32 y/o
KONSEKWENTNY RENIFEREK
166 cm
patolog sądowy Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
Even if everyone turns a blind eye, I'm fine
Even if it's a little far, I still climb
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Winda im nie sprzyjała. Ciasna przestrzeń potęgowała dziwne napięcie, które zaczynało wzrastać, dusząc niewypowiedziane słowa. Dominowała, wpychając pomiędzy nimi ciszę, której nikt nie chciał przerwać. Olivia raz, czy dwa zerkneła na mężczyznę przyłapując się na tym, jak wiele z myśli, które krążyły jej w głowie, było niestosownych. Powinno ją to przerażać, powinna besztać się za ich obecność, a zamiast tego pozwalała im płynąć, ani przez chwilę nie mącąc ich jestestwa. Cholera, nic z tego nie powinno mieć prawa spełnienia, a jednak gdzieś pod skórą pragnęła, żeby było inaczej. Kiedy to do niej dotarło? Czy kiedy ponownie spojrzała na ulicy w jego oczy, czy dopiero na korytarzu bloku, w którym mieszkała? Może w windzie, gdy jej ręka wylądowała na torsie, tym samym prowokując jego dłoń do zbadania jej policzka? Czy to wtedy całkiem wyrzuciła z głowy wszystko to, co powinno być stosowne, zastępując po prostu chwilą i pragnienie, które rodziło się w jej szczupłym ciele, a które, być może pozornie, dostrzegła również w jego oczach, które spoglądały na nią intensywnie, racząc prawdziwą kakofonią emocji, sprzecznych i tak niepasujących do ich relacji. Miała być czysto koleżeńska, opatrzona zwykłym “cześć” rzucanym w przerwach, kiedy mijali się w szpitalu, spiesząc do własnych obowiązków. A teraz była po prostu zaprzeczeniem wszelkich założeń.
-Nie powinieneś sobie zaprzątać tym głowy, a już z pewnością nie teraz. Zacznę myśleć, że wyjątkowo zależy ci na tej odpowiedzi, a ja nie jestem w stanie jej streścić. Kiedy zacznę, braknie nam czasu - szepnęła, uśmiechając się lekko, z jakąś dziwną prowokacją w głosie. Nie chciała mu się teraz z niczego spowiadać, prawdę powiedziawszy nie chciała niczego mówić, bo jej ciało rwało się do innego wypełniania ciszy, która by zapanowała, gdyby słowa ponownie ustały. Nie umiała się skupić kiedy stał tak blisko, a jego ręka ściskała jej ramie - nie mocno, acz stanowczo.
-Nie mam niczego przeciwko, ale po ciężkim dniu, wszystkich ekscesów, chcę się po prostu rozluźnić. Udowodnij mi, że nie popełniłam błędu zapraszając cię do siebie - rzuciła, spoglądając na niego. Prowokowała go, zaczepiała. Miała w tym jasny cel i liczyła, że mężczyzna załapie wszystko, co miała mu do przekazania.
Podeszła do niego stając znacznie bliżej niż powinna, lekko przygryzając wargę. Badała jego twarz, pozwalając sobie na wszystko. Nie było ograniczeń, nie było limitów, bo one miały rację bytu zanim znaleźli się przy jej mieszkaniu. Teraz wystarczyło jedynie otworzyć drzwi, by dostać się do środka.
-Zazwyczaj ludzie chcąc być tymi jedynymi. Naprawdę jesteś unikatowy - zaśmiała się cicho, wyciągając lekko powietrze, bo jeszcze na chwilę zatrzymać w nozdrzach zapach jego perfum. Pasowały do niego, wiedział o tym, czy wybrał je zupełnie przypadkiem? - To naprawdę byłoby takie straszne, gdyby okazało się, że wiesz tylko ty? - szepnęła mu do ucha tuż po tym, jak wspięła się na palce, wcześniej dłonie opierając o jego tors. Korytarz był cichy, chociaż wiedziała, że w każdej chwili mogło się to zmienić - Rosalia zawsze czuwała. Zacisnęła palce na materiale trwając w tej pozycji kolejnych kilka sekund pozwalając własnemu oddechowi na nieznacznie przyspieszenie. Czuła pod dłońmi jak szaleńczo uderza serce Jude i to sprawiło, że lekko się od niego odepchnęła, zwiększając dystans. Nie uciekała, dbała jedynie by inni nie byli narażeni na pewne widoki
Wyciągnęła klucz z kieszeni, przekręcając go ostatecznie w zamku.
-Nadal chętny na whisky? - spytała, zapraszając go do środka. Wystarczyło zaledwie jedno spojrzenie na jego twarz by wiedzieć, że żadna ochota, która opanowała jego ciało, ani na chwilę z niego nie uleciała. - Chodź, zanim Rosalia zacznie tworzyć własne historie - dodała i ujęła delikatnie jego dłoń, wciągając go do wnętrza mieszkania, zamykając za nimi drzwi, tym samym ostatecznie skazując na towarzystwo mężczyzny, na widok którego pragnienie rozlewało się po jej ciele wraz z krwią płynącą w żyłach.

