[Matheo Bachmann]

#4

Kto to widział, żeby skończyć pracę przed zamknięciem? Nie, serio, odkąd zaczął pracować w kuchni, rzadko mu się zdarzało być w sytuacji, w której otwierał kuchnię, ale jej nie zamykał. Jasne, nie był sous, bo nie chciał, ale jakim cudem miał być spokojny, kiedy nie wiedział co zastanie w magazynie na następny dzień, co zostało zamówione na dostawie, kto sprzątał które stanowisko, czy kratki były szorowane w tym tygodniu, czy zmienili olej tak, jak trzeba było... Wcale nie miał problemu. Wcale nie był pracoholikiem. Wcale nie musiał kontrolować (czy chociaż być świadomym) o wszystkim, co się działo w tej kuchni. Wcale nie było to tak, że nie chciał wracać do domu tak wcześnie i wciąż mieć kilka godzin w dniu na... Na co właściwie? Na odbijanie tenisowej piłeczki o ścianę, udając, że zwraca uwagę na to, co działo się na monitorze jego laptopa?
- Yo, wysłali mnie do domu, bo dzieje się mniej, niż miało się dziać. Mnie. Nie nowego. The fuck? - rzucił, siadając ciężko na barowym stołku. Nawet się nie przebrał, nadal miał na sobie kuchenne spodnie, robocze buty i jedyne co zrobił, to ściągnął koszulkę z logiem restauracji, zostając w swoim bez rękawkowym podkoszulku, który zwykle miał pod spodem. Ściągnął czapkę z daszkiem, kładąc ją na barze, przeczesał palcami włosy, marszcząc brwi, wyraźnie niezadowolony ze swojej sytuacji, zanim zerknął na swoją znajomkę za barem. Tak, będzie zawracał jej dupę, bo może i ma zniżkę pracowniczą tak czy siak. Nie pierwszy i nie ostatni raz przeszkadzał jej w pracy, okay? Powinna się już dawno temu przyzwyczaić, że znudzony wielkolud nie ma życia poza pracą i z zasady nie lubi ludzi, oprócz swoich ulubionych barmanów.
- Idziemy na karaoke jak skończysz? - nie, w gruncie rzeczy wcale nie chciał się użalać nad swoim losem i marudzić na to, czego w sumie nie mógł zmienić. Cieszył się, że akurat dzisiaj byli na jednej zmianie i nawet jeśli miał spędzić na tym stołku kilka godzin, zanim kelnerzy zamkną salę i będą wolni, nie miał nic przeciwko. Karaoke czy nie, była dobrym towarzystwem nawet jeśli sama o tym czasami zapominała.

Ariadne Calloway

[Ariadne Calloway]

