Zbyt wiele razem przeżyły, żeby jakakolwiek różnica charakterów mogła je podzielić. Łączyło je wspólne dzieciństwo, setki przegadanych nocy, zabawne i te... hm, mniej zabawne wpadki… i wiele różnych doświadczeń, które z czasem zamieniały zwykłą znajomość w nierozerwalną więź. Dla Eleanor, który niemal każdą nową relację traktowała z dystansem lub podejrzliwością, Elsa była kimś cholernie ważnym. Na samą myśl o tym, że mogłaby ją stracić, Rudej ściskało się serce; ba, czuła nieustanną potrzebę, żeby bronić przyjaciółkę przed całym złem tego świata, nawet jeśli czasem… w praktyce wychodziło odwrotnie. -
Els, on po prostu miał cię w sercu, a przynajmniej właśnie w to chcę wierzyć - odpowiedziała łagodnie na rozważania o Dantem i tej nieszczęsnej bransoletce, posyłając przyjaciółce ciepłe, pełne zrozumienia spojrzenie. Gdzieś w głębi duszy Leanor nie wyleczyła się jeszcze w stu procentach z niechęci do Dantego - nie po tym, jak tak frajersko potraktował Elsę przed laty - ale ze względu na Kolorowłosą próbowała dać mu drugą szansę.
Nagle Elsa zadała bardzo dziwne pytanie i Ruda aż stanęła jak wryta.
Co ty… z Shelbym się spotykasz? Obróciła się w jej stronę i spojrzała na przyjaciółkę z takim oburzeniem, jakby tamta właśnie zasugerowała, że Ela zamierzała zostać zakonnicą. -
Z kim…? Z nim? Ja? No wiesz co, nie obrażaj mnie! - oburzyła się natychmiast, marszcząc nos z niesmakiem. Shelby był przecież… cóż, partią zdecydowanie poniżej jej godności, klasy i rozumu. Jeszcze niedawno straszyła go pozwem, bo musiała dbać o swój wizerunek w Internecie, zwłaszcza teraz, jeśli w przyszłości chciała zdobywać najlepszych klientów dla kancelarii. Jezus Maria, dlaczego wszystko było ze sobą tak cholernie powiązane? Dlaczego musiała każdego dnia ważyć każde swoje słowo i gest…?
No i jej poważne, zawodowe rozmyślania znów zostały brutalnie przerwane przez samą Elsę, która bez ostrzeżenia pieprznęła ją w ramię reklamówką wypchaną słonymi przekąskami. -
Auć! - syknęła Eleanor, wbijając w przyjaciółkę zaskoczone spojrzenie. Za co, na litość boską? Dopiero po sekundzie połączyła kropki. No tak, ups. Nie powiedziała jej wcześniej o udziale w The Traitors. -
No nie chciałam nikomu mówić, bo jakbym odpadła pierwszego dnia, to moja duma by tego nie przeżyła - wytłumaczyła się szybko, rozmasowując obolałe ramię i mrużąc groźnie swoje jasne oczy. Wrrr. Kiedy jednak Elsa z entuzjazmem się zrehabilitowała, że obejrzy z nią program, uśmiechnęła się. -
Dzięki, nie chcę tego przeżywać sama! - westchnęła z teatralnym wyrzutem. No i właśnie tak wyglądała ich przyjaźń od… zawsze. Najpierw napieprzały się po chodniku reklamówkami z zakupami, a chwilkę później zgadzały się na wspólne spędzanie czasu. Proste jak budowa cepa.
Szampańskie humory poszły jednak w niepamięć wraz z pojawieniem się faceta z nożem i zanim Eleanor zdążyła otworzyć usta, Elsa odruchowo stanęła między nią a napastnikiem. Postąpiła krok do przodu, chcąc jakkolwiek zareagować, ale… Eriksen zaczęła wyrzucać z siebie niekontrolowany potok słów. I to bardzo sensowny! Oczywiście, że nie miały już żadnej gotówki, bo wszystko wydały na zakupy, i oczywiście, że wszystkie bankomaty w okolicy nie działały z powodu blackoutu. Oczywiście też, że Elsa miała tyyyyle długów, o których Ruda nie miała zielonego pojęcia, i oczywiście, że Eleanor miała bogatego męża, który oszukał ją… yyy… finansowo i zostawił ją z gigantycznymi zaległościami. NO TAK, JAK MOGŁA ZAPOMNIEĆ! A więc czas na małą, niewinną improwizację, żeby mogła wspomóc przyjaciółkę! Postanowiła wejść w to jak dzik w sosnę. Inaczej nie nazywałaby się Eleanor O'Cahallan. -
Nazywał się Mortimer - załkała nagle łamiącym się głosem, a trzymane przez nią torby z zakupami opadły na chodnik. Jęknęła przeciągle, przyłożyła dłoń do czoła i w jej oczach momentalnie pojawiły się łzy. Była urodzoną aktorką, for real. -
Mortimer! Obiecywał mi willę w Beverly Hills i jacht, a zostawił mnie z wezwaniem z urzędu skarbowego i komornikiem… - zajęczała żałośnie, po czym zrobiła dwa chwiejne kroki do przodu w swoich botkach na obcasie i ułożyła obie dłonie na ramieniu napastnika. BRAVE MOVE, ELEANOR!
Mężczyzna zamarł i spojrzał na nią z zaskoczeniem, a jego dłoń z nożem odruchowo opadła wzdłuż ciała. Eleanor nie zamierzała dać mu czasu na zebranie myśli. -
Wiesz, ile kosztuje utrzymanie tych włosów przy trzech zajęciach komorniczych? - zaczęła, wbijając załzawione oczy w nożownika i chwytając dwoma palcami pojedynczy rudy kosmyk. A tak swoją drogą, nożownik może miał na imię Johnny? Wyglądał na Johnny’ego... -
Zmarł na zawał w trakcie kontroli skarbowej, rozumiesz? Nawet nie zdążył przepisać na mnie polis! Jeśli zabierzesz mi torebkę, to jedyne, co tam znajdziesz, to antydepresanty. Zaraz zemdleję - oznajmiła dramatycznie i zanim Johnny zdążył przetworzyć jej słowa, zachwiała się na obcasach, obróciła, oparła plecami o jego klatkę piersiową i… zaczęła osuwać się w dół. Johnny - zgodnie z ryzykownymi przewidywaniami Eleanor - instynktownie wypuścił nóż z rąk i w panice złapał Rudą pod pachy, posyłając Elsie przerażone spojrzenie. Ewidentnie nie spodziewał się, że podczas pozornie prostego napadu trafi na dwie wariatki. -
Boże… żyjesz? Ej, ruda? - wymamrotał jedynie spanikowanym głosem. Ela jednak ani drgnęła. Rozluźniła ciało i grała omdlenie w taki sposób, jakiego nie powstydziłaby się Meryl Streep. Jedynie puściła Elsie perskie oczko, żeby dać jej znać, że wszystko było w porządku i... żeby poprowadziła ten teatrzyk dalej.
Elsa