ODPOWIEDZ
23 y/o
For good luck!
159 cm
studentka weterynarii na university of toronto
Awatar użytkownika
sorry I’m late, I saw a dog
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracji3 os.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

006
Sobota należała do tych dni, w których energia rozsadzała Perry od środka, a głowa kipiała jej od kolejnych pomysłów na ulepszenie świata lub… kilku metrów kwadratowych swojej własnej, nowej przestrzeni życiowej. Nie tak dawno Pixie zadeklarowała pomoc przy przeprowadzce i ogarnianiu nowego lokum, dlatego Wallace postanowiła zaprosić ją do siebie, mimo że w mieszkaniu panował jeszcze artystyczny nieład. Z impetem otworzyła drzwi prowadzące do mieszkania Nory i zaprosiła Fontaine do środka z taką miną, jakby prezentowała jej właśnie świeżo odrestaurowany pałac w Wersalu, a nie obskurne mieszkanko w Greektown. - Ta daaam, oto moje nowe lokum! - oznajmiła z dumą, rozkładając szeroko ramiona. Zaprowadziła Pixie do swojego pokoju i puściła ją przodem w drzwiach.

Fakt, na łóżku i tuż obok niego piętrzyło się jeszcze kilka nierozpakowanych kartonów, które czekały na lepsze jutro (albo moment, gdy Perry wreszcie znajdzie dla przedmiotów znajdujących się w środku odpowiednie miejsce), ale najważniejsze było już za nią. Ubrania wisiały równiutko w szafie (jeszcze), a wszystkie książki prezentowały się dumnie na regale (jeszcze). Na biurku z kolei czekał zestaw małego budowlańca - klej do tapet i kwiecista rolka, którą Perry upolowała na wyprzedaży. Nożyk i te różne duperele też dokupiła, takie jak doradził jej pan z marketu. A dlaczego akurat dzisiaj? No… Miała jakieś takie przeczucie, że Pixie była odpowiednią osobą do pomocy w ogarnięciu tej… hm, małej renowacji! - Griffin pomógł mi przetransportować wszystkie pudła, jest mega kochany, nic nie musiałam nosić… I nawet nic nie narzekał, rozumiesz to? - westchnęła z rozmarzeniem, bo nadal nie mogła wyjść z podziwu nad cierpliwością swojego chłopaka. I nawet ani razu nie przekręcił oczami! - No ale już poszedł na trening, a ja kupiłam tę tapetę, o której ci pisałam, i nie chcę na niego czekać z tym klejem. Pomyślałam sobie, że może byś mi pomogła? - spytała, po czym weszła głębiej do pokoju, ułożyła dłonie na biodrach i rozejrzała się wokół z fachową miną, jakby studiowała architekturę wnętrz, a nie weterynarię.

Po chwili odwróciła się w stronę Pixie i klasnęła w dłonie. - Myślę, że sobie poradzimy. Chcę okleić tylko jedną ścianę, o tutaj, gdzie docelowo będzie stało biurko. Nora powiedziała, że mogę zrobić z tym pokojem, co tylko chcę. Pojechała do koleżanki na weekend, więc będziemy same, przynajmniej dopóki Griffin nie przyjdzie - dodała z szerokim uśmiechem. Nagle jej oczy rozszerzyły się w nagłym olśnieniu, bo właśnie przypomniała sobie o najważniejszym elemencie całego przedsięwzięcia! Ważniejszym niż sama tapeta! - O, i wiesz, na promocji dorwałam dwa komplety lampeczek LED, żeby zrobiło się tu bardziej przytulnie… I zamówiłam nam margheritę! - dorzuciła triumfalnie na sam koniec i wykonała krótki, niezwykle radosny taniec zwycięstwa na środku pokoju. No bo umówmy się, kto normalny nie cieszyłby się na wieść o nadjeżdżającej, gorącej, ciągnącej się od sera marghericie?!

