A gdzie mam być?
Tu. Aż ścisnęło ją w gardle na odpowiedź, która nasunęła jej się praktycznie instynktownie. Właściwie po miesiącu ich znajomości nie sądziła, że będzie Aslana naprawdę
potrzebowała, w sytuacji, która wcale nie wiązała się z ich umową. W dodatku nie miała stuprocentowej pewności, czy rzeczywiście mogła na niego liczyć. Decydując się na zadręczanie go swoimi telefonami, rozumiała, jak desperacki był to krok.
Najwyżej będzie miał mnie na sumieniu, stwierdziła w myślach na pocieszenie.
Bała się. Cholernie się bała, bo w ciągu kilku miesięcy wydarzyło się zbyt wiele, by mogła zlekceważyć taką sytuację. Nie dość, że na początku lata jakiś zboczeniec niemal zaciągnął ją do ciemnej uliczki, to jeszcze okazało się, że Sullivan żył i ją śledził, ujawniając się dopiero w momencie, gdy prawie wpadła pod samochód. Później dowiedziała się, że po przymknięciu szajki odpowiedzialnej za atak na nim bezpieczeństwo wciąż było tylko pozorne, bo nie mógł dać jej gwarancji, czy rzeczywiście ten rozdział został zamknięty. Na domiar złego Ethan niedawno znów podjął ten temat, co w obecnej sytuacji na nowo wzbudziło w niej lęk.
Mimo chodzenia na kurs samoobrony posiadała w sobie tak dużo emocji, że bała się wykorzystać swoje umiejętności w praktyce. Najłatwiej było jej udawać, że
wszystko w porządku, podczas gdy posiadała w słuchawce kogoś zaufanego, z kim mogłaby spędzić swoje ostatnie chwile.
Nie miała zamiaru się rozłączać. Mówiła
cokolwiek jej ślina na język przyniosła, co chwila zabawiając go głupotkami, aż w końcu zaczęła mu streszczać wiele interesujące nowinki z kolacji, z których najpewniej nic nie rozumiał. W odpowiednich momentach, gdy dopytywał o szczegóły, mówiła wymijająco
nie wiem, udając przy tym lekkie zafrasowanie i swobodny ton. Gdzieś pomiędzy jednym zdaniem a drugim pomyślała, że jeśli uda jej się przetrwać to powinna dostać za tę rolę Oscara.
W tym czasie udało jej się natknąć opuszkami palców na małą okrągłą buteleczkę, którą wyciągnęła z torebki i zacisnęła mocno w dłoni. Mimo wszystko wciąż żywiła nadzieję, że to zbieg okoliczności. Żeby się o tym przekonać, postanowiła przejść na drugą stronę ulicy. Wsunęła się więc między samochody i rozejrzała się, czy nikt nie nadjeżdża, dyskretnie zerkając za siebie na ciemną sylwetkę, znajdującą się już tylko kilka metrów od niej. Z duszą na ramieniu przeszła pospiesznie na przeciwległy chodnik. I kiedy już jej się wydawało, że mogła odetchnąć, znów usłyszała za sobą kroki.
Na zapewnienie Aslana pokiwała delikatnie głową, mimo iż nie mógł tego usłyszeć. Głos zaczął grzęznąć jej w gardle, a nogi stawały się coraz bardziej miękkie.
Aż w końcu go zobaczyła. Wyrwała się z krzykiem w jego kierunku w momencie, gdy usłyszała świst klapka, którym trafił w napastnika. Z nerwów z trudem łapała powietrze, chowając się za plecami męża.
—
Chyba tak. Tak — początkowe wahanie szybko ustąpiło miejsca zapewnieniu, choć usilnie powstrzymywała się przed drżeniem z nadmiaru wrażeń.
Nawet nie chciała patrzeć, na to, co się działo. W pierwszej chwili pomyślała
znów o tym, że wolałaby znaleźć się jak najdalej stąd, ale nie miała zamiaru zostawiać Aslana na pastwę losu. Miała jeszcze gaz pieprzowy.
