ODPOWIEDZ
32 y/o
For good luck!
168 cm
ratowniczka medyczna North York General Hospital
Awatar użytkownika
„Jedyną zaletą igrania z ogniem jest to, że nikt nigdy nie zostaje opieczony. To ci, którzy nie potrafią się nim obchodzić, sparzają się na popiół”
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiżeńskie
typ narracjiróżnie
czas narracjiróżnie
postać
autor

   Detektywi pojawiali się zawsze w ostatniej kolejności, na specjalne zaproszenie przełożonych. Dla niej, która docierała na miejsce zawsze w pierwszej kolejności wydawało się to niemalże absurdalne. Tego dnia, wyjątkowo było inaczej – świat nie czekał na panów detektywów, a na wezwaną karetkę. Zeskakując z miejsca pasażera, poprawiła pasek torby medycznej na ramieniu, dokonując szybkich oględzin otoczenia. Jej wzrok na chwilę zawiesił się na jednym z nich – jaśnie detektywów. Temu konkretnemu posłała zamknięty w kącie ust rozbawiony uśmieszek, bo przynajmniej ten jeden raz nie wyglądał jakby wrócił właśnie z sesji do kalendarza hot policjantów 2026. Włosy miał lekko rozmierzwione, jakby rzeczywiście dziś praca zmusiła go do jakiegoś wysiłku. Tym razem, to nie ona zakładała zwilżone od pracy w pocie czoła włosy z twarzy, a zdawała się nawet wypoczęta. Pokazowo wyciągając nawet ręce ku górze, żeby się przeciągnąć, jakby właśnie obudziła się z leniwego snu (nawet jeśli jej sen obejmował jedynie medyczną dyżurkę).
   Chwilę później dotarła do pacjenta. Wyglądał, jakby zderzył się czołem z oknem, a kiedy objęła spojrzeniem otoczenie, zabezpieczony przez funkcjonariuszy policji teren, jak tylko dostrzegła wybitą wytrynę, nie musiała być geniuszem, żeby domyślić się, że zapewne dokładnie tak było.
   — Proszę siedzieć spokojnie, zaaplikuję zastrzyk znieczulający i założę prowizoryczny opatrunek, w szpitalu pana pozszywają.
   Zimny dreszcz przebiegł jej wzdłuż kręgosłupa, kiedy do niego podchodziła. Miał coś takiego w spojrzeniu… tę dzikość i nieokiełznanie, jakie miewali w nim ćpuni, zanim rzucali się na sanitariuszy. Instynktownie utrzymała na nim spojrzenie, mając złe przeczucia co do tego typa.
   Kilka rzeczy zadziało się jednocześnie. Szyba witryny posypała się w części, która dotąd wydawała się jeszcze cała, a teraz z trzaskiem tłuczonego szkla wylądowala na ziemi. Spojrzała tam tylko na sekundę, a w dwie później nieznajomy, cuchnący potem, fajkami i metaliczną wonią zamachnął się czymś ostrym, nie zdążyła zobaczyć czym, bo odskoczyła w tył, tak gwałtownie, że zawiesiła się ramieniem na klamce karetki, podtrzymując się drzwi. Machnął znów, wcześniej ciął powietrze tym razem jej łopatkę, na chwilę przed tym, jak przyciągnął ją za kurtkę do siebie.
   Mówił coś o cofnięciu się, o tym, że zaraz poleje się z niej krew, chwytał się żałosnych metod, żeby uciec przed policją. Ale w tym momencie słyszała tylko bicie własnego serca, szum w uszach i plątaninę własnych myśli. Bronić się? Poddać się? Ulec strachowi? Opierać się mu? Liczyć na pomoc? Zachować spokój? Dało się, kiedy ktoś przykładał Ci coś ostrego do gardła?
   Uniosła ręce obronnie w górę, dając napastnikowi do zrozumienia, że nie będzie stawiać oporu.
   — Mo…
   Nie zdążyła skończyć myśli, kiedy ostrze mocniej docisnęło się do jej skóry. Czuła jego chłód i lekkie strzypanie na skórze. Automatycznie odszukała spojrzeniem Jego. Gdzie był? Aaron stał najbliżej, ale czy to cokolwiek zmieniało? Patrzyła prosto na niego, jak kot, który patrzy na swojego właściciela, żeby dowiedzieć się, czy dzieje się coś niepokojącego. Jeśli on byłby spokojny, ona też mogła być?