Nie zaskakiwał jej niewielki ruch o tej porze roku. Mieli środek zimy w Toronto, które z kolei leży w kraju nie słynącym z najbardziej łagodnych zim. Ich maleńka gastronomiczna zatoka znajdowała się za to niedaleko deptaku przy plaży a wiatr wiejący znad Ontario skutecznie potrafił ochłodzić zapędy do spacerów u sporej części Kanadyjczyków. Riddy już to widziała, przeżyła te zimowe zastoje nie raz i nie dwa. Wprawdzie dopiero po raz pierwszy, będąc uwiązaną po tej stronie barowej lady a nie jako klientka, która mimo śniegu i mrozów postanowiła tak czy siak udać się na drinka do swojej ulubionej miejscówki, ale tak czy siak - nie była w szoku.
I to nie tak, że ją to cieszyło. Mając do wyboru próbę przetrwania szalonego pożaru albo nieznośną nudę, zawsze wybierała to pierwsze. Potrafiła odnaleźć się w chaosie, a gdy go brakowało, wchodziła w szczególny tryb, który zaczynał się od wejścia w stan niskiego zużycia energii, a mógł skończyć nawet na totalnym szaleństwie, jeśli nie został zatrzymany odpowiednio szybko.
Na ten moment sytuacja była jeszcze pod kontrolą. Z braku ciekawszych zajęć, stała pochylona przy czajniku elektrycznym, obserwując proces gotowania się wody, od czego została oderwana, gdy usłyszała głos Theo. Tryb szaleństwa nie został jeszcze aktywowany.
- Jesteś droższy - stwierdziła niemal natychmiastowo, bez głębszego zastanowienia, prostując się i podnosząc na niego wzrok. Teoretycznie, pracując na stanowisku, na którym pracowała, czyli będąc praktycznie zawsze na widoku klientów, powinna zawsze wyglądać, jakby miała co robić. W praktyce... Cóż... Jakich klientów tak właściwie? - Szkoda, bo robisz też lepsze frytki - przyznała, wykrzywiając usta w podkówkę. Próby wyłudzenia frytek od ekipy gotującej były jednym z jej ulubionych zajęć, kiedy akurat mogła na moment zniknąć ze swojego stanowiska pracy i pozawracać komuś dupę. A trzeba przyznać, że uwielbiała zawracać ludziom dupę. Nie miała też nic przeciwko, kiedy jej własna była zawracana. Pogawędki z Theo, nawet urywane i gdzieś w biegu, stanowiły jeden z ciekawszych i przez to jaśniejszych punktów jej pracy.
- Użyłeś słowa na k... - zareagowała szokiem i nawet cichutko wciągnęła powietrze pod nosem. Po iskierkach w oczach dało się jednak łatwo zauważyć, że była rozbawiona. - Wszystko w porządku? Chcesz o czymś porozmawiać? Potrafię świetnie słuchać, w razie gdybyś miał jakiś problem - zapewniła, podchodząc do lady naprzeciwko niego i opierając się o nią dłońmi. Oczywiście, że uwielbiała karaoke. Oczywiście, że zazwyczaj nie odmawiała propozycjom karaoke, na trzeżwo jak i na nietrzeżwo. To było jej małe guilty pleasure. Nie wiedziała jednak, że Theo sam wyjdzie z propozycją słuchania jej wycia po długich godzinach pracy.

Matheo Bachmann

[Matheo Bachmann]

Ha, to prawda! Zupełnie zapominał o fakcie, że zima z jakiegoś powodu odstraszała kanadyjską populację... nawet jeśli spędził w tym miejscu większość swojego życia. Lubił zimę, uwielbiał śnieg, był zimnolubny a z drugiej strony raczej odporny na chłód, zahartowany od małego na drugim końcu świata, jak na Norwega przystało i nie, minusowe temperatury, wiatr i lód wcale mu nie przeszkadzały. Pomijając fakt, że gdyby mógł, chodziłby dosłownie wszędzie, a jego samochód zbierałby kurz w garażu? Tak, nie było niczym zaskakującym, że nie potrafił przewidzieć ruchu w ich knajpie, bazując tylko na porze roku i pogodzie, nie ważne jak długi miał staż.
Jak najbardziej mógł natomiast zrozumieć wspinanie się po ścianach i popadanie w szaleństwo, kiedy nic się nie działo. To był dokładnie ten problem, który miał tego konkretnego dnia; powrót do domu oznaczałoby ogrom nudy, a nuda sprawiała, że chciał rozpędzić się i przywalić głową w ścianę. Możliwe, że świadczyło to o jego skromnej, malutkiej inteligencji, a może tylko o deficycie uwagi i uzależnieniu od adrenaliny. Może. Tak czy siak, nie miał pojęcia jak Ari była w stanie znieść wolny dzień za barem. Przynajmniej w kuchni zawsze było coś do roboty. Coś do posprzątania. Coś do pokrojenia, może jakiś staff do przygotowania, może zrobienie inwentarza dla sous. Czasami nawet obracali wolny dzień w dzień głębokiego czyszczenia kuchni, wtedy nikt się nie nudził, definitywnie. A za barem... Ileż można wycierać ten sam pieprzony blat?
- Meh, prawda. - wykrzywił usta w odwróconą podkówkę i zaraz wzruszył ramionami, skinął głową przyznając jej finalnie rację. Nie dość, że pracował w tym miejscu dłużej niż którykolwiek z kucharzy na linii, wykształceniem też był wyżej od aktualnego sous, który roli uczył się na stanowisku... W istocie, musieli mu płacić więcej niż dzieciakowi, który dopiero zaczynał swoją przygodę z kuchnią... Wyszczerzył się w szerokim uśmiechu, kiedy wspomniała frytki. - Bo wiesz, co oni robią? Zrzucają frytki do pojemnika od razu po wyciągnięciu z oleju. Wyobrażasz sobie? - uniósł ramiona, zaraz potem dramatycznie łapiąc się za głowę, bo kto to widział? Każdy racjonalny, myślący człowiek dałby tym biednym frytkom pół minuty w powietrzu, żeby odsączyć nadmiar oleju... Nie? Najwyraźniej nie. - Powiedziałbym, że zamówię nam frytki, ale nie chcemy tego. - dodał rozbawiony, opuszczając ramiona, zamiast tego łapiąc rurkę z pojemnika po jej stronie, żeby mieć czym zająć ręce.
- Żartujesz? Karaoke z tobą, to często najlepsza rzecz w tygodniu. - zaśmiał się, przyglądając jej, gdy podchodziła do lady. Wiele rzeczy w tym samym momencie było prawdą, tak? Nie chciał wracać do domu nie-zmęczony pracą, nie miał zamiaru dawać sobie szansy na bardziej destruktywne spędzanie czasu, a ten, spędzony z nią, zdecydowanie nie będzie zmarnowany. Proste, najlepsza opcja ze wszystkich możliwych. - Będę wiedział, gdzie się zwrócić o paradę następnym razem.... Ty, apropos. Wiesz, że mnie młoda z kuchni wysyła do psychologia czy innego terapeuty? Bo ciągle zapominam co mam przynieść z suchego składu. - przypomniał sobie, stukając w blat swoją papierową rureczką. Bawiło go to niezmiernie, chociaż może i miała trochę racji, bywał idiotycznie nie-skupiony na niczym konkretnym, musiał to przyznać.
- Ty pracujesz jutro? - propos skupienia, w najlepszym przypadku wolałby spędzić większy kawałek dnia wolnego z kimś, kogo rzeczywiście lubił i nie użalać się nad sobą w jakimś przypadkowym barze, przed zachodem słońca. Wyciągnął telefon z kieszeni, by sprawdzić grafik, zamiast czekać na jej odpowiedź. Nie, nie przyszło mu do głowy, że nawet jeśli miałaby wolne, może już miała jakieś plany i wolałaby nie spędzać dnia z jego wielkim łbem w okolicy. Fair.

