[bandito]

Pewnie wzruszyłby ramionami na te spojrzenia, które zwróciły się w ich kierunku, gdy Pilar krzyknęła, ale nie mógł bo na ramionach miał Stewart. Tak jak go poinstruowała podszedł bliżej do regału, a kiedy zrzucała mu puszki, to je łapał i pakował do koszyka, który zgarnęli po drodze, było tego dużo, pewnie mogliby pomalować wszystkich mieszkańców Guadalupe, a przynajmniej tych, którzy przyjdą na imprezę, a już ich piątkę, to chyba od góry do dołu.
Czy groźba Pilar go chociaż odrobinę uspokoiła?
Nie, wcale, wręcz przeciwnie znowu sunął wytatuowanymi palcami po jej skórze.
- Chyba zaryzykuję - mruknął, a rękę oparł na jej udzie, tylko wtedy przyszła ta ekspedientka, a Madox się szarpnął i zaraz miał palec w nosie i prawie w oku - ała, oczko... - mruknął, kiedy już ściągał z siebie Pilar, kiedy już stawiał ją na ziemię. A zaraz nawijał o tym, że chciałby mieć różowe włosy, kiedy Stewart zaczęła tak mrugać to się uśmiechnął i zastanowił, czy właśnie go sobie w takich wyobraziła, ale zaraz stwierdziła, że ona też chce takie mieć. Albo czerwone.
- El rojo será diabólico - czerwony będzie diaboliczny, stwierdził, może on jednak też powinien na czerwono? Tak, czy siak, zapobiegawczo, wzięli też kilka kolorów, w tym czerwony, różowy, niebieski i fiolet. Teraz mogli sobie na włosach zrobić prawdziwą tęczę.
A naklejkami pooblepiać chyba całe jego mieszkanie, bo oczywiście wzięli te które chciała Pilar, te, które chciał Madox i jeszcze wspólnie coś wybrali, bo jeszcze okazało się, że są pieski i był tam doberman, no to trzeba było wziąć, były też z drinkami, to też trzeba było wziąć, bo nawet znaleźli cuba libre.
Chyba najwięcej czasu im zeszło z tymi naklejkami. Jeszcze potem Marlena zaczęła sobie coś wybierać, a Madox zerkał na te, które pokazała mu Pilar.
- Zajebiste są, ta będzie na prawej, a ta na lewej... - już jej pokazywał kolorowe, meksykańskie grzechotki, które miał jej nakleić na prawą pierś i czachę na lewą - na lodówkę też coś możemy - dodał zaraz. A na jej kolejne słowa spuścił spojrzenie na swoją klatę, jakby to o niej mówiła, a nie o lodówce. Jego lodówce?
- A może na naszej? - zapytał i kiedy kasjerka ich liczyła, to oparł się z boku o ladę odwracając do Stewart - to znaczy... Wiem, że u mnie jest pojebanie, odkąd się tam wszyscy zwalili, ale teraz Richie i Rosa pojechali do Puerto Rico i może po powrocie coś sobie znajdą. Młoda się wyprowadziła, Debbie też, no i znowu zostanę sam. Chciałbym, żebyś ze mną została, ale jak nie, to też rozumiem bo mieszkanie z nim było pewnie ciężkie. Chociaż Madox i tak starał się dla Pilar jak mógł. Z klubu wracał o przyzwoitej porze, w ogóle sypiał w domu, a nie w Emptiness, co mu się często przecież zdarzało, to już jest ogromny plus. Nawet w lodówce miał coś więcej niż chleb, dżem i masło orzechowe. Aczkolwiek pewnie i tak nie był najlepszym współlokatorem biorąc pod uwagę to, że bałaganił i ogólnie wprowadzał do mieszkania po prostu chaos. Chociaż i tak najwięcej go chyba wprowadzali jego współlokatorzy. Ale teraz większość odpadła, nie wiedział tylko co z Ricardo po powrocie, bo jeszcze o tym nie gadali, ale może jak powie, że się zaręczyli z Pilar, to jego kuzyn sam się wyprowadzi.
Ekspedientka zapakowała im wszystko w papierowe torby, a Madox zapłacił tą wysłużoną kartą, którą najczęściej robił krechy. Już miał wziąć torbę, ale zaraz zaoferował się Zbyszek, że on weźmie, a drugą, mniejszą Marlena, to się z nimi nie kłócili. Wręcz przeciwnie Madox zaraz już obejmował ramieniem Pilar i pochylał jej się do ucha.
- Może ich adoptujemy? Będą nam nosić zakupy - wyszeptał chociaż on nie miał nic przeciwko noszeniu toreb, ale z drugiej strony miał teraz wolne rączki, więc mógł sobie głaskać wytatuowanymi palcami gładką skórę na odkrytym ramieniu Stewart i bawić się jej ciemnymi kosmykami.
- Może zanieście to do auta? - zaproponował Noriega, a zaraz rzucił kluczyki do Zbycha, który jedną ręką ściskał torbę, a drugą pisał na telefonie. Poszli z Marleną zanieść zakupy. A Madox przez chwilę chciał się zająć Pilar, już znowu się do niej łasił, ale Izka stała sama z boku, więc finalnie do niej podeszli.
- No i co tam? - zapytał Madox jakoś tak odruchowo, ale w sumie nie spodziewał się żadnej odpowiedzi, a na pewno nie takiej, jaką zaraz dostał. Dostali, a bardziej chyba nawet Pilar, bo to na nią patrzyła blondynka.
- Zbyszek pisze z jakąś dziewczyną - powiedziała jakby trochę z wyrzutem, a Madox od razu wywrócił oczami, bo te dzieciaki chyba trochę nie wiedziały czego chcą. Ale w zasadzie to co im się dziwić, jak oni mieli dopiero po osiemnaście lat?
- Całkiem ładną... - wtrącił Noriega, jakoś odruchowo, a Izka spojrzała na niego krzywo. No ale taka była prawda, więc co miał powiedzieć?
- I on chce się z nią spotkać na tej imprezie na plaży... - dodała i teraz to ona wywróciła tymi jasnymi oczami. Madox o tym wiedział, więc już nic się nie odezwał. Zresztą on też się zgadał z tą drugą dziewczyną ze stacji, że może się tam spotkają i wypiją po jakimś drinku, on z narzeczoną, a ona z chłopakiem, który miał kolumbijskie korzenie. Nie to, że planował rzeczywiście się z nimi spotkać, bo jednak mieli z Pilar dużo różnych rzeczy do roboty, ale wiedział, że tam będą.
Nic nie powiedział, ale cisnęło mu się na usta, że skoro dostał kosza, to co miał zrobić? Zbychu, oczywiście. Chociaż może jakby Madox też dostał, to leczyłby złamane serduszko właśnie na takiej imprezie?

mi prometida caliente y diabólica

[Pilar Noriega]

