Trzask gałązki dotarł do niej z opóźnieniem, jakby las musiał najpierw przepuścić dźwięk przez wszystkie warstwy waty zalegającej w jej głowie. Potem rozległ się drugi. Trzeci. Kida odwróciła wzrok od zakrwawionych palców Cory i skupiła go na ciemności między drzewami. Z oddali dobiegł ją rzężący oddech jednego z mężczyzn, a zaraz po nim seria przekleństw drugiego, który najwyraźniej wpakował nogę w grząski grunt.
A więc jednak.
Nie musiała wierzyć w Corę, żeby usłyszeć tamtych dwóch. Nie musiała nawet rozumieć, dlaczego jej umysł postanowił właśnie teraz urządzić sobie przedstawienie z udziałem dawnej przyjaciółki. Wystarczyło, że coś poruszało się w lesie i nie zamierzało odpuścić. Przetrwanie — tak to sobie nazwała. Jakiś głęboko zakopany mechanizm, który przetrwał wszystkie jej głupie decyzje, rany i trzy doby na speedzie, najwyraźniej wciąż działał. Teraz próbował zmusić ją do podniesienia się z ziemi, wykorzystując do tego projekcję Cory. Całkiem sprytne. Szkoda tylko, że ciało nie dostało kopii instrukcji.
Ciężar i ciepło Pierce zniknęło wraz, gdy
zeszła, przyciskając do siebie nóż.
Spróbowała oprzeć się na łokciu. Ból przeszył bok tak gwałtownie, że przez chwilę widziała przed oczami białe plamy. Ramię zadrżało, kolano odmówiło współpracy, a ona opadła z powrotem na wilgotną ściółkę.
—
No dalej, Kida — wymamrotała do siebie, choć spojrzenie mimowolnie uciekło ku Pierce. —
Wstawaj, do cholery.
Nie było mowy. Nie w tym stanie. Nie bez czegoś, co pozwoliłoby jej na chwilę oszukać organizm.
Dłoń powędrowała do kieszonki kurtki. Znalazła w niej mały, zmięty balonik, który wygrała wcześniej. Przez moment obracała go między palcami, próbując przypomnieć sobie, ile właściwie zostało w środku. Niewiele. W sam raz, żeby nie przesadzić. W sam raz, żeby zyskać kilka minut, może trochę siły, której nie miała prawa już posiadać.
—
Nie — usłyszała gdzieś obok siebie Corę. A może tylko we własnej głowie. —
Nawet o tym nie myśl.
Kida spojrzała na Corę z irytacją, która na jej twarzy wyglądała raczej jak grymas bólu.
—
Zamknij się.
—
Kida…
—
Robię to, żeby przeżyć. — Wysypała odrobinę proszku na opuszek palca. —
Nie żeby ci zaimponować, do cholery jasnej...
Nie czekała na odpowiedź majaków. Wciągnęła niewielką porcję, po czym schowała balonik z powrotem do kieszeni. Przez kilka sekund nie wydarzyło się nic. Potem serce zaczęło uderzać mocniej, a ciało, dotąd ciężkie i nieposłuszne, powoli odzyskiwało choć część gotowości do działania. Nie był to cud. Raczej pożyczka na wyjątkowo niekorzystnych warunkach, z terminem spłaty, którego nie chciała znać.
W tym samym czasie światła latarek przesunęły się bliżej.
—
Tam. Sprawdź przy tych krzakach.
Kida zareagowała, zanim zdążyła pomyśleć. Przetoczyła się na bok, zaciskając zęby, i zaczęła czołgać się w stronę niewielkiego zagłębienia terenu. Każdy ruch ciągnął za sobą ból, ale teraz przynajmniej mogła go zignorować. Zatrzymała się na moment, żeby zerknąć przez ramię. Cora wciąż była obok. Oczywiście, że była. Jej umysł najwyraźniej postanowił doprowadzić tę halucynację do samego końca.
—
Słuchaj — wyszeptała, pochylając się w jej stronę. —
Może i jesteśmy na ich terenie, ale to ja, kurwa, jestem pierdoloną dzikuską. Nikt jeszcze ze mną nie wygrał w chowanego na zabój.
