[Galen L. Wyatt]

066.

He walked into the club with confidence.
He walked up to the bar with curiosity.

Emptiness w piątki pękało w szwach... Oczywiście. Akurat z głośników nie leciała muzyka latino, bardziej klubowe dźwięki, ale Galenowi to kompletnie nie przeszkadzało, kiedy akurat leciało latino. Chociaż dzisiaj też było fajnie. Miało być, bo dawno nie wychodził do klubu z kumplami. Zazwyczaj był z nimi Selley, ale dzisiaj z wiadomych powodów... Bo to zwyrol i gwałciciel, a jeszcze do tego bije żonę. Go nie było. Petera też nie było, bo był na olimpiadzie we Włoszech, a wiadomo, że z samym Charliem Galen by nie poszedł. Bo to był brat Cherry.
Galen poszedł więc z jakimiś randomowymi kolegami z wyższych sfer, grał z nimi w golfa, czy coś. Może prowadził jakieś interesy?
Siedział w loży z Jerrym z narkotykowego, Jerry zawsze miał towar, więc oni stawiali mu drinki. Quentinem, który prowadził swoją restaurację. I Henrym, który robił coś nudnego, ale był bogaty. I tak Galen był najbardziej, dlatego on miał płacić za drinki. Miał bo w praktyce zamawiał już Jerry, po jakimś tanim piwku na początek. Potem Quentin, szoty, dużo szotów, które już odpowiednio rozwiązały im języki, ten Wyatta też.
- No co ty Henry? Teraz ja płacę, dam jakiś dobry napiwek barmanowi, to może nam zrobi mocniejsze... - no tak, miało to sens.
- Dziewczyna jest na barze - rzucił Jerry, który na stoliku kręcił im blanta. Jerry nigdy się nie przejmował, bo sam robił w narkotykówce, to kto go zgarnie? Sam musiałby się zakłuć w kajdanki. A zresztą loże dla VIPow były dość kameralne.
- Jak dziewczyna, to wystarczy że się uśmiechnę i już zrobi mocniejsze - powiedział pewny swego Galen Wyatt. Mylił się? Pewnie nie, bo przecież Galen uśmiech miał czarujący. Poprawił wywinięte rękawy nieskazitelnie białej koszuli. Dwa guziki pod szyją już miał rozpięte, a marynarka leżała zwinięta gdzieś obok.
- Weź też popielniczkę... - rzucił Jerry.
- I zapytaj czy jest Maddie - dodał jeszcze Quentin.
- A dla mnie szkocka - mruknął Henry.
- O szkocka to dobry pomysł. Wezmę szkocką... - przez jakieś dziesięć minut się dochodzili, czy lepiej szkocka, czy szoty, ktoś nawet rzucił, że tequilla, wiec kiedy Galen już stanął przy barze, to kompletnie nie wiedział co ma wziąć. Najpierw przeczesał te swoje miękkie włosy palcami, a później oparł się nonszalancko o bar, uśmiechnął. I kogo zobaczył...
- Maya? - wypalił od razu, ale miał chyba pytać o Maddie, a nie o nią. Ale prawda jest taka, że jej się tutaj wcale nie spodziewał. Mówiła mu, że pracuje na barze, ale przecież w Toronto jest tyle barów. A ona akurat stała za ladą w Emptiness. Najlepszym klubie w mieście (heh). Do tego akurat dzisiaj... to chyba rzeczywiście przeznaczenie.
- Pamiętasz mnie? Gaspard od Wunderbarów - przypomniał jej, jakby nie pamiętała, bo może na przykład te batony często jadała na mieście z rożnymi facetami. Galen jadł pierwszy raz. Pierwszy raz też kradł kawę... I pił ją później na dachu.
Nie pierwszy raz za to stał przy barze w Emptiness, więc kiedy jakiś facet szturchnął go ramieniem i mruknął bierzesz coś, czy kurwa sterczysz, to Galen udał że się zastanawia.
- No już... Jakieś szoty - zaczął i niebieskie tęczówki zawiesił na twarzy brunetki - polecisz coś? - facet z tyłu przeklął coś pod nosem, ale stwierdził, że chyba nie ma tutaj co czekać, bo poszedł z drugiej strony baru. I bardzo dobrze.

Maya Parker

[Maya Parker]

04.


Piątki w Emptiness zawsze były intensywne. Zjeżdżała się wtedy klientela z całego Toronto i okolic, za konsolą stał najlepszy DJ, a na barze lały się nawet te najbardziej drogie alkohole. Oczywiście do tego dochodziły również proszki sprzedawane pod ladą i kolorowe tabletki, które pomagały się rozluźnić tym nawet bardziej przetartym tygodniem osobnikom.
Maya była na swojej zmianie już od dobrych kilku godzin. Pracowała na najwyższych obrotach, próbując jakoś uwinąć się z robotą. Nie było to proste, biorąc pod uwagę, że ciągle coś się kończyło na barze i trzeba było biegać na zaplecze, co tylko wydłużało czas oczekiwania na drinki, a tutaj… klienci nie lubili czekać. Niektórzy bardziej niż inni, dlatego tuż obok stał również nabity ochroniarz, który pilnował bezpieczeństwa. A dzisiaj akurat ochrona miała co robić: na liczniku było już kilka bójek i jeden facet z kastetem, który przyszedł wyrównać rachunki. Tak je wyrównał, że po pierwszym zamachnięciu był już eskortowany do wyjścia. Nawet nie zdążył wypić swojego drinka, którego Maya dla niego przygotowała. Więc co? Więc Parker wraz z Robin wyłoiły go pod ladą, tuż obok beczek z piwem, tak, żeby Maddie nie widziała. Przecież nie będzie się marnować, nie? Wiadomo, że nie. Szczególnie, że był on wyjątkowo dobry.
Machnęła do Robin ręką, żeby ta trochę przesunęła się lewo, dla niepoznaki, że coś kombinowały, a sama również odskoczyła w prawo i wyłoniła się zza lady z wielkim uśmiechem na twarzy. Dokładnie w tym samym momencie, w którym jej spojrzenie odnalazło znajome niebieskie oczy.
— Gaspard? — spytała szczerze radośnie, kompletnie ignorując lekki ścisk podbrzusza, który nagle pojawił się w jej brzuchu na jego widok. Skąd taka reakcja? Nie miała zielonego pojęcia, chociaż kiedy zaczął się jej tłumaczyć, kim był, to aż wróciła na ziemię i przewróciła oczami. — No przecież wiem, co ty myślisz, że ja każdemu rozdaje batony na lewo i prawo? Poza tym, jak mogłabym zapomnieć? — mógł potraktować to jak komplement, bo taka była prawda. Zapadł jej w pamięć. Cały tamten dzień wspominała jeszcze przez kilka kolejnych, wracała do niego myślami i szczerze żałowała, że jednak nie zgodziła się po prostu umówić z nim na kolejny dzień. Zostawić to przeznaczeniu — kto wymyślił taką głupotę? A jednak proszę: stał tu teraz przed nią. Zupełnie przypadkiem.
Kompletnie ignorując natrętnego klienta, nachyliła się nad barem, przyglądając się uważnie blondynowi. Nawet nie kryła podejrzanego uśmiechu, który lawirował na jej twarzy.
— Czyli jednak przeznaczenie — rzuciła spokojnie, opierając łokcie o chłodny blat. Przez te kilka dni zdążyła zapomnieć jak ładne były jego oczy. Dopiero po chwili zlustrowała jego nienagannie białą koszulę. — Przyszedłeś się nieco ubrudzić? — nie mogła się powstrzymać. Ta drobna zaczepka aż sama cisnęła się na usta.
Patrzyła na niego jeszcze przez moment, pozwalając sobie na wydłużoną wymianę spojrzeń i dopiero po chwili przypomniała sobie, że Gaspard chciał przecież shoty.
— Polecę, ale najpierw mam kilka pytań — zarzuciła kręcone włosy w tył i ponownie nachyliła się do blondyna. — Po pierwsze na jakim alkoholu robimy: wódka, rum, tequila, likiery? — zaczęła wymieniać, chcąc dać jemu wybór i sobie jakąś chociaż podstawową bazę do pracy. — No i najważniejsze: na słodko, kwaśno, gorzko czy jednak ostro? — wbiła w niego intensywne spojrzenie, czekając na odpowiedź, kompletnie nie przejmując się tym, że gdzieś z boku zrobiła się kolejka. Mogli iść do Robin.

