-
Wiesz co? Zaczynam podejrzewać, że bardziej cieszysz się na samo odstrzelenie Edwarda niż na przyjęcie — stwierdził rozbawiony, kręcąc głową. -
Ale dobra, umowa stoi. Tylko dajmy mu najpierw odegrać swoją rolę. Nie po to zamawiałem tego przystojniaka, żeby skończył z dziurą w czole jeszcze przed Halloween.
Nawet nie próbował przekonywać mamy, żeby zatrzymali kartonowego Pattinsona na dłużej. Znał jej obsesję na punkcie wystroju, a zresztą sam pewnie szybko miałby dość Edwarda sterczącego w kącie. Choć wizja postawienia go tuż przed drzwiami jej sypialni była wyjątkowo kusząca. Tak czysto eksperymentalnie - żeby sprawdzić, jak szybko puszczą jej nerwy.
-
Dobra, dobra. Żadnego brokatu na dywanach, żadnej demolki i żadnych przypadkowych ludzi. Jeszcze jakieś warunki, zanim podpiszę ten cyrograf własną krwią? - zapytał, wskazując na leżące przed nimi pudła. -
Bo mam wrażenie, że zaraz wyskoczysz z regulaminem dłuższym niż ten na uczelni - zaśmiał się i skinął głową na propozycję wspólnego obiadu.
Ekskluzywna restauracja to cała ona. W sumie powinien się cieszyć, że nie wyciągnęła go od razu na jakąś oficjalną galę, gdzie musiałby wbić się w garnitur i zdawać test ze znajomości wszystkich sztućców.
-
Ekskluzywna restauracja? A już miałem nadzieję, że zabiorę cię na najlepsze burgery w Toronto - westchnął teatralnie. -
No trudno, dla ciebie mogę się nawet odstawić. Tylko ostrzegam: jeśli każesz mi przez trzy godziny siedzieć jak na szpilkach i pilnować łokci, następnym razem idziemy do McDonalda.
Przewrócił oczami, gdy zaczęła dopytywać o swoje podobieństwo do Volturi. Nie chciał przecież wprost mówić, że jest bezwzględna. Przynajmniej nie do końca. Prawda była jednak taka, że w świecie wampirzej arystokracji odnalazłaby się błyskawicznie i pewnie już pierwszego dnia zaczęłaby rozstawiać wszystkich po kątach.
-
Ależ ja nic nie sugeruję, mamo. Po prostu uważam, że Aro mógłby się od ciebie sporo nauczyć - uśmiechnął się niewinnie. -
A tak serio, wyglądałabyś w tym świetnie. Tylko błagam, nie każ gościom mówić do siebie „Wasza Wysokość”.
Cieszył się, że liczba zaproszonych osób nie robi na niej wrażenia. Pewnie organizowała już znacznie większe imprezy, choć żadna z nich nie wymagała rozstawiania tekturowych wampirów i dekorowania stołów sztuczną krwią. Z soczewkami musiał jej jednak przyznać rację. Na studiach naoglądał się wystarczająco dużo, żeby wiedzieć, czym kończy się wkładanie do oczu taniego badziewia z internetu.
-
Spokojnie, nie będę ryzykował twojego wzroku dla kilku zdjęć na Instagrama - uniósł ręce w obronnym geście. -
Ale jeśli uda ci się ogarnąć bezpieczne soczewki, będę zachwycony. Czerwone oczy, elegancka suknia i ta mina, kiedy ktoś zrobi coś nie po twojej myśli. Wypisz wymaluj Volturi.
Chciał jeszcze pokazać jej kilka inspiracji zapisanych w telefonie, ale jej kolejne pytanie zupełnie wybiło go z rytmu.
Nicholas.
Przez kilka sekund po prostu się na nią gapił, próbując przetrawić to, co usłyszał. Nie spodziewał się, że ten temat wypłynie akurat teraz i to w taki sposób. Wiedział, że prędzej czy później będzie musiał jej powiedzieć o ich związku, ale ciągle to odwlekał. Zwłaszcza po ostatniej kłótni wolał nie dokładać do pieca.
-
Czekaj, co? - wykrztusił w końcu. -
Ty wiesz o Nicholasie? Od kiedy? - zmarszczył brwi, zastanawiając się, która z sióstr wygadała się bardziej, niż powinna. Z drugiej strony mama miała swoje sposoby na wyciąganie informacji i lepiej było nie wnikać, jak bardzo skuteczne. -
Dobra, nieważne. Chyba nawet nie chcę znać szczegółów - pokręcił głową z niedowierzaniem.
Nie zdążył dodać nic więcej, bo podeszła i mocno go przytuliła. Zesztywniał na ułamek sekundy, zaskoczony, po czym odwzajemnił uścisk. Przez chwilę stał w ciszy, próbując pozbierać myśli. Z jednej strony poczuł ogromną ulgę, że nie ma z tym problemu. Z drugiej - nie potrafił tak po prostu pstryknąć palcami i pozbyć się lęku, który siedział w nim od miesięcy. Rozmowa o tym, kogo kochał, wymagała od niego znacznie więcej niż wygłupy przy planowaniu imprezy.
-
Mamo, a ty... nie jesteś na mnie zła? - zapytał w końcu, znacznie ciszej. -
Za to, że wolę facetów? Nie wstydzisz się mnie?
Wiedział, że po tym, co przed chwilą powiedziała, te pytania brzmią absurdalnie, ale musiał je zadać. Jej zdanie znaczyło dla niego dużo więcej, niż był skłonny przyznać przed samym sobą. Nawet jeśli nie zawsze spełniał jej oczekiwania, wciąż była jego matką i za nic w świecie nie chciał jej zawieść.
-
Chciałem ci powiedzieć. Tylko za każdym razem, kiedy pojawiała się okazja, wydawało mi się, że to zły moment - przyznał, odsuwając się lekko, żeby spojrzeć jej w oczy. -
Najpierw mieliśmy te wszystkie problemy, potem naszą kłótnię... Nie chciałem dorzucać kolejnego powodu do awantur - westchnął i przeczesał włosy palcami. Mówienie o uczuciach nigdy nie przychodziło mu łatwo, zwłaszcza bez pewności, jak zostaną przyjęte. Ale skoro sama wywołała wilka z lasu, nie mógł dłużej uciekać.
-
Bardzo mi na nim zależy, mamo. Naprawdę bardzo - powiedział już pewniejszym głosem. -
Jestem przy nim szczęśliwy i nie zamierzam rezygnować z tego związku tylko dlatego, że ktoś wolałby widzieć u mojego boku dziewczynę, ale nie chcę też, żebyś pomyślała, że przez to przestałaś być dla mnie ważna.
Na moment uciekł wzrokiem w bok. Ostatnio między nimi nie działo się najlepiej, ale mimo wszystkich spięć nie wyobrażał sobie, żeby mieli się od siebie odwrócić. Może właśnie ten strach powstrzymywał go przed szczerością.
-
Nie chcę kiedyś wybierać między tobą a nim - dodał, znów na nią patrząc. -
Kocham cię, mamo, ale jego też nie chcę stracić. Zależy mi, żebyście się poznali i normalnie pogadali. Żebyś zobaczyła, dlaczego jest dla mnie tak ważny - uśmiechnął się blado, zupełnie bez sił na standardowe żarty. -
Więc powiedz mi szczerze... Naprawdę nie przeszkadza ci, że twój syn jest gejem? Nie musisz mówić tego, co wypada. Chcę po prostu wiedzieć, co o tym myślisz.
Cordelia LeBlanc