36 y/o
For good luck!
168 cm
kiedyś pisarka, teraz już tylko marność
Awatar użytkownika
I'm the queen of breaking my own heart, keep tearing me apart, painting wounds like it's art, shoulda seen this coming from the start, guess I was in the dark
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiyour/mom
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Potok paskudnych przekleństw chlusnął z ust Pierce. Piasek dostał się pod powieki i na język, smakował paskudnie, jak przegniłe liście. Splunęła gdzieś w bok sekundę przed tym, nim kościste widmo minionych czasów z impetem powaliło ją na ziemię. Nie zdążyła powiedzieć niczego.
Oddech uleciał ze świstem w przestrzeń, a kolejnego nie mogła już złapać. Załzawione oczy widziały podwójnie i teraz to jej wydawało się, że Kida wcale nie jest tu sama; że gdzieś za nią stoi jej spragniona zemsty cząstka, która nigdy nie wybaczyła Corze zdrady. Może wcale nie zwariowała, jak mogłoby się wydawać. Może po syfie, który wzięła, pierwszy raz od miesięcy spojrzała na sprawę trzeźwo i postanowiła raz na zawsze pozbyć się pierdolonego, powracającego jak bumerang problemu o szczenięcych oczach i charakterze żmii…
Wytrzeszczone oczy przestawały cokolwiek widzieć. Głowa Pierce stała się przyjemnie lekka, a nacisk dłoni na szyi był niemal jak nieprzyzwoita pieszczota. Jakaś jej część miała ochotę się temu poddać. Zapomnieć o całym strachu i niepewności ostatnich miesięcy, gdy każdy dzień przynosił tylko kolejne wątpliwości, gdy w jednej chwili była pełna zapału, a w następnej godziła się z tym, że przez resztę życia będzie nosiła kwiaty na pusty grób — o ile wcześniej wyrzuty sumienia nie każą jej ze sobą skończyć.
Czy możemy to skończyć?
Proszę, tak...
Gwałtowny sprzeciw targnął jej ciałem.

Pierce’owie nie są zwierzyną!

W ostatni zryw przed utratą świadomości włożyła chyba wszystkie siły.
Raz jeszcze udało jej się przeważyć Kidę. Ich ubrania i włosy były już całe pokryte błotem, liśćmi i bóg wie, czym jeszcze, ale — chyba pierwszy raz w jej życiu — C. kompletnie nie przywiązywała do tego wagi. Kurtka ciążyła po prawej stronie, jakby wypchała sobie kieszeń kamieniami, ale to tylko stary myśliwski nóż przywoływał właścicielkę.
Przygniotła Halstead swoim ciężarem. Siedziała na niej okrakiem, przedramieniem przyciskając unoszącą się i opadającą gwałtownie klatkę piersiową do ziemi. Kida próbowała się jeszcze szarpać; zarzuciła rozpaczliwie głową, próbując rozkwasić nos Cory. Trafiła wystarczająco mocno, by ból, zmęczenie i zwykła wściekłość wzięły ostatecznie górę.
Jak w transie — ledwo widząc, bo oczy wciąż przesłonięte miała łzawą zasłoną, pod powiekami kłuły ziarenka piasku — Pierce sięgnęła po nóż.
Księżyc gwałtownie zmienił zdanie, chcąc chyba popatrzeć na krwawe widowisko. Chmury rozstąpiły się, chłodna poświata zalała polanę, przeciskając się przez rzednące już przed zimą listowie. Ostrze błysnęło krótko, ale Cora nie dała ani sobie, ani Kidzie ani sekundy więcej na zawahanie. Zawisła jeszcze niżej nad przyjaciółką. Spierzchnięte wargi niemal dotykały jej ucha, krótkie włosy Cory posypały się na twarz Halstead.
— To ja — warknęła nisko, przesuwając dłoń z nożem ku jej szyi. Niemal czule musnęła spoconą skórę opuszkami palców, nim jej dotyk zastąpił chłód ostrza.
Zakrzywiony czubek niemalże wbił się w rozkosznie miękkie miejsce tuż pod kątem żuchwy.
Przełknęła ślinę, czując kolejną falę trudnych do przesiania emocji. Strach, złość, ból…

…e k s c y t a c j a.
Kropla krwi nabrzmiewająca tuż przy czubku.
Kropla krwi opadająca na czoło Kidy wraz ze łzami.
Szarpnęła się raz jeszcze. Raz jeszcze bez skutku; nóż tylko przytulił się ciaśniej do jej szyi, podobnie zresztą jak Cora, która przylgnęła do ciała Halstead tak mocno, jakby chciała zlać się z nią w jedno. Ostrze w końcu naruszyło skórę na całej długości, wokół krawędzi czernionej stali wyrosły wielkie, szkarłatne krople.
W szeroko otwartych oczach Kidy odbijał się księżyc. W oczach Pierce była tylko ciemność.

she said, why you gotta take it so far...
laska Judasza
brak akapitów, szalone przecinki, schizofrenia czasoprzestrzenna, hipokryzja, kij w d. i jak robisz z igły widły
34 y/o
For good luck!
171 cm
smakuje kolory, widzi dźwięki i udaje normalność do granic istnienia.
Awatar użytkownika
What might be good for your heart, might not be good for my head. And what was there at the start, might not be there in the end. Do you wanna hurt me? 'Cause nobody hurts me better.
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiyour/daddy
typ narracji-
czas narracji-
postać
autor