El rojo será diabólico.
Czerwony w jej włosach faktycznie mógł wyglądać diabolicznie, ogniście. Zdecydowanie pasowałby do charakteru i całej meksykańskiej otoczki, w jakiej się pławili od kilku dni. Było intensywnie, niebezpiecznie, krwiście, a przede wszystkim gorąco. Czerwony pasował do tego idealnie. Do nich obojga.
Zresztą tak samo jak naklejki, które wybierali chyba z dobre dwadzieścia minut. Ale co im się dziwić, jak było ich dookoła tak dużo? W kolumbijskiej czekoladzie przynajmniej dostawało się jedną lub dwie z góry i nie było nawet przestrzeni na to, żeby wybrzydzać, a tutaj? Tutaj mieli naklejki dosłownie w każdej kategorii. Dlatego też dobrali po jeszcze kilka paczek, na samym końcu również te meksykańskie, które Pilar zaproponowała, że przykleją na jego lodówkę. I nie, wcale nie miała na myśli jego klatki piersiowej, chociaż na niej może też?
Podniosła na niego spojrzenie, gdy zaproponował, że mogła ona być wspólna. Słuchała go uważnie i z jednej strony cholernie chciała z nim zamieszkać, być, a z drugiej zdawała sobie sprawę, że to przecież jeszcze bardziej skomplikuje sprawy w Toronto.
— Tu nie chodzi o to, kto jeszcze tam mieszka — przytrzymała go na moment między alejkami, pozwalając, by dzieciaki odeszły do kas i ustawiły się kolejce. — Nie przeszkadza mi Ricardo ani Rosa, ale Madox… jesteś pewien? Bo to już nie jest decyzja pod tytułem zamieszkaj u mnie na chwile. Ja muszę zdecydować, co zrobie z mieszkaniem. Jak je oddam to… — zrobiła krok w jego stronę. — To już nie będzie odwrotu — niby to wiedział, a jednak ona musiała mu to jeszcze raz powiedzieć. Upewnić się, że był pewny tego, na co się pisał. Że to już nie byłoby kilka nocy, tylko Pilar autentycznie by z nim zamieszkała. Ze swoimi rzeczami i całym jebanym bagażem doświadczeń, który trzymała na barkach. Jak mu się odwidzi, to już nie będzie miałą gdzieś wrócić. I chyba ta myśl gdzieś gryzła ją w tył głowy… Ta jego ostatnia niepewność. Nigdy wiedziała, że co do niej nie miał wątpliwości, a jednak… jakieś przecież miał w trakcie tego wyjazdu. Miała pełne prawo się tak czuć. — Przemyśl to jeszcze i dasz mi znać, jak będziesz gotowy — pogłaskał czule jego lekko szorstki już policzek i ruszyła do kasy, przy której dzieciaki akurat zaczęły wykładać wszystkie rzeczy. Była tego cała masa i rachunek też okazał się pokaźny, ale skoro Noriega tak zarzekał się, że zapłaci, to przecież nikt nie miał zamiaru się z nim sprzeczać.
Zapłacili i wyszli ze sklepu jak jedna, wielka rodzinka. Dosłownie, bo nawet tragarzy sobie ogarnęli i sami na końcu ślęczyli się zadowoleni z pustymi rączkami. Madox muskał jej nagie ramiona, a ona bezczelnie wsadziła dłoń do tylnej kieszeni jego spodni, by nieco go pozaczepiać. Szkoda tylko, że nim zdążyła zrobić cokolwiek więcej niż go uszczypnąć, tuż obok pojawiła się Izka i już zaczęła nawijać o Zbyszku. Pilar popatrzyła na nią podejrzliwie i trochę bez zrozumienia.
— No to chyba dobrze, nie? — spytała, wychylając głową lekko do przodu znad Noriegi, by spojrzeć na Izę. — Przecież sama mówiłaś, że chciałabyś, żebyście byli tylko ziomkami? — przypomniała dziewczynie ich rozmowę, przy okazji puszczając wymowne spojrzenie w stronę Madoxa. Jak widać oboje odbyli miłosne rozmówki ze swoimi towarzyszami, każdy jednak chyba z innej perspektywy.
— No niby tak, ale… — zaczęła blondynka, a Stewart niechętnie wyciągnęła ręką z kieszeni swojego narzeczonego. Obeszła ich oboje i zaraz znalazła się przy drugim ramieniu Izki, żeby oboje z Madoxem mogli ją zamknąć z obu stron.
— Co jest? Przecież sama mówiłaś, że jest cytuje: fuj — uśmiechnęła się lekko, obejmując przy okazji Izkę ramieniem i lekko nią potrząsając, przyciskając do piersi.
— No bo jest fuj, tylko… — podniosła spojrzenie. Pierwsze zawiesiła ja Pilar, a zaraz potem na Madoxie. — Nie chcę, żeby teraz olał mnie dla jakiejś innej. To jest mój kumpel! — dzieci. Stewart aż westchnęła cicho. Typowy przypadek psa ogrodnika, który sam nie chciał, a w tym samym czasie nie chciał się podzielić. I chociaż Pilar często obierała stronę kobiet, tak tutaj trzeba było też zadbać o dobro Zbycha.
— I dalej nim będzie — zaczęła spokojnie, nieco zwalniając kroku, bo byli już w połowie drogi do auta, a przecież nie chcieli, by ktoś ich usłyszał. — Jeśli nie chcesz z nim niczego więcej, to musisz mu dać przestrzeń, żeby też mógł być szczęśliwy, rozumiesz? — spytała, przyglądając się jej uważnie. I chociaż Izka skinęła głową, Pilar nie była jakaś przekonana. — Jesteście młodzi, jesteście na wakacjach… zaszalejcie trochę. Skoro on umówił się z jakąś dziewczyną na plaży, ty też zagadaj do jakiegoś meksykańskiego przystojniaka — mimowolnie podniosła spojrzenie na Noriegę i puściła mu oczko. — Albo jakieś fajnej dziewczyny — dodała, przystając na moment. — Widziałam, jak na nią patrzysz — planowała nie mówic tego na głos, ale sytuacja jakoś sama wywołała wilka z lasu. Izka momentalnie się wyprostowała i chciała zrobić krok w tył, ale tam był Madox i wpadła na niego. Westchnęła głośno i ściszyła głos.
— Ale ona woli typów! — w jej głosie było słychać wyrzut. — Nie chciałaby mnie.
— Nie wiesz tego — przerwała jej praktycznie od razu. — I nie będziesz wiedzieć dopóki nie spróbujesz — wzruszyła ramionami. Bo chyba o to się tutaj rozchodziło, czyż nie? O robienie tego co się czuje, a nie tego co podpowiada głowa.
— Ale jak? — spytała zrezygnowana, a Pilar tylko złapała ją za ramiona i odwróciła w stronę Madoxa.
— Tu masz eksperta — starszy specjalista od zdobywania dziewczyn i posiadania ich serc. Nawet tych najbardziej opornych, które usilnie powtarzały sobie przez cały życie, że nigdy nikogo nie pokochają. On miał na nie sposób.

Especialista sénior en conseguir una chica °❀⋆.ೃ࿔*:･

[bandito]

Nabrał mocno w płuca powietrze, kiedy go zatrzymała, kiedy mówiła o swoim mieszkaniu i mieszkaniu z nim. Zastanowił się, ale nie dlatego, że nie był pewny, bo on był, już jak jej to proponował, to był pewny, a potem przecież on za każdym razem mówił, że to jest ich mieszkanie. Jakby ona już tam była jakąś integralną częścią, jego domu. Ich domu. Do którego teraz zdecydowanie chętniej wracał.
- To go nie oddawaj - wypalił, ale zaraz musiał to uściślić, bo chyba źle to zabrzmiało, a przynajmniej nie tak jakby chciał. Podszedł do niej jeszcze bliżej, żeby zajrzeć w jej piękne, czekoladowe oczy - to znaczy jeśli nie chcesz, to go nie oddawaj, ale ja jestem pewny, wtedy byłem i teraz też jestem - powiedział spokojnie, chociaż już zaraz szarpnął się do niej, żeby sięgnąć do jej dłoni, oprzeć ją sobie na karku - wiesz, że jeśli o mnie chodzi to... Ja się nie cofam, nie chcę odwrotu. No i zajebiście lubię z tobą mieszkać - schylił się, żeby musnąć wargami jej pełne, gorące usta, krótko, ale czule. Może i Madox miał wątpliwości, ale to chyba dlatego, że ona je miała.
Bo prawda jest taka, że kiedy proponował jej wspólne mieszkanie to nawet się nie zastanowił, żadnego zawahania, później te oświadczyny też wyszły z niego naturalnie, bez żadnej myśli z tyłu głowy, że nie powinien. Dopiero kiedy ona stwierdziła, że nie jest gotowa, to wątpliwości wykiełkowały w jego głowie. A potem zakwitły tak jak jeszcze nigdy. Było ich dużo, miotały nim, wtedy przy tym śmietniku.
Siedziały mu w głowie, kiedy chciał ją odsyłać do Toronto. Kiedy wciąż się zastanawiał dlaczego ona nie jest go pewna.
Ale czy teraz je miał?
- Okej, przemyślałem, jestem... Ale ty się zastanów i dasz mi znać, jak będziesz gotowa - wzruszył ramionami, a kiedy jej dłoń wylądowała na jego policzku, kiedy głaskała czule szorstką skórę, to się obrócił, żeby uszczypnąć jej opuszek zębami, nie mocno, też z jakąś taką czułością, którą oni sobie przekazywali w tych zaczepnych gestach.
Nie chciał już na nią naciskać, wywierać żadnej presji. I to nie tak, że odwracał kota ogonem, bo on przecież jej przedstawił swoje stanowisko, cały czas je jej prezentował, bo niczego on nie był tak pewny jak jej. A ten dziki, gorący, rodzinny? Meksyk, tylko go umacniał w tym przekonaniu.
Chociaż potem, kiedy zaczęli rozmawiać z Izką na temat nowej koleżanki Zbyszka, to Madox musiał stwierdzić, że jednak z dzieciakami to jest ciężko. Słuchał ich wymiany zdań, wiadomo, że on w tym wszystkim brał stronę Zbycha, a jednak nie znał perspektywy Izki, chociaż zaraz mu ją trochę nakreśliła Pilar. Uniósł jedną brew pytająco, łapiąc spojrzenie swojej narzeczonej, bo trochę załapał, a trochę nie. Do Madoxa też czasem było trzeba mówić drukowanymi literami.
Zatrzymał się kiedy Izka prawie na niego wpadła i jeszcze przez chwilę trawił te ich słowa. Czyli Izce podobała się Marlena? Chyba dobrze zrozumiał. Jeszcze raz spojrzał na Stewart ponad blondynką, którą przed nim postawiła. To teraz on ma załatwiać sprawy sercowe z chłopakami i dziewczynami? Nawet zmrużył oczy wciąż wpatrując się w Pilar, ale zaraz wzruszył ramionami.
- Za dużo rozkminiacie - sięgnął do jej czoła, żeby dać jej w nie pstryczka, chciał zabrzmieć trochę młodzieżowo, ale pewnie wyjdzie mu to boomersko. Madox w ogóle nie miał kontaktów z nastolatkami, tyle co mieszkała u niego Flora, ale i tak ona jak na nastolatkę była... dziwna - jesteście na wakacjach w gorącym, dzikim Meksyku - znowu zerknął na Stewart - zaszalejcie, dajcie się ponieść, a kto wie, czy na tej imprezie na plaży, też się nie zakochasz, nie trafisz na dziewczynę, w czerwonej sukience, dla której stracisz głowę? - tak jak on stracił w Medellin? Też tam nie zakładał tego wcale. Też zapraszał Stewart chyba bardziej na stopie kumpelskiej? Albo po prostu licząc na dobrą zabawę?
I też wtedy powiedział jej coś podobnego, żeby tyle nie myślała, a pozwoliła sobie czuć. Madox sobie zawsze na to pozwalał i teraz też mrugnął do Izki jednym okiem.
- Po prostu czasem trzeba pokierować się trochę sercem, a nie myśleć co będzie, bo może się zdarzyć wszystko - akurat Madox i Pilar coś o tym wiedzieli, bo im wiecznie się przytrafiało wszystko, zazwyczaj wszystko, co złe, chociaż póki co dzisiejszy dzień był w miarę przyjemny. Nie licząc nastoletnich dramatów, w których chcąc, czy nie chcąc, oni brali udział. Jako eksperci od spraw związkowych. Zabawne w sumie.
Wrócili do samochodu, gdzie Zbychu i Marlena już zapakowali zakupy i nawet im zrobili porządek w bagażniku, żeby im nie pognieść rzeczy, miło z ich strony. Tym razem to Madox zakręcił kluczykami na palcu.
- Pewnie zajebiście się jeździ takim Jeepem... nie? - zapytała Marlena - w domu mam BMW - powiedziała, a Madox od razu oparł się o drzwi i wbił w nią spojrzenie, bo przecież on tez miał BMW.
- Masz prawo jazdy? - trochę się zdziwił, bo może miała osiemnaście lat, ale dla niego wyglądała na dwanaście, albo szesnaście...
- No pewnie, zrobiłam od razu po osiemnastce i trochę jeżdżę na torze - powiedziała dumna z siebie. A Madox pokiwał głową... a zaraz co?
No oczywiście, że rzucił jej kluczyki.
- To pokaż co umiesz, też jeździłem kiedyś trochę na torze - bo on przecież uwielbiał adrenalinę, no i nienawidził stać w miejscu, próbował wielu rzeczy, więc... wyścigów kiedyś też. Może nawet jakby miał na to więcej czasu, to bawiłby się w to do tej pory, z tym jego narwanym style jazdy może miał jakieś szanse?
Obszedł auto, żeby podejść do Pilar.
- Mogę do przodu? Młoda prowadzi - wyjaśnił jej, a zanim zdążył jej powiedzieć która, czy cokolwiek, to Marlena już pakowała się za kierownicę i ustawiała sobie siedzenie.
Nie powinien jej dawać prowadzić? Pewnie nie. Ale czy Madox i Pilar kiedykolwiek robili to co powinni? Czasem tak. Ale kurwa... jak często nie. Niezliczona ilość razy.

