ODPOWIEDZ
26 y/o
DEBIUTUJĄCY SKRYBA
186 cm
prawy skrzydłowy w toronto football club
Awatar użytkownika
crawling back to you; ever thought of calling when you've had a few? 'cause i always do
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowa
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

6

tell me what you want to hear
something that will light those years
sick of all the insincere


{outfit}


Szara Honda Civic pędzi przez ulice Toronto, nie zwracając na siebie większej uwagi. Nie wygląda jak auto sportowca. Koledzy z drużyny zwykle mają dużo lepsze samochody; błyszczące Mercedesy, potężne BMW, czasami nawet Range Rovery. Niektórzy po prostu lubią przyciągać spojrzenia, inni wybierają auta na podstawie ryku silnika. Mieszkając w Belgii, Frank też miał lepszy samochód, ale okazało się, że sprowadzenie go do Kanady byłoby bardziej skomplikowane niż sprzedaż i kupno czegoś nowego tutaj, na miejscu. Dokładnie na tydzień przed wylotem, z niemałym bólem serca pozbył się więc swojego Audi RS5 Sportback, mówiąc sobie, że na pewno będzie jeszcze mieć okazję do kupienia sobie czegoś lepszego.
Z każdym kolejnym dniem, który spędza w Toronto, Franklin wierzy w to coraz mniej.
Wynagrodzenie, które otrzymuje, nie jest beznadziejne, ale jednocześnie nie pozwala mu na kontynuację życia na poziomie, który utrzymywał w Gent. Nie narzeka na to. Większość ludzi mimo wszystko zarabia dużo mniej niż on. Pieniądze, które dostaje pozwalają mu na wynajem całkiem sporego, wygodnego domu (pluje sobie w brodę za podpisanie tej umowy; Louise uparcie nie chce się do niego wprowadzić, a jedna osoba wcale nie potrzebuje aż tylu metrów kwadratowych), jedzenie na mieście częściej niż tylko w weekendy, opłacenie leczenia siostry i wsparcie rodziców. Kupno całkiem dobrego samochodu, jakim jest Honda Civic, mimo wszystko plasuje się więc w definicji bycia uprzywilejowanym i Frank doskonale zdaje sobie sprawę; to dlatego stara się nie wracać myślami do swojego Audi i nie tęsknić za nim w ten śmieszny sposób, w który przeżarte zgnilizną gwiazdy opowiadają o pięciominutowej przerwie w dostępie do internetu czy utracie takich dóbr jak prywatny odrzutowiec albo ulubiony krem sprowadzany z drugiego końca świata.
Frank nie należy do tego typu ludzi. Uświadomił mu to czas, w którym próbował się nimi otaczać (ściślej rzecz ujmując – gdy zaczął spotykać się z Emmą, która nie stroniła od towarzystwa rozpieszczonych modelek) i prawie oszalał. Nie lubi próżności, hałaśliwości i pozerstwa, co czyni go bardzo słabym ogniwem show-biznesu.
Mimo to, gdy na ekranie samochodu wyświetla mu się kolejna wiadomość od Lauriego, nie jest w stanie powstrzymać nagłej tęsknoty za swoim poprzednim autem. Gdyby je miał, na pewno dotarłby na stadion dużo szybciej. Albo przynajmniej wystarczająco szybko, aby Laurie nie stracił cierpliwości.
Bierze ostatni zakręt. Zbyt ostro. Stojąca na przeciwnym pasie, biała Toyota, za kierownicą której siedzi jakaś blondynka, trąbi na niego ostrzegawczo. Frank niemal się z nią zderza. Klnie i unosi dłoń w przepraszającym geście. Przejeżdża obok, a później szybko klika w wyświetlającą się na samochodowym ekranie opcję „odpowiedz”.
– Poczekaj tylko chwilę, zaraz będę. Już wjeżdżam – nie kłamie. Właśnie jedzie alejką, która prowadzi do maleńkiego parkingu tuż pod wejściem na stadion. Zwykle parkuje tu tylko Fraser, ale teraz na pewno go nie będzie, więc Franklin nie martwi się tym, czy zajmując jego miejsce, nie jest zbyt zuchwały. – Musiałem coś ogarnąć. Tylko zaparkuję i zaraz… – Zerka na ekran i marszczy brwi. Wiadomość, którą dyktuje urządzeniu, jest całkowicie nieskładna. – Kurwa, no nie. Co ty wpisujesz? Cofnij. Nie wysyłaj. Anuluj. Cholera…
Jednak zmienia zdanie. Nienawidzi tego auta i chce swoje Audi. Poza tym chce jeszcze nie spędzać poranków w szpitalach, nie być najbardziej znienawidzoną osobą swojej siostry, nie grać w klubie, który przegrywa prawie z każdą drużyną i nie podpadać kapitanowi, który i tak z trudem go znosi.
Zatrzymuje Hondę byle jak, zajmując nią jednocześnie trzy miejsca parkingowe i lekko stukając zderzakiem w kosz na śmieci. Wyskakuje z auta dokładnie w chwili, gdy boczne drzwi na stadion stają otworem, ukazując Franklinowi uosobienie wściekłości.
– Laurie… – zaczyna, ale zamiast rzucić się na niego z pretensjami (albo pięściami), Matheson po prostu go wymija. To jeszcze gorsze niż jawna złość. – Przepraszam! – Frank przyspiesza do biegu, żeby go wyminąć, a później odwraca się w jego stronę i wyciąga przed siebie jedną rękę, jakby chciał fizycznie zatrzymać Lauriego w miejscu. – Przepraszam – powtarza twardo. – Daj mi to wyjaśnić – prosi, w desperacji w ogóle nie myśląc o tym, że jego prawdziwy problem pojawi się dopiero wtedy, gdy faktycznie dostanie zielone światło na tłumaczenia.
Na razie chce po prostu go zatrzymać.