Kida znów wstrzymała oddech. Dziwne ciepło, nie pochodzące z wnętrza, rozlało się przy jej szyi — dokładnie tam, gdzie ostrze myśliwskiego noża nacięło naskórek.
Zjawa zawieszona nad nią ostatecznie wygrała. Dopadła ją. Tak jak przepowiedział brat. Jedyne, co różniło się od jego zapowiedzi, to forma — Pierce jeszcze jej nie dobiła. Nie tak od razu.
Przez mieszankę ziemistych nut przebijało coś słodkiego. Coś tak odrębnego i innego, że Kida zachłysnęła się zapachem, aż wykrzywiło jej usta. Ukłucie u szyi, rozlazłe szczypanie, które znała z nieco innej perspektywy, przypominały o denerwującym swędzeniu zagojonej rany po kuli pistoletu. Może, gdyby nie nacisk, uznałaby je tylko za irytujące. Może naprawdę dopadło ją pierdolone przeznaczenie. Może…
— Kida — padło nieco ciszej, lecz nadal nisko — to ja.
— To też ja — szepnął Tobias nad uchem. — Zawsze ja.
Gdzieś pomiędzy ciężkimi oddechami dotarło do niej, że w ustach ma gęstwinę włosów. Splunęła na sucho. Smak błota i trawy. Parę kosmyków połaskotało ją w nos, więc dmuchnęła od spodu. Nic to nie dało. Łzy i krew stoczyły się po czole do boku, gdy lekko potrząsnęła głową.
Nie miała siły.
Przełknęła. Nóż na krtani uniósł się odrobinę i łagodnie opadł wraz z ruchem chrząstek.
— Zamknij się wreszcie, Tobi. — Prosiła wielokrotnie, ale brat nie odpuszczał. Ona sobie nie odpuszczała, zafiksowana na ubiczowaniu siebie tak mocno i skutecznie, że wyzbyłaby się wszelkich niepotrzebnych odruchów. — Stul pysk.
Przygniatała ją własna świadomość. Toczyła w duchu wojnę z przekonaniami oraz skutkami złych wyborów, o której nikt, poza nią, nie miał pojęcia. I przegrywała. Czy raczej — przegrała.
Spojrzała na księżyc. Tej nocy był wyjątkowo jasny. Nigdzie nie dojrzała Tobiasa. Zupełnie, jakby wyparował, a choć świadomość, że wcale nie pozbyła się go na dobre, przyświecała zaledwie w drobnym procencie, to wyraźnie jej ulżyło. Ramiona rozluźniły się, ogień w żołądku przygasał. Oddech uspokoił się miarowo.
Widok majaków był znacznie trudniejszy do zniesienia, niż jego głos. Docinki mogła ignorować. Wyzwiska oraz podszepty — zagłuszyć skupieniem na czymś kompletnie innym, co skutecznie niwelowało kontakt.
Kida wiedziała, że jej brat gdzieś tkwi i czyha tylko na dogodną na okazję, na chwilę, kiedy jego zdanie znów będzie na wierzchu a ona mu się podporządkuje, tak jak podporządkowywała się instynktowi przetrwania. Bez niego nie uciekłaby z kasyna. Bez niego nie przetrwałaby morderczej tułaczki do Kanady. Bez niego… miała tylko Corę. A tę zostawiła daleko — posłała w cholerę, do Kansas z Bohaterem z Bożej Łaski.
Jak do tego wszystkiego miała się Cora?
Dlaczego nic nie mówi? — spytała samą siebie, odrywając wzrok od jasnej tarczy na niebie.
Nachmurzyła brwi. Ciasno przyciśnięta sylwetka, w porównaniu z Tobiasem, miała naprawdę silne przebicie — wydawała się tak realna, jak on nigdy nie potrafił. Racjonalna część Kidy podpowiadała, że to najpewniej bardzo zmyślna iluzja organizmu i nie może się jej poddać. Bo jak? Ciepło? To nadciągający etap hipotermii, kiedy mózg odczytuje mróz dosłownie wspak i człowiek sam z siebie zrzuca warstwy, bo mu gorąco. Nacisk? Efekt schodzenia amfetaminy, członki wiotczeją, oddech robi się głębszy i stąd wrażenie ucisku na klatce piersiowej. Zapachy? Leżała na cholernym torfowisku a obok Mattawy znajduje się fabryka syropu klonowego. Wszystko miało racjonalne wyjaśnienie.
Kida nie chciała racjonalnych wyjaśnień. Jej druga część, ta pozbawiona zahamowań i ochoczo skacząca główką do ciemnego basenu, proponowała złożenie broni. Wszystko przeminie wraz z chwilą, gdy narkotyki przestaną działać, a skoro już odczuwała zmęczenie, to nastąpi już niedługo, więc równie dobrze mogła się po prostu poddać pokusie.
To twoje pięć minut spokoju, głupia dziewczyno — znów jej głos. Tobias milczał. — Tyle ci pozostało. Sznur i wyimaginowane rozmowy.
Parsknęła blado. Gdzieś w oddali huczała sowa.
— Nigdy nie miałam okazji cię spytać — zaczęła cicho — jak właściwie kończy się twoja książka. — Z każdym drobnym ruchem krtani ostrze u szyi poruszało się swoim rytmem. Pieczenie było prawie orzeźwiające. Na to również znalazłaby wytłumaczenie inne niż rzeczywistość. — Nie skończyłam jej. Nie byłam w stanie, bo... ach, przecież wiesz. — Zmarszczyła brwi i sapnęła. — Wiesz wszystko, o czym myślę i co czuję. — Uśmiechnęła się półgębkiem, ale kącik zaraz opadł. — Oboje wiecie… — Podniosła wzrok na Corę. Miała tak ciemne oczy, ale tak żywe, że prawie przeraziła się z jaką łatwością umysł odwzorował jej rozpacz. — To wkurzające, C. To wkurwiające, że jesteście w mojej głowie i mówicie za mnie.
Tobias nadal milczał.
Nagle nie masz nic do powiedzenia?
Kida chwyciła za chudy przegub Cory. Skostniałe, zimne palce wyglądały na nim przerażająco niezdrowo z połamanymi paznokciami, szramami i historią naturalną ziemi Mattawy.
— Dobra. — Zacisnęła dłoń blisko rękojeści noża. — Miejmy to za sobą, Kid. — Odchyliła głowę. — To tylko majaki… — Obnażyła szyję. — Ale lepiej ty, niż ten skurwysyn.

C.
36 y/o
For good luck!
168 cm
kiedyś pisarka, teraz już tylko marność
Awatar użytkownika
I'm the queen of breaking my own heart, keep tearing me apart, painting wounds like it's art, shoulda seen this coming from the start, guess I was in the dark
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiyour/mom
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Pierce poczuła, jak bez udziału jej woli nóż wtula się jeszcze ciaśniej w miękkie ciało. Palce zaciśnięte na jej nadgarstku trzymały jak imadło, nie pozwalając jej zdecydować ani o naparciu na broń, ani o jej zabraniu. Kolejne słowa wypowiadane znajomym, ale jakby zmienionym, ochrypniętym i słabym głosem odbierały jej animusz i chęć, by podejmować jakąkolwiek decyzję; oto królowa kontroli próbowała uciec od odpowiedzialności, bo zbyt przerastała ją niepewność i strach.
Co zrobić, jak jej pomóc, jak otrzeźwić, skoro nawet chłód stali nie wyrwał jej z majaków?
Wiele razy w życiu czuła się bezradna. Kiedy poddawała się woli ojca dla świętego spokoju i braku nowych śladów na ciele, kiedy uwierzyła w głupie marzenie i przelała za nie własną krew, kiedy paliła papierosa za papierosem na starym cmentarzu w Cottonwood Falls, kiedy drżącymi rękoma przerzucała wetknięte do przypalonej torby bryłki złota, kiedy przez trwającą nieskończoność sekundę wpatrywała się szeroko rozwartymi oczami w twarz Kidy, lecąc na spotkanie z betonem pięć metrów niżej.

(Przywołując teraz tamten moment… dałaby uciąć sobie rękę, że Halstead
posłała jej, wylatującej przez okno, swój firmowy półuśmiech.)