Aaron Blackwood
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
Jules
jednostronnej inicjatywy, za długich dygresji — nieistotnych dla fabuły i kreacji postaci
30 y/o
Welkom in Canada
188 cm
detektyw wydziału zabójstw w Toronto Police Service
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Urwanie głowy.
Właśnie tak mógł określić ostatnio rozgardiasz, który panował na komendzie. Liczne wezwania, kolejne sprawy, które piętrzyły się na biurkach detektywów i zwyczajny brak czasu, żeby wszystkimi się zająć. Chaos w ruchach oraz sposobie działania, słaba kawa, która uzależniała bardziej, niż dobry narkotyk. Odnosił wrażenie, że ostatnio świat niemal płonął, a po blackoucie, który miał miejsce stosunkowo niedawno, przestępczość znacznie wzrosła dokładając im kolejnych problemów. Jakby prowadzenie spraw dwóch morderstw jednoczenie było zbyt łatwe. lepiej było dowalić czymś jeszcze, bo na co komu życie prywatne.
Bywały dni kiedy Aaron miał po prostu dość. Pracy, swojego partnera, rodzeństwa, które sobie o nim przypomniało. To jedynie wzmagało jego irytację, co dobijało się zarówno na kolegach, jak i na jego produktywności, która była niczym najwspanialsza sinusoida. Miał ochotę pierdolnąć tym wszystkim jak się dało, zawinąć się do domu i na chwilę zapomnieć, że sam wybrał taki zawód.
W podobnym nastroju kierował się właśnie na miejsce wezwania - ktoś zgłosił morderstwo, którym miał się zająć z Rickym. Ten jednak postanowił gdzieś zniknąć, wykręcając się poważnymi problemami rodzinnymi. To on w ogóle miał rodzinę? Na ich miejscu już dawno by go wydziedziczył.
Już po dotarciu do celu wiedział, że nie będzie łatwo. Mężczyzna, który rzekomo znalazł ciało, wyglądał jakby nagle postradał wszystkie zmysły. Miotał się szaleńczo nad ciałem młodego mężczyzny, ściskając w ręce nóż. To nie wyglądało za dobrze i nikt nie mógł się dziwić, że pierwsze wnioski nasunęły się same - był sprawcą, który teraz nie wiedział co miał ze sobą zrobić.
Próba uspokojenia nie przyniosła rezultatu, zamiast tego trzeba było interweniować używając siły, która była ostatecznością. Nóż został odebrany, a dziki szał sprawił, że mężczyzna rozbił szybę szamocząc się z jednym z policjantów. Chwilę później czekali na przyjazd karetki mając nadzieję, że podejrzany lub świadek - nie należało wysnuwać ostatecznych wniosków - chociaż trochę się opamięta. Aaron naprawdę potrzebował odrobiny spokoju, żeby myśli pozbierać.
Skinął głową znajomej sanitariuszce, która wysiadła z karetki. W innych okolicznościach pewnie rzuciłby stosownym komentarzem, jak to miało miejsce w przeszłości, ale musiał zająć się zabezpieczeniem terenu, jak również zebraniem dowodów - pacjenta zostawił jej wiedząc, że sobie poradzi. Nie przypuszczał jednak, że tym razem pojawią się komplikacje znacznie większe, niż tylko złamana igła.
Nie widział początków zdarzenia, ale to co dotarło do jego oczu wystarczyło, by błyskawicznie zareagował. Dostrzegł to zaniepokojone spojrzenie, a później szaleńczy atak. Rzucił się w stronę sanitariuszki oraz podejrzanego razem z jednym z kolegów, rozdzielając ich. Blackwood widział krew na własnych dłoniach, kiedy przytrzymywał Jules, na której twarzy malował się szok i strach. Wspaniale, takiego widoku było mu trzeba.
-Jeśli chciałaś, żebym stał się twoją pielęgniarka, wystarczyło poprosić, a nie dawać się pociąć - wyrzucił z siebie, upewniając się, że krew nie lała się ciurkiem z jej ciała, co z pewnością świadczyłoby o przecięciu większej żyły lub tętnicy. - Nie bierz tego za propozycję, ale będę musiał cię rozebrać, żeby zobaczyć jak bardzo krwawisz. Twój kolega zaraz do ciebie przyjdzie, ale musi uspokoić tego wariata - dodał, powoli pozbywając się jej kurtki.

Jules Morales
32 y/o
For good luck!
168 cm
ratowniczka medyczna North York General Hospital
Awatar użytkownika
„Jedyną zaletą igrania z ogniem jest to, że nikt nigdy nie zostaje opieczony. To ci, którzy nie potrafią się nim obchodzić, sparzają się na popiół”
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiżeńskie
typ narracjiróżnie
czas narracjiróżnie
postać
autor