Jude Iverson
33 y/o
ZAANGAŻOWANA FOCZKA
189 cm
chirurg ogólny w Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
god doesn't love you. God despises you. So there's no hope and mankind is just a component of the device by which the devil creates itself. Are you with me?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiteraźniejszy/przeszły
postać
autor

trigger warning
erotyka
Wiedział, że nic nie zmieni - wpadł w sidła tej sytuacji na własne, niedorzeczne życzenie, bo był bezmyślny, próżny i nie potrafił dłużej podjąć decyzji, za którą mógłby sobie w przyszłości podziękować. Wszystko, co trwało wokół, było jednak prawdziwe, ich poruszenie, ich wzajemne przejęcie swoją obecnością - oddech, który wydawał się topić w jego płucach i uderzenia serca, grzechoczące wyraźnie pod łańcuszkami jego żeber. Przyznawał przed samym sobą, że przecież chciał tutaj być, a każdy rozpostarty centymetr odległości odgradzającej w tym momencie ich ciała zaczynał doszczętnie parzyć jego skórę. Przecież chciał tutaj być, dlaczego, w związku z tym uważał w tym momencie to za problem? Czy marzył, aby być święty? Nikt nie jest święty, ona podobnie nie jest - ona nie chce być święta, nie w tej chwili. Zdążyła już mu powiedzieć. Wyraźnie.
Potrzebuje go.
Potrzebuje go tylko po to, by zapomnieć.
- Tak - wypomniał jeszcze ze złością. Nie umiał stwierdzić, dlaczego czuł teraz gniew pulsujący w każdym zakamarku jego ciała. Narastał w środku jak tętniak, czekając, aby w końcu być w stanie rozwarstwić się i pęknąć. Był zły w tym momencie na nią i na siebie. Na nią - bo chciała tylko rozluźnić się i nałożyć kompres na każdą spośród obaw, bo wybrała go, wybrała go właśnie teraz, nawet, gdy był do tego rażąco nieodpowiedni. Na siebie - bo najzwyczajniej nie umiał jej odmówić, zamknięty w ciasnym pokoju swoich pragnień, pożądania, które zaczęło szarpać za wszystkie struny jego świadomości. Na nich - bo byli słabi, tak beznadziejnie słabi i mogli tego żałować, będą tego żałować, wierzył, że później będą. Sumienie ma gorzki posmak, kiedy tylko rozlewa się podrażniając natychmiast jego język. Wypuszcza powietrze, cicho, chociaż dalej z niegasnącym odcieniem nerwowości. Olivia teraz oddala się od niego i idzie w kierunku drzwi. Wbija swoje plecy wyraźnie w chłodną ścianę, zupełnie, jakby marzył, aby ktoś go na niej ukrzyżował. Zimno, które odczuwa na odsłoniętym karku nie daje mu otrzeźwienia. Szczekanie klucza oraz skaczących mechanizmów w zamku nie daje mu otrzeźwienia. Ręka, którą zaciska w pięść nie daje mu otrzeźwienia. Odrywa się momentalnie, gdy widzi otwarte drzwi, podąża za nią jak zwierzę za swoim właścicielem. Drzwi zamykają się. Odpina guzik, zdejmując powoli płaszcz.
- Kim jest Rosalia? Sąsiadką? - pyta, choć tak naprawdę nieszczególnie go to obchodzi. Myśli, które ma w głowie, przypominają mu tylko górę trocin. Dziwi się, że Olivia do tego stopnia zabiega o opinię kogoś, kto jest jej zupełnie obcy, kim nie powinna w ogóle się przejmować. Sam nawet często nie witał się z osobami w bloku. Niektórzy nawet nie wiedzieli, że tam mieszka, dlatego, że większość czasu spędzał w szpitalu na dyżurach. - Zresztą to bez znaczenia - dodał, koncentrując spojrzenie natychmiast na jej ustach. - Odechciało mi się whisky - powiedział. Nie miał zamiaru dłużej przy niej udawać, żadne z nich nie szukało w drugim rozmowy przy dobrym, sączonym trunku, gdyby chciała, naprawdę chciała obecnie z nim porozmawiać, odpowiedziałaby na klatce schodowej na każde z jego pytań. Zawiesił odzienie wierzchnie na jednym z haków w przedpokoju. Dopiero wtedy znalazł się znacznie bliżej, podchodząc do niej, tak, jak powinien podejść do niej jeszcze na początku. Czuł jej obecność, czuł zapach perfum krążący mgiełką ponad powierzchnią skóry. Czuł, że nie mógł zawrócić.
- Będę tego żałować - wyszeptał - ale nie mam zamiaru teraz stać i udawać, że będę w stanie zachować się inaczej - uniósł przed siebie swoją dłoń. Dosięgnął jej dotykiem, tak jak wcześniej i tak jak zostało też wcześniej mu przerwane. Pogładził kosmyki włosów, przesunął się, od miękkiego wgłębienia skroni po samą linię żuchwy. Spoglądał jej prosto w oczy. Nie był w stanie już patrzeć nigdzie indziej. Wiedział, że jest na skraju. Wiedział, że będzie musiał obecnie to przełamać. - Myślałem o nas. O tobie - nachylił się, całując ją teraz w usta, początkowo powoli, nieśmiałym, badającym muśnięciem. Dopiero później pochwycił owal jej twarzy w obie dłonie i objął ją szczelnie opuszkami swoich palców. Pogłębił ich pocałunek, nie chcąc dłużej rozważać, czy miał rację - czy rzeczywiście popełniał teraz błąd.