B e z r a d n o ś ć Cory w tej chwili była jednak kompletnie niemierzalna. Rozpacz nie dawała rady wypłynąć ze łzami, dławiąc ją, a umysł, wyprany z wszelkich racjonalnych myśli, nie podpowiadał niczego pomocnego. Była w stanie tylko tkwić — drżące ciało przy drżącym ciele.
Ale coś w końcu zrozumiała.
Wcześniej już wiedziała, że Kida majaczy. Wiedział to też nieszczęsny Joshua Hansen, zanim siekiera prawie odcięła mu palce i uszkodziła nogę. To tylko potwierdziło jego przypuszczenia — przypuszczenia całej lokalnej społeczności — że Kida jest popierdolona. Może Terence Wilbilly miał rację, gdy stwierdzał tę oczywistą prawdę, kuląc się na zimnych, brudnych kafelkach.
Jednak dopiero gdy padło imię Tobiego, do C. dotarło, co właściwie się dzieje. Jak długo widmo brata towarzyszyło Kidzie? Zaczęło się podczas rozpaczliwej walki o przetrwanie po ucieczce z kasyna, czy…?
Nie miała odpowiedzi i nie chciała zgadywać.
Powoli docierało do niej jednak też to, że w oczach Kidy nie była tylko widmem w metaforycznym tego słowa znaczeniu. Nie wierzyła w jej obecność. Jakie rozwiązania podsuwał jej umysł? Że to jeden z drwali postanowił pomścić kolegę? Czy twarz Pierce w umyśle przyjaciółki nakładała się na brodatą, zapijaczoną gębę? Jakkolwiek rozwiązał to jadący na oparach narkotyku mózg, Cora musiała jakoś ją z tego wyrwać. Musiała jakoś wyrwać z tego je obie, zanim wydarzy się coś nieodwracalnego.
Halstead poruszyła głową. Nóż naparł mocniej, krew gwałtowniej wezbrała przy jego krawędzi.
— To nie są majaki. Nie siedzę w twojej głowie, Kiddy, chociaż czasami by mi się to przydało — Słaby szept znów wybrzmiał tuż przy jej uchu. — Jestem tutaj.
Wciąż trzymając kobietę na ostrzu noża, wyprostowała się i ostrożnie zabrała rękę z jej klatki piersiowej. Sięgnęła ku prawicy Kidy, wciąż ryjącej w torfie, i chwyciła ją łagodnie za przegub.
— Wymyśliłabyś sobie to?
Pokierowała jej dłoń ku swojej twarzy. Palce, umorusane w błocie, zostawiły ślady na bladym policzku. Przeciągnęła nimi na szyję, zmusiła do odgarnięcia własnych włosów z czoła, ale na twarzy Kidy wciąż malowało się tylko zmęczenie, rezygnacja, może… zdziwienie?
Gdy Pierce puściła jej rękę, ta opadła bezwładnie na ściółkę.
Choć Kida wciąż mocno oplatała palcami dłoń dzierżącą nóż, Corze wystarczyło kilka mocniejszych ruchów, by się oswobodzić. Spojrzenie jak w transie prześledziło każdą ścieżkę, wyrytą kroplami krwi na szyi i znikającą pod ubraniem. Przełknęła z trudem ślinę i wróciła wzrokiem ku twarzy przyjaciółki. Wolna ręka sama odnalazła policzek, odsunęła posklejane kosmyki, kciuk zahaczył o znajomą bliznę na dolnej wardze.
Desperacki pomysł przyszedł znienacka.
— Miejmy to za sobą, Kid — powtórzyła cicho jej własne słowa. Powoli, ociągając się wyraźnie, przyłożyła nóż do własnego gardła. — Sprawdź, czy jestem prawdziwa.

Sprawdź, czy mogę krwawić.
K.
laska Judasza
brak akapitów, szalone przecinki, schizofrenia czasoprzestrzenna, hipokryzja, kij w d. i jak robisz z igły widły
34 y/o
For good luck!
171 cm
smakuje kolory, widzi dźwięki i udaje normalność do granic istnienia.
Awatar użytkownika
What might be good for your heart, might not be good for my head. And what was there at the start, might not be there in the end. Do you wanna hurt me? 'Cause nobody hurts me better.
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiyour/daddy
typ narracji-
czas narracji-
postać
autor

Kida nie potrafiła oderwać wzroku od noża. Ostrze zwrócone w stronę właścicielki przeczyło wszystkiemu, co do tej pory zdążyła zrozumieć o własnych majakach. Tobias nigdy nie próbował zrobić sobie krzywdy. Mógł ją straszyć, wywlekać na światło dzienne rzeczy, o których wolałaby zapomnieć, mógł wbijać palce w stare rany i patrzeć, jak znowu krwawią, ale nigdy nie kierował przemocy przeciwko sobie. Nie musiał. Wystarczało, że istniał w jej głowie.
Dlaczego więc Cora Pierce?
Pytanie nie dawało jej spokoju. Rozglądała się nerwowo, usiłując wypatrzyć brata. Czekała na ten jego krzywy uśmiech, na kpiące parsknięcie, na jakikolwiek komentarz, który pozwoliłby jej zrozumieć, co właśnie się działo. Tobias powinien tam być. Powinien wyjaśnić jej, dlaczego Cora zachowuje się w sposób, którego nie potrafiła przypisać żadnemu ze swoich dotychczasowych urojeń, ale tym razem nie przyszedł.
Zostawił ją samą z kobietą, której nie umiała zaufać, i własnym umysłem, któremu nie ufała już wcale.
Wtedy dotarło do niej, jak skutecznie Tobias zastawił pułapkę. Nie musiał przekonywać jej, że Cora jest nieprawdziwa. Wystarczyło, że sprawił, iż Kida przestała wiedzieć, co zrobić, jeśli jednak była. Każdy gest mógł oznaczać zagrożenie, każda próba zbliżenia — początek kolejnego koszmaru. Nie potrafiła odróżnić ostrzeżenia od manipulacji, rzeczywistości od tego, co podsuwała jej roztrzęsiona głowa.
Mimo to... nie chciała, żeby Cora zniknęła.
Ta myśl była tak wyraźna, że aż bolesna. Nie miała w sobie nic z rozsądku, nie dało się jej obronić żadnym argumentem. Po prostu nie chciała znowu zostać sama z Tobiasem. Nie teraz, kiedy na moment udało jej się go uciszyć. Nie po tym, jak przez te wszystkie miesiące nosiła w sobie echo ostatnich słów, które rzuciła Corze, zanim wypchnęła ją przez okno. Nie po tym, jak obiecała, że będzie tuż za nią, a potem zniknęła na długie miesiące, zostawiając ją z kłamstwem, które musiało smakować jak zdrada.
— Jeśli umrzesz… — Głos ugrzązł jej w gardle. Musiała przełknąć ślinę, ale nawet to okazało się trudniejsze, niż powinno. — Znowu mnie z nim zostawisz. — Spojrzała na nóż. Potem na twarz Cory, próbując znaleźć w niej coś, co pozwoliłoby jej podjąć decyzję. Dowód. Cokolwiek. Tyle że dowody wymagały zaufania własnym zmysłom, a te od kilku dni urządzały sobie z niej wyjątkowo podły żart. — Ale jeśli umrzesz, to będziesz prawdziwsza… — urwała, marszcząc brwi, jakby dopiero teraz usłyszała własne słowa. Nie miały sensu. Wiedziała o tym, a jednak nie potrafiła ich cofnąć. — Ja… — Oddech zadrżał jej w piersi. Próbowała nabrać więcej powietrza, ale płuca wciąż paliły, a ciało odmawiało współpracy. Była zmęczona do granic, obolała i przerażona w sposób, którego nie potrafiła już zamaskować ani szyderstwem, ani kolejnym ciosem. Nie miała siły udawać, że niczego nie potrzebuje. — Nie chcę znowu się rozstawać. On dopiero się zamknął. — Jej spojrzenie uciekło gdzieś w bok, ku pustej przestrzeni między drzewami. — Nie znikaj jeszcze. Proszę…
Ostatnie słowo zabrzmiało obco. Jakby wypowiedziała je za nią jakaś słabsza, młodsza wersja niej samej, której Kida od dawna nie dopuszczała do głosu.
Mimo to spróbowała się podnieść. Mięśnie zaprotestowały natychmiast, a świat przechylił się niebezpiecznie, lecz tym razem nie chodziło o ucieczkę. Wyciągnęła rękę w stronę noża, ostrożnie, jakby zbliżała się do dzikiego zwierzęcia, które mogło w każdej chwili rzucić się jej do gardła. Nie wiedziała, czy chce odsunąć ostrze, zatrzymać Corę, czy tylko upewnić się, że wciąż tam jest.
Pamiętała dotyk jej policzka. Miękką skórę pod opuszkami palców, ciepło, które nie pasowało do chłodu lasu. Pamiętała też końcówki włosów zaczepione o połamane paznokcie, delikatnie pociągnięte, kiedy Cora prowadziła jej dłoń, jakby chciała pokazać jej coś, czego nie dało się wyjaśnić słowami. Jakby próbowała na własnej skórze udowodnić jej, że jest prawdziwa.
Przez krótką chwilę Kida niemal w to uwierzyła.
Żadna halucynacja nie próbowała dotąd przekonać jej o swoim istnieniu w ten sposób. Żadna nie wystawiała się na zranienie, nie ryzykowała własnego bezpieczeństwa, żeby tylko pozostać w zasięgu jej dłoni. Tobias robił wszystko, żeby ją złamać, a kiedy mu się udawało, śmiał się jej prosto w twarz. Cora… Cora zachowywała się inaczej i właśnie to przerażało ją najbardziej. Jeśli była tylko kolejnym wymysłem jej umysłu, oznaczało to, że Kida zaczyna tworzyć sobie rzeczy, których nigdy wcześniej nie potrafiła sobie wyobrazić. A jeśli była prawdziwa…
Nie potrafiła dokończyć tej myśli. Prawda wymagała od niej zbyt wiele. Musiałaby przyjąć, że Cora naprawdę tu jest, że odnalazła ją po tych wszystkich miesiącach, że widzi ją w tym stanie i mimo wszystko nie odeszła. Musiałaby też przyjąć, że sama przed chwilą ją odepchnęła, kopnęła w pierś i uciekła, bo uwierzyła martwemu bratu bardziej niż kobiecie, za którą — choć nigdy nie powiedziałaby tego na głos — wciąż tęskniła.
Palce zadrżały jej tuż przy ręce z nożem.
— Nie wiem, co mam zrobić — przyznała w końcu, a w jej głosie nie zostało już nic z dawnej zadziorności. — Nie wiem, czy mogę ci wierzyć. Nie wiem nawet, czy mogę wierzyć sobie. — Przygryzła spierzchniętą wargę, czując na języku metaliczny posmak krwi. Spojrzenie znów wróciło do twarzy Cory. Szukała w niej śladów własnego szaleństwa, jakiejś niedoskonałości, błędu, czegokolwiek, co pozwoliłoby jej nazwać to, co widzi. Nie znalazła niczego, co przyniosłoby jej ulgę. — Ale nie chcę, żebyś umierała. — Z trudem zaczerpnęła powietrza. — Nawet jeśli nie jesteś prawdziwa.
To wyznanie zawisło między nimi, kruche i absurdalne. Kida nie miała pojęcia, jak mogłaby je naprawić, ani czy w ogóle chciała. Nie umiała już rozpoznać, gdzie kończy się strach, a zaczyna pragnienie. Wiedziała tylko, że nie chciała kolejnego pożegnania. Nie tym razem.