Ariadne Calloway

[Ariadne Calloway]

Jak potrafilła znieść wolny dzień za barem? Och, to całkiem proste. Nie potrafiła.
Pewien czas potrafiła zająć sobie przeglądaniem telefonu i przesyłaniem śmiesznych rolek wszystkim swoim znajomym (tak, Theo również - jemu dedykowała content szczególnie irytujący, dziwny humor oraz dowcipy związane z miejscem pracy i ewentualnie alkoholem), ale kiedy i tym się znudziła, zaczynało robić się całkiem niebezpiecznie. Jej mózg pozostawiony samemu sobie miał bowiem tę właściwość, że zamiast przejść w stan mniejszego zużycia energii, próbował nadrabiać braki w bodźcach i w związku z tym zaczynał rodzić pomysły. To z kolei wiązało się z tym, że Ariadne rozpoczynała praktyki robienia origami z serwetek, które później rozstawiała na stolikach lub na przykład myślała o tematycznych, sezonowych dekoracjach, którymi mogłaby przystroić wnętrze baru, żeby wywoływać uśmiech na twarzy gości. Dekoracje czasem się pojawiały, a czasem nie, czasem trwały a czasem nie, wszystko zależało od tego, w którą stronę zawiał wiatr inspiracji, ale myślenie o nich tak czy siak stanowiło całkiem przyzwoitą rozrywkę. A jeśli to nie wystarczyło, planowała nowe drinki (i testowała je oczywiście, chociaż to akurat była tajemnica poliszynela) lub zawracała głowę swoim towarzyszom niedoli. Potrafiła sobie radzić, jeśli musiała. Chociaż, wiadomo, wolała nie musieć. Tylko że to akurat nie zależało od niej.
- Nie! Co ty gadasz! - zareagowala na jego informację nieco performatywnym wzburzeniem. Brakowało tylko, żeby zakryla dłonią usta. Nie zdobyła się na to jednak, nie wspięła się w tym momencie na aż takie wyżyny aktorstwa. Nie rzucila tym mini-komplementem o frytkach po to, żeby kogokolwiek oczerniać, bardziej chciała zdobyc kilka dodatkowych punkcików u Theo, aby później łatwiej jej było wyciągać te darmowe fryteczki na jego zmianie. Prawda była jednak taka, że frytki to frytki, najbardziej po prostu lubiła te dobrze wysmażone, chrupiące i odpowiednio dosolone. Technologia ich przygotowania była według niej kwestia drugorzędną. Ale być może po prostu się nie znała, wiadomo. - Szczerze mówiąc, najchętniej zjadłabym pizzę - powiedziała. Nie była głodna. Ale gdyby miała decydować, co by przegryzła z czystej nudy, to wybrałaby pizzę. i to żadną szczególną, najlepiej prostą margeritę albo tylko z salami. Basic bitch.
- A to nie łatwiej brać jakieś żiółka na pamięć? - odbiła piłeczkę w odpowiedzi na jego zwierzenie. - To znaczy wiesz, ja uważam, że wszyscy potrzebujemy terapii - i dlatego sama ani razu się na żadną nie wybrała - ale zapominanie to może być po prostu kwestia niedoboru witamin - stwierdziła i sama lekko wzruszyła ramionami, a potem lekki uśmiech zatańczył w kącikach jej ust, zanim dodała: - Albo wieku - tak, to już był docinek, lekka szpileczka. Theo nie był stary, wiadomo, ale był starszy od niej, a jej natura była taka, że lubiła się droczyć. Zwłaszcza że cholernie bała się trójki z przodu w metryczce urodzenia i dlatego trochę odbijała sobie ten strach na osobach, którym już ta trójka się w metryczkę faktycznie wbiła.
- Mhm - potwierdziła, kiwając głową. Pracowała, kiedy mogła. Potrzebowala pieniędzy a poza tym niby co innego miałaby robić w życiu? - No chyba że dzisiaj tak poniesie nas karaoke, że nie dam rady tu dojść - parsknęła cicho. Karaoke było rozrywką, na którą nie trzeba jej było długo namawiać. Theo o tym wspomniał, a Ariadne już w głowie przeszukiwała listę ulubionych miejsc, w których w tygodniu można było drzeć japę do mikrofonu. Obowiązki dorosłego życia zupełnie traciły znaczenie. Miała niemal trzydzieści lat, ale zazwyczaj zachowywała się tak, jakby w ogóle się nie wyszalała w pierwszej połowie własnej dwudziestki.

