[Niamh R. Kilroy]

Od wizyty Vivienne, poświęcała coraz więcej czasu na skrupulatny wgląd w finanse własnej działalności. Studiowała każdą kolumnę w arkuszu i każdą cyfrę po przecinku, desperacko chcąc odnaleźć powody, dla których jej imperium zostało zgłoszone do prokuratury, a ją samą oskarżano o wyrachowane przekręty podatkowe. Wiedziała doskonale, że bycie kobietą sukcesu nie mogło być łatwe – zwłaszcza w profesji, w której na każdym kroku wyrastali osobnicy z przerośniętym ego, tylko czekający na jej najmniejsze potknięcie. Z każdym przeskoczeniem kursora po ekranie czuła, że ta walka staje się czymś więcej niż tylko rachunkową batalią, to była obrona jej godności. W świecie, gdzie liczby potrafiły kłamać głośniej niż ludzie, Niamh musiała stać się bezlitosnym sędzią własnych ksiąg rachunkowych, a najgorszy w tym wszystkim był fakt, że nikomu nie mogła zaufać. Była z tym sama, a dobro jej firmy leżało w jej własnych rękach.
Nie mogła jednak spędzać w biurze całych dni. Potrzebowała odpocząć od liczb i niekończących się powiadomień z serwerów, które co chwilę przypominały o kolejnym zablokowanym koncie. Nie zamierzała rezygnować z udowodnienia całemu światu, że jej biznes nie miał nic wspólnego z tym, o co był oskarżany. Była uczciwa, płaciła podatki, nie zaniedbywała swoich pracowników oraz dbała o klientów. Nie miała pojęcia, komu nadepnęła na odcisk i kto chciał doprowadzić ją do bankructwa. Jej celem było odnalezienie winowajców i oczyszczenie swojego nazwiska, zanim jej firma odczuje efekty czyjejś nienawiści. Przez to wszystko niemal zapomniała o umówionym spotkaniu, na które już i tak była spóźniona. Wyłączyła laptopa, uprzednio upewniając się, że wszystkie używane przez nią programy zostały zamknięte. Sięgnęła po długi, ciemnozielony płaszcz i skierowała się do wyjścia. Pożegnała się z recepcjonistką i poprosiła ją, by nie zostawała po godzinach. Była dobrym szefem, z uprzejmością traktowała ludzi, dlatego nie potrafiła zrozumieć, czym zasłużyła sobie na to wszystko, przez co aktualnie przechodziła.
Sytuacja na drogach nie była tragiczna, dlatego pomimo, iż wyszła z biura spóźniona, w umówionym z Zellą miejscu pojawiła się niemal o czasie. Kiedy ciężkie, mosiężne drzwi lokalu zamknęły się za nią, odcinając szum wieczornego miasta, Niamh na moment przystanęła, by przyzwyczaić wzrok do przyciemnionego, ciepłego światła. Dłonią wygładziła materiał okrycia i zrobiła to, co robiła zawsze, gdy wchodziła do pomieszczenia pełnego ludzi - wyprostowała ramiona, uniosła lekko podbródek i powiodła wzrokiem po sali z uprzejmą, choć chłodną obojętnością. Nikt, kto na nią patrzył, nie domyśliłby się, że jeszcze dwadzieścia minut temu wertowała obciążającą dokumentację, szukając błędów w rozliczeniach swojej działalności. Dopiero w momencie, w którym dostrzegła znajomą twarz, na jej ustach wymalował się delikatny uśmiech. Przywitała się gestem ręki i pewnym krokiem zmierzyła w stronę odpowiedniego stolika.
- Cześć, wybacz mi spóźnienie - pochyliła się nad przyjaciółką i przycisnęła zimny policzek do jej własnego. - Nie mam żadnego oryginalnego wytłumaczenia. Zasiedziałam się w pracy - powiedziała, gdy już zajęła miejsce na przeciwko Zelli. Nie zamierzała skarżyć się na swoje problemy, z tymi akurat musiała uporać się sama.

Zella Gardner

[Zella Gardner]

007.