I'm in love in a nightmare, please don't wake me up
36 y/o
For good luck!
168 cm
kiedyś pisarka, teraz już tylko marność
Awatar użytkownika
I'm the queen of breaking my own heart, keep tearing me apart, painting wounds like it's art, shoulda seen this coming from the start, guess I was in the dark
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiyour/mom
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Ręka trzymająca nóż zadrżała.
Pierce przełknęła część łez — a pozostałe, którym udało się wydostać, skapnęły na umorusaną twarz Kidy, ryjąc jaśniejsze ścieżki w pokrywającym ją brudzie. Nigdy nie była dobra w przejmowaniu się stanem drugiej osoby ani w opiece nad kimkolwiek. Kiedy robiło się trudno — uciekała, a przecież nigdy nie stała przed trudniejszym zadaniem, niż teraz.
Mogłaby sprzedać całe złoto i po prostu zacząć od nowa. Może nie z Jake’iem, może nie z Kidą, ale po raz kolejny — sama. W jakimś miejscu daleko od Cottonwood, daleko od Mattawy, daleko od lasu pachnącego torfem i gnijącymi liśćmi. Kolejna ucieczka na koniec świata byłaby wygodniejszą opcją z tych wszystkich, które się przed nią rozciągały po spieprzonej akcji w kasynie.
Któryś koniec świata musiał być jednak tym ostatnim, po którym nie było już dokąd uciekać.
Dla Cory tym końcem okazało się tak gwałtowne rozstanie z Kidą.
Nie chciała już dłużej uciekać przed n i ą konsekwencjami swoich decyzji; już wracając do Cottonwood postanowiła zmierzyć się z duchami przeszłości i nie podobało jej się, że decyzyjność wymyka się jej z rąk, że coraz częściej czuje się jak marionetka, którą ktoś jedynie miota po pokoju. Nawet jeśli miała skończyć tutaj z gardłem poderżniętym przez kobietę, którą kiedyś mogła pokochać najlepszą przyjaciółkę, był to lepszy koniec niż powolny rozkład z krwawicą ojca.
— Na moją niekorzyść działa pewnie to, że wiara w moje słowa czy we mnie póki co chyba ani razu nie wyszła ci na dobre, co? — spytała gardłowym szeptem, a na wykrzywionych wargach pojawiło się coś na kształt gorzkiego uśmiechu. Kolejna gorąca łza skapnęła z czubka jej nosa i zginęła gdzieś pod kołnierzem zmęczonej życiem szerpy. — Wiesz, Kiddy, sama sobie też bym nie wierzyła… — Wzięła głęboki, urywany oddech, przełknęła ślinę, a czerniona stal poruszyła się nieznacznie wraz z ruchem szyi. — Ale nie zamierzam umierać. Nawet jeśli nie jestem prawdziwa — pochyliła się ponownie, by wpuścić słowa prosto do ucha Kidy — to nigdzie się nie wybieram, dopóki nie skopię ci tyłka. Więc weź się w garść, bo nie chcę kopać leżącego.
Gdzieś niedaleko pękła gałązka. Pierce poruszyła się gwałtownie, zapominając przez moment, że trzyma ostrze przy własnym gardle. Poczuła nagłe, choć niezbyt dotkliwe pieczenie, jakby zacięła się kartką papieru, a nóż wypadł jej z dłoni na ściółkę. Uniosła wolną rękę ku górze i przejechała opuszkami palców po skórze tuż ponad kołnierzem kurtki.
Ciepło i wilgoć.
Kolejne szelesty i pękające patyki. I chyba… jakiś głos?
— Spójrz. — Roztarła krew na palcach, obracając je w świetle księżyca. Blask pełni przesiewał się przez w większości wyłysiałe korony drzew, zapewniając wystarczająco dobrą widoczność. Kida popatrzyła, ale wzrok wciąż miała rozbiegany, a twarz nie wyrażała żadnych emocji — tylko skrajne zmęczenie. Widać było, że nie ma siły walczyć — bez względu na to, czy Pierce była tylko wytworem jej umysłu, czy człowiekiem z krwi i kości.
Zakrwawione palce odnalazły policzek przyjaciółki. Ciepła, świeża krew dołączyła do tej już zastygłej, nadając twarzy Kidy jeszcze bardziej upiornego charakteru.
— To, czy jestem prawdziwa, czy nie, rozwiążemy potem. Teraz ważniejsze jest to — w odległości kilkunastu metrów, a może nawet bliżej, rozbłysło jakieś światło — że chyba mamy towarzystwo, Kids…
W tym momencie ciszy po lesie poniósł się przeciągły gwizd, a potem męski głos zabrzmiał niepokojąco blisko. Światła latarki zbliżały się.
— …nie mogła spierdolić daleko, Caden. Patrz po krzakach, suka była nafurana, jak matkę kocham.
— Obawiam się, że chcą pomścić kolegę — mruknęła Pierce, macając ziemię wokół w poszukiwaniu noża. W końcu jej dłoń natrafiła na rękojeść i zacisnęła się na znajomym kształcie. — Mam niedaleko samochód. Jeśli naprawdę nie chcesz, żebym umierała… żebyśmy obie umarły — odnalazła spojrzenie Kidy i długą chwilę wpatrywała się w jej oczy, aż jej własne zaszły łzami — to musisz teraz pójść ze mną.