Galen L. Wyatt

[Galen L. Wyatt]

Powiedziała jego imię... Chociaż właściwie to nie jego, tylko to wymyślone. Gaspard. Dobrze, że mu przypomniała, że tak się przedstawił, no ale chyba go w takim razie pamiętała, aż uśmiechnął się delikatnie. A na jej kolejne słowa, nawet trochę bardziej pochylił nad ladą, niebieskie ślepia zawiesił na jej ładnych, brązowych oczach.
- No nie wyglądasz, jakbyś każdemu rozdawała na prawo i lewo... batony - powiedział powoli, Galen zdawał sobie sprawę, że te jego niebieskie oczy czasem było trudno zapomnieć. Zresztą on zawsze starał się robić dobre wrażenie, takie, żeby rzeczywiście potem chodził po głowie. Zapadał w pamięć.
Ale przy niej przecież się nie starał, przy niej przecież był jakąś taką naturalną wersją siebie, z oślinioną brodą i Ralfem Laurenem umazanym psią kupą. Dzisiaj też miał swoją drogą, ładne i drogie buty, a do tego całkiem czyściutkie.
Kłamstwem było by powiedzieć, że o niej nie myślał, bo myślał, o tej ich dziwnej rozmowie i o tych żelkach, o batonach, którego wciąż miał w szufladzie biurka, bo szkoda mu go było zjeść. A monetę? Tę miał w płaszczu, który zostawił w szatni, w całkiem innym niż ten jasny. Przełożył ją.
- Nie mogłaś zapomnieć o moich oczach? - zapytał, bo Galen to jednak dużo rzeczy sprowadzał do tych swoich ładnych oczu. Wierzył w ich czar po prostu. A że był już porządnie szturchnięty, to też gadał sobie... Trzy po trzy, może.
- A może wiedziałem, że tu pracujesz? - zapytał i pochylił się nad ladą, niebieskie tęczówki wbił w jej piękne, brązowe oczy, ale zaraz odchylił głowę do tyłu - nie no nie wiedziałem, jednak przeznaczenie, ale co to znaczy? Że na trzecią randkę też się nie umówimy? - zapytał, chociaż przecież to spotkanie to wcale nie była randka, a to poprzednie... no z nazwy była. To może to też z nazwy może być?
Kiedy spojrzała na jego koszulę, to przesunął po guzikach długimi palcami, spuścił na nie wzrok. Rzeczywiście ta jego koszula była bielusieńka, ale pasowała mu do tych niebieskich ślepi, do ciemnych spodenek i bucików.
- A co? Trzeba było przyjść w czymś czarnym? - zapytał niby to zaczepnie, ale jakby mu powiedziała, że tak, to pewnie następnym razem naprawdę by tu przyszedł w czarnej koszuli. Taki był Galen. Jak to dziecko, któremu wystarczy coś powiedzieć, żeby on uwierzył.
Też zapomniał o tych szotach. I co on jeszcze miał wziąć? Whisky, popielniczka i Maddie. Jak zmrużył oczy i dotknął czoła, to mu się całkiem klarownie jeszcze myślało. Czyli... można pić.
Na te jej pytania znowu się zamyślił, znowu przyłożył dłoń do czoła.
- Duży wybór... - stwierdził, jakby to było dziwne, ale przecież... czego on się spodziewał, że powie szoty i już dostanie te swoje wymarzone? Mógłby, bo przestąpił z nogi na nogę, a wciąż nie mógł się zdecydować.
- Na tequilli może? Ale po tequilli zawsze mam kaca - westchnął ciężko - to na wódce, albo na rumie, dobry tu mają rum - stwierdził, a Galen na alkoholu to się trochę znał. Ale kompletnie nie znał się na szotach.
- A możesz zrobić jakieś takie okropne, że aż zajebiste? - zapytał i zmienił rękę, na której się podpierał na ladzie - a najlepiej to po prostu zajebiste - dodał zaraz i pokiwał głową. No najlepiej, bo jakby kumplom przyniósł okropne, to mogli by go pogonić. A właśnie jego koledzy... gdzieś tam w loży VIP na pięterku, spojrzał w tamtym kierunku, ale ich nie widział, za daleko. A zresztą nie byli teraz tacy ważni. Wcale. Bo ważniejsza była ta brunetka, która przed nim stała. I co z tego, że ona też była w pracy?

Maya Parker

[Maya Parker]

