͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do 
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Isobel ,,Viper" Cameron
data i miejsce urodzenia
20/12/2003r, Nowy Orleanzaimki
ona/jejzawód
Stara się o posade w klubiemiejsce pracy
Tak jak wyżejorientacja
biseksualna heteroromantycznadzielnica mieszkalna
Greektownpobyt w toronto
Świeżo po przyjeździe.umiejętności
Umiejętnie wkurza ludzi swoim zachowaniem; ma szczęście w karciankach; dobrze kombinuje i potrafi obrócić niekorzyść w korzyść; nożowniczka ze świetnym celem; człowiek typu ,,jak nie oknem, to drzwiami"; uparta; lojalna wobec bliskich i przyjaciół — potrafi być wyrozumiała i ciepła, jeśli kogoś szczerze polubi. słabości
Manipulantka, podżegaczka, w dodatku kłamliwa; nie potrafi panować nad emocjami; zaborcza i okrutnie zazdrosna; ma skłonności do sadyzmu i masochizmu; bezkompromisowa; często myli niechęć z pozytywnymi uczuciami
trigger warning
Zaburzenia psychiczne; zaburzenia osobowości; paranoja; wspomnienie o samobójstwie; wspomnienie o morderstwie; patologia; nieprzyjemne opisy.Miałaś osiem lat, gdy ojciec, zabierając cię na wieczorny spacer, zaprowadził cię na cmentarz. Pokłonił się przed pomnikiem, jak przed królową, zmuszając cię do tego samego — oddaj jej cześć, to twoja matka. Nie znałaś matki. Znałaś jej imię i wiedziałaś, jak wyglądała, lecz nie wiedziałaś, kim naprawdę jest. Patrząc na stare zdjęcia, widziałaś siebie i kobietę, która trzyma cię na kolanach. Niebieskie oczy i czarne włosy; szeroki uśmiech, za którym kryje się smutek. Patrzyłaś na to zdjęcie wielokrotnie i nie wiedziałaś, dlaczego w oczach Yasmin nie ma radości, dlaczego jej spojrzenie jest puste? To spojrzenie napawa cię niepokojem. Zdjęcie też. Kobieta ze zdjęcia patrzy prosto w aparat, lecz nie widzi ciebie, ona widzi coś za tobą, coś, co ewidentnie ją przeraża. Ciebie również, bo przez to zdjęcie boisz się obrócić za siebie. Nie chcesz zobaczyć potwora, którego łapy zaciskają się na twoich ramionach...
Tato, ale ona nigdy nie była szczęśliwa, zauważasz to natychmiast, lecz ojciec nie zamierza Cię słuchać. Nie wiesz skąd, ani dlaczego widzisz na tym zdjęciu tak wyraźny smutek i strach, inni tego nie widzą, dostrzegają tylko szczęście.
Twoje drobne ciało drży, gdy patrzysz na pomnik, lecz zgodnie z wolą ojca — kłaniasz się przed nim, a tam, na ziemi, dostrzegasz białe robaki. Czujesz, jak robi ci się niedobrze. Już wiesz, że nie chcesz odwiedzać matki, chcesz o niej zapomnieć. Ojciec nie rozumie twojego zachowania.
Patrzy na ciebie zdziwionym wzrokiem, starając się pomóc w opanowaniu ataku paniki. Martwi się, bo jest twoim ojcem i nie rozumie, co się z tobą dzieje... Ty również nie rozumiesz, jesteś zajęta zrzucaniem z siebie białych, mięsistych larw. Ponownie otwierasz oczy i zaczyna do ciebie docierać, że robaków już nie ma, ale jesteś pewna, że były... Widziałaś je. Wiły się po ziemi, widziałaś je na własnych rękach.
Gdzie one są...?