all roads still lead back to you
laska Judasza
brak akapitów, szalone przecinki, schizofrenia czasoprzestrzenna, hipokryzja, kij w d. i jak robisz z igły widły
34 y/o
For good luck!
171 cm
smakuje kolory, widzi dźwięki i udaje normalność do granic istnienia.
Awatar użytkownika
What might be good for your heart, might not be good for my head. And what was there at the start, might not be there in the end. Do you wanna hurt me? 'Cause nobody hurts me better.
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiyour/daddy
typ narracji-
czas narracji-
postać
autor

Trzask gałązki dotarł do niej z opóźnieniem, jakby las musiał najpierw przepuścić dźwięk przez wszystkie warstwy waty zalegającej w jej głowie. Potem rozległ się drugi. Trzeci. Kida odwróciła wzrok od zakrwawionych palców Cory i skupiła go na ciemności między drzewami. Z oddali dobiegł ją rzężący oddech jednego z mężczyzn, a zaraz po nim seria przekleństw drugiego, który najwyraźniej wpakował nogę w grząski grunt.
A więc jednak.
Nie musiała wierzyć w Corę, żeby usłyszeć tamtych dwóch. Nie musiała nawet rozumieć, dlaczego jej umysł postanowił właśnie teraz urządzić sobie przedstawienie z udziałem dawnej przyjaciółki. Wystarczyło, że coś poruszało się w lesie i nie zamierzało odpuścić. Przetrwanie — tak to sobie nazwała. Jakiś głęboko zakopany mechanizm, który przetrwał wszystkie jej głupie decyzje, rany i trzy doby na speedzie, najwyraźniej wciąż działał. Teraz próbował zmusić ją do podniesienia się z ziemi, wykorzystując do tego projekcję Cory. Całkiem sprytne. Szkoda tylko, że ciało nie dostało kopii instrukcji.
Ciężar i ciepło Pierce zniknęło wraz, gdy zeszła, przyciskając do siebie nóż.
Spróbowała oprzeć się na łokciu. Ból przeszył bok tak gwałtownie, że przez chwilę widziała przed oczami białe plamy. Ramię zadrżało, kolano odmówiło współpracy, a ona opadła z powrotem na wilgotną ściółkę.
— No dalej, Kida — wymamrotała do siebie, choć spojrzenie mimowolnie uciekło ku Pierce. — Wstawaj, do cholery.
Nie było mowy. Nie w tym stanie. Nie bez czegoś, co pozwoliłoby jej na chwilę oszukać organizm.
Dłoń powędrowała do kieszonki kurtki. Znalazła w niej mały, zmięty balonik, który wygrała wcześniej. Przez moment obracała go między palcami, próbując przypomnieć sobie, ile właściwie zostało w środku. Niewiele. W sam raz, żeby nie przesadzić. W sam raz, żeby zyskać kilka minut, może trochę siły, której nie miała prawa już posiadać.
— Nie — usłyszała gdzieś obok siebie Corę. A może tylko we własnej głowie. — Nawet o tym nie myśl.
Kida spojrzała na Corę z irytacją, która na jej twarzy wyglądała raczej jak grymas bólu.
— Zamknij się.
— Kida…
— Robię to, żeby przeżyć. — Wysypała odrobinę proszku na opuszek palca. — Nie żeby ci zaimponować, do cholery jasnej...
Nie czekała na odpowiedź majaków. Wciągnęła niewielką porcję, po czym schowała balonik z powrotem do kieszeni. Przez kilka sekund nie wydarzyło się nic. Potem serce zaczęło uderzać mocniej, a ciało, dotąd ciężkie i nieposłuszne, powoli odzyskiwało choć część gotowości do działania. Nie był to cud. Raczej pożyczka na wyjątkowo niekorzystnych warunkach, z terminem spłaty, którego nie chciała znać.
W tym samym czasie światła latarek przesunęły się bliżej.
— Tam. Sprawdź przy tych krzakach.
Kida zareagowała, zanim zdążyła pomyśleć. Przetoczyła się na bok, zaciskając zęby, i zaczęła czołgać się w stronę niewielkiego zagłębienia terenu. Każdy ruch ciągnął za sobą ból, ale teraz przynajmniej mogła go zignorować. Zatrzymała się na moment, żeby zerknąć przez ramię. Cora wciąż była obok. Oczywiście, że była. Jej umysł najwyraźniej postanowił doprowadzić tę halucynację do samego końca.
— Słuchaj — wyszeptała, pochylając się w jej stronę. — Może i jesteśmy na ich terenie, ale to ja, kurwa, jestem pierdoloną dzikuską. Nikt jeszcze ze mną nie wygrał w chowanego na zabój.
Nie czekała, by sprawdzić, czy Cora uznała to za pocieszające. Przesuwała się po ziemi krótkimi odcinkami, zatrzymując za każdym razem, gdy światło latarki omiatało najbliższe krzaki. Księżyc w pełni był ich największym wrogiem. Kida uniosła wzrok ku niebu i dostrzegła nadciągającą warstwę chmur. Kiedy pierwsza z nich przesłoniła srebrną tarczę, wykorzystała moment i pociągnęła się dalej. Kolejny odcinek pokonała, gdy światło znów na chwilę przygasło. Nie było w tym elegancji ani szczególnej finezji. Było za to trochę instynktu, trochę wyuczonej cierpliwości i sporo desperacji.
Wreszcie dotarły do linii drzew. Tam Kida zmieniła sposób poruszania się. Uniosła się ostrożnie, przenosząc ciężar z jednej stopy na drugą tak, by nie łamać suchych gałązek i nie szurać podeszwami po ściółce. Stawiała kroki miękko, odciążając pięty, omijając miejsca, w których leżały kruche patyki. Nie poddawała w wątpliwość, skąd znała tę metodę. Może ktoś ją kiedyś nauczył. Może wyssała ją z mlekiem matki, razem z całą resztą rzeczy, których nikt nie musiał jej tłumaczyć w rezerwacie. Teraz nie miało to znaczenia.
Co kilka kroków zerkała przez ramię, sprawdzając, czy Cora nadal za nią idzie. Snopy latarek przeczesywały las, raz po raz wyciągając z ciemności fragmenty pni, krzewów i poskręcanych korzeni. Kida dostrzegła grubą sosnę i bez namysłu skierowała się w jej stronę. Kiedy znalazły się za pniem, przycisnęła Pierce plecami do kory, zasłaniając ją od strony ścieżki.
Dopiero po chwili zorientowała się, co zrobiła. Przez moment patrzyła na Corę z niejakim zdumieniem. Dlaczego? Przecież to tylko iluzja. Nie musiała jej osłaniać. Nie musiała pilnować, żeby żaden z tych mężczyzn jej nie zauważył. Mogła równie dobrze zostawić ją na środku polany i uciekać dalej. Nie miała przecież obowiązku troszczyć się o wytwór własnej wyobraźni.
Zrzuciła to na karby wspomnień. Colorado Vice. Tamta noc, tamto okno, ciężar decyzji, którą podjęła w ułamku sekundy. Umysł pewnie odtwarzał stare odruchy, bo nie potrafił wymyślić niczego bardziej użytecznego.