Matheo Bachmann

[Matheo Bachmann]

Przekupstwo i pochlebstwo były w istocie bronią, którą posługiwała się elegancko.. Nawet jeśli w gruncie rzeczy wcale te zagrywki na niego nie działały. Mogły działać na resztę ekipy, ale te fryty, które podrzucał na bar w wolnej chwili nie miały nic wspólnego z jej zagrywkami, po prostu ją lubił. I czy chciała czy nie, był całkiem przekonany, że najzwyczajniej w świecie należała do tych osób, które łatwo się lubiło i tyle. Może pretty privilege, chociaż na tym akurat się nie znał, albo jej poczucie humoru czy łatwość łapania rozmowy o wszystkim i niczym, przerzucania się z jednego na drugi z łatwością, której nie dało się nauczyć; nie ważne, definitywnie nie musiała się prosić o frytki, nawet jeśli jej próby były całkiem urocze. W życiu by tego nie powiedział na głos.
Pizzy natomiast nie mógł jej wyczarować, przynajmniej nie w pracy. Włoska kuchnia w jego wykonaniu była zajebista, tylko problem był taki, że nie oferowali włoskiej kuchni w tej knajpie, ups. Zawsze mogli zahaczyć o jakąś restaurację po drodze na karaoke? Może była jakaś w okolicy, która sprzedawała pickę po kawałkach? To by była najlepsza opcja.. Wyciągnął telefon, bo kwestia teraz była już personalna; był ciekawy i nie miało to nic wspólnego z Ari.
- Nie widzę nic ciekawego.. Meh, nawet jakbym miał ci zrobić tą pizzę, to musielibyśmy zahaczyć o supermarket, bez sensu. - bez sensu, bo skoro zamykała bar, to znaczyło, że wyszliby z lokalu o późnej porze, o której zakupy mogli zrobić jedynie na stacji benzynowej. Bez sensu. Wzruszył ramionami, zostawiając telefon w spokoju. - Maczek jest opcją. Albo inny fastfood. - mogli na pewno znaleźć jakieś nocne gastro, prawda? Zwłaszcza jeśli mieli się mocno zakropić, będzie im wszystko jedno w pewnym momencie.
Na wzmiankę o ziółkach na pamięć, uniósł brwi, nie próbując kryć rozbawienia. Tak. Ziółka. To prawie jakby stwierdziła, że osoby z depresją powinny znaleźć sobie jakieś hobby, może upiec chleb albo pójść pobiegać... No, tak czy siak nie mogła wiedzieć co siedziało w jego głowie i hey, może w niektórych przypadkach ziółka serio mogłyby pomóc. Nie w jego przypadku.
- Chyba ty. - parsknął śmiechem na koniec jej małej tyrady, kręcąc lekko głową. Czy nie byli w tym samym wieku..? Albo bardzo podobnym..? Szczerze nie pamiętał, czy kiedykolwiek zapytał ją o tak mało istotną rzecz. Była dorosła, tylko to się liczyło głównie dlatego, że czasami pili razem alkohol, wiedział, że paliła, a jemu zdarzało się rzucać nieprzyzwoitymi komentarzami w ramach żartu. A poza tym... Sam musiał się czasami zastanawiać ile on właściwie miał lat. Nie miało znaczenia w jego chaotycznej głowie.
- Meh, zjemy coś obrzydliwego i będzie dobrze. W najgorszym wypadku cię u siebie przenocuję, mieszkam niedaleko. - machnął dłonią, we własnej głowie notując, by samemu mieć umiar w piciu. Alkohol nie stanowił standardu w jego życiu, właściwie pił jedynie wtedy, kiedy się nad sobą użalał albo potrzebował dodatkowej odwagi, by iść z jakąś panną do jej domu na noc. Z Calloway wolałby nie popełniać błędów i być w stanie ewentualnie pomóc jej się dostać do pracy następnego dnia, jak na odpowiedzialnego kumpla przystało.