Ona również była kobietą sukcesu, natomiast Zella wstrzeliła się akurat w taką branżę, gdzie dominacja kobiet była dość widoczna. A raczej powinna być. To też niekoniecznie wiązało się z czymś dobrym, bo obie z pewnością miały za sobą takie doświadczenia, które jednoznacznie głosiły że to panie są najczęstszymi źródłami kłopotów poprzez zazdrość. Ją na szczęście ominęły problemy z tej racji, a dodatkowo mogła liczyć na wsparcie przyjaciółki, która nie zdradziła jej zaufania od lat. Ludzie byli natomiast na tyle nieprzewidywalni, że nawet po kimś znanym od wielu, wielu lat można było się spodziewać dosłownie wszystkiego. To trochę przykre, ale niestety zbyt prawdziwe.
Czy też Zella była już świadoma problemów przyjaciółki, czy też raczej nie, była gotowa poczekać lub przełożyć spotkanie, które wspólnie zaplanowały. Nie dostała natomiast niczego, co wskazywało o jakichś poważniejszych kłopotach, które zadecydowałyby o jej pojawieniu się w umówionym miejscu, więc bardzo się ucieszyła. Sama żyła pracą i, co prawda, ostatnio trochę więcej czasu spędzała z ludźmi prywatnie, ale chyba potrzebowała troszkę więcej swobody. I może jeszcze nie zdawała sobie z tego sprawy.
Na miejscu pojawiła się dosyć sporo przed czasem, również zaskoczona przez brak większych korków czy przystanków w drodze. Pogawędziła nawet o tym z taksówkarzem, który przywiózł ją na miejsce. Bardzo miły człowiek. Gardner zawsze podziwiała tych przyziemnych, skupionych na swojej drobnej, może niezbyt opłacalnej pracy. O dziwo, prawie zawsze wydawali się być jej najszczęśliwszymi ludźmi na ziemi. Nie to co ona.
Ledwie usiadła przy stoliku, a odezwał się jej telefon. Nie widząc Niamh na horyzoncie, zdecydowała się odebrać i pogrążyć w krótkiej rozmowie. Sądziła, że mogło być to coś ważnego, ale w trakcie wyszło, że jak zwykle nie było żadnych obaw. Zdążyła pożegnać się z drugą stroną i coś tam poszperać w telefonie, a gdy go odkładała, dostrzegła zmierzającą w jej stronę blondynkę. Od razu się do niej uśmiechnęła.
— Nie masz za co przepraszać. Dopiero minutę czy dwie temu skończyłam rozmawiać z Sophie. Dziewczyna tak się wszystkim przejmuje, że rozmawiam z nią już chyba codziennie. A radzi sobie świetnie. — również po przyjacielsku ucałowała Niamh, na sam koniec uśmiechając się lekką goryczą. Mówiła rzecz jasna o kobiecie, która przejęła pałeczkę od Gardner i jej wspólniczki w nowym lokalu w Vancouver. Miała kompetencje, predyspozycje, umiejętności, no i zaufanie ich obu. Czego chcieć więcej? — Och, czyli coś znajomego. Też bym była się zagadała z klientką gdybym nie ustawiła sobie przypomnienia. — parsknęła, a nawet machnęła ręką, bo naprawdę się nie gniewała. Po krótkiej chwili wyprostowała się nieco w siedzeniu, skupiając całą swoją uwagę na kobiecie. — Dobra. Zamówmy coś i możemy sobie pogadać. — zaproponowała, bezgłośnie klaszcząc dłońmi i trzymając je tak przez dłuższą chwilę.

Niamh R. Kilroy

[Niamh R. Kilroy]

