[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Margo Mercer
data i miejsce urodzenia
13/01/1996, TORONTO, KANADAzaimki
ona/jejzawód
policjantkamiejsce pracy
Toronto Police Serviceorientacja
heteroseksualnadzielnica mieszkalna
Greektownpobyt w toronto
od urodzeniaumiejętności
- zachowuje spokój w sytuacjach wysokiego napięcia;- dobrze funkcjonuje w zespole, choć czasami woli pracować w pojedynkę - doskonale rozumie swoje miejsce w hierarchii;
- ma fotograficzną pamięć;
- ma analityczny umysł, co pozwala jej wyłapywać drobne niespójności, a to przekłada się na dotychczasową efektywność w pracy;
- dobrze gotuje i traktuje to jako sposób na wyciszenie - wychowała się w domu, gdzie kolację zawsze jadło się wspólnie, więc kojarzy jej się to z ciepłem i spokojem;
- uwielbia czytać i choć dla własnego rozwoju należałoby sięgać po literaturę faktu, to zdecydowanie bardziej woli tanie romansidła z happy endem;
słabości
- bywa nadmiernie wścibska - jej potrzeba wiedzy i zrozumienia sytuacji sprawia, że czasem przekracza granice i angażuje się za bardzo;- ma trudności z odpuszczaniem zarówno w pracy, jak i w życiu prywatnym;
- tłumi w sobie emocje, a kiedy nagromadzi się ich zbyt wiele - potrafi niekontrolowanie wybuchnąć;
- w środowisku zdominowanym przez mężczyzn ma silną potrzebę udowadniania swojej wartości , co czasami jest wręcz obsesyjne;
- źle znosi porażki;
- ma trudności z całkowitym wyłączeniem się po pracy, dlatego często analizuje zasłyszane rozmowy w zupełnie przypadkowych i nieadekwatnych sytuacjach;
- bywa zdystansowana w relacjach osobistych;
- jest kontrolująca;
- ma dwie lewe ręce w kwestii napraw czegokolwiek - nawet do najmniejszych robót w domu zatrudnia mechanika;
Urodziłam się i wychowałam w Toronto, na spokojnym przedmieściu, gdzie trawniki były zawsze równo przystrzyżone, a sąsiedzi wiedzieli o sobie więcej, niż oficjalnie wypadało. Mój ojciec, Thomas, był policjantem, a mama, Claire, pracowała jako psycholożka i większość jej pacjentów stanowili młodzi ludzie, którzy pogubili się gdzieś po drodze. W naszym domu mundur wisiał obok marynarki, a przy kolacji równie często mówiło się o procedurach, co o ludzkich emocjach. Mam dwóch starszych braci, więc od najmłodszych lat musiałam nauczyć się mówić głośniej, szybciej reagować i nie dawać się zepchnąć na bok. Jednak dzieciństwo było zwyczajne i stabilne - bez tragedii, bez nagłych zwrotów akcji. W szkole byłam przeciętna. Nie sprawiałam problemów, ale też nie należałam do tych, o których mówi się z podziwem na radach pedagogicznych. Słyszałam, że mogłabym osiągać więcej. Może to prawda, ale mnie bardziej niż oceny interesowali ludzie. Ich zachowania, drobne kłamstwa, niedopowiedzenia. Zawsze próbowałam zrozumieć, co kryje się pod powierzchnią.
Ta ciekawość zaprowadziła mnie do pierwszej sprawy jeszcze w liceum - kiedy jedna z dziewczyn zaczęła dostawać anonimowe wiadomości, większość uznała to za głupi żart. Ja nie potrafiłam przejść obok tego obojętnie, zaczęłam więc zadawać pytania, słuchać rozmów, wyłapywać sprzeczności. Nie chodziło o bohaterstwo, a o to, że nie znosiłam niewiedzy. Musiałam wiedzieć, kto za tym stoi. Kiedy wszystko się wyjaśniło, poczułam satysfakcję, jakby świat znów był na swoim miejscu.
