͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do 
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Jolene Collet
data i miejsce urodzenia
27/09/1994 | Toronto, Kanadazaimki
ona/jejzawód
modelka i aktorkamiejsce pracy
agencja modelingowaorientacja
hetero, incydentelnie homodzielnica mieszkalna
The Kingswaypobyt w toronto
od urodzenia z kilkuletnią przerwąumiejętności
Największym atutem Jolene i cechą charakterystyczną jest umiejętność dostosowania się do każdego towarzystwa - łatwo nawiązuje kontakty z ludźmi i zaskarbia sobie ich sympatię, co przydaje się jej również w pracy. Nie jest przy tym najzdolniejsza, jest za to najbardziej skuteczna w budowaniu własnego wizerunku i zaginaniu oczekiwań społeczeństwa. W życiu dodatkowo pozostaje pełna pasji i ambicji. Dążąc do celu zwraca uwagę na względy estetyczne i niuanse, co często działa na jej korzyść. słabości
Miewa problemy z wyznaczaniem granic, jako że największą wartością jaką ceni u siebie i u innych jest wolność - nie lubi więc ograniczać sytuacji do sztywnych ram i bywa, że niektóre decyzje podejmuje zbyt spontanicznie, bazując na aktualnym nastroju i nie zawsze słusznych przesłankach. Nie potrafi lub nie chce także jasno deklarować swojego stanowiska w kwestiach kluczowych poglądów, czy przemyśleć. Zwykle działa i reaguje w opozycji do kogoś, przez co trudno określić, kim tak naprawdę jest. W Queen City* anioły nie spadają z nieba.
Choć odległe, świetliste, pasują do obrazu miasta i dałyby się wpisać w chłodny blask szklanych wież, wciąż tej przestrzeni sprytnie umykają. Nie pojawiają się między rzędami nagrobków na starych cmentarzach, skąpanych w cieniu klonów. Nie przeciskają się przez szczeliny nowoczesnych okien razem z cichymi modlitwami szeptanymi w wielojęzycznych domach. Cisza w mieście ma tu przecież smak gorzkiej kawy i zimnego powietrza znad jeziora Ontario, którego nikt nie zdoła w pełni ogrzać, a z którym to chłodem one, anioły właśnie, nie chcą się kojarzyć. Surowość tego miasta, jego zdystansowana elegancja, anonimowość tłumów i natrętność długich zim… to je odrzuca. Szum ulic przecinanych tramwajami, czy echo kroków odbijające się od betonowych ścian wąskich przejść, wprowadza je w głęboką niezręczność, której nie są w stanie z siebie tak po prostu, bez wysiłku, strącić. Na skrzydłach niewinności kurz ludzkiego istnienia nigdy nie wygląda dobrze.
Dlatego w Queen City anioły rodzą się na ziemi.
Każdego ranka wstają wcześnie, rozczesując ciemne włosy grzebieniem z kości własnych słabości. Ubierają się w szkielet ludzkich kruchości i poprawiają mankiet rzeczywistości. Niekiedy subtelnie przypatrują się nieskazitelnemu odbiciu w lustrze — tym ciepłym iskrom istnienia, wetkniętym w płomienie karmelowych tęczówek oraz smukłym palcom, chowającym niepewność za delikatnością gestów, zanim światło dnia przyłapie je na byciu człowiekiem.
Te anioły (te przyziemne), tańczą w cieniu gasnących, ulicznych świateł.
Kładą się do snu w mieszkaniach wysoko nad ziemią, gdzie pachnie świeżym praniem i chłodnym powietrzem wpadającym przez uchylone okna. W tym mieście, czasem za dnia, innym razem w odbiciu świateł na tafli pobliskich jezior, anioły przyjmują różne imiona. W Toronto mogą być Śmiałością, Swobodą, Niezależnością, Ciszą... bez wątpienia stają się też Nią: Jolene. Kobietą, której imię brzmi jak powiew wiatru znad kanadyjskich wód, przeciskający się między szklanymi fasadami (zdolny poruszyć nawet najbardziej zatwardziałe, męskie serca); której imię wybrzmiewa silnie, jak echo długich korytarzy bibliotek, po których do dziś chętnie kroczy w tajemnicy, gdy nikt na nią nie patrzy.
W Queen City anioły mają swoje ludzkie imię.