Potrzebowała chwili wytchnienia, dlatego spotkanie z Gardner było jej bardzo na rękę. Nie był to jednak jedyny powód, dla którego zgodziła się na wspólne wyjście z przyjaciółką - tęskniła za normalnością i kontaktem z ludźmi, którzy nie byli w żaden sposób powiązani z branżą, w której pracowała.
- Obie doskonale wiemy, że pierwsze kroki w świecie biznesu nie należą do najłatwiejszych - przypomniała jej, tym samym sugerując, że Sophie doskonale sobie poradzi, gdy już pewniej poczuje się w roli szefowej. - Niewiele brakowało, a sama zrezygnowałabym z marzeń - wróciła pamięcią do chwil, w których jej firma mieściła się w jednej teczce, a miesięczne zyski ledwo starczały na opłacenie czynszu i pożywny posiłek dla córki. W tamtym okresie, nie musiała jednak zaprzątać sobie głowy bezpodstawnymi oskarżeniami o przekręty podatkowe, bo sama miała wgląd w całą dokumentację, a jej księga rachunkowa składała się na cienki, prawie całkowicie pusty zeszyt.
Zaśmiała się na kolejne słowa Zelli, które tak bardzo obrazowały jej własne życie. Poświęcała pracy zdecydowanie więcej czasu, niż było to wymagane, ale nie potrafiła inaczej. Szczególnie teraz, gdy zmuszona była przesiadywać nad dokumentacją finansową firmy, by odszukać wszystkie niezgodności, które były w stanie doprowadzić ją na samo dno.
- Może obie powinnyśmy skupić się na czymś innym niż pracy - zasugerowała i gdyby miała w zasięgu ręki szklankę z alkoholem, na pewno wzniosłaby ku temu toast. - Na co masz ochotę? - zapytała, sięgając po kartę z napojami, gdzie w oczy od razu rzuciło jej się Dirty Martini, na które postanowiła się skusić. Kilroy była fanką nie tylko mocnej kawy, ale również wysokoprocentowych trunków alkoholowych, chociaż nieczęsto po nie sięgała. - Dla siebie wezmę Dirty Martini z dodatkową oliwką i może jakieś przystawki - podzieliła się swoim wyborem i kartę z napojami, zamieniła na tę, w której mogła znaleźć przekąski. - Co powiesz, na krakersy z tatarem z tuńczyka i awokado? I może jeszcze deskę z dojrzewających serów z miodem truflowym? - zapytała, zamykając kartę i odłożyła ją na brzeg stolika. Była głodna, ale nie na tyle, by zamówić dla siebie cały posiłek, przystawki na ten moment zupełnie jej wystarczały.
Niamh nie musiała szukać atencji. Wystarczyło jedno krótkie, pewne spojrzenie w stronę kelnera i ledwo dostrzegalne skinienie głową, by ten natychmiast zmienił kurs i ruszył w stronę ich stolika. Gdy w jego rękach znalazł się niewielkich rozmiarów notesik, złożyła swoje zamówienie i cierpliwie czekała, aż Zella poda kelnerowi własny wybór trunku.
- Vancouver nie spełniło twoich oczekiwań, czy po prostu zatęskniłaś za domem? - zwróciła się do przyjaciółki, gdy tylko kelner oddalił się od ich stolika.
Życzyła Zelli jak najlepiej, czuła ogromną satysfakcję widząc kobiety, które rozwijały się zawodowo. Zmuszona była jednak przyznać, że nieobecność przyjaciółki była dla niej trudniejsza, niż by tego chciała. Nieliczne bliskie osoby, które miała w swoim życiu, starała się trzymać na wyciągnięcie ręki, dbając o każdą wspólną więź z niemal chorobliwą uwagą. Niestety, gdy Gardner podjęła decyzję o opuszczeniu miasta i rozwinięciu własnego biznesu, nie mogła zrobić nic, poza pogratulowaniem jej odwagi i życzeniem odniesienia sukcesu. Egoistycznie jednak cieszyła się z jej powrotu.

Zella Gardner

[Zella Gardner]

— To prawda. Ona i tak ma łatwiej, bo ma nas. My musiałyśmy same wszystko ogarniać od podstaw i nie miałyśmy do kogo dzwonić, gdy byłyśmy niepewne. — najpierw Zella pokiwała głową, tylko po to by po chwili zauważyć ten dość ważny szczegół. Zabrzmiałoby to źle, gdyby po prostu powiedziała, że Sophie zwyczajnie przyszła już na gotowe, bo salon w Toronto też miał już jakąś rozpoznawalną renomę. Taka była natomiast prawda. Niamh miała jeszcze trudniej, nie mając do pomocy takiej przyjaciółki, jaką miała Gardner. — Tak? To chyba każdy ma takie chwile słabości. Ja też na samym początku miałam bardzo pesymistyczne nastawienie. — rozwinęłaby tę wypowiedź nieco bardziej, ale chciała by to blondynka ewentualnie dopowiedziała coś więcej na temat swoich doświadczeń, nie chcąc zabierać jej uwagi.
Nie mogła natomiast nie zawtórować jej śmiechem przy temacie pracy. Były najwidoczniej bardziej podobne niż mogłoby się wydawać. Gardner, nie mając za wiele innych zajęć, chcąc czy nie skupiała się właśnie na salonie. Ale dzięki temu też osiągnęła taki sukces.
— Być może. Ale póki nie mam lepszego pretekstu, zajmę się tym bo to zwyczajnie lubię. —zadecydowała, wciąż uśmiechając się z rozbawieniem. Dopiero przy kolejnym pytaniu wyraz jej twarzy uległ zmianie, a delikatna zmarszczka między jej brwiami sugerowała zamyślenie. — Ja chyba tradycyjnie wezmę lampkę czerwonego wina, półsłodkiego. Nie wiem co tu mają, ale może nie pożałuję tej decyzji. — nie, żeby była jakąś koneserką, ale nie każde wino jej podchodziło. Jej wybór tylko umocnił się, gdy Niamh zaproponowała przystawki, które nie powinny kolidować z trunkiem Gardner. — Na dobry początek brzmi świetnie. — krótkim skinięciem głowy pochwaliła wybór, tym samym też pieczętując dobór przystawek. Była ryba, był ser. Bardziej zadowolona być nie mogła.
Wraz z nadejściem kelnera grzecznie poczekała, aż jej przyjaciółka przekaże mu swój wybór trunku oraz wybrane dodatki, a po niej Zella złożyła zamówienie na swoje wino. Na wszelki wypadek poprosiła też, by kelner od razu przyniósł im całą butelkę i dwa kieliszki. Niamh nie musiała z nią pić, sama też raczej więcej niż dwie trzy lampki by nie wypiła, ale lepiej dmuchać na zimne.
— Chyba oba, tak po trochu. — odpowiedziała, choć każde większe zastanowienie poświęcane na ten temat robił z jej głowy jeszcze większy mętlik. Przez to też wzruszyła ramionami, nie nonszalancko, a ze zwyczajnej niepewności. Mogła być natomiast nieświadoma dlaczego w ogóle podjęła decyzję o powrocie, natomiast wiedziała, iż podjęła dobry krok, wracając na stare śmieci. To tutaj miała swoje życie, przyjaciół, najbliższych. I raczej była przekonana, że to tutaj też trafi może w końcu na swoją drugą połówkę. Albo zestarzeje się samotnie i skończy jako panna z dziesięcioma kotami.