To prawda: Gaspard zrobił na niej wrażenie. Wcale jednak nie było to podyktowane jego ładnymi lakierkami od jakiegoś Ralpha, czy nieskazitelnie jasnym płaszczyku, który był wyjątkowo przyjemny w dotyku. To nawet nie chodziło o te jego niebieskie oczy, które czarowały. Zapadł jej w pamięć, bo wszystko, co przyszło im przeżyć tamtego dnia, było po prostu inne. Zapamiętała go wcale nie jako faceta, który pracuje w najdroższej dzielnicy w Toronto i nosi markowe ciuchy, a właśnie jako kogoś, kto opowiedział jej o swojej próbie samobójstwa, a potem dał jej ten przywilej oglądania go, jak po raz pierwszy próbował kwaśne żelki i batona czekoladowego, mrucząc przy tym pod nosem. To właśnie było to, co Maya zapamiętała najbardziej.
Nie mogłaś zapomnieć o moich oczach?
— Raczej o tym, jak m-r-u-c-z-a-ł-e-ś pod nosem, jedząc batona — powiedziała z uśmiechem na ustach, przyglądając mu się uważnie. — Chociaż oczy też masz niczego sobie — no ładne miał oczka, ładne. Jedne z piękniejszych, jakie przyszło jej oglądać u mężczyzn, ale przecież mu tego nie powie. Gaspard już i bez komplementów wydawał się człowiekiem wyjątkowo pewnym siebie z wysokim ego, a Parker nie miała zamiaru mu jeszcze dokładać.
— Jeszcze nie wiem co to znaczy. Chyba czas pokaże — wzruszyła ramionami, kiedy spytał, co to właściwie znaczyło, że los ponownie spotkał ich na swojej drodze. Majka nie miała zielonego pojęcia, głównie dlatego, że nigdy wcześniej się jej to nie zdarzyło. A tu proszę — nawet tydzień nie minął, a oni już na nowo zaglądali sobie w oczy. — Na trzeciej kradniemy helikopter — przypomniała mu, nawiązując tym do rozmowy, która odbyli przed sklepiekiem, kiedy spytał się jej o wymarzoną randkę. Trzeba wydawała się odpowiednim numerem, żeby spełnić tym razem i jakiś jej pierwszy raz. — Chociaż nie wiem, jak się kradnie helikopter. Nie mam w tym za dużo wprawy, a ty, Gaspard? — prychnęła. Nie spodziewała się, że jej przytaknie, bo przecież wiadomym było, że ten scenariusz i tak nigdy w życiu się nie spełni. Majka ze swoimi funduszami, to mogła co najwyżej przelecieć się helikopterem dla dzieci w centrum handlowym, takim za pięć centów.
Zaśmiała się, kiedy nie potrafił zdecydować się na alkohol. Często spotykała się z tym wśród klienteli, chociaż akurat on wyglądał na człowieka, który wiedział, czego chciał. A może tylko jej się wydawało.
— Jak ma być mocny to na wódce, jak do tego smaczny, to rum — wyjaśniła pokrótce, przyglądając mu się uważnie, a kiedy stwierdził, że jednak rum, to skinęła głową. Miał rację: rum mieli tutaj wyjątkowo dobry. Sprowadzany prosto z Kolumbii, w jakiś kolosalnych ilościach. Jak za barem ciągle brakowało jakiegoś alkoholu, tak on nie kończył się nigdy. — Świetny wybór — pochwaliła go, po czym nachyliła się nad ladą, wspierając na rękach, by zbliżyć się do niego jeszcze bardziej, kiedy tak ładnie prosił ją o zrobienie zajebistych drinków.
— Patrz mi w oczy, Gaspard — poprosiła, chociaż zabrzmiało to po części stanowczo, a poza tym, była dla blisko, że raczej miał mało alternatywy, by spojrzeć gdziekolwiek indziej. — Będą tak zajebiste, że wypierdoli cię z lakierków — złożyła obietnicę, przeciągając wymianę spojrzeń i dopiero po chwili zeskoczyła na równe nogi.
Maya na co dzień była pewna siebie, zdecydowanie nie należała do szarych myszek, ale jednak jeśli chodziło o robienie kolorowych drinków była naprawdę dobra. Miała wyczucie (i wcale nie dlatego, że często sobie je podpijała pod barem, chociaż może?).
— Świętujesz coś? — zagadała go praktycznie od razu, z chwilą w której wzięła do ręki shaker. Przerzuciła go kilkakrotnie w dłoni, po czym załadowała do niego pokruszony lód. — Czy tak po prostu pijesz bez okazji? — spojrzała na niego przelotnie nim odwróciła się do półki po butelkę rumu. Wlała na oko solidną ilość jasnego alkoholu, a następnie zrobiła to samo z likierem mango. Również prosto z Kolumbii. Jego wchodziło już zdecydowanie mniej, potem dopełniła to sokiem ananasowym i pomarańczowym, dodając na sam koniec niewielka ilość soku z cytryny dla przełamania. Zatrzasnęła mikser i zabrała się za mieszanie składników.
— Byłeś już na parkiecie? — podniosła na niego spojrzenie w tym samym czasie, kiedy otworzyła wieczko shakera, a charakterystyczne psyknięcie wypełniło otoczenie. Nim jednak nalała zmieszany alkohol gdziekolwiek, złapała słomkę, wsadziła do środka i przytrzymała zawartość palcem. — Czy jesteś z tych co nie tańczą? — spytała zaczepnie, po czym wystawiła język i wlała płyn ze słomki do własnych ust. Było zajebiste. Nie za kwaśne, nie za słodkie, było czuć w nim alkohol ale też słoneczne mango. Zgarnęła jeden kieliszek i nalała porcję dla Gasparda.
— Spróbuj — przesunęła powoli szkło po chłodnej ladzie, aż nie natrafiła na jego dłoń. Ostrożnie wsunęła mu kieliszek między palce, wcale własnych nie zabierając tak od razu i wbiła w niego spojrzenie.

Galen L. Wyatt

[Galen L. Wyatt]