Nie czekała, by sprawdzić, czy Cora uznała to za pocieszające. Przesuwała się po ziemi krótkimi odcinkami, zatrzymując za każdym razem, gdy światło latarki omiatało najbliższe krzaki. Księżyc w pełni był ich największym wrogiem. Kida uniosła wzrok ku niebu i dostrzegła nadciągającą warstwę chmur. Kiedy pierwsza z nich przesłoniła srebrną tarczę, wykorzystała moment i pociągnęła się dalej. Kolejny odcinek pokonała, gdy światło znów na chwilę przygasło. Nie było w tym elegancji ani szczególnej finezji. Było za to trochę instynktu, trochę wyuczonej cierpliwości i sporo desperacji.
Wreszcie dotarły do linii drzew. Tam Kida zmieniła sposób poruszania się. Uniosła się ostrożnie, przenosząc ciężar z jednej stopy na drugą tak, by nie łamać suchych gałązek i nie szurać podeszwami po ściółce. Stawiała kroki miękko, odciążając pięty, omijając miejsca, w których leżały kruche patyki. Nie poddawała w wątpliwość, skąd znała tę metodę. Może ktoś ją kiedyś nauczył. Może wyssała ją z mlekiem matki, razem z całą resztą rzeczy, których nikt nie musiał jej tłumaczyć w rezerwacie. Teraz nie miało to znaczenia.
Co kilka kroków zerkała przez ramię, sprawdzając, czy Cora nadal za nią idzie. Snopy latarek przeczesywały las, raz po raz wyciągając z ciemności fragmenty pni, krzewów i poskręcanych korzeni. Kida dostrzegła grubą sosnę i bez namysłu skierowała się w jej stronę. Kiedy znalazły się za pniem, przycisnęła Pierce plecami do kory, zasłaniając ją od strony ścieżki.
Dopiero po chwili zorientowała się, co zrobiła. Przez moment patrzyła na Corę z niejakim zdumieniem. Dlaczego? Przecież to tylko iluzja. Nie musiała jej osłaniać. Nie musiała pilnować, żeby żaden z tych mężczyzn jej nie zauważył. Mogła równie dobrze zostawić ją na środku polany i uciekać dalej. Nie miała przecież obowiązku troszczyć się o wytwór własnej wyobraźni.
Zrzuciła to na karby wspomnień. Colorado Vice. Tamta noc, tamto okno, ciężar decyzji, którą podjęła w ułamku sekundy. Umysł pewnie odtwarzał stare odruchy, bo nie potrafił wymyślić niczego bardziej użytecznego.
Zerknęła na twarz Pierce z bliska. Była tak wyraźna, tak irytująco specyficzna, że niemal zdumiała się własną pamięcią. Nie odtworzyła po prostu twarzy ani głosu. Dała jej te wszystkie drobne szczegóły, których nie sposób pomylić z nikim innym. Sposób, w jaki się odzywała. Jej upór. Nawet te dziwne fanaberie z nożem, krew za kołnierzem i ten cholerny ton, którym potrafiła jednocześnie ją rozbroić i doprowadzić do szału.
Przez moment Kida poczuła coś niebezpiecznie bliskiego żalu. Nie za tym, co działo się teraz, ale za czymś, co zdążyło się skończyć, zanim obie zdołały zrozumieć, jak wiele jeszcze miały sobie do powiedzenia. Colorado Vice wróciło do niej nagle i boleśnie: tamto okno, własne dłonie na ciele Pierce, obietnica, że będzie tuż za nią, a potem miesiące ciszy. Nie wiedziała, czy bardziej przeraża ją możliwość, że Cora naprawdę stoi obok, czy to, że jej umysł potrafił odtworzyć ją z taką czułością, której sama od dawna nie umiała sobie okazać.
