[Wendy Gardner]

#6

Piano, piano...

Skłamałaby, gdyby powiedziała, że łatwo ogarnęła sobie wolne na ten wyjazd, ale niewątpliwie pomogło jej branie zmian w pracy z koleżanki i parę zastępstw podczas ich choroby. Kilka zmian grafiku później już siedziała w samolocie do Włoch, nie przejmując się tym, że stąpa po kruchym lodzie, choć w gruncie rzeczy wielu zdarzeń z ostatniego wyjścia z Peterem nie pamiętała, a to znacznie ułatwiało sprawę podjęcia decyzji. Wciąż miała trochę oszczędności na ten wyjazd, jeszcze się zachowały z jej wygranej, więc zamierzała zwiedzać, jeść, jeszcze raz jeść, odwiedzić restaurację by zjeść i zwiedzać tak po prostu, a przy okazji też jeść. Wróci kilka kilogramów cięższa, ale i szczęśliwsza - miejmy nadzieję. Najlepsze było to, że nie miała żadnych zmartwień, dzięki Peterowi miała ogarnięty lot i nocleg, wszystko wydawało się takie bajecznie proste - spakować się, zdążyć na samolot, zameldować się, a potem już tylko dobrze bawić. Pokój miała z jedną jedyną kobietą jaka z nimi leciała i początkowo wydawało się to rozsądne, ale po pierwszej wspólnej nocy w jej głowie zrodziło się wiele obaw, które musiała przedstawić przyjacielowi jak najszybciej, a skoro wybierali się właśnie na spacer przez Mediolan to okazja była ku temu idealna. Ubrała zwiewną sukienkę, na to zarzuciła sweterek, wsunęła wygodne buty, zarzuciła na plecy mały plecaczek, który pomieści co najwyżej portfel i magnesy i jeszcze wsunęła okulary przeciwsłoneczne na nos, bo prognozy mówiły, że miało być słonecznie i nawet ciepło - była gotowa na zwiedzanie.
Mediolan nie miał w sobie zbyt wiele z sielankowej Toskanii - która nawiasem mówiąc też się jej marzyła - czy z renesansowej Florencji albo z Rzymu, które w całości było niczym muzeum pod gołym niebem. Mediolan był szybszy, bardziej biznesowy niż turystyczny, pełny szarości i wieżowców. Wendy jednak potrafiła dostrzec ukryte skarby tego miasta, gdzie najpiękniejsze ogrody i dziedzińce chowały się wewnątrz kamienic. Dzisiaj zamierzała się zachłysnąć klimatem i to w doborowym towarzystwie. Porwała Piotrka z lobby, gdzie się umówili i złapali taksówkę, by podrzuciła ich do Galerii Wiktora Emanuela II, to tu zamierzała rozpocząć przygodę od pozyskania odrobiny szczęścia od byka. Yup.
Zatrzymując się przy słynnej mozaice z bykiem spojrzała na przyjaciela z szerokim uśmiechem.
— To na szczęście! Patrz, bo później twoja kolej — zawołała, jednocześnie próbując wykonać popisowy obrót piętą na genitaliach mozaikowego byka, ale nie zapominajmy, że to była Winnie, w efekcie pięta uciekła jej na śliskim marmurze. Już prawie widziała swoją twarz odbitą w marmurze, bo siła jej zażenowania na pewno zostawiłaby po sobie ślad. Dlaczego więc nie leżała? Czemu czuła się jakby zawisła w powietrzu. Jakiś słodki i nieznany głos wychrypiał — Piano, piano, tesoro… — otwarła oczy czując jak momentalnie wypieki pojawiają się na jej policzkach. — Grazie… — odparła słodko się uśmiechając, kiedy postawił ją do pionu i jeszcze chwilę napawała się widokiem odchodzącego przystojnego lokalsa, by wrócić do siebie i spojrzeć na Petera z podekscytowaniem TEŻ TO WIDZIAŁEŚ?! — Muszę częściej upadać w Mediolanie — a to nie powinno być trudne, znając jej koordynację ruchową i zdolność do przyciągania pechowych zdarzeń. — Teraz twoja kolej!


Pietro

[Peter Blythe]