laurie matheson
dino
nuda, AI, metagaming, liczne błędy, ignorowanie tego co pisze drugi gracz, dramy
27 y/o
For good luck!
188 cm
napastnik i kapitan w toronto fc
Awatar użytkownika
I want your things in my room, I miss you all of the time, I stalk myself on the internet just to see what you'll find.
I want your things in my room, I miss you all of the time, you make it look so easy, leaving everything behind.
nieobecnośćnie
wątki 18+tak
zaimkiona/jej
typ narracjitrzecioosobowy
czas narracjiteraźniejszy
postać
autor

005
do I dare repair?
do I dare reach out and ask you
how you've been?
{outfit}


Brak auta Franklina na parkingu stadionu BMO Field, gdy Laurie podjeżdża swoim Volvo za piętnaście dziesiąta, jeszcze nie jest alarmujący. Brak jego obecności w szatni prawie dziesięć minut później zdaje się ledwie zastanawiający. Dopiero wtedy, gdy Matheson przebrany już w strój treningowy zauważa, że mimo zaledwie dwóch minut dzielących ich od godziny dziesiątej, nie ma śladu ani po Franklinie, ani choćby wysłanej przez niego wiadomości zapowiadającej spóźnienie, zaczyna odczuwać rozdrażnienie, zdając sobie sprawę z tego, że jego byłemu przyjacielowi prawdopodobnie nie uda się już dotrzeć na czas.
Mimo wszystkiego, co złego może powiedzieć o Franklinie, nie uważa go za kogoś niesłownego czy zapominalskiego – i tylko ta myśl trzyma go wciąż w szatni, nawet wtedy, gdy nie dostaje odpowiedzi na wiadomości wysłane pięć po dziesiątej i sześć minut później.
Laurie Matheson nie należy do najbardziej cierpliwych osób – wie o tym każdy, kto go choć trochę poznał. Fakt, że czeka na na niego prawie dwadzieścia minut, jest więc wyrazem jego szacunku do dawnego przyjaciela. Szacunku, na który najwyraźniej sam nie może liczyć. Ubiera się więc z powrotem w swoje zewnętrzne ubrania, wrzuca sportowe ciuchy i buty niedbale do torby i zasuwa zamek torby treningowych. Tak, Laurie Matheson nie jest cierpliwym człowiekiem, za to z zadziwiającą łatwością wpada w złość. Z jeszcze większą łatwością wścieka się na Franklina – pokazał mu to już niejednokrotnie i wcale nie potrzebował wtedy szczególnego powodu. Tym razem ma dość konkretny.
Po niefortunnych wydarzeniach po meczu z Chicago Fire, respektował zawarte między nim a Franklinem porozumienie, utrzymując bezpieczny dystans i zachowując się w sposób neutralnie życzliwy. Mimo rozejścia się po drużynie plotek o ich konfrontacji oraz dokładnej obserwacji ich dwójki przez trener, temat więcej nie wypłynął. Nie dawali im powodów do tego, by im nie wierzyć w ich pojednanie. Nie zachowywali się względem siebie jak przyjaciele, ale nie dało się wyczuć już od nich tak dużego napięcia jak wcześniej. Więcej było w tym usilnego udawania niż jakiejkolwiek naturalności, ale nie można im było zarzucić wpływania negatywnie na drużynę i ich wyniki. I choć faktycznie nie było między nimi już tak otwartej wrogości, to ciągła obecność Franklina była męcząca. Cieszył się na koniec sezonu (co było zaskakujące, bo Laurie żył od sezonu do sezonu) i na brak konieczności widywania się z dawnym przyjacielem. Naprawdę wiele więc wymagało od niego, by zgodzić się na ich wspólne treningi. Przystał na nie zapewne wyłącznie ze względu na ciążącą mu opaskę kapitana.
A teraz żałuje.
Kiedy więc widzi zupełnie niejasną, chaotyczną wiadomość od Franklina, wywraca jedynie oczami, zakłada torbę na ramię i opuszcza szatnię. Gdy widzi go po wyjściu ze stadionu, nie ma ochoty na jego wytłumaczenia ani rozmowę z nim. Mimo słów, które wypowiada w jego stronę, po prostu go wymija i kroczy gniewnie w kierunku swojego samochodu. Frank nie daje jednak za wygraną i znów pojawia się przed nim, wyrzuca z siebie kolejne przepraszam i zatrzymuje go wyciągniętą przed niego dłonią.
– Nie obchodzą mnie twoje wyjaśnienia, Franklin – wyrzuca z siebie wściekle. – Myślałem, że traktujesz to poważnie – dodaje i znów próbuje go wyminąć, bo wydaje mu się, że i tak nie usłyszy od niego niczego, co mogłoby zmienić jego zdanie.

franklin cosgrove
ODPOWIEDZ

Wróć do „BMO Field”