Mruczał jedząc tego batona, ale był dobry... Zajebisty można by powiedzieć, gdyby Galen używał takich słów. Może dzisiaj nawet używał, bo już był trochę pijany. Niewiele, ale na tyle, żeby zamiast wywrócić oczami, to uśmiechnąć się do niej zaczepnie.
- Nic nie poradzę... to był o-r-g-a-z-m w papierku - powiedział powoli i znowu oparł się o ladę, znowu pochylił w jej kierunku. A te jego niczego sobie oczy przesunęły się po jej twarzy. Ale i tak zaraz skupiły na jej ciemnym spojrzeniu.
Już miał coś powiedzieć, na to, że czas pokaże, co to znaczy, nabrał powietrze w płuca, ale ona wtedy powiedziała o tym helikopterze, a Galen wypuścił je ze świstem.
- To jest... - zaczął i czego mogła się spodziewać, że Galen Wyatt w swojej nieskazitelnej koszuli powie, że to jest szalone? Za bardzo dla niego?
- ... do zrobienia - dokończył jednak, bo przecież było. A już ostatnio też Peach mu powtarzała, że powinien sobie znaleźć nowe hobby, może helikopter? Więc może coś w tym było? - Ale tylko jeśli ten helikopter, będzie akurat stał... Rozumiesz, żeby też był ten element przeznaczenia i losu, który stawia nas na swojej drodze, no albo helikopter - stwierdził. Ale w zasadzie w Toronto pewnie tych lądowisk było sporo, może nawet Galen jakieś swoje miał? Przecież tacy ludzie jak on mają swoje lądowiska dla helikoptera. Na jaj kolejne słowa zamyślił się na moment.
- W zasadzie... jedyna rzecz, którą kiedykolwiek ukradłem, to tamta kawa - powiedział przyciszonym głosem pochylając się w jej kierunku, zaglądając znowu w jej piękne, brązowe oczy. Uśmiechnął się delikatnie.
- Ale lubię wyzwania - no bo w zasadzie lubił. Do tego lubił mierzyć wysoko, a skoro mieli już na koncie kawę, to teraz mogli celował w helikopter... Wyżej się chyba nie dało?
Gdyby Galen miał wybierać alkohol dla siebie, to pewnie wziąłby szkocką, whisky z lodem, najlepszy wybór. Ale miał wziąć szoty dla kumpli, tutaj zaczynały się schody. Bo to właściwie nawet nie byli jego jacyś dobrzy koledzy, bardziej tacy przypadkowi, z którymi tutaj dzisiaj przyszedł. O których teraz nawet nie myślał, za bardzo.
Zgodził się na rum, chociaż Galen Wyatt i rum jakoś nigdy nie szły ze sobą w parze... Ale może dzisiaj będą? W tym klubie, gdzie przewijała się od czasu, do czasu, ta latynoska muzyka. Oczywiście, że się uśmiechnął, kiedy pochwaliła jego wybór. I to było tylko takie gadanie, ale przecież Galen jak dziecko łaknął pochwał, uwielbiał je. Jemu wystarczyło to świetny wybór, a on już wyprostował się... Nie, wcale nie, bo pochylił się bardziej w jej kierunku, ale się uśmiechnął, ale niebieskie ślepia zabłyszczały jakoś wesoło, kiedy patrzył jej w oczy.
Chciał zachować powagę, ale na jej kolejne słowa parsknął. Pokręcił głową nie spuszczając z niej spojrzenia.
- No i co na to powie Ralph? - uniósł jedną brew, w zasadzie to na pewno Ralph Lauren nie spodziewał się, ze kogoś może wypierdolić z jego lakierków od drinka. Ale Galen nawet dzisiaj nie miał na sobie Ralpha.
Powiódł spojrzeniem za jej dłońmi, kiedy chwyciła shaker, w niego wbił niebieskie tęczówki, chociaż zaraz je podniósł na jej twarz.
- Z okazji piątku - stwierdził, bo Galen często to robił. Zapijał weekendy, bo mógł. Kiedyś co tydzień, kiedyś często przeciągając to do poniedziałku. A potem poznał Charity Marshall i ta jego cotygodniowa tradycja trochę zaniknęła, ale teraz małymi kroczkami do niej wracał - jestem z kumplami - nawet się obejrzał w kierunku tych loży, ale robiło się coraz więcej ludzi. Nie dostrzegł żadnego ze swoich kolegów. Nawet nie zwracał za bardzo uwagi na to, co dolewała do shakera, bo niebieskie tęczówki oscylowały gdzieś w okolicach jej twarzy. Tych loczków, które opadły na policzki, kiedy zaczęła pracować z drinkiem.
Pokręcił głową na jej pytania.
- Nie tańczę, a ty tańczysz? - Galen Wyatt lubił klubu, alkohol, inne używki, ale ciężko go było wyciągnąć na parkiet, musiał być naprawdę pijany, nawalony. Bo on był po prostu sztywny. Z tą swoją manierą do jakiś tańców towarzyskich pokroju walca. Zawiesił spojrzenie na jej ustach, kiedy próbowała drinka. A gdy podsunęła mu kieliszek, kiedy musnęła jego palce, to on też to zrobił, przesunął swoimi ciepłymi opuszkami, po jej dłoni, a później złapał za kieliszek. Nie przechylił go od razu, bo najpierw zamoczył usta w alkoholu i dopiero po chwili go wypił. Przymknął jedno oko, szot był dobry. Chociaż on nie przepadał za takimi alkoholami, ale mu smakowało. Naprawdę.
Już otworzył usta, żeby jej to powiedzieć, ale wtedy podszedł do niego Jerry, walnął go w ramię i oparł się obok o bar.
- Kurde Galen, miałeś przynieść popielniczkę, a nie podrywać barmanki - rzucił, a Wyatt od razu przeniósł na niego spojrzenie. No tak, nie mówił im, że on teraz jest Gaspard…
- Już idę, właśnie... wybierałem szoty, żeby były zajebiste - rzucił i wzruszył ramionami, no i były.
- Tyle czasu? - Jerry pochylił się do Mayi - dasz nam popielniczkę? Mam jointa. Jest Maddie? - zapytał pochylając się do niej jeszcze bardziej. A Galen tylko wywrócił oczami, bo Jerry nie był mu tu wcale potrzebny. Wpierdolił się. Chociaż nie... Galen nie używa takich słów. Ale to właśnie zrobił Jerry.

Maya Parker

[Maya Parker]