W jej przypadku pozostaje w rejestrze jako Jolene Collet. Połączenie wyboru rodziców, którzy chcieli zachować w jej imieniu anglosaskie brzmienie oraz rodzinnych korzeni z francuską elegancją, z którą Jolene zdaje się przemierzać miasto i życie. Przez cały ten czas, od dzieciństwa po dorosłość, towarzyszy jej finezyjna precyzja. Nie wygląda, jakby drżała w obawie przed dokonaniem słusznych wyborów. Jej słowa i gesty wydają się być tu, na ziemi, przypisane do jej losu już od dnia narodzin. Jakby było w niej coś wyjątkowego, coś nieprzeciętnie pięknego. Bo Jolene już od nastoletnich lat porusza się po globie z taką lekkością, jakby dokładnie wiedziała co robi, i jakby naprawdę nosiła na sobie anielskie skrzydła.
Wpierw jako otwarta dziewczyna, mimowolnie wykorzystująca swoje atuty, w kolejnych latach świadoma femme fatale. Kobieta, stworzona z mgieł, ambicji i kłamstw, szczególnie tych białych, niewinnych, publikowanych w sieci, które z początku miały być tylko wypełnieniem jej modelingowego życia, takim tam zapełnieniem czasu w social mediach, czy bańką dziewczęcych fantazji, wrzuconych w internet. Ona jednak, ta bańka idealnego, sieciowego wizerunku, do dziś nie pękła. Życie pokazywane na kartach Instagrama zdecydowanie za szybko zaczęło się sprzedawać. Ale jej to wcale nie zdziwiło, nic w tym także jej nie przestraszyło. Przypadek rzucił ją daleko od korzeni. Dziś życie Jolene odbiega od tego, które zna z kiedyś — nie jest już biedne, brudzone przyziemnością. Przypomina aksamitną pościel rozesłaną po jasnych apartamentach oraz wymuskaną z gracją codzienność.
Medialny wizerunek modelki i początkującej aktorki to gra, której nikt nie zna granic.
Co jest kłamstwem, a co prawdą? Filiżanka o poranku na balkonie z widokiem na miasto? Wspaniały, wspierający mąż, będący eleganckim wypełnieniem zdjęcia? A może subtelne ujęcia na tle biblioteki, w której Jolene przecież nie czyta? Tak sądzą Ci, którzy nigdy nie zbliżyli się do niej bardziej, niż na długość lajka.
W Queen CIty anioły mają swoje wady.
Krocząc po korytarzu jej myśli, w ich murach da się dostrzec nikłe pęknięcia. Dyskretne słabości, które jak pnącza, pragną przebić się do światła i wyjść do ludzi. Śladami piór z opuszczonych skrzydeł, da się dojść do prawdy... a jednak jakimś cudem nie dotarł tutaj nawet mąż.
Na początku było między nimi soczyste uczucie — intensywne, pełne czułości i ciepłych poranków, które smakowały kawą i wspólnymi planami. Z czasem jednak miłość ta zaczęła zmieniać swój kształt. Stała się bardziej obrazkiem, niż doznaniem. Ciszą, między kolejnymi kliknięciami aparatu. Więcej pamiątką, niż rozmową. W ich domu zawsze pozostawał zapach świeżych kwiatów i szelest papieru na prezenty, ale nie zawsze słychać było w nim szczery śmiech.
Kiedyś podnosił jej włosy z karku i szeptał coś świętego między żebrami. Byli młodzi i głodni bliskości. Składali się z dotyku i oddania, jakby każda noc była ich wspólnym rytuałem, wspólnym sacrum, w które wchodzili dobrowolnie. Ale z czasem emocje się rozmyły, wpełzły gdzieś pod beton jak pod fundamenty miasta. Przestały grzać, a w zamian stały się ozdobą ich medialnego życia.
Dopiero po latach, przy świecy spalających się relacji, samotność i tęsknota za czymś głębszym tchnęła w nią nową refleksję. To wtedy zdała sobie sprawę z tego, że jej skrzydła nie zostały jej odebrane. Sama je oddała. Wymieniła na sławę i poklask, które brzmiały jak prawda, a jednak pozostawały przy niej tylko jako cień, nigdy jako namacalna forma. I dziś, w wieku trzydziestu dwóch lat, widzi siebie. Kobietę, która coś zyskała, i która przy tym zbyt wiele straciła.
Bo jej energia za kurtyną prywatności lśni coraz mniej, a jego obecność to już inna siła.
Bo ich rytuał — choć ciepły ciałem — nie jest już żywy.
Porzucone na podłodze jej duszy, leżą teraz — bez ładu, bez światła — pierzaste wachlarze dawnych prawd, a dzisiejszych iluzji. Upadła, ale nie po to, by całkiem zniknąć. Upadła, by wreszcie zejść z wysokości i dotknąć ziemi, pachnącej zwyczajnością, małżeńskim trudem, słabością i solą łez.
Bo w Queen City anioły nie wzbijają się ku górze.
(One schodzą w dół, do siebie, by zacząć od nowa).