Ariadne Calloway

[Ariadne Calloway]

Do każdego dało się znaleźć jakiś kluczyk. Czasem trzeba było poszukać nieco dłużej, a innym razem pomęczyć się ze starym zardzewiałym zamkiem, który mimo użycia odpowiedniego klucza stawiał zaciekły opór, ale przy odrobinie cierpliwości można było dotrzeć do każdego. Przecież tak naprawdę wszyscy potrzebowali od czasu do czasu odrobiny bliskości i jakieś drugiej osoby, przy której mogli poczuć się na tyle swobodnie, żeby móc się otworzyć, prawda? Głęboko w to wierzyła. No i lubiła znajdować te kluczyki i sposoby na przekręcanie ich w upartym zamku - dlatego odnajdowała się w roli barmanki. Nie dla własnych korzyści i nie po to, żeby kimkolwiek manipulować. Lubiła ludzi i lubiła wierzyć w to, że jej głupia obecność potrafi sprawić pozytywną różnicę w czyimś dniu. Nie da się jednak dotrzeć do kogoś, nie mogąc nawet uchylić zatrzaśniętych przez niego drzwi.
Z Theo po prostu trochę się droczyła. Praca bez kogoś, kogo mogłaby zaczepiać, stałaby się dla niej prawdziwym piekłem. A że padło na niego... Cóż, mógł winić tylko siebie za to, że znajdowała z nim wspólny język.
- Cieszę się, że podchodzisz bardzo poważnie do kwestii nakarmienia mnie - stwierdziła z szerokim uśmiechem i nie, uznała, że nie powinna mu w tym momencie mówić, że nawet nie była jakoś szalenie głodna. Przynajmniej nie w tym momencie. Oczywiście wszystko mogło się jeszcze zmienić... i to bardzo szybko. - Omg a może tosty? Na pewno da się tu znaleźć jakiś chleb nawet po godzinach, jakiś ser, może pieczarki... Czy mówiłam ci kiedyś o moim tajnym haku na tosty? - zapytała i wyprostowała się przed barową ladą, po czym zrobiła pół kroku w tył i uniosła obie dłonie do góry, oświadczając przy tym, jakby było to największe odkrycie dekady: - Majonez. - Po tym stwierdzeniu zrobiła chwilę pauzy, po czym parsknęła pod nosem i znów wróciła do lady, żeby oprzeć na niej łokcie. - Serio, działa jak masło, tylko lepiej - Wzruszyła lekko ramionami. Czy właśnie tłumaczyła kucharzowi tajniki robienia tostów? Najwidoczniej na to właśnie wychodziło. Ale hej, w czasach studenckich i na początku swojej pierwszej pracy tosty stanowiły podstawę jej żywienia i przetestowała wiele opcji i na temat wielu tostowych sztuczek zdążyła wyrobić sobie opinię.
- Nic mi nie mów, już niedługo trójka z przodu... - Westchnęła ciężko, ale postanowiła nie kontynuować tych głębokich przemyśleń na temat przemijania, bo nie sprawiały jej ani trochę przyjemności. - A może... - zaczęła powoli, postanawiając odpuścić sobie wszelkie komentarze na temat spania u Theo. Był jej przystojnym i wysokim kolegą z pracy, który na dodatek sugerował, że potrafi i jest całkiem chętny, żeby zrobić pizzę na jej życzenie. Takie okoliczności przyrody wykluczały możliwość jakichkolwiek flirtów. A znając Ariadne, cokolwiek, co powiedziałaby o spędzeniu u niego nocy, mogłoby już niebezpiecznie zahaczać o flirt, nawet jeśli nie zrobiłaby tego umyślnie. - Może zrobimy imprezę tutaj? - dokończyła swoją myśl i spojrzała na niego wymownie, z błyskiem w oku.