Nie za bardzo wiedziała, jak helikopter miałby po prostu stać i na nich czekać. Jeszcze jak była w stanie rozumieć, pozostawianie kolejnego spotkania na zrządzenie losu, tak dorzucanie do tego jeszcze przypadkowego helikoptera za nic do niej nie przemawiało. Jak to niby mieli zrobić, kiedy ona nawet nie wiedziała, gdzie w Toronto znajdują się helikoptery. Jedyne miejsce, jakie przychodziło jej do głowy oprócz lotniska (obviously), to dach szpitala. Tylko jak oni niby mieli się przez przypadek spotkać w szpitalu i to jeszcze na jego dachu? Raczej nie do zrobienia. No trudno. Najwyżej nie będzie dane im pójść na trzecią randkę. A szkoda. Bo im dłużej przebywała w towarzystwie Gasparda, tym bardziej chciała go lepiej poznać. Był ciekawy. Intrygował ją.
Nachyliła się do przodu, gdy zaczął mówić przyciszonym głosem o swoim wielkim doświadczeniu w kradzieżach i naprawdę musiała się powstrzymać, by nie roześmiać mu się w twarz. Zamiast tego jednak po prostu przysunęła się jeszcze bliżej, skoro i tak żadne z nich nie wiedziało, co to znaczy przestrzeń osobista.
— W takim razie cieszę się, że mogłam być twoją pierwszą — wyszeptała na podobnym poziomie głośności co on, jakby właśnie mówiła mu jakiś wielki sekret, podczas gdy jej spojrzenie wodziło uważnie po jego przystojnej, już lekko podchmielonej twarzy. Przytrzymała się na kilka sekund na jego ustach. — Czegoś jeszcze nigdy nie robiłeś? — dopiero po chwili przeniosła się na niebieskie oczy. — No wiesz, żebyśmy mogli kontynuować ten trend — doprecyzowała. Skoro pierwszy raz kradł przy niej kawę, pierwszy raz również jadł batona, to nie było co na tym poprzestawać. W ogóle powinni zrobić to już tradycją, że podczas każdego ich spotkania, będą coś robić po raz pierwszy. Ta. Szkoda tylko, że nie mieli pewności, że to nie był ostatni raz, kiedy się widzieli. Może właśnie dlatego finalnie zachowała te myśli dla siebie i zabrała się za robienie shotów.
— Gaspard i kumple? — uniosła brwi, słysząc, z kim zaszczycił Emptiness swoją obecnością. — Też mają takie zajebiste imiona jak ty? Jakiś Leopold czy inny Gerwazy? — spytała z uśmiechem na ustach. W żadnym wypadku nie miało to wybrzmieć złośliwie, a bardziej… zaczepnie. Bardziej nawiązując do ich poprzedniego spotkania i całej dyskusji na temat imion i ich znaczenia. Swoją drogą, ciekawe czy swoim kumplom również robił takie rozeznanie.
— Ja tańczę — skinęła głową na jego pytanie. — Szkoda. Myślałam, że zaprosisz mnie na parkiet, akurat jak będę miała przerwę — cmoknęła zawiedziona, po czym wzruszyła ramionami. Nie to nie. Będzie musiała zadowolić się po prostu papierosem wypalonym na zapleczu i chwilą odpoczynku, spędzoną pomiędzy skrzynkami z alkoholem. W sumie i tak by to zrobiła, gdyby nie pojawił się Gaspard, wiec dla niej bez większej różnicy, ale i tak mogła sobie rzucić komentarzem. Majka lubiła gadać. Nie zawsze były to myśli najwyższych lotów, ale przynajmniej szczere. Wychodziły prosto z niej i rzadko kiedy miały na sobie jakikolwiek filter.
Zupełnie tak samo, jak kiedy skończyła robić shoty i nalała mu jednego, żeby powiedział jej co sądzi. Nie miała zamiaru dawać mu czegoś niedobrego, dlatego chciała jego szczerej reakcji. Uśmiechnęła się delikatnie pod nosem, kiedy jego palce również odpowiedziały na tą drobną zaczepkę. Krótki, przelotny dotyk, a jednak było w nim coś elektryzującego. Przyglądała mu się uważnie, kiedy w końcu przystawił kieliszek do ust, a następnie spróbował trunku. Nie doczekała się jednak szczerej opinii, bo zaraz obok Gasparda pojawił się jego kumpel. A może koło Galena? Jebnął się? Ona się przesłyszała? Ściągnęła lekko brwi, jednak nic nie powiedziała. Po prostu przyglądała się scenie, która rozgrywała się na jej oczach. Dopiero kiedy facet spytał o popielniczkę i Maddie, Majka ruszyła sie z miejsca.
— Jasne — uśmiechnęła się ciepło i schyliła pod ladę do półki, gdzie leżało kilka szklanych popielniczek. Ustawiła ją na ladę i lekkim pchnięciem sprawiła, że dojechała do ręki Jerrego. — A Maddie aktualnie nie ma. Załatwia… — zawahała się, przeskakując spojrzeniem z Jerrego na Gasparda. — jakieś sprawy za szefa — ta odpowiedź musiała im wystarczyć. Nie miała zamiaru zdradzać tego, co dokładnie robiła. Z tego co było jej wiadomo, Jerry nie by nikim specjalnym, dlatego nie poczuła się na obowiązku przekazywać jakiekolwiek infomracje. — Jak wróci, to dam jej znać, że chcesz z nią pogadać — skinęła głową na znak, że mógł już sobie iść. Tylko on dalej stał i chyba stwierdził, że poczeka również na swojego kumpla i pomoże mu zabrać się z kieliszkami, więc Majka tylko przelotnie spojrzała w oczy Gasparda z nieukrywanym żalem, po czym zabrała się za rozlewanie szotów. Ustawiła dwanaście kieliszków w równiutkim rzędzie, raz po raz łapiąc jeszcze przyjemne, błękitne oczy, a potem rozlała całą zawartość szejkera po równo.
— Dopiszę do rachunku — oznajmiła spokojnie, puszczając im oczko i złapała za deskę, na której ułożyła shoty. Już otwierała usta, żeby zapytać, czy im zanieść te trunki do stolika, ale Jerry już łapał tackę i podsuwał ją pod nos Gasparda. A Parker? Ona jedynie uśmiechnęła się do niego przelotnie i pozwoliła się oddalić, mając nadzieję, że jeszcze uda im się pogadać.

— Jakiś typ z piętnastki o ciebie pytał — rzuciła spokojnie w stronę managerki klubu, kiedy już pojawiła się za ladą i wskazała głową na lożę, w której siedział Gaspard z kumplami. — Ten w ciemnych włosach — Maddie podniosła spojrzenie i nawet zmrużyła oczy, a potem tylko machnęła ręką.
— Nikt ważny. Za chwile to ogarne — oznajmiła i zabrała się za grzebanie w telefonie. Majka również miała w planach powrót do roboty, ale była jeszcze jedna rzecz, która nie dawała jej spokoju…
— Maddie, a ten obok? — wykonała krok w bok i wskazała na Gasparda. — To Galen?
— Wyatt. A co? — odpowiedziała, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na całym świecie i każdy go znał. Parker niekoniecznie, ale kiedy jej przełożona wypowiedziała jego nazwisko na głos, coś jakby jej zaświtało.
— A nic, tak pytam. Dzięki — skinęła głową, po czym odeszła kawałek dalej obsłużyć klienta, ale zaraz potem złapała za telefon i wpisała to nazwisko w wyszukiwarkę.

Galen L. Wyatt

[Galen L. Wyatt]

Maya mogła jeszcze tego nie wiedzieć, ale Galen lubił za-ska-ki-wać. Wiec ten helikopter, stojący sobie, to mogła wcale nie być taka odrealniona wizja...
Może.
Już bardziej nierealna była, że brunetka była jego pierwszą, i Galen uniósł nawet na moment jedną brew, zanim mózg zatrybił, a on załapał, że przecież oni mówią o tych kradzieżach. To akurat był fakt, pierwsza ukradziona kawa, stała tutaj przed nim, a on nie odsunął się nawet na milimetr, kiedy ona pochylała się w jego kierunku. Zamyślił się na moment nad jej pytaniem, bo mimo wszystko dużo było takich rzeczy, których Galen nigdy nie robił. On ostatnio pierwszy raz mył naczynia i pierwszy raz obierał ziemniaki. To były takie prozaiczne rzeczy, ale kogoś mogły zdziwić.
- Nigdy nie jadłem mrożonki, i nie kupowałem taniego piwa, nigdy nie byłem w pralni, takiej wiesz z pralkami... Ja właściwie nawet sam sobie nie robię prania... - trochę się rozkręcił z tymi swoimi jeszcze nigdy, a na pewno tego było dużo więcej. Chociaż nie był pewny, czy chciałby z Mayą akurat robić pranie... Może inne rzeczy. Kiedy tak zaglądał jej głęboko w oczy?
Obserwował ją kiedy robiła drinka, tego też w zasadzie nigdy nie robił, nie trzymał w palcach takiego shakera, bo on zawsze polewał te swoje fikuśne whisky, szampany, albo wina. A w drinki nigdy nie miał okazji się bawić.
Dopiero kiedy powiedziała o tych jego kumplach, to niebieskie tęczówki spoczęły na jej pięknych, brązowych oczach. A na jej kolejne słowa... po prostu parsknął śmiechem, tak jakoś szczerze.
- W sumie może powinienem sobie znaleźć takich kumpli? Ale wiesz... na drugie mam Leopold - i to akurat była szczera prawda - to znaczy śmiały i odważny - i to akurat bardziej do niego pasowało. Oczywiście musiał się z nią tym podzielić.
A kiedy ona podzieliła się tym, że tańczy, to westchnął ciężko. Jakby on też tańczył...
To mógłby ją zaprosić w przerwie na parkiet.
- A może zrobię wyjątek i cię zaproszę? A kiedy masz przerwę? - zapytał, bo Galen był sztywny, ale czasem on tak sprawnie wychodził z tej swojej strefy komfortu, wkraczał na jakieś mniej utarte szlaki. Nie bał się próbować nowych rzeczy, nawet jeśli to miał być jakiś latynoski taniec w lakierkach, które mogły nie być do tego stworzone.
Za to shoty były zrobione tak, że Galen od razu chciał to powiedzieć Mayi, że trafiła w jego gust, tylko nie zdążył, bo już pojawił się Jerry. Jerry - nikt specjalny, bo rzeczywiście nie był nikim specjalnym, jakimś policjantem z narkotykowego, który lubił poszaleć po różnych używkach, i podobno kolegował się z właścicielem, tak powiedział Galenowi dzisiaj już pięć razy. Jerry już wypytywał o Maddie, a Wyatt zastanawiał się jak go spławić, kiedy jego niebieskie tęczówki łapały spojrzenie brunetki.
- No fajnie, to bierz Jerry i... - zaczął i klepnął kumpla w ramię, kiedy ten zabierał tacę z szotami, ale Jerry zaraz go chwycił za koszulę.
- Dawaj stary, Quentin właśnie opowiada jak ostatnio zabalował... Zapalimy sobie - Galen zerknął jeszcze na Mayę. Żałował, wolałby tu zostać, ale z drugiej strony... przyszedł z kumplami. Ale przecież Galen Wyatt nie raz przychodził do klubu z kolegami, a wychodził z kimś zupełnie innym.
- To na razie - rzucił do Mayi, ale zamierzał posiedzieć jeszcze chwilę z chłopakami, a potem rzeczywiście się ulotnić...