Zerknęła na twarz Pierce z bliska. Była tak wyraźna, tak irytująco specyficzna, że niemal zdumiała się własną pamięcią. Nie odtworzyła po prostu twarzy ani głosu. Dała jej te wszystkie drobne szczegóły, których nie sposób pomylić z nikim innym. Sposób, w jaki się odzywała. Jej upór. Nawet te dziwne fanaberie z nożem, krew za kołnierzem i ten cholerny ton, którym potrafiła jednocześnie ją rozbroić i doprowadzić do szału.
Przez moment Kida poczuła coś niebezpiecznie bliskiego żalu. Nie za tym, co działo się teraz, ale za czymś, co zdążyło się skończyć, zanim obie zdołały zrozumieć, jak wiele jeszcze miały sobie do powiedzenia. Colorado Vice wróciło do niej nagle i boleśnie: tamto okno, własne dłonie na ciele Pierce, obietnica, że będzie tuż za nią, a potem miesiące ciszy. Nie wiedziała, czy bardziej przeraża ją możliwość, że Cora naprawdę stoi obok, czy to, że jej umysł potrafił odtworzyć ją z taką czułością, której sama od dawna nie umiała sobie okazać.
Uniosła dłoń i odgarnęła z włosów Pierce źdźbło trawy. Nie wypuściła kosmyka od razu. Patrzyła w ciemne oczy i widziała w nich ciemność, i blask, i znajome zwątpienie... Przesunęła palce niżej, aż po krańce, aż po styk z brodą pełną drobin torfu i zasychającej strugi krwi przy licu. Puściła.
Towar był zdecydowanie dziwniejszy, niż Kida sądziła.
Z bliska dobiegły obce głosy. Jeden z mężczyzn przeszedł tuż obok pnia, tak blisko, że Kida mogła usłyszeć szuranie jego butów po mokrych liściach. Drugi odezwał się gdzieś dalej, rzucając kolejne przekleństwo.
Jeszcze raz spojrzała na Corę. Nie potrafiła powstrzymać się od tego krótkiego, niemal badawczego spojrzenia. Jakby szukała w jej twarzy potwierdzenia, że naprawdę ją pamięta. Że nie wymyśliła sobie wszystkiego od początku do końca. Nie znalazła odpowiedzi. Zresztą nie miała prawa jej znaleźć.
Powoli kucnęła niżej, starając się zasłonić Pierce własnym ciałem. Dopiero po chwili dotarło do niej, że znów to robi. Opuściła wzrok, zaciskając szczękę.
To tylko wspomnienia z Colorado Vice, powtórzyła sobie. Stary odruch. Nic więcej.
Czekała — najpierw, aż światła przesuną się dalej. Potem, aż głosy ucichną. Jeszcze chwilę, na wypadek gdyby któryś z nich postanowił zawrócić. Dopiero, kiedy się upewniła, odeszła od pnia i ruszyła w przeciwną stronę, w głąb lasu, ale nie na oślep. Pamiętała, że przy barze Rębacz Rębajło stało kilka dostawczaków. Nie były może szczytem marzeń, ale wystarczyłby jeden, żeby zniknąć z tej okolicy. Odpalenie takiego samochodu z kabli nie powinno być szczególnie trudne. Kradzież fury była w tej chwili planem równie dobrym jak każdy inny. Cora sama mówiła, że ma auto, więc...?
Droga dłużyła się niemiłosiernie. Kida co jakiś czas musiała zwalniać, kiedy bok przypominał o sobie ostrym bólem, ale nie zatrzymywała się na długo. W końcu między drzewami zamajaczyły światła zabudowań. Bar. Parking. Znajome kontury Rębacza Rębajły.
Zanim ruszyła w stronę budynku, spojrzenie mimowolnie powędrowało ku miejscu, w którym zostawiła Joshuę. Przez chwilę wpatrywała się w ciemny fragment ziemi, gdzie wcześniej przygniotła go do podłoża i zmasakrowała mu rękę. Z tej odległości nie była w stanie dostrzec szczegółów, ale pamięć bez trudu uzupełniła obraz. Opór, trzask, krew. Nie poczuła wyrzutów sumienia. Nie miała też zamiaru sprawdzać, czy pozostałości wciąż tam leżą. Jego koledzy nie mieli dość rozsądku, żeby ruszyć za nią. Być może, gdyby miała przy sobie nóż Cory lub siekierę z drewutni, oni również skończyliby, jak Josh.
Odwróciła wzrok. Na parkingu stało kilka aut. I wtedy zobaczyła jaguara.
Zatrzymała się, marszcząc brwi. Przez chwilę patrzyła na samochód, potem na Corę, a następnie znów na samochód, jakby któryś z tych elementów miał w końcu wyjaśnić jej, co właściwie się dzieje.
— Jaguar? — szepnęła z niedowierzaniem. W głowie próbowała dopasować ten obraz do własnego planu z ucieczką przez boczną drogę. Nie pasował. Nic tu nie pasowało. Ale skoro Cora twierdziła, że ma niedaleko samochód, a jej umysł najwyraźniej postanowił trzymać się tej wersji wydarzeń, Kida nie zamierzała teraz wdawać się w dyskusję. — Kanadyjski, kurwa, speed, do chuja pana... — mruknęła pod nosem, po czym ostrożnie ruszyła w stronę auta. — Pojebało mnie. Do końca mnie już pojebało.

got a bad case of making bad luck
36 y/o
For good luck!
168 cm
kiedyś pisarka, teraz już tylko marność
Awatar użytkownika
I'm the queen of breaking my own heart, keep tearing me apart, painting wounds like it's art, shoulda seen this coming from the start, guess I was in the dark
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiyour/mom
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

Minęły dłużące się nieskończenie minuty, a ona wciąż myślała o proszku na opuszku palca Kidy.
Trudno było zignorować trzepotanie serca pod żebrami na widok przyjaciółki — ordynarnie mówiąc — dającej w nos. Trudno było też przeoczyć rozmaitość towarzyszących temu zdarzeniu emocji, które w ciele pisarki z bożej łaski odbiły się bolesnym echem od czubka zadartego dumnie nosa po koniuszki zmarzniętych palców u stóp.
Nie wiedziała, czy chciała powstrzymać ją przed wzięciem działki dla jej własnego dobra… czy dlatego, że najchętniej wyrwałaby jej woreczek z towarem i wpakowała we własny ustrój.
Cokolwiek to było — może na moment pozwoliłoby jej poczuć się wyraźniej, realniej, bo z każdą chwilą spędzoną w towarzystwie majaczącej przyjaciółki coraz bardziej zaczynała czuć się jak element urojenia niż prawdziwa osoba. A może wręcz przeciwnie — chętniej wtopiłaby się w fantasmagorię i oderwała od rzeczywistości, w której znowu musiały przed kimś uciekać i w której Kidzie łatwiej było uwierzyć, że zmyśliła sobie jej obecność, niż w to, że naprawdę przejechała pół kontynentu, by ją odnaleźć.
— Jaguar?
Uśmiechnęła się ponuro, kopiąc czubkiem trapera jakiś luźny kamyk.
— Pojebało mnie. Do końca mnie już pojebało.
No to jest nas dwie.