*Dawniej popularne określenie podkreślające status miasta jako stolicy Ontario i jego znaczenie w imperium brytyjskim pod rządami królowej Wiktorii.
— Do branży modowej dostała się przypadkiem, zauważona przez znanego projektanta na jednym z bankietów, gdzie pracowała jako kelnerka lata temu. Od tego czasu minęło ponad 8 lat i jej kariera rozwinęła skrzydła, co dodatkowo wspomógł jej bogaty (już ex) mąż.
— Jest powszechnie rozpoznawalna jako modelka i aktorka, ale w ostatnim czasie jej reputacja została nadszarpnięta. Cztery miesiące temu rozstała się hucznie z mężem, Panem Idealnym (jak do dziś jest przedstawiany w mediach) i to ona stała się kozłem ofiarnym. Plotki głoszą, że zdradziła go z innym facetem.
— Zna kilka języków: włoski, francuski i angielski (ojczysty).
— Straciła dziewictwo z dużo starszym od siebie mężczyzną.
Choć odległe, świetliste, pasują do obrazu miasta i dałyby się wpisać w chłodny blask szklanych wież, wciąż tej przestrzeni sprytnie umykają. Nie pojawiają się między rzędami nagrobków na starych cmentarzach, skąpanych w cieniu klonów. Nie przeciskają się przez szczeliny nowoczesnych okien razem z cichymi modlitwami szeptanymi w wielojęzycznych domach. Cisza w mieście ma tu przecież smak gorzkiej kawy i zimnego powietrza znad jeziora Ontario, którego nikt nie zdoła w pełni ogrzać, a z którym to chłodem one, anioły właśnie, nie chcą się kojarzyć. Surowość tego miasta, jego zdystansowana elegancja, anonimowość tłumów i natrętność długich zim… to je odrzuca. Szum ulic przecinanych tramwajami, czy echo kroków odbijające się od betonowych ścian wąskich przejść, wprowadza je w głęboką niezręczność, której nie są w stanie z siebie tak po prostu, bez wysiłku, strącić. Na skrzydłach niewinności kurz ludzkiego istnienia nigdy nie wygląda dobrze.
Dlatego w Queen City anioły rodzą się na ziemi.
Każdego ranka wstają wcześnie, rozczesując ciemne włosy grzebieniem z kości własnych słabości. Ubierają się w szkielet ludzkich kruchości i poprawiają mankiet rzeczywistości. Niekiedy subtelnie przypatrują się nieskazitelnemu odbiciu w lustrze — tym ciepłym iskrom istnienia, wetkniętym w płomienie karmelowych tęczówek oraz smukłym palcom, chowającym niepewność za delikatnością gestów, zanim światło dnia przyłapie je na byciu człowiekiem.
Te anioły (te przyziemne), tańczą w cieniu gasnących, ulicznych świateł.
Kładą się do snu w mieszkaniach wysoko nad ziemią, gdzie pachnie świeżym praniem i chłodnym powietrzem wpadającym przez uchylone okna. W tym mieście, czasem za dnia, innym razem w odbiciu świateł na tafli pobliskich jezior, anioły przyjmują różne imiona. W Toronto mogą być Śmiałością, Swobodą, Niezależnością, Ciszą... bez wątpienia stają się też Nią: Jolene. Kobietą, której imię brzmi jak powiew wiatru znad kanadyjskich wód, przeciskający się między szklanymi fasadami (zdolny poruszyć nawet najbardziej zatwardziałe, męskie serca); której imię wybrzmiewa silnie, jak echo długich korytarzy bibliotek, po których do dziś chętnie kroczy w tajemnicy, gdy nikt na nią nie patrzy.
W Queen City anioły mają swoje ludzkie imię.
W jej przypadku pozostaje w rejestrze jako Jolene Collet. Połączenie wyboru rodziców, którzy chcieli zachować w jej imieniu anglosaskie brzmienie oraz rodzinnych korzeni z francuską elegancją, z którą Jolene zdaje się przemierzać miasto i życie. Przez cały ten czas, od dzieciństwa po dorosłość, towarzyszy jej finezyjna precyzja. Nie wygląda, jakby drżała w obawie przed dokonaniem słusznych wyborów. Jej słowa i gesty wydają się być tu, na ziemi, przypisane do jej losu już od dnia narodzin. Jakby było w niej coś wyjątkowego, coś nieprzeciętnie pięknego. Bo Jolene już od nastoletnich lat porusza się po globie z taką lekkością, jakby dokładnie wiedziała co robi, i jakby naprawdę nosiła na sobie anielskie skrzydła.