Pięć szotów, dwa blanty i pół butelki whisky, którą przyniosła im Maddie, później. Galen znowu stanął przy barze, koszulę miał już rozpiętą do połowy, a te miękkie włosy potargane w nieładzie. Oparł się o ladę, ale najpierw po drugiej stronie, bo mu się troszeczkę pomieszało. Więc kiedy zobaczył Mayę po dalej, to się zaraz tam przecisnął. Wbił między jakieś dwie panny.
- Ach, sorry, jesteście razem? - zapytał kiedy dziewczyny spojrzały na niego urażone - wybaczcie, może postawię wam drinka...? - tylko, że on wcale nie przyszedł tutaj stawiać jakimś przypadkowym laskom drinka...
Tylko przyszedł do niej, i zaraz sobie o tym przypomniał, kiedy znowu Maya stanęła z nim twarzą w twarz, kiedy niebieskie, błyszczące już znacznie, oczy, zatrzymały się na jej twarzy.
- Przyszedłem z tobą zatańczyć - rzucił od razu i pochylił się nad barem.
- A drinki dla nas? - zapytała jedna z dziewczyn, a druga coś jeszcze mruknęła, ale Wyatt nawet nie wiedział co, bo miał ją za plecami, wiec zaraz się odwrócił jakoś tak, żeby je obie mieć przed sobą, żeby móc na nie patrzeć, no i jeszcze na Mayę. Chyba przede wszystkim na Maye, bo znowu niebieskie tęczówki uciekały w jej kierunku.
- A co chcecie? - zapytał, ale one zaraz zaczęły wymieniać jakieś Cosmopolitany i Seksy na Plaży. A Galen wywrócił niebieskimi ślepiami - a nie może być piwo? - nie to, że on skąpił, ale jak Maya zacznie im mieszać te wszystkie drinki, to przecież nie pójdzie z nim na przerwę. Dziewczyny jednak były niewzruszone i dodały sobie do tego jeszcze jakieś wymyślne szoty, które mogliby wypić we trójkę.
Tylko, że Galen to akurat wcale nie chciał z nimi pić.
Myśl Galen... jak je spławić?
Galen Wyatt spławiający panienki w klubie - niesłychane.

Maya Parker

[Maya Parker]