Matheo Bachmann

[Matheo Bachmann]

Definitywnie robiła pozytywną różnicę w jego dniu. Uśmiechał się bezwiednie, kiedy widział jej imię na grafiku w te dni, w które on też pracował. Lubił spędzać z nią czas poza pracą, co rzadko mu się zdarzało, nie przepadając za mieszaniem się ze znajomymi z kuchni. Wiedział, że ludzie lubili pracę w gastronomii, bo na swój sposób tworzyli ze sobą rodzaj trauma bond.. Nie, to po prostu nie było dla niego. Riddy natomiast z łatwością wdarła się do wewnętrznego kręgu Bachmanna sprawiając, że nie miał najmniejszego problemu, by spędzać z nią czas poza robotą. Tak, irytowała go czasem, ale bardziej w sposób, w który wkurzał go jego najlepszy przyjaciel, okay? I tak ich kochał. I tak, zrobiłby dla nich pizzę od podstaw, bo ich kochał. Calloway uważał za przyjaciółkę, nawet jeśli nie mówił tego na głos i na przekór twierdzeniu w którym się wychował, że przyjaźnie damsko-męskie prędzej czy później kończą się w łóżku albo na złamanym sercu czy jednostronnym uczuciu. Nie sądził, żeby ta dziewczyna była nim zainteresowana, więc działało.
Pokiwał gorliwie głową, wspomniała o tym, jak istotne wydawało się karmienie jej. No raczej. Był kucharzem, to raz, a dwa.. No, troszczył się o nią, czy chciała, czy nie, taka już była cena lądowania w orbicie Theo. Zanim zdążył odpowiedzieć cokolwiek w temacie tostów, już zaczynała się odpalać jakimś genialnym wymysłem, więc tylko się wyszczerzył i... Majonez. Majonez? Serio? Roześmiał się szczerze przyglądając jej w udawanym niedowierzaniu.
- Serio?! Nie wpadłbym na to. - nie, nie był dobrym aktorem ani trochę. Otwarta księga dla osób, które lubił, a którym pozwalał czytać z siebie i swoich reakcji do woli. Bawiła go, nawet jeśli wiedział o triku z majonezem; podobnie jak wiedział, dlaczego czasami się go nie używa i generalnie mógłby jej dać mały wykład na ten temat ale.. Nie widział takiej potrzeby. Nadwaga jej nie groziła, mogła jeść tyle majonezu ile tylko chciała.
Flirt? Z nim? Powodzenia. Jeśli "whoosh" miałoby twarz, to definitywnie on byłby poster child. Nie potrafił we flirt, nie na trzeźwo, nie ze znajomymi, chyba że totalnie sobie żartował i nawet wtedy, kierował niby-flirt w stronę facetów. Mógł nazwać Charliego słoneczkiem czy innym kochaniem, albo udawać, że chce dać mu namiętnego całusa, ale to głównie dlatego, że się praktycznie ze sobą wychowali i wiedzieli o sobie wszystko, co było do "wiedzenia". Był też zupełnie inną osobą względem swoich losowych nocnych przygód, ale też zazwyczaj trzymał się z daleka od ich dzielnicy i unikał jak ognia sypiania z ludźmi których znał. Taka zasada, całkiem łatwa do przestrzegania. Ari była nie do tknięcia, nie dla niego. Wolał ją kochać jako ziomeczka, niż pożądać desperacko i nie móc jej mieć, tak, jakby tego chciał.
- Impreza tutaj? - powtórzył za nią, chociaż jego twarz wydała go od razu; grymas dyskomfortu był bardzo wyraźny. Wyobraził sobie ekipę z kuchni, głośną i chaotyczną, przekrzykującą się nawzajem po całym dniu nadmiernej stymulacji i kelnerów, którzy po całym dniu spędzonym na usługiwaniu ludziom, pewnie woleli siedzieć w ciszy.. Nie dla niego. Za dużo, zbyt głośno, nie chciało mu się ani trochę próbować skupić na więcej niż jednej osobie na raz. - Nie dzisiaj, Riddy. Mogę pić z tobą, zawyć na karaoke, gdybyś chciała, ale więcej osób to by było za dużo. - pokręcił lekko głową, zaraz potem wskazując na jeden z jej kranów do piwa. - Polejesz mi? - dodał, bo on już był po zmianie. Chciał spędzić chwilę ze swoją ulubioną psiapsią z pracy, a jeśli nie chciała iść gdzieś bawić się we dwoje, to też spoko. Nie miał alkoholu w mieszkaniu, a w tym przybytku miał pracowniczą zniżkę, więc równie dobrze mógł się napić w ich barze.