Wtedy po raz pierwszy pomyślałam o pracy w policji. Jak można się domyślić, mój ojciec nie był zachwycony. Wiedział, jak wygląda to od środka, i wolał, żebym wybrała coś spokojniejszego. Mama była bardziej powściągliwa, ale w jej spojrzeniu też widziałam obawę. Im częściej słyszałam, że to nie jest zawód dla mnie, tym bardziej byłam przekonana, że właśnie tam powinnam trafić.
Po ukończeniu szkoły średniej wybrałam studia związane z kryminologią i wymiarem sprawiedliwości. Zaczęłam podchodzić do nauki poważniej. Nadal nie byłam najlepsza, ale w zamian za to konsekwentna. Rozumiałam coraz więcej z mechanizmów, które rządzą systemem. Podjęłam dorywczą pracę w administracji miejskiej, żeby zobaczyć, jak funkcjonują instytucje od środka. Szybko przekonałam się, że biurko i segregatory nie są dla mnie. Potrzebowałam czegoś więcej niż uporządkowanych dokumentów. Wtedy drugi raz poczułam ten silny impuls.
Proces rekrutacyjny do policji był długi i wymagający. Testy sprawnościowe, badania psychologiczne, rozmowy - z każdym kolejnym etapem rosła moja determinacja. Kiedy dostałam się do akademii, wiedziałam, że podjęłam decyzję, z której nie zamierzałam się już wycofać. Ojciec niewiele mówił, ale jego milczenie nie było już sprzeciwem, raczej cichą akceptacją.
Szkolenie nauczyło mnie pokory i dyscypliny. Fizycznie dawałam radę, choć wymagało to ode mnie pracy. Najtrudniejszym okazało się działanie według procedur. Zawsze chciałam wiedzieć więcej, rozumieć głębiej. Z czasem pojęłam, że procedury są fundamentem, który pozwala działać skutecznie, a nie ograniczeniem.
Po ukończeniu szkolenia rozpoczęłam służbę jako funkcjonariuszka patrolu. Rzeczywistość szybko zweryfikowała moje wyobrażenia. Więcej było interwencji domowych niż spektakularnych pościgów. Więcej rozmów niż akcji. To właśnie wtedy nauczyłam się, że największą bronią bywa cierpliwość. Słuchałam uważnie. Zadawałam pytania. Czasem zbyt wiele. Z własnej woli, czasami po godzinach, zaczęłam coraz częściej angażować się w sprawy wymagające dokładniejszej analizy. Jeśli coś mi nie pasowało, nie potrafiłam tego zignorować. W raportach zostawiałam dodatkowe uwagi, wskazywałam niespójności, sugerowałam sprawdzenie kolejnych wątków. Bywałam wścibska, ale skuteczna.
Kolejnym krokiem było przejście do wydziału ds. zabójstw na stanowisko młodszej detektyw. Tam poczułam, że wreszcie jestem na właściwym miejscu. Analiza dowodów, przesłuchania, łączenie drobnych elementów w spójną całość dawały mi poczucie sensu. Oficjalnie awansowałam za konsekwencję i skuteczność. Nieoficjalnie dlatego, że nie odpuszczam. Jeśli coś nie daje mi spokoju, będę drążyć, dopóki nie znajdę odpowiedzi.
Nie było w moim życiu jednej tragedii, która mnie ukształtowała. Było za to dorastanie między doświadczeniem Thomasa Mercera a spokojną analizą Claire Mercer. I właśnie z tego połączenia powstałam ja.
Ta ciekawość zaprowadziła mnie do pierwszej sprawy jeszcze w liceum - kiedy jedna z dziewczyn zaczęła dostawać anonimowe wiadomości, większość uznała to za głupi żart. Ja nie potrafiłam przejść obok tego obojętnie, zaczęłam więc zadawać pytania, słuchać rozmów, wyłapywać sprzeczności. Nie chodziło o bohaterstwo, a o to, że nie znosiłam niewiedzy. Musiałam wiedzieć, kto za tym stoi. Kiedy wszystko się wyjaśniło, poczułam satysfakcję, jakby świat znów był na swoim miejscu.