Kristin była wściekła. Bo niezadowolona to jest za mało powiedziane. Kiedy Peter jej powiedział o wyjeździe, to od razu spytała, czy też może jechać. Niestety było to już około poniedziałku, a we wtorek lecieli, więc miała za mało czasu, zresztą nie dostała wolnego w pracy - ona ma pewnie jakąś pracę w marketingu, więc powinna dać znać dużo wcześniej. Na początku jeszcze mówiła, że oczywiście żałuje, ale dopiero kiedy jej Peter powiedział, że jadą z nim Galen, Charlie i Wendy, to się zaczęło. Dlaczego jej nie powiedział, skoro im ewidentnie dał znać wcześniej? I kto to funduje takiej Wendy? Peter nie mógł się wygadać, że on funduje i przelot i mieszkanie (czy raczej jego firma), więc po prostu powiedział, że Wendy przypadkowo też już miała bilety więc po prostu... jedzie. Takie małe kłamstwo nie mogło zaszkodzić, prawda? Mogło, bo było kolejną kroplą, która drąży, zresztą Kristin miała później bardzo zły humor i nawet tuż przed wyjazdem Peter jeszcze z nią wymieniał smsy, więc mógł się wydawać lekko nieobecny.
Natomiast schował telefon już po odprawie i kiedy wszedł do samolotu jako pierwszy, to mimo że miał miejsce w pierwszej klasie to poszedł na tył do ekonomicznej i osobie, która miała miejsce obok Wendy zaproponował zmianę. Na szczęście takie zamiany są o wiele lepiej przyjmowane niż "czy moze pani wziąć moje miejsce w środku bo my chcemy siedzieć razem". Babeczka, która dostała darmowe miejsce na początku samolotu tak się zajarała pomysłem, że zaraz poleciała do przodu. Peter został z Wendy i siedzieli sobie w tym ekonomicznym i paplali połowę lotu i ciągle domawiali darmowe winko, a drugą połowę Wendy spała i Peter też, więc kiedy wylądował to strasznie go bolały zarówno kolana jak i szyja i pomyślał, że nie ma bata, wracają oboje w pierwszej klasie.
Otwarcie Igrzysk było wspaniałe, Peter siedział na trybunie i wszystko oglądał z ludźmi z firmy, a później poszli jeszcze na aftera, a że mieli jet lag, to wiedział, że musi przeżyć to, żeby móc jakoś funkcjonować. Następny dzień był wolny, więc kiedy się tylko obudził, to dostał już całą agendę od Wendy co chciałaby zobaczyć, więc już wiedział, że wolny dzień wcale nie oznacza leniuchowania.
Obserwował więc jej próbę wykonania zadania, które miało w efekcie zapewnić jej szczęście kiedy... nagle znikąd pojawił się włoski półbóg jakiś Marcello albo Guido, który tak ją szybko złapał, że Peter poczuł się jakby oglądał właśnie film. Zmierzył spojrzeniem odchodzącego włocha i przenosi je na rozentuzjazmowaną Wendy.
- Kto by pomyślał, że te jaja tak szybko zadziałają - skomentował z uśmieszkiem, i chociaż podejrzewał, że obrót na mozaice niewiele zmieni, to jednak za namową Wendy podążył jej śladem, lecz kiedy skończył się obkręcać nic sie nie wydarzyło. Wzrusza ramionami i wraca do Wendy - Liczyłem, że pojawi się Monica Belucci - przyznał i wskazuje na kawiarnię w samym centrum Vittorio Emanuelle, która wyglądała jak oblana lukrem. - Mam ochotę na espresso, wejdziemy? - ale okazało się, że kiedy weszli tam, to nie tylko espresso robiło wrażenie, bo robiły je wszystkie wspaniałe ciastka włoskie. Peter nie może oderwać wzroku od cornetti wypełnionych po brzegi kremami, od wielkich croissantów, od martinozzo i innych pasticciotto jakie tam zobaczył. - O rany, chyba na espresso się nie skończy


Wendy Gardner

[Wendy Gardner]

Wendy była szczęśliwa, więc dla zachowania równowagi w całym Piotrowym systemie musiał być ktoś wściekły — padło na Kristin. Panna Gardner niczego nieświadoma cieszyła się swoim Mediolańskim snem, bajką po części ufundowaną przez Petera, po części opłaconą z wygranej. Wiedząc o niezadowoleniu jego dziewczyny byłaby w stanie zrezygnować w ostatniej chwili z wyjazdu, bo poniekąd Winnie zgodziła się jechać dlatego, że Kristin nie miała — p o d o b n o — parcia na Mediolan. Nie można zapominać o tym, że była królową wyparcia, dlatego skutecznie odsuwała od siebie myśl, że częste wyjazdy z nim mogą być źródłem konfliktów między Peterem, a dziewczyną. Póki nie mówił wprost, że jest taki problem i muszą coś z tym zrobić, ona odpychała od siebie jakiekolwiek niepokojące myśli. Żyła też zupełnie beztrosko i niewiele myśląc wstawiała na instagrama posty ze swoich Włoskich wakacji, ignorując zupełnie fakt, że ktoś może ją śledzić i dopowiadać sobie historię, a wcale by się nie zdziwiła, gdyby za tę pizzę i cytat o znalezieniu miłości, Kristin chciałaby mu ukręcić jaja. Szczególnie, że oznaczyła sobie w poście właśnie Petera tylko dlatego, że był towarzyszem w tej eskapadzie, a miłość wyznawała idealnemu ciastu. Miała jednak wrażenie, że to nie będzie jedyna miłość jakiej doświadczy w tym miejscu; wystarczyło rozejrzeć się wokół: przystojni Włosi ratujący honor upadającej dziewczyny, rurki z kremem, widoki. Love Is All Around, totalnie.
— I know! — przytaknęła mu wciąż podekscytowana całym zajściem i wygięła usta w podkówkę chwilę później widząc rozczarowanie przyjaciela. — No nic, może spotkamy ją gdzie indziej… na przykład w magazynach dla mężczyzn z lat 90 — dodała z wyraźnym rozbawieniem na twarzy wchodząc do kawiarni, którą Peter wybrał na celownik.
— O matko, ta rurka z kremem wygląda obłędnie! — oznajmiła wpatrując się wystawę słodkości, by przenieść spojrzenie na Petera oczarowanego wypiekami nawet bardziej niż ona sama. — Ślinisz się na widok tych słodkości prawie tak samo jak moja współlokatorka na mój widok w piżamie — wtrąciła wiedząc, że będzie musiała poruszyć ten temat. — Mogłeś mnie uprzedzić, że woli dziewczyny — bo ewidentnie tak było! — albo ulokować z kimś, kto mógłby - oczywiście gdyby chciał - ślinić się na mój widok z wzajemnością… np Galena czy coś, a tak to jednak trochę mi głupio, bo jej chyba zależy i przez to spać nie mogę, bo boję się, że mi wtargnie do łóżka... a ja to jednak chyba wolę mężczyzn — tłumaczyła jednocześnie wskazując pani za ladą kolejne słodkości, które miała jej ułożyć na talerzu, aż miejsca zabrakło. Wtedy powiedziała stop, domówiła espresso i zasiadła z wszystkim przy stoliku czekając na Piotrunia.