Niamh R. Kilroy

[Niamh R. Kilroy]

To prawda, w przypadku Niamh tworzenie firmy było o wiele trudniejsze, i to nie tylko dlatego, że nie mogła liczyć na pomoc zaufanej osoby. Była całkowicie osamotniona w świecie przesiąkniętym testosteronem, gdzie każdy uparcie wyczekiwał dnia, w którym nie tylko odniesie porażkę, ale również się z nią pogodzi. Nie dawano jej szansy na poważny start w branży. Choć budowała firmę od zera i nikt nie mógł narzucić jej swojej woli, za jej plecami nie brakowało sceptycznych plotek i kąśliwych komentarzy. Ignorowała je jednak, konsekwentnie realizując swoją wizję. Ostatecznie to jej praca uciszyła krytyków – dziś jest jednym z najbardziej cenionych architektów krajobrazu w kraju, a jej nazwisko stało się marką, której nie da się już zignorować.
- Przynajmniej nie musiałaś dzielić czasu między walkę o pierwsze zlecenia a wybór najlepszego przedszkola - powiedziała z uśmiechem, choć tak naprawdę wspomnienie to nie przywoływało na myśl niczego pozytywnego. W tamtym okresie jej życie było naprawdę trudne i niemal zrezygnowała z postawionych sobie planów. Na szczęście za każdym razem gdy otulała córkę do snu, uświadamiała sobie, że to właśnie dla niej musiała być silna. Mała zasługiwała na wszystko to co najlepsze, a Niamh obiecała sobie, że zrobi wszystko by jej to zapewnić. Dotrzymała obietnicy i nawet jeśli wiązało się to z masą nieprzespanych nocy i wylanych łez, tylko to miało dla niej znaczenie.
Obie były pracoholiczkami, w czym Kilroy nie widziała niczego złego, bo jej samej z trudem przychodziło zajmowanie się zwykłymi, przyziemnymi sprawami. Zdecydowanie bardziej wolała spędzić wieczór na ucieleśnianiu swoich wizji, od bezsensownego przesiadywania w klubach czy innych miejscowych lokalach. Pomimo tego wiedziała, że nie może wiecznie odsuwać na bok wszystkich oraz jak ważne było pielęgnowanie relacji. Najlepszym przykładem na to była Vivienne, która zaryzykowała niemal wszystko, tylko po to, by ostrzec ją przed nadchodzącą katastrofą.
- Chciałabym chociaż na jeden dzień być kimś, kto nie odpowiada za sukces kolejnej inwestycji, która ma zmienić panoramę tego miasta - rzuciła, i choć mogło wydawać się, że narzekała, wcale tak nie było. Czasami po prostu chciałaby zrzucić z siebie wszystkie te drogie ubrania, zmyć z twarzy maskę niezłomnej liderki i poczuć się po prostu normalna. Przeciętna. Chciałaby zniknąć w tłumie, nie niosąc na barkach ciężaru setek decyzji, od których zależał wizerunek jej firmy i spokój córki. - Choć pewnie szybko zatęskniłabym za tym co znam - dodała ze śmiechem, bo przecież nawet jeśli od czasu do czasu zdarzało jej się myśleć o nudnej normalności, nie była ona dla niej.
Butelka wina, dwa kieliszki i zamówione przez Niamh Martini szybko pojawiły się na stoliku. Blondynka od razu złapała za szklankę i zamoczyła usta w trunku. Był dobry, wręcz wyśmienity.
- Bez względu na powód twojego powrotu, cieszę się, że się na to zdecydowałaś - uśmiechnęła się, szczerze zadowolona tym faktem. - Moje paznokcie również świętują twój powrót. Prawie straciły nadzieję, że jeszcze kiedykolwiek spotka je tak profesjonalna opieka - zaśmiała się, unosząc szklankę z drinkiem. - Za powroty, które zawsze mają sens, i za to, że w końcu jesteś tam, gdzie twoje miejsce - pozwoliła sobie na mały toast, no ale przecież miały co świętować.

Zella Gardner