∗∗∗

Wydawało się, że powrót do Cottonwood Falls będzie samobójstwem — i całkiem możliwe, że gdyby wróciła do domu po część swoich rzeczy, choćby drogocenną maszynę do pisania, ludzie Adelsteina i Curtisa czekaliby na progu, wywijając spluwami i nie zadając pytań. Wszak wiedzieli, gdzie mieszkała, gdzie mieszkał jej ojciec, brakowało im jednej, kluczowej informacji.
Gdzie znaleźć złoto.
Chociaż serce wyrywało się ku zrujnowanej farmie lucerny, rozsądek podpowiadał, by trzymać się z daleka, kryć twarz pod kapturem i nie rozmawiać z nikim. Ruszyć prosto do starego kopalnianego szybu, którego położenia nie było na mapach, a potem…
Wydawało się, że potem nie ma szansy nadejść nawet w planach, bo odkupiona od jednego z okolicznych farmerów stara półciężarówka, ostatni relikt jej powiązań z Wyoming, wyzionęła ducha w najmniej odpowiednim momencie.

∗∗∗

Conor Castefield miał wiele słabości, którym starał się przeciwstawiać z dumą i determinacją godną zarządcy rodzinnej farmy, jednej z najbardziej dochodowych i najlepiej utrzymanych w Cottonwood Falls, jeśli nie w całym Wyoming.
Jednak nawet dumni synowie prominentnych rodzin mają swoje czułe punkty.
Wystarczy w odpowiednim miejscu podważyć wypielęgnowanym paznokciem, pod właściwym kątem popatrzeć spod opuszczonych rzęs, wymruczeć kilka słów nieco ciszej i głębiej, kusząc i obiecując coś, co nigdy więcej nie będzie miało miejsca… i tyle. Nagle dobry człowiek z rosnącym wybrzuszeniem w spodniach zaczyna jeść z ręki zdesperowanej kobiecie, której nigdy na nim nie zależało.
— Powiedziałeś mi kiedyś, że z obszernej liczby sąsiadów jest jeden, który zawsze ciepło mnie przywita — rzuciła zdyszana zamiast powitania, gdy zdobione drzwi rezydencji Castefieldów stanęły przed nią otworem. — Że wyciągniesz do mnie pomocną dłoń bez względu na to, co inni o mnie mówią.
— Nie cofam takich słów.
Zupełnie jak wtedy, gdy przywitała go lufą Remingtona przyciśniętą niemalże do czoła, tak i teraz — gdy sama stanęła bezbronna na progu — po prostu ją przyjął. Trochę drapieżny, trochę nadęty uśmiech nie zmienił się ani trochę, podobnie pewna egzaltacja, z którą Conor się poruszał, wypowiadał i wykonywał najprostsze gesty. Irytowało ją to, ale przyszła tu w określonym celu. Pozostało jej tylko wykombinować, jak ten cel osiągnąć.
— Co tym razem cię goni? Myślałem, że tym razem wyjechałaś na dobre. — Postawił przed nią kubek parującej herbaty i domowe ciasto. Cudem powstrzymała się przed przewróceniem oczami, zamiast tego z wdzięcznością skinęła głową i wbiła widelczyk w placek ze śliwkami. — Przejeżdżam często koło twojej farmy. Od miesięcy nie widziałem zapalonego światła.
Cały Conor. Potok słów i pytań dotyczących rzeczy, które go nie dotyczą i nigdy nie powinny go obchodzić. Tylko on miał czelność w pierwszych pięciu minutach rozmowy zadać takie pytania, na które od innych mogłaby czekać latami. Wciąż nie rozszyfrowała, z czego dokładnie to wynikało, nasuwał się jednak pewien wniosek. Conor czuł, że ma prawo wiedzieć wszystko o wszystkich, z którymi wchodził w jakąkolwiek interakcję. W swoim świecie był panem i władcą. Pozostali to tylko marionetki, które jeśli nie grały tak, jak im zagrał, to powinny chociaż przynosić uciechę i nie kryć swoich najmroczniejszych tajemnic.
Zabawne, że tak ją to drażniło. Być może znajdowała w tym nadętym bubku samą siebie, tylko nie chciała się przyznać.
— To nie jest historia do herbaty.
— Myślałem, że nie pijesz.
— To już nieaktualne. Napijmy się czegoś mocniejszego, Conor. — Jej głos obniżył się nieco i wyraźnie zmiękł, gdy wypowiedziała męskie imię. — Dzisiaj… potrzebuję się trochę zapomnieć.
Po błysku w męskich oczach rozpoznała, że skutecznie zarzuciła przynętę.

∗∗∗

— Odwiozę ci go w jednym kawałku, obiecuję!
Kobiecy głos wybrzmiał na dziedzińcu chwilę przed tym, jak zamruczał silnik jaguara. Pretensjonalny samochód drażnił ją od momentu, w którym miesiące wcześniej jechała nim razem z Conorem, ściskając kurczowo swoją strzelbę. Nieśmiertelny remington został w dolnej szufladzie komody, chociaż… możliwe, że obłapiały go dłonie któregoś ze zbirów z kasyna. To dopiero byłoby poetyckie — zginąć od postrzału z własnej broni, na progu domu, do którego miało się już nigdy nie wracać. Perfekcyjna klamra.
— Ale chwila, nie było mowy o… kurwa mać! — Conor wypadł na werandę — bez koszuli, zaplątany we własne spodnie. Niemalże spadł ze schodów, zanim udało mu się dopiąć pasek. Widok był komiczny, ale ostatkiem sił powstrzymała się przed wybuchem śmiechu. Mina jej zrzedła, kiedy w bladym świetle świtu dostrzegła wciąż wyraźne ślady własnych paznokci na męskich ramionach. — Jesteś… jesteś po prostu niemożliwa! Co zamierzasz…? Chyba tyle mam prawo, kurwa, wiedzieć. — Był coraz bliżej, próbując wcisnąć się w kowbojki, które zapewne kosztowały więcej, niż warta była obecnie jej farma.
— Załatwić swoje sprawy. — Zablokowała drzwi, by nie przyszło mu do głowy wyszarpać jej z samochodu. Wychyliła się nieco ku opuszczonemu oknu po stronie pasażera. — Conor, obiecuję. Kiedy wrócę… — Nie wrócę, kurwa, nigdy. — ...dokończymy to, co zaczęliśmy. Pozwól mi tylko… zrobić co trzeba.
— Kiedy…? — Był prawie przy samochodzie.
— Cierpliwość to cnota, Conor.
Tylko nie wzywaj policji.