Peter Blythe

[Peter Blythe]

Petero posłał Wendy spojrzenie, które mówiło, żeby z niego nie kpiła. Cos jednak jest w tym, że jego fantazja to Monica Belucci, a jego dziewczyna jest blondynką.
Uśmiecha się pod nosem słysząc rewelacje, które sprzedaje mu Wendy. Chciał jej spytać, czy wyjazd jej się podoba, ale jak widać, jest już jakiś mini problem. Trochę go uderzyło, że Wendy sugeruje, że mogłaby chcieć z Galenem spać, zmarszczył brwi i kręci głową.
- Onie, z Galenem to nie- bardzo kochał swojego przyjaciela, ale on miał obecnie taki okres w życiu, który nazywał się “rucham co popadnie”, a Peter akurat nie chciałby się dowiedzieć, że mu Wendy przeleciał przez przypadek. Oczywiscie nie powinien mieć z tym problemu TEORETYCZNIE, natomiast ewidentnie nie vibuje z tym pomysłem. - To znaczy… chciałabyś z nim być w pokoju? - na chwilę odrywa spojrzenie od ciastek i zerka na nią niepewnie.
Duma włoskiej kuchni, śniadanie na słodko - podobno pojawiło się w kraju dopiero za czasów napoleońskich, tak kiedyś dowiedział się Peter, kiedy miał jedenaście lat i pierwszy raz był w Europie z rodzicami. Nie do końca wtedy wiedział dlaczego miałby przykładać wagę do tego, skąd wzięły się we włoskich barach rogaliki, natomiast faktycznie wtedy po raz pierwszy zakochał się w idei jedzenia ciastka na śniadanie. Jasna sprawa jego matka, która byla typową almond mom nie podchwyciła tego pomysłu, więc został przy jajecznicy, ale od czasu do czasu kiedy jest na wakacjach, lubi zaczynać od croissanta.
Dlatego, kiedy pochylał sie nad ladą, wiedział że to bardzo ważna decyzja. Od czego zacząć, co stanie się wyznacznikiem poziomu śniadań podczas tego wyjazdu? Wskazał na bułkę z crema i liczył na to, że na tym się skończy, ale Wendy zaczęła dokładać do tego talerza kilka dodatkowych ciastek, co sprawiło, że jego brwi powędrowały bardzo wysoko do góry. Próbował kręcić głową, ale ekspedientka zdecydowała się udawać, że nie rozumie o co mu chodzi. I tak wylądowali z pięcioma wielkimi bułami i dwoma małymi espresso. Poczekał chwilę na ich zamówione kawki, ale pani obiecała, że im przyniesie więc odwrócił się, żeby znaleźć miejsce w którym usiadła Wendy. Wybrała rzecz jasna miejsce pod największym oknem, dzięki czemu mieli świetny widok na miejsce namtorym przed chwilą kręcili się w koło. Peter siada naprzeciwko i kontynuuje temat:
- Zawsze podejrzewałem, że Mira może grać do innej bramki - przyznał, używając jak na sportowca przystało porównania życia miłosnego do sportu. Miał w zanadrzu same takie powiedzonka, na przykład że ktoś gra dla obcej drużyny. No to też mógł w sumie chyba użyć w tym kontekście. - Ale co ona takiego robi na przykład? Jak to się objawia…- zastanawia się i odrywa kawałek rogalika wypełnionego kremem crema - czy aby napewno nie dramatyzujesz za bardzo?


Wendy Gardner