***
W grupie nazywają cię Viper, choć imię, które wyniosłaś z domu, brzmi Isobel. Czujesz się, jakbyś miała dwie osobowości. Isobel działa cicho i spokojnie, zasypia przy zapalonym świetle, bo boi się koszmarów, które przychodzą w nocy. Viper jest inna, atakuje i zabija cicho, wżera się, zatruwając każdą komórkę ciała. Niszczy życia, niszczy związki, dokąd nie pójdzie, sieje chaos. Sama nie wiesz, którą wersję siebie wolisz. Która z nich jest prawdziwa? Kim jesteś, gdy zasiadasz do stołu z rodziną, by zjeść obiad? Twoja siostra, bliźniaczka, siada na krześle obok, szturchając cię pod stołem nogą. Wiesz, że gdy oddajesz jej z całej siły, możesz mówić o sobie Viper; gdy ją grzecznie upominasz, nazywasz się Isobel.
Od początku byłaś faworytką ojca. Widziałaś, że patrzy na ciebie z podziwem, że jesteś jego małą dumą i iskierką, która napędza życie. Od zawsze byłaś sprytna, perfekcyjnie kłamałaś i robiłaś rzeczy tak paskudne, że normalny ojciec by się ciebie wstydził, ale nie Jonah. Dla niego byłaś idealną córką, małym szatanem, którego wychowywał na swoje podobieństwo, bo od dziecka miałaś smykałkę do przemocy.
Lily była grzeczna, posłuszna i delikatna, jak kwiat, który dopiero rozkwitał, ty byłaś jak róża — śliczna, bez wątpienia, lecz spotkania z tobą kończyły się krwawymi ranami. To tobie ojciec opowiadał o antykwariacie, który prowadził; tobie opowiadał o niebezpiecznym biznesie i handlu skórami zagrożonych wyginięciem gatunków zwierząt; tobie opowiadał o nielegalnym przemycie broni; tobie wielokrotnie powtarzał, że jego dłonie są splamione krwią ludzi, którzy mu zagrażali. Nigdy to nie była Lily, byłaś tylko ty, Isobel, Viper... Dziedziczka piekielnego imperium wybudowanego na krwi i kłamstwie. Tuż za tobą, gdzieś daleko z tyłu, stała siostra bliźniaczka, której nienawiść do ciebie rosła wraz z nią, przez wiele długich lat...
***
Masz dziewiętnaście lat. Wiele osób ci powtarza, że wyrosłaś na ładną pannę, szkoda tylko, że patrzą powierzchownie, nie dostrzegają twojego zepsucia, nie myślą o tym, z czym się mierzysz, ani o tym, że starasz się powstrzymać rosnącą nienawiść do siostry. Między wami nigdy nie było tak źle. Zagryzasz wargę do krwi, patrząc na nią spode łba, jak klęcząc przy łóżku, trzyma ojca za rękę i głośno szlocha. Podrzucając do góry scyzoryk, starasz się czymkolwiek zająć swoją uwagę. Zostałaś niesprawiedliwie potraktowana przez ojca, który jeszcze niedawno nazywał cię dziedziczką fortuny. Musisz trzymać emocje na wodzy, nie możesz pozwolić sobie na chwilę słabości, przecież nazywasz się Viper.
Przyjęłaś to imię po śmierci ojca; kłamałaś, manipulowałaś, zbierałaś informacje, a w hazardzie i złodziejstwie nie ma od ciebie lepszych. Jesteś też całkowicie wyprana z emocji. A przynajmniej tak sobie wmawiasz, starasz się stłumić krzyczące wyrzuty sumienia i odsunąć od siebie własną tożsamość — dopiero po czasie zauważasz, że czujesz się lepiej jako Isobel. Masz prawo do uczuć, do emocji, do miłości i własnego życia; życie z Viper teraz jest związane z gangiem, a skoro jesteście jednością, twoje również. Stąd nie ma ucieczki.