Oczywiście, że zamówiła pizzę z podwójnym serem. Kochała ser.

pixie 🍕
23 y/o
PRACOWITA PSZCZÓŁKA
170 cm
studentka biologii na university of toronto
Awatar użytkownika
perfumy, które pachną na twojej skórze,
ty masz usta czerwone, a ja jestem w bluzie
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiprzeszły
postać
autor

#
011.
Muchy nie mają płuc i oddychają przez system niewielkich otworów na ciele, nazywanych przetchlinkami 🪰
Weekend kojarzył jej się przede wszystkim z wolnym od uczelni. Nieważne, co miała w planach i jak zamierzała wykorzystać te dwa dni, najważniejsze było to, że nie musiała siedzieć na wykładach, które w dużej mierze nie wnosiły niczego nowego do jej życia. Sporo rzeczy już dawno wiedziała, a część zajęć traktowała raczej jako przykry obowiązek niż okazję do zdobywania wiedzy. Czy Pixie należała do osób, które w weekendy wyprzedzały program i przygotowywały się na zapas? Być może. Wszystko zależało od tego, ile innych rzeczy akurat zaprzątało jej głowę i czy znalazła coś ciekawszego do roboty. A tego dnia obiecała Perry, że pomoże jej się urządzić w nowym lokum, więc nauka musiała pójść w odstawkę.
— Ej, przytulnie tutaj bardzo — stwierdziła, wchodząc w głąb mieszkania. Oczywiście jej uwadze nie umknęły nierozpakowane kartony, które piętrzyły się w pokoju Wallace. — Czekaj, czekaj. Chcesz mi powiedzieć, że mój brat nie narzekał, że musiał to wszystko przewozić, a potem wnosić na górę? Niemożliwe. Co zrobiłaś z prawdziwym Griffinem? — zmrużyła oczy, przyglądając jej się podejrzliwie. Najwyraźniej Perry miała na Fontaine'a zbawienny wpływ.
Przeniosła wzrok na tapetę, o której wspomniała dziewczyna. Coś jej podpowiadało, że z tego akurat Griff zręcznie się wykręci.
— No jasne, że ci pomogę. We dwie powinnyśmy szybko się z tym uporać. A masz drabinę? Ciężko będzie dosięgnąć do wyższych krawędzi i przykleić tapetę tak, żeby się nie podwijała — zapytała i również rozejrzała się po pomieszczeniu swoim fachowym okiem. Pokój może nie był jakichś zniewalających rozmiarów, ale przy odpowiednim urządzeniu można było całkiem sporo z niego wycisnąć. Jednym z najprostszych trików było zawieszenie dużego lustra na jednej ze ścian. Nie tylko stanowiło praktyczny dodatek, ale przede wszystkim odbijało światło i optycznie powiększało pomieszczenie.
— LED-y to obowiązkowe wyposażenie każdej sypialni! — pochwaliła ją, kiwając z aprobatą głową. Pixie miała słabość do wszelkiego rodzaju światełek. Im więcej kolorów, tym lepiej. Pewnie dlatego tak bardzo uwielbiała Boże Narodzenie, kiedy każdy dom, ulica i witryna sklepowa mieniły się tysiącem lampek. — Dobra, ta pizza totalnie mnie przekonała. Od czego chcemy zacząć? Musimy chyba najpierw trochę przesunąć meble spod tej ściany — wskazała ręką na biurko i szafkę. Może nie była specjalistką od remontów, ale to akurat oczywiste, że trzeba było zrobić trochę miejsca, żeby mogły swobodnie rozłożyć tapetę i przygotować ścianę do oklejenia.
— Jak masz jakieś mniejsze meble do złożenia, to też ogarniemy. Mówiąc mniejsze mam na myśli jakieś etażerki, a nie trzydrzwiowe szafy — zaznaczyła, bo aż tak sprawna manualnie to nie była. Fontaine umiała dokręcić szufladę, ale była jednak zbyt drobna, żeby dźwigać cięższe elementy. To należało do obowiązków Griffina. W końcu to on był rosłym chłopem! One dwie prędzej popsułyby coś albo - co gorsza - wyrządziły sobie przypadkowo jakąś krzywdę.

Perry 🛋️
bubek
nudy i braku zaangażowania
23 y/o
For good luck!
159 cm
studentka weterynarii na university of toronto
Awatar użytkownika
sorry I’m late, I saw a dog
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkizaimki
typ narracji3 os.
czas narracjiprzeszły
postać
autor

