, ale widocznie. Trochę jakby żartował, trochę jakby mówił poważnie. Gdyby w ogóle o tym pomyślał, prawdopodobnie niekoniecznie umiałby przyznać, czemu się odzywa i czemu wciąż tutaj stoi. Pamiętał przecież o szkockiej. Pamiętał też o Carterze, cholera, pamiętał nawet o barmance i…
…i nic.
Zamiast tego pochylił nieco głowę w bok.
Uważnie przyglądał się dziewczynie, jakby próbował zrozumieć, co się dzieje, zanim powie to głośno. Wątpił zresztą, czy by powiedziała, nawet gdyby zapytał wprost. Po tym, jak zadzwoniła, a potem poprosiła, aby wyszedł, spodziewał się czegoś innego. Czegoś… Czegoś właśnie w tym stylu – pełnego dyskomfortu, niedomówień i półsłówek. Czegoś, w czym ani ona, ani on, nie potrafili odnaleźć się pomimo tylu lat wspólnej historii.
Usłyszał głośny śmiech Cartera, pomimo ogólnej wrzawy i głośnej muzyki, ale zamiast chociażby przelotnie zerknąć w tamtym kierunku, wciąż wpatrywał się w Sorchę. Wprost w chłodne, tak dobrze mu znane, błękitne oczy.
Crowe spoważniał w parę sekund.
Uśmiech zniknął z jego twarzy, a kiedy się odezwał, mówił ciszej.
– Wszystko w porządku, Sorch?

Sorcha MacRae
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
gall anonim
what a dumb idea... do it!
ODPOWIEDZ

Wróć do „Rodney’s Oyster House”