Uniosła dłoń i odgarnęła z włosów Pierce źdźbło trawy. Nie wypuściła kosmyka od razu. Patrzyła w ciemne oczy i widziała w nich ciemność, i blask, i znajome zwątpienie... Przesunęła palce niżej, aż po krańce, aż po styk z brodą pełną drobin torfu i zasychającej strugi krwi przy licu. Puściła.
Towar był zdecydowanie dziwniejszy, niż Kida sądziła.
Z bliska dobiegły obce głosy. Jeden z mężczyzn przeszedł tuż obok pnia, tak blisko, że Kida mogła usłyszeć szuranie jego butów po mokrych liściach. Drugi odezwał się gdzieś dalej, rzucając kolejne przekleństwo.
Jeszcze raz spojrzała na Corę. Nie potrafiła powstrzymać się od tego krótkiego, niemal badawczego spojrzenia. Jakby szukała w jej twarzy potwierdzenia, że naprawdę ją pamięta. Że nie wymyśliła sobie wszystkiego od początku do końca. Nie znalazła odpowiedzi. Zresztą nie miała prawa jej znaleźć.
Powoli kucnęła niżej, starając się zasłonić Pierce własnym ciałem. Dopiero po chwili dotarło do niej, że znów to robi. Opuściła wzrok, zaciskając szczękę.
To tylko wspomnienia z Colorado Vice, powtórzyła sobie. Stary odruch. Nic więcej.
Czekała — najpierw, aż światła przesuną się dalej. Potem, aż głosy ucichną. Jeszcze chwilę, na wypadek gdyby któryś z nich postanowił zawrócić. Dopiero, kiedy się upewniła, odeszła od pnia i ruszyła w przeciwną stronę, w głąb lasu, ale nie na oślep. Pamiętała, że przy barze Rębacz Rębajło stało kilka dostawczaków. Nie były może szczytem marzeń, ale wystarczyłby jeden, żeby zniknąć z tej okolicy. Odpalenie takiego samochodu z kabli nie powinno być szczególnie trudne. Kradzież fury była w tej chwili planem równie dobrym jak każdy inny. Cora sama mówiła, że ma auto, więc...?
Droga dłużyła się niemiłosiernie. Kida co jakiś czas musiała zwalniać, kiedy bok przypominał o sobie ostrym bólem, ale nie zatrzymywała się na długo. W końcu między drzewami zamajaczyły światła zabudowań. Bar. Parking. Znajome kontury Rębacza Rębajły.
Zanim ruszyła w stronę budynku, spojrzenie mimowolnie powędrowało ku miejscu, w którym zostawiła Joshuę. Przez chwilę wpatrywała się w ciemny fragment ziemi, gdzie wcześniej przygniotła go do podłoża i zmasakrowała mu rękę. Z tej odległości nie była w stanie dostrzec szczegółów, ale pamięć bez trudu uzupełniła obraz. Opór, trzask, krew. Nie poczuła wyrzutów sumienia. Nie miała też zamiaru sprawdzać, czy pozostałości wciąż tam leżą. Jego koledzy nie mieli dość rozsądku, żeby ruszyć za nią. Być może, gdyby miała przy sobie nóż Cory lub siekierę z drewutni, oni również skończyliby, jak Josh.
Odwróciła wzrok. Na parkingu stało kilka aut. I wtedy zobaczyła jaguara.
Zatrzymała się, marszcząc brwi. Przez chwilę patrzyła na samochód, potem na Corę, a następnie znów na samochód, jakby któryś z tych elementów miał w końcu wyjaśnić jej, co właściwie się dzieje.
—
Jaguar? — szepnęła z niedowierzaniem. W głowie próbowała dopasować ten obraz do własnego planu z ucieczką przez boczną drogę. Nie pasował. Nic tu nie pasowało. Ale skoro Cora twierdziła, że ma niedaleko samochód, a jej umysł najwyraźniej postanowił trzymać się tej wersji wydarzeń, Kida nie zamierzała teraz wdawać się w dyskusję. —
Kanadyjski, kurwa, speed, do chuja pana... — mruknęła pod nosem, po czym ostrożnie ruszyła w stronę auta. —
Pojebało mnie. Do końca mnie już pojebało.
got a bad case of making bad luck