Él nunca estuvo tan seguro de nada como ella ྀི

[Pilar Noriega]

Zmarszczyła brwi, kiedy powiedział, że w takim razie nie powinna go oddawać. I chociaż chciała tego nie rozkminiać, tak jej głowa żyła już własnym życiem. Bo dlaczego miałaby je zostawiać, skoro chciał z nią mieszkać, skoro mieli dzielić to życie w czterech ścianach na pół? Gniotło ją to gdzieś w środku. Ta jego niepewność, a raczej jej niepewność względem jego niepewności. Zagmatwane to było i kurewsko niepotrzebne, bo przecież chcieli tego samego. Gdyby tylko umieli czytać sobie w myślach… Chociaż im dłużej patrzyła w jego oczy, tym bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że tego naprawdę chciał.
— Nie jestem w stanie płacić za oba mieszkania jednocześnie — stwierdziła kompletnie szczerze. Chociaż może gdyby chciała, to by mogła, ale po co? Po co miała płacić za mieszkanie, które miało stać puste i tylko czekać, aż ona do niego wróci ze złamanym sercem? Bez sensu, skoro z góry mieli zakłądać, że to nie wyjdzie. Jeśli szli w to w całości, mieli się zaangażować, ona szła all-in. Cała. Bez planu B. A przynajmniej na dach nad głową. Widziała jego rozchylające się już usta, dlatego od razu do niego doskoczyła, przystawiajać twarz do pełnych ust. — I nie — docisnęła palce do miękkich warg. — Nawet nie ma opcji, że ty będziesz płacić. Jak robimy to na poważnie, to dzielimy się po pół — oznajmił tonem nieznoszącym sprzeciwu. Chciała też czuć się w tym mieszkaniu jak u siebie, a nie jakby tylko odwiedzała Noriegę. Żeby to osiągnąć, musiała mieć czynny wkład chociażby w czynsz. Odwzajemniła przelotny pocałunek, gładząc czule policzek. — Quiero vivir contigo, Madox — Chcę z tobą mieszkać, Madox, te słowa wypowiedziała prosto w jego usta. Z przekonaniem. Żeby nie było między nimi już żadnych wątpliwości. Bo akurat ona nie miała się nad tym zastanawiać. Była pewna tego, co chciała. Chciała jego i życia z nim, z przepięknym, zaręczynowym pierścionkiem na palcu, który nosiła z dumą.
A potem z dumą patrzyła na swojego mężczyznę, kiedy dawał Izce złote porady. Przez moment nawet poczuła się, jakby znowu była w Medellin. Przypomniały jej się te wszystkie skrajne emocje, które jej towarzyszyły. To jak nie wiedziała co zrobić, jak za dużo myślała, a wystarczyło się puścić i dać sobie czuć. A potem przeżyła najlepsze i najbardziej dzikie dwadzieścia cztery godziny pod słońcem. Aż przyjemny dreszcz przebiegł wzdłuż jej kręgosłupa na samo wspomnienie tych wszystkich obłędnych, upojnych chwil. Nagle zapragnęła przyciągnąć go mocno do siebie i wpić się w jego usta bez pamięci, tylko on wciąż nawijał Izie o kierowaniu się sercem, podczas gdy to Pilar już rwało do niego. Lubiła te dzieciaki, naprawdę, ale bywały chwilę, kiedy bardzo chciała, żeby ich nie było. Szczególnie po chwili, kiedy okazało się, że Madox dał kluczyki Marlenie.
— Madox — spojrzała na niego wymownie, kompletnie ignorując jego pytanie o to, czy mógł usiąść z przodu. Nie podobał się jej ten pomysł. Za nic się jej kurwa nie podobał. — Serio dasz dziecku kluczyki? Widziałeś jak tu jeżdżą — wychodziła z niej matka, której nigdy nie miała? A może po prostu racjonalny człowiek, który miał schorzenie polegające na snuciu wszelkich scenariuszy tego, co mogło pójść nie tak. A tutaj? Kurwa wszystko. Tylko co ona mogła, jak Marlena już ładowała się za kółko, a Madox na miejsce pasażera. Jeszcze chwilę stała przy aucie i patrzyła jak drzwi zamykają się jej przed nosem.
— Mierda — rzuciła wkurwiona bardziej do siebie niż kogokolwiek innego, po czym odeszła auto i usiadła za rudą, prosząc Izkę, by przesunęła się na środek.
— Zapnijcie pasy, bo będzie niezła jazda! — rzuciła Marlena, a Stewart tylko złapała więcej powietrza w płuca i naprawdę musiała ugryźć się w język, żeby nic nie powiedzieć. Była na niego zła? Była. Bo pozwalał im na za dużo. Kupowanie im farbek to jedno, zawożenie na plaże to drugie, ale kurwa dawanie im prowadzić? Może Pilar była dziwna, może po prostu ona miała jakieś spaczenia związane z prowadzeniem auta, gdzie nie ufała innym za kółkiem tylko samej sobie? Z Madoxem nie miała problemu, ale przecież w każdej innej sytuacji, szczególnie w pracy, to ona prowadziła. Potrzebowała mieć kontrolę. A teraz nad nimi miała jakaś gówniara.
Z początku szło jej nawet okej. Bez problemu wyjechała z parkingu, chociaż raz szarpnęło jej autem, kiedy zmieniła bieg, nikt oprócz Pilar zdawał się jednak tego nie zauważyć, bo już o czymś zawijali, a Zbyszek zaczął zagadywać Madoxa, jak napisać jesteś piękna po hiszpańsku, bo chciał zaimponować lasce, która miała być na imprezie na plaży. Izka jak zwykle wciskała głowę między siedzenia, przy okazji sięgając do radia, żeby odpalić muzykę.
Kiedy wjechali na autostradę, od razu szło zauważyć, że ruch był gęstszy. Marlena praktycznie od razu przeniosła się na lewy pas, wciskając mocniej pedał gazu, opowiadając o tym jak ścigała się na gokartach w polsce. Ręce zacisnęła mocniej na kierownicy, aż pobielały jej knykcie. Izka usilnie grzebała coś w telefonie, a potem szeroko się uśmiechnęła.
— Ale zajebiście — zaczęła, wciąż wciskając nos w wyświetlacz. — Załatwiłam nam jutro wejściówki do tego klubu z lodem!!! — machnęła komórką, pokazując Madoxowi.
— Co ty gadasz?! — krzyknęła Marlena i nagle odwróciła się w stronę Izy, jakby też chciała zobaczyć zdjęcia. Trwało to może kilka sekund, jednak wystarczająco długo, by nie zauważyła auta, które przed nimi zaczęło nagle hamować.
— Kurwa, hamuj!!! — tym razem to Pilar się wydarła. Serce podeszło jej do gardła. Ruda odwróciła się do drogi, praktycznie od razu wciskając pedał hamulca z całej siły.
Koła zapiszczały, a samochód szarpnął tak gwałtownie, że pas bezpieczeństwa wbił się Pilar prosto w obojczyk. Izka poleciała do przodu, bo oczywiście pasy na środku były tylko w pasie, całe szczęście Stewart w ostatnim momencie przywarła do niej ciałem. Zbyszek coś krzyknał niezrozumiałego, chyba po polsku, a Marlena straciła na moment panowanie nad kierownicą. Potem wszystko działo się już kurewsko szybko: autem zarzuciło, a lewa tylna strona przyjebała w metalową barierkę. Najpierw był huk. Głuchy i rozrywający powietrze, a potem jeszcze trzask szkła, które posypało się na Pilar. A raczej jej bok, bo reszte ciała oraz twarz przyciskała już do dzieciaków, które jakoś chciała przytrzymać w automatycznym instynkcie.
Tysiące drobnych odłamków obsypało jej włosy, ramiona i kark. Poczuła jak kilka z nich wbiło się jej w skórę. Trochę przypominało to pieczenie, jakie wywołały u nich krzaki, gdy przenosiła Aurę, gdy uciekały z Esme.
Auto zatrzymało się pod dziwnym kątem, silnik wciąż pracował do momentu, w którym Madox nie wyrwał się do przodu i nie sięgnął do stacyjki.
No to kurwa nieźle.