Olivia Calvert
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
tranxene
jestem za głupia na triggery
32 y/o
KONSEKWENTNY RENIFEREK
166 cm
patolog sądowy Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
Even if everyone turns a blind eye, I'm fine
Even if it's a little far, I still climb
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Mogła oszukiwać własny umysł, mogła oszukiwać otoczenie, jednak nie było możliwości, aby oszukała własne ciało, które reagowało na bliskość mężczyzny. Nie musiał jej nawet intensywnie dotykać, nie musiał błądzić dłońmi po każdym zakamarku ciała, żeby wzbudzać w niej emocje, których dawno nie odczuwała. Sam fakt, że tu był, stał tak blisko niej, pozwalając jej oczom błądzić po przystojnej twarzy sprawiał, że budziła się w niej iskierka, która chciała stać się płomieniem, całkowicie ją pochłaniając. Chciała, by to właśnie on ją rozbudził, spełniając fantazje, które rodziły się w jej umyśle już od jakiegoś czasu. Powinny być zakazane, nie doczekawszy się nigdy spełnienia, a jednak każda kolejne sekunda, każda chwila w towarzystwie Jude sprawiała, że Olivia do reszty wyzbywała się granic i własnych limitów. Były niepotrzebne, brużdżąc.
Nie widziała w jego oczach żadnego sprzeciwu. Niczego, co chociaż na chwilę by ją otrzeźwiło, sprowadzając na ziemię z miejsca, w które brnęła coraz dalej, oddalając się od moralności. Brak stanowczości sprawiał, że tylko utwierdzała się w przekonaniu podobnego pragnienia z jego strony - bliskości i zaspokojenia, którego konsekwencje nie miały żadnego znaczenia. Dla niej samej liczyło się tu i teraz, które rozgrywało się pomiędzy nimi, zaciskając w objęciach gęstniejącej atmosfery. Kiedy czuła coś podobnego ostatnim razem? Kiedy pragnęła tak bardzo, że niemal boleśnie, czekając na moment, aż wszystkie emocje znajdą ujście w postaci dźwięków, z których nie wszystkie były przeznaczone dla osób trzecich? Kiedy ostatnio zapragnęła badać każdy centymetr czyjegoś ciała, wędrując w zagłębienia, które aż prosiły się o lepsze poznanie? Jego postawa niczego jej nie ułatwiała, stanowiąc jedynie zaproszenie, któremu ni eumiała i nawet nie chciała się opierać.
-Naszym monitoringiem. Wie znacznie więcej, niż ktokolwiek inny - powiedziała, lustrując go spojrzeniem, które tak ciężko było od niego oderwać. Teraz, kiedy byli bezpiecznie ukryci w czterech ścianach, z dala od wścibskich oczu, jego obecność przytłaczała jeszcze bardziej, odzierając ją z przyzwoitości. Ukazywała pożądanie, które czaiło się w jej jasnych oczach zawieszonych na sylwetce chirurga.