Próba rozmowy z Lily kończy się za każdym razem tak samo, kłócicie się i wzajemnie na siebie wrzeszczycie. Żadna z was nie chce ustąpić, nie chcecie pełnić również roli współwłaścicielek. Antykwariat stoi nieruszony od roku, właściwie, to podupada. Budynek jest zniszczony, a klientów brakuje - żadna z was nie ma ani doświadczenia, ani na tyle wysokich ambicji, by zacząć czymkolwiek zarządzać. Ty chcesz prowadzić dalej interes ojca, twierdząc, że doskonale się na tym znasz; Lily natomiast zamierza wszystko sprzedać i wyjechać. Z tej sytuacji nie ma wyjścia, a jeśli jest, żadne nie jest dobre. Chciałaś zostawić dziedzictwo ojca, ale Lily, twoja okropna siostra... Ukartowała sprzedaż budynku. Antykwariat został sprzedany, a Lily wraz z pieniędzmi, które za niego dostała, wyjechała do Los Angeles. Od tego momentu się nie widziałyście. Nie wiesz nic na temat aktualnego życia siostry, nawet nie chcesz wiedzieć, jak sobie radzi.
Mijają trzy lata od zniknięcia bliźniaczki, a Ty powoli układasz sobie życie. Spędzasz mnóstwo czasu w kasynie, z początku tylko dorabiasz jako krupierka. Mając dwadzieścia jeden lat, sama zaczynasz grać i fałszować wyniki, skuszona łatwym zarobkiem. Okazuje się, że radzisz sobie naprawdę nieźle. Podoba ci się ten sposób życia i zaczynasz rozumieć ojca; podobnie jak on pragniesz władzy i pieniędzy, a to wszystko możesz osiągnąć bez brudzenia sobie rąk. Żyjesz tak przez kilka miesięcy, aż w końcu przychodzi moment, w którym twoje szczęście się kończy. Wymieniasz wygodny apartament na niewielkie mieszkanie; jesteś spłukana. Co dalej zrobisz? Pracujesz dla gangu. Bierzesz każde paskudne zlecenie i nie patrzysz na to, czy jest to kradzież, włamanie, wymuszenie — czujesz, że jesteś zdolna nawet do morderstwa, bo dla pieniędzy zrobisz wszystko. Przemoc cię tylko napędza. Jesteś przekonana, że to idealny sposób na życie — dopóki przeszłość nie zaczyna się o ciebie upominać.
Dowiadujesz się, że twoja siostra nie chciała sprzedać nigdy antykwariatu ojca. Została zamordowana, bo ktoś pragnął dobytku Camerona i idealnego miejsca na przemyt broni. Nie wiedziałaś o tym. Okazuje się, że nie widziałaś absolutnie o niczym. O tym, że Lily zamordowano w antykwariacie. O tym, że jesteś tak naprawdę chora i potrzebujesz pomocy — nie zapalnika. Czujesz się bardziej zagubiona niż zwykle i na nowo wpadasz w tę spiralę nienawiści. Knujesz, kombinujesz. Zemsta przysłania ci świat i wyłącza logiczne myślenie. Jedyne czego pragniesz, to odcięcia się od przeszłości, ale najpierw wchodzisz w niebezpieczne układy z ludźmi tak samo niepoczytalnymi jak ty — jako jedyna żyjąca właścicielka antykwariatu, spisujesz kontrakt z Diabłem. Śmierć człowieka, który wymordował całą Twoją rodzinę, w zamian za swoją wolność i antykwariat, który wraz z dokonaniem zemsty przestaje mieć dla ciebie jakiekolwiek znaczenie. Budynek znów działa jako punkt wymienny, ale nie jesteś już z nim związana. Wydajesz pieniądze na wyjazd z miasta, które cię zniszczyło — ale co zrobisz, jak znów nawiedzą cię demony przeszłości?
Może w końcu się zabijesz, skoro poprzednim razem Ci nie wyszło?
Ciekawostki
— Psychiatra zdiagnozował u niej zaburzenie dysocjacyjne tożsamości (DID), a także współwystępujące zaburzenia depresyjno-lękowe oraz zespół stresu pourazowego (PTSD). Leczy się farmakologicznie i uczęszcza na terapię. Pierwsze objawy zaczęły pojawiać się, gdy była dzieckiem, już wtedy miewała halucynacje.— Miała piętnaście lat, gdy podjęła próbę samobójczą. Wszystko zaczęło się od porwania. To wydarzenie całkowicie ją złamało, przestała być już sama w swoich myślach. Viper była najpierw szeptami w głowie — nie jednym, lecz kilkoma — które z biegiem czasu zaczęły przejmować kontrolę już nie tylko nad myślami, ale i ciałem. Pojawiała się wraz z niebezpieczeństwem, trochę jak instynkt przetrwania, ale taki z własną osobowością i imieniem.