Quiero vivir contigo, Madox⛍. ݁₊ ⊹ . ݁˖ .

[bandito]

Oczywiście, że chciał jej powiedzieć, że za to jego nie musi płacić. Pozwalał tam mieszkać za darmo Debbie, Ricziemu z żoną, a od niej brałby za to pieniądze? Od kobiety, którą kochał i z którą tak naprawdę chciał tam mieszkać? Tylko, że ona już opierała palce na jego ustach, wywrócił oczami, a zaraz uszczypnął ją zębami w opuszek.
- Robimy jak chcesz... - mruknął tylko, ale i tak postanowił, że tym razem będzie próbował jej przeforsować swoje zdanie... Może po zajebistym seksie? Bo to jakoś im tak dobrze wychodziło, wtedy się co do wszystkiego zgadzali.
Chociaż zaraz Pilar też się zgodziła, że chce z nim mieszkać, a Madox od razu uśmiechnął się szeroko, co mogła poczuć na swoich ustach.
-Te decidiste rápidamente - szybko się namyśliłaś, rzucił tylko, ale oni przecież tak działali, szybko się namyślali, szybko zmieniali zdanie, szybko parli na przód. Nie patrząc na to co zostawiali gdzieś za plecami, na jakieś przeciwności losu, które mijali gdzieś po drodze.
Szli ramię w ramię, w zaparte, razem...
Chociaż teraz Madox widział, że Pilar zupełnie nie popierała jego pomysłu z tym, żeby dać prowadzić Marlenie. Bo może to był głupi pomysł? Ale to był Madox, w jego głowie głupie pomysły rodziły się w trzy sekundy, a potem ciężko było je tak po prostu rozproszyć, wybić mu je. Więc nawet kiedy Stewart powiedziała to widziałeś jak tu jeżdżą, to on tylko mrugnął do niej jednym okiem.
- Dobrze będzie... - jeszcze jej powiedział, jakby nigdy nic. A potem już siedział na miejscu pasażera i zapinał pasy. Coś tam jeszcze pokazał Marlenie, jak działają kierunkowskazy, czy wycieraczki, a później to już pozwolił jej prowadzić.
Niby jej pilnował, ale kiedy Zbyszek go zagadał o to jak się pisze po hiszpańsku jesteś piękna, to się do niego odwrócił. Zaraz mu tłumaczył, że ma napisać hola hermosa, ale h przecież było nieme i Zbychu za nic nie mógł tego załapać, bo w Polsce nie mają czegoś takiego, więc musiał od niego wziąć telefon, żeby mu to napisać. W tym czasie Izka coś pokazywała w telefonie, a Marlena odwróciła się, żeby zobaczyć...
Później już wszystko wydarzyło się szybko. Najpierw krzyk Pilar kurwa, hamuj, Madox się szarpnął, żeby sięgnąć do ręcznego, już go chciał zaciągnąć, ale Marlena zahamowała, pas wbił mu się w obojczyk. Chciał sięgnąć do kierownicy, żeby wyprowadzić auto z tego gwałtownego hamowania, ale pas go przytrzymał. A potem ten huk, kiedy Jeep walnął w barierkę i dźwięk tłuczonego szkła. Zdążył się tylko obejrzeć do tyłu, że to poszła szyba od strony Pilar, a serce to mu na moment stanęło, żeby zaraz prawie wyskoczyć z piersi. Od razu się odpiął wyszarpał kluczyki ze stacyjki.
- Ja pierdole... Wszyscy cali? - najpierw sięgnął do Marleny, którą miał najbliżej, ale oprócz tego, że oddychała ciężko wyglądała na to, że nic jej nie jest, pokiwała nawet głową. Madox wyskoczył z samochodu, od razu otworzył drzwi od strony Zbyszka - okej? - Zbychu pobladł, nie mógł wydusić z siebie słowa, ale zaraz z samochodu wypchnęła go Izka, która chyba najlepiej z nich wszystkich zachowała zimną krew - posuń się Zbychu! Pilar jest... - nie dokończyła, bo Madox już pociągnął Zbyszka za ramię, żeby wysiadł, a potem sięgał do blondynki.
- Co jest z Pilar? - Izka wygramoliła się z samochodu szybko, a na jej miejsce już pakował się Noriega, żeby zaraz sięgnąć do Stewart. Klatka piersiowa unosiła mu się w jakimś szalonym rytmie, tak samo zresztą waliło serce, bo jak Pilar się coś przez niego stało, to on się chyba zapierdoli. Sięgnął do niej delikatnie, ale kiedy spojrzał w jej ciemne, błyszczące oczy, to odrobinę mu ulżyło. Odrobinę...
Bo zaraz na jej skórze zaczęły się perlić kropelki krwi, po tych drobnych odłamkach.
- Pilar… ja pierdole - sięgnął do niej, żeby pomóc jej wyjść z samochodu, ostrożnie uważając na szkła.
- Trzeba wezwać pogotowie? - zapytała Izka. A Madox od razu kiwnął głową, że tak. Bo chociaż Stewart wyszła z auta o własnych siłach, to przecież...
No sama mu mówiła kiedyś, że nie można wyciągać samemu szkieł. Zresztą musieli ją obejrzeć. Chociaż na razie robił to Madox przesuwając palcami po jej ramieniu, po bokach, udach, całą ją oglądał, od góry do dołu.
- Nie jest źle... - chyba bardziej do siebie to powiedział niż do niej - wezwiemy pogotowie - rękę oparł gdzieś na jej pasie, ale zaraz ją zabrał, bo Izka jęknęła coś, że nie wie co mówią w telefonie, więc Madox do niej sięgnął, żeby jej go zabrać. Już rozglądał się za jakąś tabliczką, żeby podać na którym kilometrze drogi są. Za nimi też zatrzymał się już jakiś samochód, a facet podszedł zapytać czy potrzebują pomocy. Podszedł do Pilar, bo jednak ona wyglądała najgorzej, bo to z jej strony poszła ta pierdolona szyba. Siedzenie było całe zasypane szkłem. Madox zajrzał do środka rozmawiając przez telefon.
Oczywiście powiedział, że to on prowadził i stracił panowanie nad kierownicą, walnęli w barierkę, jest chyba jeden poszkodowany, bo reszta wyszła z auta bez szwanku. Jeszcze się na koniec kazał pośpieszyć, zanim wrócił do Pilar, ale przy niej już stała cała trójka ich pasażerów i jeszcze ten facet z samochodu, który się zatrzymał, z dziewczyną, która zaraz się odezwała.
- Jestem Anna, jestem pielęgniarką... Juan przynieś apteczkę, obejrzę cię dobrze? - powiedziała spokojnie do Pilar. A Madox rzucił, że on już daje i sięgnął do bagażnika Jeepa, żeby ją znaleźć. Przyniósł ją Annie, która posadziła Stewart w otwartych drzwiach, oczywiście, że Noriega już kucał obok, bo on chyba spanikował tu najbardziej ze wszystkich. Rękę opierał na kolanie Stewart.
- A jak ma jakieś obrażenia wewnętrzne? - zwracał się do Anny, ale ona zerknęła na niego tylko z ukosa.