-To dobrze, bo było tylko pretekstem - szepnęła, kiedy stanął tuż przed nią. Na tyle blisko, że jej oddech mieszał się z jego. na tyle blisko, by mógł wyczuć, jak szybko bije jej serce. Nie ze stresu, nie z zawstydzenia. To bicie było przyjemniejsze, nakręcało ją sprawiając, że powoli zaczynało szumieć jej w uszach, kiedy krew pompowana była z większą prędkością. - To jest ta różnica. Bo ja nie będę - odpowiedziała pewnie. Żałowanie było stratą czasu. Było błaganiem sumienia, które nie chciało pogodzić się z daną sytuacją. Gdyby wiedziała, że jutro będzie prawiła sobie moralne kazania być może zawahałaby się chociaż na sekundę, a zamiast tego dała się prowokować gestem i dotykiem. Jej płuca zaczęły pracować z nieco większą intensywnością, starając się nadążyć za sercem, kiedy jego dłoń pieściła delikatnie skórę jej twarzy.
-Od kiedy? - spytała, ale wcale nie było to dla niej ważne. Samo to, że myślał, że przyznał to, do czego ona nie umiała się przyznać otwarcie sama przed sobą, dopiero teraz pozwalając sobie na szczerość z duszą. Że też oscylowała myślami wokół jego osoby, już wtedy, kiedy siedziała naprzeciwko niego, rozmawiając. Gdy stał się mimowolnie jej bohaterem. Przyciągał ją wtedy i pamiętała dokładnie niemal wszystko, co w niej rosło w tamtym momencie.
Czuła, jak krew w niej buzuje, jak przeciska przez żyły pożądanie, które zdążyło dostać się do szczupłego ciała w momencie, w którym usta mężczyzny odnalazły jej własne, zamykając je w cudownym, niemal tęsknym objęciu. Poddała się mu bez żadnego dźwięku sprzeciwu, przymykając oczy i pozwalając, żeby zawładnęły nią ludzkie słabości. Dłonie powędrowała ku górze odnajdując jego włosy, w które wplotła palce, wpijając się gwałtownie w jego wargi, niemal robiąc im krzywdę. Potrzebowała więcej, potrzebowała go bardziej, dlatego delikatnie skierowała ich w stronę miejsca, w którym będzie znacznie łatwiej wspiąć im się na wyżyny przyjemności.

Jude Iverson
33 y/o
ZAANGAŻOWANA FOCZKA
189 cm
chirurg ogólny w Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
god doesn't love you. God despises you. So there's no hope and mankind is just a component of the device by which the devil creates itself. Are you with me?
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiteraźniejszy/przeszły
postać
autor

Ukrywanie treści: włączone
Hidebb Message Hidden Description



Olivia Calvert
I walk alone, not because I have to, but because I choose to
tranxene
jestem za głupia na triggery
32 y/o
KONSEKWENTNY RENIFEREK
166 cm
patolog sądowy Mount Sinai Hospital
Awatar użytkownika
Even if everyone turns a blind eye, I'm fine
Even if it's a little far, I still climb
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimki
typ narracjinarracja trzecioosobowa
czas narracjiczas przeszły
postać
autor

Ukrywanie treści: włączone
Hidebb Message Hidden Description


Jude Iverson
ODPOWIEDZ

Wróć do „Toronto City Hall”