∗∗∗

— Ciebie pojebało, mnie pojebało, jakie to ma teraz znaczenie? Po prostu… wsiadaj.
Otworzyła drzwi po stronie pasażera i skinęła głową na Kidę. Ta patrzyła jeszcze dłuższą chwilę — na poły z niedowierzaniem, na poły z zaskoczeniem — zanim, mrucząc coś znowu pod nosem, usadowiła się na siedzeniu. Pisarka zatrzasnęła za nią drzwi i obeszła samochód, rozglądając się czujnie i sprawdzając, czy pogoń czasami nie dotarła. Rozluźniła ramiona dopiero wtedy, gdy silnik mruknął pod maską, a światła rozbłysły znajomo na fasadzie budynku.
I wtedy dotarło do niej, że nie ma pojęcia, dokąd ma się skierować.
— Kida?
W sportowym aucie nie było wiele miejsca. Siedzenia nie były tak wielkie jak w typowych dla ranczerów furgonetkach, a mimo wszystko szczupła sylwetka niemal ginęła w fotelu pasażera. Nienaturalnie błyszczące oczy zwróciły się na nią — nadal z wyraźnym niedowierzaniem i niepewnością spłoszonego zwierzęcia, gotowego w każdej chwili zerwać się do ucieczki.
— Możesz mnie poprowadzić, z łaski swojej? Nie mam, kurwa, pojęcia, gdzie jechać.
— Pierdolenie — wybrzmiało niemalże pogodnie — siedzisz w mojej głowie, idiotko. Jak możesz nie wiedzieć?
— Po prostu powiedz, którędy.
Rozdrażnienie zaczynało zajmować miejsce bezbrzeżnego smutku. Ślady po łzach zdążyły już wyschnąć, znacząc tunele w brudzie na twarzy. Czuła się podle. Nie tylko dlatego, że była zmęczona, obolała i cała we krwi i błocie, ale… chyba nie tak wyobrażała sobie to spotkanie. Była gotowa na potok wyzwisk ze swojej i z Kidy strony, na szarpanie za włosy i tarzanie się w liściach, ale to niedowierzanie, to traktowanie jej w taki sposób, jakby była tylko wytworem chorej wyobraźni?
Kurewsko bolało ją to, że Kida miała w nią aż tak mało wiary. A fakt, że sama się do tego przyczyniła, bolał chyba jeszcze bardziej.
— Wyjedź z parkingu i tam prosto — rozległo się w końcu z fotela obok.
Jedno prosto, w lewo, w stronę lasu, za tartakiem jest polna ścieżka, tym lansiarskim gównem tam nie wjedziesz, musimy iść z buta później samochód zatrzymał się. Światła istotnie oświetlały zarośniętą zeschniętymi chwastami drogę, która chociaż pewnie nie stanowiłaby problemu dla auta z wysokim zawieszeniem, tak dla jaguara mogła być zabójcza.
Nie pasowało jednak coś jeszcze.
— To już tutaj? — spytała z niedowierzaniem, kalkulując przejechaną drogę. — Szybciej doszłybyśmy, kurwa, na pieszo…
— Uparłaś się na auto.
Przewróciła oczami, starając się nie wybuchnąć. Zanim Kida zdążyła powiedzieć cokolwiek jeszcze — silnik zaryczał, a jaguar Conora wyrwał do przodu i skacząc na wybojach, dotarł jakimś cudem do budynku, który wcale nie wydawał się miejscem zdatnym do życia.
Drewniana chata wyglądała równie żałośnie z zewnątrz, jak w środku, o czym miała się za chwilę przekonać. W niewielkiej izbie roznosiła się charakterystyczna woń drewna, popiołu i starości, kojarząca się… no właśnie z opuszczonymi myśliwskimi kryjówkami, bo właśnie tym kiedyś był aktualny dom Kidy. Pośrodku pomieszczenia stała blaszana koza, teraz wygaszona, przez co panująca w środku temperatura nie była wiele wyższa niż na zewnątrz. Nad nakrytym zwierzęcymi skórami prostym, metalowym łóżkiem wisiało kilka łapaczy snów. Przewróciła oczami, gdy w kącie izby spostrzegła polowy warsztacik z tym sztampowym rękodziełem.
Mina znowu jej zrzedła, kiedy w świetle naftowej lampy dostrzegła więcej szczegółów. Sterty pustych woreczków i rozbitych fiolek, piętrzące się po kątach, przykuwały uwagę jak wszystko, na co nie wypada patrzeć, a mózg i tak zmusza, by zerknąć w tamtą stronę.
Odwróciła się w stronę Kidy, opartej o framugę. Patrzyła na nią dziwnie — trochę badawczo, a trochę wyzywająco, jakby czekała tylko na jakimś komentarz, dotyczący warunków, w jakich przyszło jej żyć. Cora zadrżała. Wolała zrzucić to jednak na karb lodowatego powietrza wpadającego do wnętrza chaty, niż powoli ogarniającą ją panikę.
— Jesteś przemarznięta — oświadczyła sucho, wciągając Kidę do środka. Wątła sylwetka poddała się bez większego oporu; wyraźnie wpływ narkotyku zaczynał słabnąć, należało działać szybko, zanim ciało zupełnie odmówi jej posłuszeństwa. — Siadaj tutaj, a ja rozpalę.
— Nauczyli cię tego na kursie kreatywnego pisania w Wypizdowie Górnym?
Zignorowała szczeniacki przytyk i niechętnie wyszła na zewnątrz. Pod ścianą piętrzyła się sterta drewna; głównie większe szczapy i trochę tych drobniejszych. Ciszę nocy po chwili przerwały uderzenia siekiery. Obolała, zmęczona, wkurwiona — nie miała siły, żeby narąbać ich dużo. Kilka mniejszych drewienek miało wystarczyć.
— Nie urżnęłaś sobie palca?
— Zaraz urżnę ci język.
Zaczęła układać w piecu piramidkę, podkładając pod spód jakieś stare gazety i papiery, które udało jej się znaleźć. Szczęknęła srebrna zippo. Papier zajął się w ułamek sekundy, płomień nieśmiało objął też suche gałązki, uszykowane wcześniej w skrzynce obok pieca. Kiedy upewniła się, że ogień zaczyna zajmować również szczapki drewna, zamknęła blaszane drzwiczki i usiadła na kulawym stołku twarzą do Kidy.
Wyglądała jak gówno.
— Trzeba to umyć i opatrzyć, zanim złapiesz jakiś syf — stwierdziła sucho, wskazując na… tak naprawdę na całokształt przyjaciółki. Nie była pewna, jakie rany pozostawiła bójka z drwalem, jakie ślady znaczyły jej skórę po szarpaninie z nią i po ucieczce przez las.
Nie była w stanie obiektywnie ocenić jej stanu, gdy wzrok przyciągała cienka, czerwona linia, którą zostawił jej nóż.

it's who I am, not who I was
laska Judasza
brak akapitów, szalone przecinki, schizofrenia czasoprzestrzenna, hipokryzja, kij w d. i jak robisz z igły widły
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ Po Kanadzie”