   Była wzywana do różnych sytuacji, ale pierwszy raz ktoś naprawdę przykładał jej nóż do gardła, nic dziwnego, że trwała w lekkim oszołomieniu, a teraz, kiedy zagrożenie zostało zażegnane, otępieniu. Podążała jeszcze spojrzeniem za agresorem, kiedy jej partner z karetki odciągał go od niej wraz z policjantem. Czuła dziwne ciepło na łopatce, które początkowo zinterpretowała jako ciepło jego ręki, a dopiero później, kiedy szarpnęła się, naciągając z powrotem kurtkę na ramię, zdała sobie sprawę, że było to ciepło toczonej z ciętej rany krwi. Syknęła, mimo wszystko wyrywając się wprzód.
   — Muszę mu pomóc.
   Zrobiła tylko krok w tamtym kierunku, ale sanitariusz radził sobie całkiem nieźle z pomocą funkcjonariusza policji, a ona czuła, jak cienka strużka krwi spływa jej po boku, a ból powoli dociera do jej mózgu. Zatrzymała się ledwie jeden krok od Aarona, chwytając jego spojrzenie, instynktownie próbując zatamować krwawienie dłonią, ale było w miejscu, do którego ciężko było jej sięgnąć, więc tylko skrzywiła się wyraźnie czując szarpnięcie skóry i dyskomfort z okolicy rany, która wnioskując po jej mobilności, nie była aż tak głęboka i rozległa, żeby zagrażać życiu, ale po ilości krwi… pewnie wymagała kilku szwów.
   — Szlag… – zgodziła się więc na zostanie w miejscu, opierając się ramieniem o drzwi karetki, krzyżując z nim spojrzenie.
   — To cały czas o to ci chodziło, kiedy zapewniałeś sobie u mnie roczny abonament łatania? A można było zaprosić na piwo. Prościej, co? Śnieżko.
   Tym razem pomogła, zrzucając kurtkę z jednego ramienia, nie mogąc powstrzymać się od kolejnego komentarza, kiedy najpierw odetchnęła ciężko, a później spojrzała mu z powątpiewaniem w oczy, bo zwykle scenariusz był odwrócony. Zwykle to ona śledziła jego rany, nie na odwrót. Ona łatała drobne stłuczenia, czy większe, z częstotliwością adekwatną dla częstotliwości obrywania przez detektywów wydziału zabójstw…
   — Na pewno wiesz co robisz? — spytała z przekąsem.
   Czy nie ufała jego znajomości medycyny…? Być może.

Aaron Blackwood
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
Jules
jednostronnej inicjatywy, za długich dygresji — nieistotnych dla fabuły i kreacji postaci
30 y/o
Welkom in Canada
188 cm
detektyw wydziału zabójstw w Toronto Police Service
Awatar użytkownika
a Canadian is somebody who knows how to make love in a canoe
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

W swojej pracy Aaron miał do czynienia z wieloma niereformowalnymi osobami i szybko przekonał się, że Jules jest jedną z nich. Na litość wszystkiego, czy ta kobieta właśnie znacznie bardziej skupiała się na niesieniu pomocy świrowi, który się na nią rzucił, zamiast na sobie? Była ranna, powinna odpoczywać, a zamiast tego szarpała się niczym spłoszona sarna, starająca się odzyskać wolność. To jedynie wywołało irytację na twarzy Aarona, ponieważ on miał na uwadze znacznie bardziej zdrowie sanitariuszki, niż rozchwianego emocjonalnie jegomościa, którym zaraz zajmą się policjanci.
-Nie, nikomu nie musisz teraz pomagać, Morales. To tobą trzeba się zająć jak najprędzej, więc włóż do kieszeni ten swój altruizm i mnie nie denerwuj. Jestem nieprzyjemny, jak się wkurzam - odpowiedział, patrząc na nią spod lekko przymrużonych powiek. Rozumiał jej potrzebę niesienia pomocy, ale jak właściwie chciała to robić, skoro równie dobrze mogła się zaraz wykrwawić? Nikt nie wiedział, jak głęboka była rana, więc równie dobrze mogło się okazać, że mu tu kobieta zaraz zemdleje.
Obserwował jej poczynania z miną, którą posyłało się dziecku, które próbowało zrobić coś z góry skazanego na porażkę, o czym wcześniej zostało poinformowane.

-Każdy sanitariusz jest taki uparty, czy to po prostu twoja wrodzona cecha? Nie poradzisz sobie sama, jesteś skazana na mnie. Przynajmniej póki twój partner nie ogarnie tamtego mężczyzny - oznajmił jej, podchodząc znacznie bliżej. Tak w razie potrzeby, gdyby nagle postanowiła zemdleć. Szkoda by było, jakby obiła sobie uroczą twarzyczkę tylko dlatego, że Blackwood w porę jej nie złapał. - Wiesz, Morales. Zaproszenie na piwo jest zbyt oklepane i jak sama zauwazyłaś - proste. A ja wolę wyzwania. Tego przynajmniej długo nie zapomnisz - uśmiechnął się do niej lekko z nutką zaczepki w głosie. ta kobieta niemal zawsze sprawiała, że chciał się z nią droczyć, posyłając w jej stronę coraz to śmielsze teksty.
-Wiem wystarczająco. Zresztą mam pod ręką ciebie i twoja wiedzę. Ale teraz musisz uwierzyć mi na słowo - to nie wygląda za dobrze, więc z łaski swojej klapnij sobie i pozwól mi zabawić się w doktorka. Tylko zdradź, gdzie masz środki do odkażania - powiedział i sugestywnie napierając na jej ramię zmusił ją, żeby usiadła na tyłach pojazdu, dzięki czemu miał do niej lepszy dostęp.