Każdą wolną chwilę, kiedy nie było ludzi przy barze, wykorzystywała na grzebanie w telefonie. Hasło “Galen Wyatt” miało setki, ciągnących się w nieskończoność wyszukiwań. Były tam artykuły, wywiady, zdjęcia i memy. Najwięcej z tego wszystkiego kręciło się wokół afery z kontenerami, gdzie to rzekomo Wyatt tak naprawdę zajmował się handlem ludźmi, kiedy jego sprowadzanie materiałów było jedynie przykrywką dla czarnych biznesów. Czytała to wszystko z niedowierzaniem ale również przymrużeniem oka. Dobrze wiedziała, jak tabloidy potrafiły naginać prawdę, a z tego co wyczytała w prawie każdym artykule, wcale nie było na niego dowodów. Chociaż musiała przyznać: memy były całkiem dobre. Kilka nawet ją rozbawiło.
Już mniej jednaj rozbawił ją fakt, że okłamywał ją w sprawie imienia. Po co? Skoro kiedy byli na dachu mówił jej prawdę o tym, że robi konstrukcje i pracuje w wielkim, korpo budynku. Czyli wychodziło na to, że kłamał tylko jeśli chodzi o to, jak się nazywał? Z drugiej strony, czuła przecież, że nikt normalny nie mógł nazywać się Gaspard. Może po prostu zrobił to, żeby Parker nie skojarzyła go z tymi wszystkimi nagłówkami? Może bał się, że gdyby przedstawił się jako Galen Wyatt byłaby do niego uprzedzona? Była w stanie to zrozumieć. A i to również wyjaśniałoby jego dziwne zachowanie w sklepie, kiedy ulotnił się na zewnątrz z chwilą, w której kobieta za ladą zaczęła nawijać o Toronto Sun i kontenerach. Słabe zagranie, ale jak na jej oko nieszkodliwe. Przecież mieli się już więcej nie zobaczyć, tak?
Tylko że czas wszystko zweryfikował i jednak spotkał ich ponownie na swojej drodze, a Maya… była nim zaintrygowana. Zaciekawił ja. I to wcale nie tymi Wyattowymi pierdołami czy praca w wysokich budynkach, a właśnie bardziej historią o samobójstwie i pierwszych razach. Fakt, że nigdy nie był w pralni cz nie pił taniego piwa, był o wiele bardziej interesujący niż jakieś kontenery. A przynajmniej dla niej. I może właśnie dlatego, kiedy ponownie po jakimś czasie pojawił się przy barze, twarz Parker od razu się rozpromieniła. Dało się zobaczyć błysk w jej oczach, chociaż Galen już był tak podchmielony, że mógł na te rzeczy wcale nie zwracać uwagi. Brew drgnęła jej ku górze na jego słowa.
— Zatańczyć? — spytała zaczepnie, przyglądając mu się uważnie. Dłonie położyła na chłodnej ladzie i przekręciła głowę. — A przecież mówiłeś, że nie tańczysz — zauważyła, słusznie zresztą, bo dokładnie takich słów użył z godzinę wcześniej. Chociaż może w tej kwestii też kłamał? — Chcesz mi powiedzieć, że jestem na tyle wyjątko… — nie dokończyła, bo dwie dziewczyny obok niego wtrąciły się im w połowę rozmowy, rozchodząc o tym, jak facet obiecał im alkohol. Typowo. Majka jedynie skinęła głową.
— To co będzie? — od razu pożałowała tego pytania, bo dziewczyny zaczęły wymieniać najbardziej szalone drinki, jakie tylko były w menu. A potem do tego jeszcze doszły shoty razy dwa. Dla każdego z nich. Oczywiście wliczając w to Wyatta. Wbiła ciemne spojrzenie w jego przyjemne, niebieskie, czekając na jakieś zaprzeczenie, ale kiedy ono nie nadeszło, Parker tylko wzruszyła ramionami i zabrała się za przygotowanie trunków, co jakiś czas tylko podnosząc na nich spojrzenie, bo rozmowy jakie zaczęły być prowadzone były…
— …więc jak jej powiedziałam, że to nigdy się nie uda, kochana, bo przecież są po przeciwnych stronach gwiazdozbioru — blondynka nawijała jak szalona, już praktycznie wieszając się na ramieniu Galena. — A ty jaki jesteś znak zodiaku? — wbiła w niego swoje zielone oczy i zaraz przeniosła dłoń na rozwalone blond włosy, grzebiąc w nich, jakby szukała tam jakiegoś robaka. — Pewnie lew.
— Wygląda na lwa — przytaknęła ta druga, również kładąc na nim łapska, tylko bardziej w okolicy ramion. — Taki drapieżny. Idealnie kompatybilny z moją Panną — uśmiechnęła się zaczepnie, chociaż wtedy jej koleżanka zgromiła ją wzrokiem.
— Chyba z moim bykiem, idiotko — cmoknęła już o wiele mniej przyjaźnie niż chwilę temu, a Majka tylko prychnęła pod nosem, łapiąc spojrzenie Wyatta. Po części mu współczuła, a z drugiej strony ten widok był… komiczny. Postawiła drinki na ladzie, a zaraz potem zabrała się za szoty. Z początku robiła je trochę na oślep, bo najzwyczajniej w świecie zagapiła się na błyszczące, niebieskie oczy. Dopiero kiedy blondynka machnęła im (a raczej jemu) dłonią przed nosem, Majka przywołała się do porządku.
— Powiedz nam, jaki jest twój typ — rzuciła jedna z nich i poklepała Galena po karku. — No gadaj!
— Z którą z nas wolałbyś się umówić? — dopytała jeszcze druga, przy okazji wciskajać dwa palce pod materiał jego rozpiętej koszuli, a Parker naprawdę zaczęła się zastanawiać, czy powinna zaliczyć to już jako próbę gwałtu, czy może jednak warto było jeszcze przeczekać.

Galen L. Wyatt

[Galen L. Wyatt]

Może nie dostrzegł tego błysku w jej pięknych, brązowych oczach, ale za to od razu zobaczył ten jej uśmiech. Bardzo ładny swoją drogą, jakiś taki czarujący, na którym on teraz zawiesił te swoje niebieskie tęczówki.
Skinął głową na jej pytanie zatańczyć? Mówił jej, że nie tańczy i właściwie te kilka drinków wstecz to ciężko byłoby go do tego przekonać, ale teraz już się czuł zdecydowanie luźniej, jeszcze po ziole, które wciąż jeszcze krążyło w żyłach, a przede wszystkim to w głowie, gdzieś tam w mózgu, który zdawał się jakiś taki mniej... spięty? Jak cały Galen zresztą.
- Ale już tańczę - odpowiedział i nawet się jakoś zabujał, kompletnie bez rytmu, pijacko, aż musiał się przytrzymać lady, żeby nie wyrżnąć. Słuchał jej i kiedy powiedziała to, że jest na tyle wyjątko..., to też znowu skinął głową. Była wyjątkowa, zupełnie inna niż wszystkie dziewczyny, które znał Galen. Coś go do niej ciągnęło, chociaż jeszcze nie do końca umiał określić co, czy to te błyszczące, brązowe oczy, czy niesforne loki, które otaczały jej śliczną buzię? A może połączenie obu?
Już otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale wtedy te dwie dziewczyny, które teraz już miał po swojej lewej stronie zaczęły mu, a właściwie to Mayi, wymieniać czego by się napiły. I Galen nawet miał im powiedzieć, że zaproponował im drinka, a nie degustacje całego menu, ale finalnie wywrócił tylko oczami.
- A może weźcie sobie po szkockiej? Dobrą mają szkocką... - i nie trzeba nic mieszać, tylko się wlewa do ciężkiej szklanki i jest. Ale nie chciały szkockiej. A zaraz okazały się, że jego też wcale nie chcą tak łatwo wypuścić, bo blondyna uwiesiła mu się na ramieniu. W osiemdziesięciu pięciu procentach przypadków, Galen byłby pewnie nawet zadowolony, bo on lubił blondynki, ale dzisiaj nie był wcale.
Dzisiaj starał się oswobodzić, przesunął się po ladzie w drugą stronę zerkając na Mayę, kiedy zaczęły nawijać o tych znakach zodiaku. Galen w ogóle w to nie wierzył, chociaż przecież trochę znał się na gwiazdach.
- Ja jestem rak - rzucił jakoś tak oschle, a blondyna zaraz zapiszczała i zacisnęła mu palce na ramieniu.
- Ojacie! Raki są takie empatyczne i wrażliwe, idealni kandydaci na męża i ojca... - Galen jakoś nie mógł sobie tego wyobrazić. Bo on w ogóle się nie uważał za wrażliwego i empatycznego... Chociaż w środku to był.
- Nie, to chyba chodzi o to, że rak ma szczypce - i nawet jej pokazał jakie ma te szczypce zaciskając palce, ale ona znowu nadawały, z kim jest bardziej kompatybilny, tylko Wyattowi wydawało się, że z żadną z nich. On te swoje niebieskie tęczówki zawiesił znowu na pięknych, ciemnych oczach Mayi. Dopiero kiedy jedna z dziewczyna oparła mu rękę na karku drapiąc go długimi paznokciami, delikatnie, to zerknął znowu na nie. Akurat to było przyjemne, kiedy jej paznokcie sunęły po skórze, tylko, że Galen zaraz westchnął ciężko.
- Z żadną z was, bo właściwie to... jestem tutaj na randce - wypalił, a blondynka zaraz, że jak to, a brunetka, że w takim razie gdzie jest jego dziewczyna. Więc Galen spojrzał najpierw na jedną, a później na drugą.
- Jestem na randce z nią... - wskazał na Mayę skinieniem głowy - tylko to dopiero druga randka, a ja jestem trochę... wstydliwy - zerknął na tę rękę, którą już miał pod koszulą. Galen Wyatt nie był wstydliwy, a przede wszystkim to lubił... kobiety. Lubił seks. Lubił kiedy wpatrywały się w niego, tak jak te dwie, jakby zastanawiały się jak smakują jego ciepłe, miękkie wargi.
Tylko, że dzisiaj on wcale na to nie liczył, że zaciągnie do siebie jakąś panienkę z klubu. Bo bardziej liczył na to, że spędzi trochę czasu z Majką.
Blondynka odsunęła się od niego, ale brunetka jeszcze trochę marudziła i rzuciła jakimś, ale ona jest w pracy...
A wtedy Galen zerknął na swój bajecznie drogi zegarek sygnowany przez Rolexa.
- No tak, ale teraz ma przerwę... - wyciągnął do Mayi rękę ponad barem, nie wiedział czy ma - no i idziemy na parkiet - dodał i cofnął się, żeby już kompletnie wyminąć te dziewczyny.
Nie umiał tańczyć, nawet tego nie lubił za bardzo, a jednak Maya była na tyle wyjątkowa, że znowu wychodził dla niej ze swojej strefy komfortu. Był gotowy wyjść, jeśli ona była gotowa wyjść zza baru.