Wyrwana z dziwnego letargu przez popchnięcie mężczyzny i jego spokojny, nie pasujący do momentu głos, odsunęła się jeszcze dalej. I zerknęła na swoje obcasy, nagle wpadając na pewien pomysł. Pospiesznie je zdjęła i trzymała w górze, gotowa na to, by się zamachnąć, jeśli wymagałaby tego sytuacja. Na szczęście, Aslan na moment unieszkodliwił typa.
—
Nie, nie sądzę — wychyliła się zza męża, spoglądając na oślepionego człowieka. Dostrzegłszy upadający nóż, w nagłym przypływie adrenaliny puściła swoje szpilki na chodnik i rzuciła się po niego, by zaraz odskoczyć na bezpieczną odległość i intuicyjnie cisnąć nim gdzieś pod zaparkowany przy chodniku samochód.
W tym czasie Aslan mierzył do gościa z parasolki, ale ona w końcu nabrała odwagi, żeby skorzystać ze
swojej broni. I to akurat w chwili, gdy rozwścieczony nieznajomy odsunął dłonie od oczu. Psiknęła gazem prosto w jego twarz, wywołując przeraźliwy krzyk.
Przestała już zwracać uwagę na napastnika, nagle podchwytując spojrzenie Aslana.
—
W nogi! — pisnęła i, łapiąc naprędce swoje buty w jedną rękę, a drugą podając blondynowi, rzuciła się do ucieczki.
Biegła co sił w nogach, z niespodziewaną, nową energią, która zaczęła gasnąć, gdy w końcu udało im się zniknąć za kolejnym rogiem, na ulicę z trochę większym ruchem. Nie była pewna, ile czasu biegli, ale w końcu zziajana przystanęła, żeby zaczerpnąć powietrza. Podparła się rękami o biodra i pochyliła się do przodu, czując kotłujące się w niej emocje. Mimo tego, że znajdowali się już daleko od tamtej uliczki, nadal nie potrafiła się do końca otrząsnąć po tym stalkerze.
—
Dziękuję — szepnęła, bo tylko tyle była w stanie z siebie wydobyć. Gdyby miała powiedzieć cokolwiek więcej, najpewniej z nerwów by zwymiotowała. I właśnie pod wpływem tych przeraźliwych uczuć zaszkliły jej się oczy. Opuściła ręce i popatrzyła na Aslana, dopiero teraz widząc, że najwyraźniej, jak stał, tak wyszedł z domu, żeby ją ratować. A potem pokonała dzielącą ich przestrzeń i zwyczajnie się w niego wtuliła.
Do tej pory nawet nie zdawała sobie sprawy, że sprawa związana z Sullivanem mogła mieć na nią aż tak ogromny wpływ, aczkolwiek wcale nie było powiedziane, że ten incydent był z tym powiązany. Bała się poznać prawdę.
Na szczęście, jakimś sposobem, przy blondynie poczuła się bezpieczniej. Starała się uspokoić swój oddech, ale nie powstrzymała kilku łez, które uroniła i wsiąkły w jego podkoszulkę. Zdawała sobie sprawę, że nie było czasu na środku ulicy na takie ceregiele, więc w końcu się od niego oderwała i szybko otarła wilgotne ślady na policzkach. Z jakiegoś powodu nie potrafiła spojrzeć mu w oczy.
Już miała swoim zwyczajem zignorować to, co się w niej działo i zaproponować powrót do domu, gdy wtem usłyszała cichutkie piski. Ściągnęła brwi i odwróciła głowę w stronę zaułku, przy którym przystanęli, unosząc wskazujący palec do góry w uciszającym geście.
—
Słyszysz to? — zapytała, finalnie spoglądając na niego z niepokojem.
Dźwięki zdecydowanie dobiegały z ciemnej alejki. Nie bacząc na to, co się mogło tam znajdować, z obcasami w rękach, ruszyła w tamtym kierunku, rozglądając się dookoła w poszukiwaniu źródła… miauczenia, które z każdym krokiem stawało się coraz głośniejsze.
Aslan Mountbatten