Jules Morales
32 y/o
For good luck!
168 cm
ratowniczka medyczna North York General Hospital
Awatar użytkownika
„Jedyną zaletą igrania z ogniem jest to, że nikt nigdy nie zostaje opieczony. To ci, którzy nie potrafią się nim obchodzić, sparzają się na popiół”
nieobecnośćnie
wątki 18+nie
zaimkiżeńskie
typ narracjiróżnie
czas narracjiróżnie
postać
autor

   Przechyliła głowę na bok, patrząc na niego teraz pod innym kątem, ale nie było w tym wiele ze zmiany perspektywy spojrzenia, żeby wodzić uważniej spojrzeniem po tej twarzy, do czego możliwe, że ze swoją urodą musiał być przyzwyczajony. W połączeniu z przewróceniem oczami, wyraźnie widać było, że była ciekawa, jak dokładnie planował wyegzekwować jej swoje zdanie, skoro dla samej przekorności mogła zrobić inaczej. W miejscu utrzymał ją ból w ramieniu. Zacisnęła usta, wydając z siebie tylko głuche parsknięcie, bo była zbyt dumna, żeby otwarcie jęknąć, żeby ulżyć sobie w bólu, dlatego teraz zaciskała zęby, nieznacznie mrużąc oczy, co równie dobrze mogło być wyrazem jej niezadowolenia.
   Nie była przyzwyczajona do siedzenia po drugiej stronie – jako pacjent – zamiast osoby leczącej.
   — A to kiedyś bywasz przyjemny? – odparowała uszczypliwie, bo fakt był taki, że poznali się w szczególnych okolicznościach, w których były ćpun niewiele miał w sobie uroku osobistego. Teraz, jeden z nielicznych razy, miała okazję przyjrzeć się mu spokojniej. Niechętnie przysiadła, chociaż spięła się, że zrobiła to na jego polecenie, ale teraz, żeby zachować twarz, oparła się swobodnie ramieniem o drzwiczki, jakby był to jej wybór i sama wybrała tył wozu na miejsce spoczynku. Sprawiała przez to wrażenie niemalże zrelaksowanej. Niemalże… Palce jej drugiej ręki niespokojnie wystukiwały jakiś rytm na jej własnym udzie, dlatego szybko, jak na siebie, zareagowała na jego nakaz rozejrzenia się za środkami do dezynfekcji. Pochyliła się do ratunkowej torby, która wylądowała pod jej nogami, kiedy została zaatakowana przez nożownika, szybko, jedną ręką, wyciągając z niej odpowiednie środki, które kolejno podała Blackwoodowi – nieufnie, poniekąd. Bo miała wątpliwości czy był tak samo dobrym paramedykiem, jak detektywem.
   — To mój urok osobisty. Trzymasz się bardzo blisko, więc chyba działa – skomentowała skrócony między nimi dystans, krzyżując z nim spojrzenie. Jej było czujne, zmrużyła jedynie oczy, kiedy tym razem sama osunęła kurtkę z ramienia, a on pochylił się do niego. Adrenalina spadła, a wraz z nią coraz wyraźniej czuła nacięcie na łopatce. Jednak chyba poważniejsze niż zakładała z początku, bo na chwilę aż ją zamroczyło, dlatego zamilkła na moment, zbierając myśli.
   — Zawsze jesteś tak delikatny, doc?
   Kpiła. Nie był, albo to ona była trudnym pacjentem, bo zamiast siedzieć i przyjąć jego pomoc, próbowała w nią ingerować, nawet przy pierwszym jego ruchu, zaglądając sobie przez ramię, czy na pewno dobrze do tego przystępował. I tak nie mogła sięgnąć spojrzeniem tego, co ją naprawdę interesowało, dlatego zawiesiła wzrok na jego oczach. Zbłądziła nim na chwilę po rysach jego twarzy, zatrzymała się na moment na jego ustach, czy grdyce.
   — Hot – bąknęła pod nosem, a żeby on nie miał wątpliwości o czym był ten rozpoczęty wątek, odchyliła się na moment od niego w bok, żeby dać sobie przestrzeń do zrzucenia kurtki, a jemu lepszy dostęp do rany.

Aaron Blackwood
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
Jules
jednostronnej inicjatywy, za długich dygresji — nieistotnych dla fabuły i kreacji postaci
ODPOWIEDZ

Wróć do „⋆ York Mills”