A więc Pixie twierdziła, że było tu przytulnie, i to jeszcze w ogóle zanim zobaczyła efekt końcowy! Mega miło! Fajnie było wiedzieć, że blondynka dobrze czuła się w jej mieszkaniu (no dobra, w mieszkaniu Nory i Perry, nie czepiajmy się szczegółów). Po prostu cieszyła się, że Fontaine się tu spodobało, bo oznaczało to, że chętnie wpadłaby tu ponownie. Chyba. Perry zaśmiała się pod nosem z chytrą minką, gdy Pix spytała, co zrobiła z prawdziwym Griffinem. Hehe, wyglądało na to, że miała swoje sposoby i nie wahała się ich użyć! - Ha, widzisz! Dobra, powiem ci, nakarmiłam go szarlotką z waszych jabłek, zostało jeszcze trochę, zjemy ją na deser - puściła jej perskie oczko i przestąpiła z nogi na nogę. W końcu przez żołądek do serca, prawda, czy jakoś tak to szło? Co prawda, Perry dopiero zaczynała odkrywać tajniki gotowania i zanim w ogóle pieczenie zaczęło jej wychodzić, Griffin najadł się naprawdę sporo spalonych smakołyków (niektóre z nich przypominały bardziej węgiel drzewny niż ciasto), ale chłopak dzielnie znosił wszystkie eksperymenty. Na szczęście, tym razem szarlotka wyszła pyszna, miękka i pachnąca cynamonem. Yum, yum.

Uśmiechnęła się szeroko, gdy Pixie zgodziła się pomóc w Home Makeover Canada Edition. - Ach, dziękuję, jesteś boska! I odpowiadając na twoje pytanie, tak, mam! Drabina jest w kuchni, bo szukałam tostera, wiesz? Nora mówiła, że powinien być gdzieś na górze i był, a miałam wczoraj ogromną ochotę na tosty - wyjaśniła, a część tych słów wypowiedziała już z przedpokoju, bo błyskawicznie poleciała do kuchni po drabinę, zgrabnie lawirując między kartonami. Przyniosła ją i oparła o futrynę, bo jeszcze jej nie potrzebowały. Jeju, Perry naprawdę była wniebowzięta, że Pixie zgodziła się jej pomóc! W jej głowie już tańczyły jej wizje idealnie przyklejonych kwiatuszków, nastrojowych lampek LED i wspólnego jedzenia pizzy na dywanie… Anyways… Meble. Tak, meble. - Tak, tak, zaraz wyniesiemy je do przedpokoju, przyda nam się wolna podłoga - przytaknęła, kiwając głową. W sumie to nie mogła przestać się uśmiechać z jeszcze jednego powodu, a mianowicie, pierwszy raz miała coś zrobić sama - znaczy, z pomocą Pixie! - od A do Z, bez proszenia rodziców o pomoc. To było coś! Prawdziwe przedsięwzięcie! I nie, wyjątkowo nie musiały składać żadnych dodatkowych mebli, a szkoda, bo może odkryłyby swoje nowe wady i zalety podczas wspólnego czytania instrukcji szafeczki lub stoliczka z Ikei. To podobno testowało związki przyjaźnie, a Perry była ciekawa, czy przetrwałyby starcie z drewnianymi kołeczkami i tajemniczymi śrubkami numer siedem.

Przechyliła głowę na bok i zmrużyła oczy, zerkając na Pix. - W sumie to nie, czekam tylko na dostawę takiej pufy… hm, worka sako, taki mięciutki fotel, na pewno wiesz, co to jest… - mruknęła pod nosem i spojrzała w stronę drzwi, jakby kurier z pufą czekał za drzwiami. A nie czekał. Pufa miała przyjść jutro i Perry już nie mogła się doczekać momentu rozpakowania jej z pudła, bo zamówiła ją sobie taką kremową i mięciutką, żeby miło się w niej czytało książki i można było się w niej zapaść jak w chmurce. - Jakby co wcześniej już przemyłam ścianę, więc możemy od razu gruntować klejem, potem poczekamy aż przeschnie i będziemy mogły tapetować… przynajmniej tak pisało na opakowaniu - dodała, po czym stanęła po jednej stronie biurka i złapała je pod spodem za blat. - Dobra, to przenieśmy najpierw biurko - zaproponowała i poczekała, aż Pixie złapie za mebelek z drugiej strony, żeby mogły przenieść go do przedpokoju. Oby tylko nie zahaczyły o futrynę i nie zrobiły z biurka tarana... - A, poczekaj, drabinę przesunę, ojeju - pacnęła się dłonią w czoło i potruchtała, żeby przenieść drabinę, którą wcześniej oparła o futrynę. Szybciutko przeniosła ją w głąb przedpokoju i oparła ją o szafę obok drzwi frontowych, a potem jeszcze szybciej wróciła na swoje miejsce, żeby w końcu mogły wspólnie z Pixie przenieść biurko.

pixie (╯˙ᵕ˙ )╯︵ ┻━┻
ODPOWIEDZ

Wróć do „#34”