— Wyznaje zasadę, że miłość musi boleć. Nauczyła się, że najprzyjemniejszy rodzaj bliskości to ten, który zostawia po sobie ślady — najlepiej fizyczne. Woli cielesność od przywiązania emocjonalnego. Prędzej przyłożyłaby nóż do gardła, niż wyznała miłość.
— Nienawidziła swojej siostry do tego stopnia, że w pewnym momencie po prostu ścięła włosy, by bardziej się od niej różnić. Traktowała Lily jako przeszkodę do realizacji swoich celów. Przez długi czas obwiniała ją za serię porażek w swoim życiu, dopóki nie zrozumiała, że to nie ona była głównym problemem. Obecnie mierzy się z wyrzutami sumienia wywołane morderstwem Lily. Od jej pogrzebu minął już rok.
— Złodziejka, kieszonkowiec, szpieg — taką pełniła funkcję w gangu. Potrafi doskonale manipulować słowami i jest świetną aktorką; kłamie jak z nut i nawet się nie waha. Odnajduje się wyjątkowo dobrze w tej funkcji, a jeszcze bardziej zaskakuje ją fakt, że naprawdę lubi to robić. Dodatkowo pracowała jako krupierka w kasynie.
— W latach szkolnych nie była szczególnie towarzyska. Outsiderka, to doskonałe określenie. Stała raczej na uboczu, odzywała się głównie wtedy, gdy ktoś miał do niej problem. Bagatelizowała typowo nastoletnie problemy i domyślała się, że to, co przechodzili jej rówieśnicy, było niczym w porównaniu do tego, z czym musiała mierzyć się w domu. Suzy z klasy być może pragnęła wyrwać ładniejszej koleżance włosy, bo jej zazdrościła — ale to nic w porównaniu z wypaczoną wizją świata Cameron. Osobiście wolałaby koleżankę oskalpować i to jak najbardziej boleśnie.
— Z Nowego Orleanu przywiozła ze sobą czarnego kota. Nazwała go Szatan.
— Pieniądze ze sprzedaży antykwariatu ojca umożliwiły jej zakup biletu do Toronto i zapewniły finansowy spokój na pierwsze dwa miesiące. Wcześniej, kilka dni przed wyjazdem, znalazła w internecie ofertę współlokatorską, dzięki czemu miała już gdzie zamieszkać po przyjeździe.
— Jej zainteresowania ograniczają się do noży, noży, kart (w tym kredytowych), portfeli i noży (którymi potrafi się sprawnie i zręcznie posługiwać). Od ojca dostała pierwszy nóż w prezencie, który miał wygrawerowany na ostrzu napis Viper. I to ojciec uczył ją jak się nim posługiwać.
— Ma problemy z trzymaniem emocji na wodzy. Podczas kryzysu zamyka się w swoim pokoju i nie wychodzi przez najbliższe godziny. Dziwne dźwięki dobiegające zza drzwi najlepiej zignorować, w końcu się pozbiera.
— Zapytana o powód przyjazdu do Toronto uparcie powtarza, że potrzebowała zmiany środowiska i miejsca do życia. Oczywiście jest to kłamstwo. Prawda? Jest powiązana z jej obsesją, ale o tym głośno nie mówi.
zgoda na powielanie imienia
niezgoda na powielanie pseudonimu
nieZgody MG
poziom ingerencji
średnizgoda na śmierć postaci
niezgoda na trwałe okaleczenie
niezgoda na nieuleczalną chorobę postaci
niezgoda na uleczalne urazy postaci
takzgoda na utratę majątku postaci
takzgoda na utratę posady postaci
tak