Porque si algo le pasara a Pilar por su culpa, probablemente se volvería loco

[Pilar Noriega]

Czuła, że to zły pomysł.
Wiedziała, że kiedy pozwoli się ludziom wejść na głowę, da się im przysłowiowy palec, to będą chcieli upierdolić całą rękę. Powinno wystarczyć to, że wzięli ich na stopa, że kupili im lody oraz napoje. Już nawet to, że specjalnie dla nich pojechali kupić farbki i rzeczy do wymalowania się na imprezę wykraczał poza normę. Naprawdę powinni na tym skończyć. Nie pozwalać im na więcej. Oni nie byli częścią ich wakacji, nie mieli wobec nich żadnych obowiązków. Z jednej strony rozumiała to, że Madox chciał dobrze, że dziewczyna podjarała się furą, to chciał jej dać troche poprowadzić, ale z drugiej nie powinna na to tak łatwo przystawać. A jednak zamknęła się i usiadła z tyłu. W końcu to był jego dzień.
A trzeba było się odezwać.
Bo kurwa to co się stało potem było jebaną serią niefortunnych wydarzeń, za które najbardziej oberwało się Pilar. Chociaż może to i dobrze pod tym względem, że miała na tyle dobry refleks i zimną krew, że była w stanie zasłonić swoim ciałem Izkę i Zbycha. Na pewno byłoby gorzej, gdyby to którekolwiek z nich siedziało przy oknie.
Szkło posypało się do środka, rozcinając jej skórę w niektórzy miejscach i plątając się we włosach. Otumaniło ją na moment, chociaż czuła, że wszystko było okej. że nic poważnego się jej nie stało. Dlatego też w pierwszej kolejności spojrzała do przodu na Madoxa, który sięgał do stacyjki po kluczyk, by wyłączyć auto. Był dla niej absolutnym priorytetem. Dopiero potem skupiłą się dzieciakach. Obmacała Izkę po ramionach, a zaraz potem Zbycha.
— Wszystko dobrze? — spytała ich pobieżnie, podczas gdy Noriega już wysiadał z auta. Głowa jej pulsowała, skóra trochę bolała, ale ogólnie było stabilnie. Jedynie ruszyć się bała bardziej, czy wysiadać swoimi drzwiami, bo wszędzie było szkło. Czekała więc w spokoju, aż Madox przedrze się przez dzieci i w końcu po nią sięgnie. Wyciągnęła do niego dłoń, a następnie ostrożnie przesunęła się wzdłuż fotela, by wyjść z samochodu. — Nic ci nie jest? — spytała jeszcze nim w pełni stanęła na własne nogi. Przejechała dłońmi po jego ramionach i brzuchu. Był nietknięty. Dobrze. Przynajmniej to ciśnienie z niego zeszło. Chociaż kiedy Izka spytała, czy wezwać karetkę, wszystko się w niej na nowo zagotowało.
— Nie, kurwa — warknęła od razu, odwracając głowę w stronę dziewczyny. — Żadnego pogotowia — nie miała zamiaru jechać do szpitala. Przecież nic jej nie było. Pokręciła głową, by pogadać swoją dezaprobatę dla tego d u r n e g o pomysłu, a kilka drobinek szkła posypało się z jej włosów.
Tylko ona mogła sobie mówić, ale on i tak robił, co chciał. Oczywiście, że kazał Izie wciąż dzwonić i oczywiście, że zaraz zabrał jej z ręki telefon, żeby porozmawiać z dyspozytorem. Przewróciła oczami i wkurwiona odwróciła się w stronę auta. Wyglądało… kiepsko. Bok był cały wgnieciony, a tylna szyba doszczętnie rozjebana. Chociaż i tak najważniejsze, że nikomu nic się nie stało. Już chciała podejść do Zbyszka, który jakoś nagle pobladł i zapytać, czy dobrze się czuł, kiedy nagle pojawiła się obok dwójka ludzi, którzy zaparkowali samochód tuż przy nich. Kobieta okazała się pielęgniarką. Posadziła Pilar na siedzeniu pasażera, a kiedy Madox pobiegł pod apteczkę, Juan rozstawił dookoła trójkąty, żeby kierowcy mogli wystarczająco wcześnie ich ominąć i żeby nie doszło do kolejnej tragedii.
Dziewczyna ciągle coś nawijała, robiąc ze Stewart jakiś wstępny wywiad, a ona jedyne o czym myślała, to jak się jej wyszarpać. Nic jej nie było. Czuła się przecież dobrze. Ile miała to powtarzać? Nienawidziła, kiedy niepotrzebnie traktowało się ją jak kalekę.
— Mówię przecież, że nic mi nie jest — warknęła po raz kolejny. Nie dość, że wszyscy stali dookoła i patrzyli na nią jak na małpę w zoo, to jeszcze Anna zaczęła sprawdzać jej spokójki, a potem oglądała rany, jakby Pilar była jakimś elementem w muzeum, który się ogląda.
— Nie widzę tutaj żadnych drobinek, ale z pewnością trzeba to odkazić — oznajmiła spokojnie, kompletnie ignorując roszczeniowy ton Stewart. — Zajmie mi to chwilę — dodała, widząc minę Pilar i zaraz sięgnęła do apteczki po odpowiednie płyny. Nachyliła poranioną rękę nad rozgrzanym asfaltem i dosłownie całą ją polała płynem odkażającym. Stewart mimowolnie syknęła z bólu, dopiero teraz mając wrażenie, że setka igiełek wbija się w jej skórę. Trwało to jednak tylko chwilę, a już po chwili Anna złapała jeden z bandaży i owinęła jej pół ramienia. Na koniec zajęła się jej policzkiem, na którym zrobiły się dwie szramy, jednak były na tyle delikatne, że nie było potrzeby, by je czymkolwiek zasłaniać.
— To już? — spytała zniecierpliwiona. — Mogę już iść? — nalegała. Dziewczyna chciała coś jeszcze powiedzieć, ale Pilar już jej nie słuchała, tylko zerwała się z miejsca. Czuła, jak wszystko się w niej kotłuje, jak emocje, które trzymała w sobie dosłownie ją g n i o t ł y.
— Pilar — nagle Marlena znalazła się tuż obok niej. — Ja przepraszam, nie wiem jak to się sta…
— Daj spokój — machnęła na nią ręką. Nie miała zamiaru teraz z nią dyskutować. Właściwie to z nikim nie miała zamiaru dyskutować. Anna zajęła się Zbyszkiem, który oznajmił nagle, że zrobiło mu się jakoś słabo, a Pilar wykorzystała ten czas, by nieco się odsunąć od samochodu. Jej ciemne, poirytowane spojrzenie w końcu osadziło się na Madoxie. Serce mocniej jej zabiło.
— Zadzwoń po mechanika — rzuciłą chłodno. — Najlepiej takiego z Guadalupe, żeby jutro można było odebrać furę — dodała, a potem nawet już na niego nie patrzyła, tylko po prostu sobie poszła. A raczej przeszła dalej, potrzebując chwili. Przebiegła przez drogę i wyleciała na szczere pole, wcześniej nie omieszkając skopać niczemu niewinnego kosza na śmieci. Rosła w niej taka irytacja, że nie do końca wiedziała, jak ją spożytkować, żeby nie wybuchnąć przy innych.

mi queridísimo madito (つ｡˃ ᵕ ˂)つ ⸝♡

[bandito]