Maya Parker

[Maya Parker]

Parker nie wierzyła w horoskopy. Raczej średnio wierzyła w fakt, że człowiek był z kimś kompatybilny w zależności od tego pod jaką gwiazdą się urodził. W końcu to, jacy się rodzimy i jacy jesteśmy rozwija się przez lata i zależy od wielu czynników. Przede wszystkim rodziny. Jeden Koziorożec, urodzony w dobrym domu z wartościami z pewnością będzie mieć inny charakter niż człowiek z tego samego dnia i nawet godziny, który trafił to patologicznej rodziny, gdzie przemoc i manipulacja była na porządku dziennym. Każdy był inny, każdy musiał przejść inną drogę, spotkał na niej innych ludzi i wrzucanie wszystkich do jednego wora z całego miesiąca było według Parker po prostu durne. Może kogoś to bujało, ale ją z pewnością nie. Dlatego właśnie z niskim poziomem zainteresowania wsłuchiwała się w tą całą rozmowę Galena z blondynkami. A jak już to bardziej patrzyła na to prześmiewczo. I on chyba też, bo za chwilę już pokazywał im szczypce od swojego raka.
— O kurwa — prychnęła, kręcąc głową z niedowierzaniem. — Uważajcie dziewczyny, bo was jeszcze upierdolą te szczypce — nie mogła się powstrzymać. Ale okazało się, że tylko ją to rozbawiło. Dziewczynom wcale nie było do śmiechu. Patrzyły na nich zniesmaczone, a szczególnie na Majkę, która właśnie skończyła rozlewać szoty, bo Galen postanowił oznajmić, że to właśnie z nią był na randce.
— Z barmanką? — jedna blondyna pokręciła głową z niedowierzaniem. I chociaż Parker na co dzień koło dupy latały tego typu komentarze, tak nie mogła się powstrzymać, żeby nie cisnąć ścierą na blat i nachylić się w stronę dziewczyny.
— A bo co, bo barmanka to gorsza? — spytała bezczelnie. — Czy po prostu w gwiazdach jest zapisane, że Rak nie może być z kimś kto kręci szejkerem? — uniosła wysoko brwi, autentycznie oczekując odpowiedzi. Dziewczyny popatrzyły się zaskoczone po sobie nawzajem, jakby za bardzo nie wiedziały co powiedzieć.
— No niby nie…
— No to wspaniale! — klasnęła w dłonie, po czym podsunęła im pod dłonie shoty, które zamówiły i które co prawda miały w planie wypić z Galenem, ale on już wystawiał rękę w stronę Majki. A ona? Jak ona mogła mu odmówić, kiedy stał taki cały porozpinany i pijaniutki, gotowy pójść z nią na parkiet? Nie mogła. Dlatego tylko rzuciła do dziewczyn krótkie na zdrowie i zaraz podbiegła do Maddie zapytać się, czy mogła wykorzystać swoją przerwę już teraz. Managerka jedynie machnęła na nią długimi szponami i wróciła do rozmawiania przez telefon. Chyba z szefem, bo trzy razy powiedziała słowo idiota. Tylko Parker już się tym nie przejmowała. Rozwiązała czarny fartuszek i cisnęła go gdzieś pod ladę, przy okazji informując koleżanki przy nalewaku, że wróci za jakieś dziesięć minut.
— Chodź, moja randko — przeskoczyła dookoła baru i zaraz stała przed Galenem. Sięgnęła po jego rękę i nawet nie czekając na jakąkolwiek reakcję z jego strony, po prostu szarpnęła go w stronę parkietu. Ludzi było od groma, a latynoska muzyka głośno leciała z głośników. Do tego było tam obrzydliwie gorąco. Zacisnęła mocniej palce na jego nadgarstku, aż w końcu znalazła dla nich miejsce w tłumie.
Odwróciła się energicznie, tak że jej niesforne loczki smyrnęły go po twarzy i spowodowały, że skrzywił nos. Maya prychnęła radośnie na ten widok, po czym przysunęła się bliżej Wyatta. Przez moment czekała, aż raczy ją porządnie złapać, ale on tylko bujał się na boki, jakby nie za bardzo wiedział, co miał ze sobą zrobić. Przewróciła oczami i spojrzała na niego wymownie.
— Jedna ręka tutaj — zaczęła, odnajdując dłoń, którą zrobił złoty zegarek i przystawiła ją sobie do biodra, gdzie koszulką firmowa lekko się podwinęła, uwydatniając ciepłą skórę, a następnie przycisnęła do własnego ciała i prowadziła aż do pleców, powodując, że musiał objąć ją mocniej. Ich ciała automatycznie się ze sobą zderzyły. — Tu trzymasz mocno — wyjaśniła, zaglądając w jasne oczy, w których teraz mieniły się światła z kolorowych lamp. — I teraz biodra — nawet na moment nie ściągnęła z niego spojrzenia, kiedy wprowadziła ciało w ruch, bezczelnie układając wolną rękę na wysokości jego paska, by nakierować go na odpowiedni rytm. Nie było to najprostsze, biorąc pod uwagę jego stan upojenia, ale przynajmniej odpowiednio go bujało, nie był spięty. — Dobrze — pochwaliła go skinieniem głowy, przy okazji zaciągając się jego przyjemnym zapachem. Nie miała pojęcia skąd były jego perfumy, ale pachniały dobrze. Bardzo dobrze nawet.
— Powiedz, Gaspard… — wyprężyła plecy i nachyliła się jeszcze bliżej jego twarzy. — Często kłamiesz? — jej ciemne spojrzenie błądziło po jego twarzy z wyjątkowo intensywnością, podczas gdy biodra poruszały się w rytm muzyki.

Galen L. Wyatt