Wtedy po raz pierwszy pomyślałam o pracy w policji. Jak można się domyślić, mój ojciec nie był zachwycony. Wiedział, jak wygląda to od środka, i wolał, żebym wybrała coś spokojniejszego. Mama była bardziej powściągliwa, ale w jej spojrzeniu też widziałam obawę. Im częściej słyszałam, że to nie jest zawód dla mnie, tym bardziej byłam przekonana, że właśnie tam powinnam trafić.
Po ukończeniu szkoły średniej wybrałam studia związane z kryminologią i wymiarem sprawiedliwości. Zaczęłam podchodzić do nauki poważniej. Nadal nie byłam najlepsza, ale w zamian za to konsekwentna. Rozumiałam coraz więcej z mechanizmów, które rządzą systemem. Podjęłam dorywczą pracę w administracji miejskiej, żeby zobaczyć, jak funkcjonują instytucje od środka. Szybko przekonałam się, że biurko i segregatory nie są dla mnie. Potrzebowałam czegoś więcej niż uporządkowanych dokumentów. Wtedy drugi raz poczułam ten silny impuls.
Proces rekrutacyjny do policji był długi i wymagający. Testy sprawnościowe, badania psychologiczne, rozmowy - z każdym kolejnym etapem rosła moja determinacja. Kiedy dostałam się do akademii, wiedziałam, że podjęłam decyzję, z której nie zamierzałam się już wycofać. Ojciec niewiele mówił, ale jego milczenie nie było już sprzeciwem, raczej cichą akceptacją.
Szkolenie nauczyło mnie pokory i dyscypliny. Fizycznie dawałam radę, choć wymagało to ode mnie pracy. Najtrudniejszym okazało się działanie według procedur. Zawsze chciałam wiedzieć więcej, rozumieć głębiej. Z czasem pojęłam, że procedury są fundamentem, który pozwala działać skutecznie, a nie ograniczeniem.
Po ukończeniu szkolenia rozpoczęłam służbę jako funkcjonariuszka patrolu. Rzeczywistość szybko zweryfikowała moje wyobrażenia. Więcej było interwencji domowych niż spektakularnych pościgów. Więcej rozmów niż akcji. To właśnie wtedy nauczyłam się, że największą bronią bywa cierpliwość. Słuchałam uważnie. Zadawałam pytania. Czasem zbyt wiele. Z własnej woli, czasami po godzinach, zaczęłam coraz częściej angażować się w sprawy wymagające dokładniejszej analizy. Jeśli coś mi nie pasowało, nie potrafiłam tego zignorować. W raportach zostawiałam dodatkowe uwagi, wskazywałam niespójności, sugerowałam sprawdzenie kolejnych wątków. Bywałam wścibska, ale skuteczna.
Kolejnym krokiem było przejście do wydziału ds. zabójstw na stanowisko młodszej detektyw. Tam poczułam, że wreszcie jestem na właściwym miejscu. Analiza dowodów, przesłuchania, łączenie drobnych elementów w spójną całość dawały mi poczucie sensu. Oficjalnie awansowałam za konsekwencję i skuteczność. Nieoficjalnie dlatego, że nie odpuszczam. Jeśli coś nie daje mi spokoju, będę drążyć, dopóki nie znajdę odpowiedzi.
Nie było w moim życiu jednej tragedii, która mnie ukształtowała. Było za to dorastanie między doświadczeniem Thomasa Mercera a spokojną analizą Claire Mercer. I właśnie z tego połączenia powstałam ja.
zgoda na powielanie imienia
niezgoda na powielanie pseudonimu
nieZgody MG
poziom ingerencji
średnizgoda na śmierć postaci
niezgoda na trwałe okaleczenie
niezgoda na nieuleczalną chorobę postaci
niezgoda na uleczalne urazy postaci
takzgoda na utratę majątku postaci
takzgoda na utratę posady postaci
nie