To był bardzo zły pomysł.
I gdyby Madox wiedział, że coś takiego się wydarzy, to w życiu by tego nie zrobił, nie oddał kluczyków, ale przecież on zawsze widział tylko same dobre scenariusze. Przecież według niego wszystko miało być dobrze. A zaraz się spierdoliło, do tego stopnia, że kiedy samochód już stał na barierce, to on od razu z niego wypadł. Wiadomo, że te dzieciaki też miał w głowie, w końcu były w ich aucie, w końcu to wszystko była jego wina, ale i tak najważniejsza była dla niego Pilar. On nawet nie umiał z tym walczyć, nawet nie chciał. Bo pierwsze co chciał, co musiał zrobić, to sprawdzić co ze Stewart, zwłaszcza, że Izka go już nastraszyła. Sięgnął do jej włosów, żeby zrzucić z nich te drobne odłamki szkła.
- Mnie nic - rzucił w odpowiedzi na jej pytanie. On akurat siedział najdalej od tej całej szyby, tylko nim szarpnęło. Za to Pilar miała wszędzie te szkła, aż bał się do niej sięgnąć, żeby nie zrobić jej krzywdy. A przecież on się nigdy nie wahał, a dzisiaj przesunął po jej skórze palcami delikatnie, a zaraz już się odsunął, żeby wykonać ten telefon, chociaż Stewart nie chciała. Ale mogła mieć wstrząs mózgu, szkło mogło jej się wbić głębiej, a ona będąc w szoku mogła wcale tego nie czuć.
W jednej jebanej chwili Madox, który widział same dobre scenariusze, dla którego zawsze musiało być dobrze, nagle miał w głowie tylko czarne myśli. Tylko strach, o nią. Nie o samochód, nie o żadnego z ich pasażerów, tylko o Pilar.
Musiał wezwać to pogotowie, pomimo, że mu powiedziała, że nie chce. Tak jak wtedy musiał z nią jechać do szpitala, kiedy Rosa ją postrzeliła. To już nie było zadrapanie, skaleczenie, to były odłamki szkła... wszędzie.
Madox kucał przy niej, kiedy Anna ją oglądała.
- Pilar proszę cię... - próbował, ale przecież ją znał, za dobrze ją znał, wiedział jaka jest uparta. Odsunął się kiedy kobieta odkażała rany Stewart, chociaż i tak wciąż był blisko - gdzie ty... - chciał jej zapytać gdzie ona chce iść, ale wtedy podeszła do nich Marlena, zaczęła przepraszać. Madox już miał jej powiedzieć, że to jego wina, że nie powinien jej dawać kluczyków, ale Pilar machnęła ręką. Tylko, że on wcale nie chciał dać temu o tak spokoju.
- Pilar ja... - ale znowu nie dokończył, bo ona mu już mówiła, żeby zadzwonił po mechanika, i jak na zawołanie wtrącił się Juan, że on zna takiego mechanika z Guadalupe właśnie. Tym razem to Madox machnął na to ręka, bo jego ciemne tęczówki już odprowadzały Pilar, już uciekały za nią. A kiedy przebiegła przez drogę, to on nawet nie spojrzał czy coś jedzie, tylko zaraz ruszył za nią. Oczywiście, że jakiś samochód na niego zatrąbił, od innego się prawie odbił, ale w końcu też był po drugiej stronie. A zaraz rzucił się za nią w to szczere pole.
- Pilar kurwa... - rzucił jeszcze, zanim do niej dopadł. I chociaż miał być delikatny, to zacisnął palce na jej ręce szarpnął ją, żeby ją zatrzymać, odwrócić do siebie. Milion słów cisnęło mu się na usta. Nie wiedział od czego ma zacząć, czy ją przepraszać? Czy powiedzieć jak bardzo się o nią wystraszył? Ale chyba to widziała. Bo przecież Madox zawsze potrafił zachować zimną krew, on nie takie rzeczy widział, trupa z dziurą głowie na podłodze własnego klubu, chłopaka, któremu jego barmanka prawie odgryzła penisa. Krew, dużo krwi i rany postrzałowe. A jednak i tak go to nie ruszało tak, jak zawsze ruszała go ona.
Nawet nie pomagały jej słowa, że jest dobrze, że ona nie chce pogotowia.
- Zjebałem, kurewsko zjebałem... Miałaś rację, zawsze masz, a ja zawsze pierdolę, że wszystko będzie dobrze, a potem jest chujowo - nakręcał się, gadał, jak zawsze za dużo. On zwłaszcza za dużo gadał w takich sytuacjach, kiedy powinien się może zamknąć?
- I zawsze cię narażam, i nigdy się nie uczę na błędach, a potem cię przepraszam, a potem robię to znowu - jakieś wnioski wyciągnął, czy po prostu tak gadał jak nakręcony? Lepiej by było, jakby wyciągnął, ale przecież to nie pierwsza taka sytuacja, kiedy on się jej nie posłuchał i znowu coś spierdolił.
Ciemne tęczówki przesunęły się po jej twarzy, a dłoń mocniej zacisnęła na jej palcach, które już zaraz układał sobie na klatce piersiowej, mogła czuć pod nimi jak wciąż wali mu serce. Jak wyrywa się do niej. I on też się wyrwał, tak, że jego skroń dotknęła jej czoła.
- Ale to dlatego, że ja nigdy się nikogo nie słuchałem, zawsze musiałem podejmować decyzje sam, i też nie umiem być odpowiedzialny... Jestem bardzo chujowy w byciu odpowiedzialnym, a powinienem być, dla ciebie, bo mi tak na tobie zależy... że o ja pierdole i jakby tobie się coś stało, to ja nie wiem - znowu jej nawijał i teraz to już ją do siebie przytulał, już nawet nie zwracał uwagi na te szkła, czy na cokolwiek. Na to, że gdzieś w oddali zawyła syrena pogotowia. Wypuścił powietrze z płuc gdzieś na jej ramię, na którym miała świeże zadrapania. Skończył?
Zaraz się okazało, że jeszcze nie, bo odsunął się, żeby znowu spojrzeć jej w oczy.
- Ja już będę bardziej odpowiedzialny... Postaram się być - zapewnił ją, bo prawda jest taka, że on by wszystko dla niej zrobił. Całe życie wywrócił do góry nogami. Może nawet by się nauczył odpowiedzialności?
Albo chociaż by próbował.

Seré más responsable... Intentaré serlo ִֶָ𓂃 ࣪˖ ִִֶֶָ་༘࿐

[Pilar Noriega]

Słyszała, że za nią wołał, ale nawet na moment się nie odwróciła.
Potrzebowała chwili.
Momentu świętego spokoju i przestrzeni, w której mogłaby się odpowiednio uspokoić. Przelewały się w niej przeróżne emocje: zaczynając od złości, za to, że w ogóle pozwoliła tej dziewczynie wsiąść za kółko, że nie walczyła mocniej o swoje racje, poprzez szok samego wypadku, który chcąc nie chcąc nią wstrząsnął, aż po strach, że autentycznie komuś mogło się coś stać. I w tym zestawieniu wcale nie myślała o sobie. Popierdolone to było. Nawet o tych dzieciach aż tak nie myślała, chociaż miała je gdzieś z tyłu głowy. Tylko trochę, bo jej głowa kompletnie zafiksowała się na Noriedze.
Nie chciała wybuchać. Wiedziała, że nikomu w tej sytuacji to nie pomoże, szczególnie, że byli tam jeszcze obcy ludzie, dlatego przebiegła przez ulicę i ruszyła polaną. Nie chciała z nikim gadać, a już na pewno nie z Noriegą. Tylko czy on kiedykolwiek słuchał takich rzeczy, czy respektował cudzą przestrzeń? Oczywiście, że nie. I prawda była taka, że ona była d o k ł a d n i e taka sama. Że gdyby to teraz on pobiegł w szczere pole, ona pobiegłaby za nim. Zrobiłaby to samo, a jednak kiedy szarpnął ją za nadgarstek i odwrócił w swoją stronę, zgromiła go wzrokiem.
— ¡Suéltame! — Puszczaj mnie, warknęła i od razu chciała mu się wyszarpać. Tylko on jej wcale nie dał. Zacisnął palce jeszcze mocniej na jej skórze, ściskając żyły do tego stopnia, że pewnie gdyby się odpowiednio skupił, na opuszkach palcy byłby w stanie wyczyć, jak mocno waliło jej serce.
Wiedziała, co zaraz jej powie. Była tego praktycznie przekonana. Że życie jest jedno, że jutro mogą nas upierdolić i trzeba żyć na pełnej, czuć i kurwa wszystko inne, czego ona akurat w tamtej chwili nie chciała słuchać. Kochała go za to, za to że uczył ją spontaniczności i braku myślenia, ale nie teraz. Już otwierała usta, żeby mu przerwać. Powiedzieć, żeby wracał i zajął się tymi pieprzonymi dzieciakami, którym dał sobie wejść na głowę, tylko wtedy on zaczął mówić i jego słowa n i j a k nie miały się do tego, czego się spodziewała.
Serce waliło jej mocno w piersi, a oczy miała skupione tylko na nim. Słuchała go uważnie oraz z dozą lekkiego… niedowierzania. Nie spodziewała się po nim takich słów, tak mocnej refleksji. I skruchy?
— Nie mam zawsze racji — wtrąciła się, kręcąc przecząco głowa. Czasami faktycznie ją miała, w tych swoich pokładach resztek rozumu, które niekiedy stosowała, ale przecież też często się myliła. Chciała dodać coś jeszcze, skomentować to, że ciągle ją narażał, ale nie miała już serca mu przerywać. Widziała po nim, jak ważne to dla niego było. Jak sam przeżywał słowa, które mówił, jak patrzył na nią z troską i miłością obok której ona naprawdę nie potrafiła przejść obojętnie. Nawet gdyby chciała. Więc stała i słuchała.
Pozwoliła, by uniósł jej dłoń do swojej piersi, zdobionej przez dzielnego lwa, pod którym waliło oszalałe serce. Nie czuła własnego, ale była przekonana, że rytm nadawały już ten sam, wspólny. Oboje oddychali niespokojnie, a kiedy przysunął twarz do jej skroni mogła poczuć, jak ten ciepły oddech otula jej rozgrzane policzki. Przymknęła na moment oczy. Nawet nie wiedziała, gdzie wsiąknął cały ten gniew, który miała w sobie. Jeszcze chwilę temu była gotowa go rozszarpać, a teraz układała czule dłonie na jego policzkach, by przejechać kciukami po szorstkiej skórze, odsunąć go od siebie nieznacznie i spojrzeć w obłędnie czekoladowe oczy, których była gotowa umrzeć.
— ​​Escúchame — Posłuchaj mnie, rzuciła spokojnie jednak stanowczo. On już powiedział wystarczająco dużo, znowu odkrył się przed nią ze zmartwień i przemyśleń. Nie chciała oglądać, jak się tym katuje. — Wiem, że ci zależy. Wiem to. Tu po prostu chodzi o to, że… — błądziła spojrzeniem po jego oczach. Przeskakiwała z jednego na drugie, jakby nie potrafiła się zdecydować, gdzie dokładnie chciała patrzeć, przy tym wszystkim próbując zebrać kurewsko chaotyczne myśli. Nie wiedziała, jak to powiedzieć. Ale może wystarczyło po prostu? Tak jak on zawsze robił? — Kurwa ja ci ufam, rozumiesz to? Bezgranicznie ci ufam — jej ton był stanowczy. Zacisnęła mocniej palce na jego policzkach, chcąc podkreślić, że ta część zdania, którą wypowiedziała, była cholernie ważna. Chciała, żeby wiedział, że mu ufała. — Ale tobie, Madox. Tylko kurwa tobie. Nie jakiemuś ledwo poznanemu dzieciakowi, które ledwo potrafi kierować i kilka razy pojeździło sobie wyścigówką — machnęła ręką w stronę ulicy i samochodu, który którym wciąż stała masa ludzi i do którego kierowała się już karetka nadjeżdżająca z oddali. — Bądź przy mnie taki, jaki jesteś. Bądź szalony, pierdolnięty i roztargniony… dobrze wiesz, że za to cię kocham. Że każde szaleństwo z tobą sprawia, że czuje, że żyje. Że jest kurwa zajebiście — przysunęła się bliżej, dociskając się do niego całym ciałem. — Ale proszę cię, nie powierzaj naszego życia obcym ludziom — bo tu głównie o to się jej rozchodziło. Oboje najlepiej wiedzieli, jak ważna w ich życiu była kontrola. Każde z nich lubiło ją mieć, było od niej zależne, szczególnie w sytuacjach mniej lub bardziej krytycznych. Przecież na autostradzie, kiedy mknęli trzysta, ona nawet na moment się nie zawahała. Wiedziała, że on nad tym panuje, że nie pozwoli, żeby stała się jej krzywda. Ale wtedy to on trzymał za kierownicę. Nie jakaś gówniara.
— Sé salvaje conmigo — Bądź przy mnie dzikusem, poprosiła, zaglądając mu głęboko w oczy. — La versión más auténtica de ti mismo — Najbardziej prawdziwą wersją siebie, bo przecież tego właśnie od niego chciała. Żeby był przy niej sobą. Bo Pilar brałą go takiego jaki był — z dokładnie całą listą zalet ale też i wad, jakie miał. — Pero SOLO conmigo — ale TYLKO przy mnie, dodała, zadzierając głowę jeszcze bardziej. Nie miała prawa tego od niego wymagać, a jednak stała przed nim i prosiła go o wyłączność, czująć gdzieś pod skórą, że tylko oni byli w stanie panować nad własnym szaleństwem. Że najlepiej im szło kiedy dzielili to razem, po równo, na pół.