Ariadne Calloway

[Ariadne Calloway]

Uśmiechnęła się szeroko, nie dając się nabrać na jego zapewnienie. Nie tylko dlatego, że był kiepskim aktorem i dało się od niego wyczuć ściemę na kilometr. Już kiedy sprzedawała mu ten super-tajny, super-nowy, super-niesłychany life-hack robiła to z pełną świadomością, ze sam już na to wpadł. Po pierwsze, nie była geniuszem, zwłaszcza kulinarnym. Gotować owszem, lubiła i nawet jej to wychodziło, miała też pewną skłonność do kuchannego eksperymentowania, ale żadnego ze swoich eksperymentów nie określiłaby mianem zmieniającego kulinarnego status quo. Nie była pierwszym chłopem, który wpadł na pomysł dodania ananasa na pizzę. Daleko jej do takiej fantazji. Po drugie za to wiedziała, że Theo miał znacznie więcej umiejętności i doświadczeń niż ona. Jeśli ktoś znał sposób na dobre tosty, to na pewno był to właśnie on. Zresztą, nie tylko tosty.
- Nie ma za co - odbiła, dalej się szczerząc i nawet dygnęła lekko. - Jakbyś potrzebował jeszcze jakichś złotych porad kuchennych, to służę uprzejmie. W ramach starej znajomości pierwsze trzy są zupełnie gratis - zapewniła, pełna łaskawości oraz godności. W zanadrzu miała takie perełki jak to, że idealne (według jej preferencji) jajko na twardo gotuje się maksymalnie osiem minut i że większość rzeczy smakuje znacznie lepiej, gdy doda się do nich parmezanu i czosnku. Odkrycia życia! Dlatego wątpiła, aby Theo miał kiedykolwiek skorzystać z jej hojnej oferty. Gorzej gdyby sam miał w planach odwdzięczyć się jej podobnym rozliczaniem... Byłaby na straconej pozycji.
- Przecież nie musimy kogokolwiek zapraszać - odpowiedziała, wzruszając ramionami. Szczerze mówiąc, sama nawet nie myślała o zapraszaniu kogokolwiek poza ich dwójką. - Kuchnia pewnie zamknie się i tak wcześniej, ja tu raczej nie będę potrzebowała nikogo więcej do zamknięcia, więc zamknę sobie na spokojnie i będziemy mogli śpiewać Bon Jovi do oporu. Albo Celine Dion - dodała w ramach wyjaśnienia. - Którą truciznę sobie dzisiaj życzysz? - spytała już, kładąc dłoń na jednej z rączek od nalewaka. To co zawsze? Coś nowego?

Matheo Bachmann