Sé salvaje conmigo ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨ـ

[bandito]

Puszczaj mnie - nawet nie poluzował uścisku, wręcz przeciwnie, mocniej zacisnął palce na jej skórze, tak, że czuł jak krew szybko krąży w jej żyłach, w równie szaleńczym tempie, co ta jego. Bo chociaż przy dzieciakach machnęli na to ręką, ona na przeprosiny Marleny, on na samochód, to jednak przecież buzowały w nich te wszystkie emocje. A najbardziej to chyba jednak strach, o siebie nawzajem?
Nie miał zamiaru jej puścić, znowu zostawić to wszystko niewyjaśnione, z jakimiś budującymi się miedzy nimi niedopowiedzeniami. Bo przecież on nie chciał jej powtarzać, że to nic, że powinni żyć tak jakby jutra miało nie być. Bo może on pierwszy raz od dawna, od nigdy w ogóle, to chciał, żeby to jutro jednak było. Z nią. Zaręczyli się i może kiedyś wezmą ślub, i Madox chyba jednak chciał tego doczekać.
I zaraz już to wszystko jej przekazywał, wyrzucał z siebie słowa, które przecież obrazowały tylko, to co czuł w tej chwili, bo żałował, że dał Marlenie te kluczyki, a przede wszystkim to żałował, że się zagapił na jakieś zdjęcie, czy tam wiadomość, bo przecież obiecał jej pilnować, a on co zrobił? Dał się po prostu zagadać. Ostatnio nie umiał się skupić, poddawał się emocjom, działał impulsywnie, a potem co... potem żałował.
Przepraszał.
I obiecywał, że się poprawi.
Czasem się naprawdę starał. Tylko, że to nie było proste. Jak całe życie nie patrzysz w ogóle na to, czy to co robisz jest bezpieczne, czy nie, nie zwracasz uwagi na zagrożenia, to ciężko jest nagle zacząć to robić.
Ale obiecał, że spróbuje, i tak już przecież od niektórych przyzwyczajeń się odsuwał, był ostrożniejszy, bo jednak z tyłu głowy była myśl, że on nie chce przecież kłopotów, że zamiast bójek w klubie, to on może wróci wcześniej do domu, żeby spędzić trochę czasu z Pilar. A jeszcze kilka miesięcy temu byłby przecież pierwszy do jakiejś rozróby. W dupie by miał to czy mu obiją gębę i czy będzie na noc w domu, czy w klubie poobijany.
Uczył się od niej nowych rzeczy, próbował czegoś innego, nie do końca mu znanego, typowego, a jednak wcale nie gorszego, może nawet... lepszego?
Ale dzisiaj zjebał. Czuł to.
Może nawet chciał powiedzieć coś jeszcze, bo już otwierał usta, ale wtedy mu kazała posłuchać, więc się zamknął. Słuchał jej, z ciemnymi tęczówkami zawieszonymi, na jej pięknych, błyszczących oczach. Nabrał w płuca powietrze, kiedy powiedziała to, że wie, że mu zależy, bo mu zależało. Nigdy mu na niczym tak nie zależało. No może na jednej rzeczy... na klubie. Tylko, że teraz Emptiness też już spadło w hierarchii jego rzeczy ważnych, a jeszcze w Medellin się zarzekał, że nic nie jest ważniejsze od klubu. Bo nie było.
Nie wiedział nawet w którym momencie to się stało, może wtedy kiedy go tam postrzelili, albo po Daltonie? Albo po prostu od Medellin to się działo powoli samo? A jednak w tym momencie by się do tego przyznał, że Emptiness już nie było najważniejsze.
Zmarszczył brwi, kiedy mocniej zacisnęła palce na jego policzkach, słuchał jej, chociaż już kilka razy otwierał usta, żeby coś powiedzieć, że wiedział, że mu ufa na przykład. A potem, żeby przeprosić, że oddał kluczyki dzieciakowi, że w ogóle wpadł na taki głupi pomysł, tylko ona mówiła dalej, więc wypuścił mocno powietrze z płuc i zaraz już znowu wbił w nią spojrzenie, chociaż zerknął też w kierunku drogi, kiedy machnęła tam ręką.
- Przepraszam... - musiał to wtrącić i chciał jeszcze dodać, że nie powinien tego robić, że powinien jej pilnować, bo przecież miał, tylko, że Pilar kontynuowała, a on znowu jej słuchał. Znowu nabrał tylko powietrze w płuca. Bo to co powiedziała, to przecież też było dla niego ważne. Kurewsko ważne. Może najważniejsze? Że on przy niej mógł być sobą, nie musiał udawać, wcielać się w kolejną rolę, którą budował na potrzeby prowadzenia klubu, czy jakiejś kurwa tajnej misji z Pablo Gonzalesem, czy kimś tam.
Przecież on całe życie grał. I tylko się starał, żeby Matteo był kobieciarzem i świrem, bo wtedy dogadywał się z Gonzalesem, a szef klubu musiał być twardy i narwany, bo wtedy wszyscy się go bali. Na policji udawał, że jest posłuszny, a przed mafią, że nienawidzi psów. On cały czas coś musiał udawać, a przy niej nie musiał...
- O tal vez seré un salvaje responsable? - a może będę odpowiedzialnym dzikusem?, przyciągnął ją do siebie jeszcze mocniej, palcami przesuwając po jej policzku i odgarniając do tyłu ciemne, niesforne kudły - albo chociaż dwa razy się zastanowię, zanim zrobię coś głupiego, dwa raz, a nie przez trzy sekundy... - wywrócił oczami, a zaraz znowu się pochylił, żeby znowu oprzeć czoło o jej skroń. Dać im te trzy dzikie uderzenia w piersi serca na zebranie myśli. Może ułożenie w głowie, tego co sobie powiedzieli. Bo Madox starał się ułożyć, jej słowa, i prawda jest taka, że on już trochę do tego tak podchodził, już mniej odpierdalał, od wielu rzeczy trzymał się z daleka, z boku, wyręczał swoimi ochroniarzami. Był mniej dziki.
- Te quiero - chociaż w tym wyznaniu, w tym spojrzeniu, które teraz wbił w jej piękne, czekoladowe oczy jednak było czuć ten cały ogień, bo przecież do niej to uczucie zawsze było intensywne, szalone, dzikie.
Karetka zatrzymała się już przy ich samochodzie, a dzieciaki nawet zaczęły do nich krzyczeć nawołując ich przez drogę.
- Pojedziesz do szpitala? - zapytał spokojnie, spodziewał się odpowiedzi. I nawet przez chwilę chciał dodać, że powinien ją obejrzeć lekarz, że lepiej by się z tym czuł, chciałby tego. Ale... on nie chciał jej zmuszać, narzucać jej swoich racji. Nigdy tego nie robił. I teraz też zamierzał dać jej wybór. Zacisnął palce mocniej na jej dłoni, ale nawet nie ruszył się z miejsca. Bo to zależało od niej. Nawet jakby mu teraz powiedziała, że spierdalają, to by to zrobił bez zastanowienia, chociaż... W aucie mieli wszystkie swoje rzeczy i może... trzeba było do tego podejść odpowiedzialnie?

Te quiero, salvaje ˖⁺｡˚⋆˙

[Pilar Noriega]

Ona również w ostatnim czasie pozmieniała priorytety.
Nie wiedzieć dokładnie kiedy przestała na pierwszym miejscu stawiać prace.
Prace, która od osiemnastego roku życia przysłaniała każdy jej dzień. Była powodem, dla której codziennie rano wstawała zmotywowana, kształciła się i szkoliła, żeby być coraz lepszą. Łapanie skurwieli miała we krwi. Fiksowała się na tym. Niekiedy do mocno niezdrowego poziomu obsesji, jak wtedy z Arthurem, kiedy potrafiła całymi nocami przesłuchiwać podsłuch, zamiast po prostu zdać się na to, że specjaliści wyłapią, co trzeba. Była tak zdesperowana w swoich działaniach, że żeby zdobyć informacje była gotowa narazić takie osoby jak chociażby Galen, którego zabrała na dwie kurewsko niebezpieczne misje. Bo prawda była taka, że gdyby cokolwiek tam poszło nie tak, to mogłoby nie być zbyt kolorowo.
Praca była dla niej najważniejsza.
I sama nie wiedziała dokładnie kiedy to się tak bardzo zmieniło. Kiedy jej priorytetem stał się jeden chłopak o pięknych, czekoladowych oczach i równie pięknym sercu. Kiedy dokładnie otworzyła się na niego do tego stopnia, że nie tylko wpuściła go do środka, oddała swoje serce, ale również oplotła całe życie wokół niego. Kiedy właściwie przestałą się tak kurewsko bać uczucia, jakim go darzyła. Nie miała bladego pojęcia, ale dopiero z perspektywy czasu (600 postów!) widziała, jak bardzo się zmieniła. Jak Madox wyciągnął z niej wszystko co najlepsze. Jak nie tylko nauczył ją kochać, ale przede wszystkim słuchać serca, czuć. I chociaż u niego było tego aż nazbyt dużo, tak u Pilar kiedyś nie było tego wcale. Zrodził to w niej na nowo, wręcz z dziecięcą łatwością i ekscytacją. Pokazał jej, że najlepiej się żyło, kiedy głowa i serce były odpowiednio zrównoważone. Zupełnie jak oni.
I on też się zmienił. Widziała to w jego zachowaniu, to jak nie traktował już wszystkiego jak zabawę, że potrafił wziąć odpowiedzialność na własne barki, a nie tylko zasłaniać się szeroko pojętym wyjabanizmem. Że nie zwalał wszystkiego na czucie, ale również na po prostu, po ludzku źle podjęte decyzje. A jednak przy tym wszystkim pozostawał sobą. Nie udawał. Niczego przy niej nie udawał i to chyba było w tym wszystkim najpiękniejsze. Autentyczność. Traktowała to jak przywilej, że mogła być u jego boku. Rozwijać się razem z nim.
I nawet teraz: była przekonana, że będą się kłócić. Z chwilą, w której krzyczał jej imię i łapał za nadgarstek dałaby sobie rękę uciąć, że będą się dochodzić w krzykach i nieporozumieniach. I co? Nie miałaby ręki. Bo oni w tym duecie również zrobili kurewski progres. Szczególnie na tym wyjeździe. Nauczyli się siebie nawzajem słuchać i…. rozumieć. Wzajemne perspektywy, a przynajmniej spróbować zrozumieć. Kto by pomyślał, dwójka dzikusów, a jednak o k i e ł z n a n y c h.
Spojrzała mu głęboko w oczy, kiedy opowiadał o byciu odpowiedzialnym dzikusem i zastanowieniu się dwa razy. Brzmiało to dobrze, bardzo dobrze, a jednak jej po głowie chodziły tylko dwa słowa, które zresztą zaraz mu powiedziała stanowczo i wyraźnie.
— Solo sé — Po prostu bądź. I to chyba podsumowywało wszystko. Niczego nie pragnęła tak bardzo jak tego, żeby po prostu przy niej był. W jakiejkolwiek tylko wersji chciał dzikiej premium czy light, czy kurwa nawet tej najbardziej odpowiedzialnej. — Yo también te quiero — odpowiedziała mu od razu, bez żadnego zawahania, czując, jak jej serce wyrywa się szaleńczo do przodu, z chwilą, w której wyznawał jej miłość. Niby słyszałą to już nie raz, a jednak za każdym, pierdolonym razem uderzało ją to coraz bardziej, mocniej, głębiej. Nie radziła sobie z ilością uczuć, jakie do niego miała w sobie. Rozsadzało ją to od środka. Fizycznie bolało, a jedynym upustem tych emocji, o jakim mogła pomyśleć, był agresywny pocałunek, który złożyła na jego ustach, kiedy on już coś mówił o szpitalu.
Nie słuchała go.
Po prostu zarzuciła dłonie na jego szyję, napierając na jego ciało z całej siły. Ustami również, które sukcesywnie kradły powietrze spomiędzy jego warg, gdzie już po chwili wdarł się i sprawny język. Czuła jak ciepły prąd wędruje po jej kręgosłupie, jak ciało zalewa znajomy, kurewsko przyjemny gorąc, szczególnie, że ona cały poranek myślała tylko i wyłącznie o jego smaku. Od pierdolonego wschodu słońca, który skończył się w jaskini diabła. Dlatego w dupie miała to, że ktoś ich wołał ze środka drogi. Własnymi dłońmi odnalazła jego ręce i poprowadziła je sobie na tyłek. Przycisnęła jego palce do materiału sukienki, a potem zepchnęła je jeszcze niżej na miejsce, w którym pośladki łączyły się udami, wymuszając na nim, by wziął ją na ręce. Współpracę mieli opanowaną do perfekcji, dlatego już po chwili zaplatała nogi za jego plecami, przyciskając się do nagrzanego ciała najmocniej, jak tylko mogła, delektując obłędnie słodkim smakiem jego ust.
Oderwała się od niego dopiero, kiedy autentycznie zabrakło jej w płucach powietrza. Kiedy serce waliło mocno w piersi, a klatka piersiowa zderzała sie energicznie zdobiącym jego tors. Odsunęła głowę jedynie na tyle, by móc spojrzeć mu w oczy.
— Tu lo eres todo, Madox — Jesteś wszystkim, Madox, wyszeptała, jakby dookoła była setka ludzi i chciała, by ta wiadomość była tylko i wyłącznie zadedykowana dla niego. — Mejor que todo el chocolate del mundo, que las gomitas de mango y el ron de Medellín, que la concha más hermosa del fondo del océano y la pegatina de animal más singular — Lepszy niż cała czekolada świata, niż żelki z mango i rum z Medellin, niż najpiękniejsza muszelka na dnie oceanu i najbardziej unikalna naklejka ze zwierzątkami. Może nie był to szczyt romantyzmu, a już na pewno nie dla przeciętnego człowieka, jednak bardzo w ich stylu. Bo może oni nie umieli mówić pięknie o miłości, byli chaotyczni, ale kiedy robili to po swojemu, to miało to w sobie wyjątkowo dużo czaru. — Mi mundo entero — Całym moim światem, dodała jeszcze dla podkreślenia swoich intencji, nim znowu musnęła jego usta. Tym razem wolniej, smakując je powoli, z należytą uwagą, sensualnie mieszając ze sobą ich języki, przy okazji wplatając palce w blond włosy. Mógł poczuć jak nagle zadrżała w jego ramionach. Tak mocno na nią działał.
— Kurwa — rzuciła po chwili, opuszczając w końcu nogi, których wcale nie chciała opuszczać, zaglądajać w ciemne oczy. — Oświadczyłabym ci się, gdybym nie miała już tego na palcu — oznajmiła z rozbawieniem, chociaż była w tym najszczersza prawda. Aż musiała się go na moment przytrzymać, gdy odstawił ją na ziemię, bo od tego wszystkiego zakręciło się jej w głowie.
Spojrzała w stronę drogi.
Nie chciała tam wracać.
Kurwa jak ona nie chciała tam iść, do ludzi, pogotowia… nie mogli zostać tutaj? Pośrodku jebanego niczego, tylko oni? Nie mogli. Bo wyglądało na to, że wszyscy już na nich czekali. Westchnęła głośno i podniosła na niego spojrzenie.
— Nie chce jechać do szpitala — powiedziała w końcu, chociaż pewnie spodziewał się takiej odpowiedzi. A może jednak spodziewał się czegoś o wiele bardziej stanowczego? — Ale jeśli pójdziemy tam i oni faktycznie każą mi jechać, to pojadę, okej? — progres? Można to było tak nazwać. Nie zmieniało to faktu, że kurewsko nie chciała tam jechać, bo przecież dobrze sie czuła, nawet ból nie był już tak nieznośny, ale może faktycznie powinna też być nieco bardziej odpowiedzialna? — Ale skoro jestem chorutka, to mnie niesiesz — wywaliła dolną wargę, a w następnej chwili już bezczelnie wskoczyła mu na barana.

Tu lo eres todo, Madox ₊˚ʚ ₊˚✧ ﾟ.