Wpierw jako otwarta dziewczyna, mimowolnie wykorzystująca swoje atuty, w kolejnych latach świadoma femme fatale. Kobieta, stworzona z mgieł, ambicji i kłamstw, szczególnie tych białych, niewinnych, publikowanych w sieci, które z początku miały być tylko wypełnieniem jej modelingowego życia, takim tam zapełnieniem czasu w social mediach, czy bańką dziewczęcych fantazji, wrzuconych w internet. Ona jednak, ta bańka idealnego, sieciowego wizerunku, do dziś nie pękła. Życie pokazywane na kartach Instagrama zdecydowanie za szybko zaczęło się sprzedawać. Ale jej to wcale nie zdziwiło, nic w tym także jej nie przestraszyło. Przypadek rzucił ją daleko od korzeni. Dziś życie Jolene odbiega od tego, które zna z kiedyś — nie jest już biedne, brudzone przyziemnością. Przypomina aksamitną pościel rozesłaną po jasnych apartamentach oraz wymuskaną z gracją codzienność.
Medialny wizerunek modelki i początkującej aktorki to gra, której nikt nie zna granic.
Co jest kłamstwem, a co prawdą? Filiżanka o poranku na balkonie z widokiem na miasto? Wspaniały, wspierający mąż, będący eleganckim wypełnieniem zdjęcia? A może subtelne ujęcia na tle biblioteki, w której Jolene przecież nie czyta? Tak sądzą Ci, którzy nigdy nie zbliżyli się do niej bardziej, niż na długość lajka.
W Queen CIty anioły mają swoje wady.
Krocząc po korytarzu jej myśli, w ich murach da się dostrzec nikłe pęknięcia. Dyskretne słabości, które jak pnącza, pragną przebić się do światła i wyjść do ludzi. Śladami piór z opuszczonych skrzydeł, da się dojść do prawdy... a jednak jakimś cudem nie dotarł tutaj nawet mąż.
Na początku było między nimi soczyste uczucie — intensywne, pełne czułości i ciepłych poranków, które smakowały kawą i wspólnymi planami. Z czasem jednak miłość ta zaczęła zmieniać swój kształt. Stała się bardziej obrazkiem, niż doznaniem. Ciszą, między kolejnymi kliknięciami aparatu. Więcej pamiątką, niż rozmową. W ich domu zawsze pozostawał zapach świeżych kwiatów i szelest papieru na prezenty, ale nie zawsze słychać było w nim szczery śmiech.
Kiedyś podnosił jej włosy z karku i szeptał coś świętego między żebrami. Byli młodzi i głodni bliskości. Składali się z dotyku i oddania, jakby każda noc była ich wspólnym rytuałem, wspólnym sacrum, w które wchodzili dobrowolnie. Ale z czasem emocje się rozmyły, wpełzły gdzieś pod beton jak pod fundamenty miasta. Przestały grzać, a w zamian stały się ozdobą ich medialnego życia.
Dopiero po latach, przy świecy spalających się relacji, samotność i tęsknota za czymś głębszym tchnęła w nią nową refleksję. To wtedy zdała sobie sprawę z tego, że jej skrzydła nie zostały jej odebrane. Sama je oddała. Wymieniła na sławę i poklask, które brzmiały jak prawda, a jednak pozostawały przy niej tylko jako cień, nigdy jako namacalna forma. I dziś, w wieku trzydziestu dwóch lat, widzi siebie. Kobietę, która coś zyskała, i która przy tym zbyt wiele straciła.
Bo jej energia za kurtyną prywatności lśni coraz mniej, a jego obecność to już inna siła.
Bo ich rytuał — choć ciepły ciałem — nie jest już żywy.
Porzucone na podłodze jej duszy, leżą teraz — bez ładu, bez światła — pierzaste wachlarze dawnych prawd, a dzisiejszych iluzji. Upadła, ale nie po to, by całkiem zniknąć. Upadła, by wreszcie zejść z wysokości i dotknąć ziemi, pachnącej zwyczajnością, małżeńskim trudem, słabością i solą łez.
Bo w Queen City anioły nie wzbijają się ku górze.
(One schodzą w dół, do siebie, by zacząć od nowa).
*Dawniej popularne określenie podkreślające status miasta jako stolicy Ontario i jego znaczenie w imperium brytyjskim pod rządami królowej Wiktorii.
Ciekawostki
— Pochodzi ze średniozamożnej rodziny emigrantów francuskich, którzy wpierw próbowali swoich sił w USA, a następnie migrowali do Kanady. Ona jednak urodziła i wychowała się w Toronto.— Do branży modowej dostała się przypadkiem, zauważona przez znanego projektanta na jednym z bankietów, gdzie pracowała jako kelnerka lata temu. Od tego czasu minęło ponad 8 lat i jej kariera rozwinęła skrzydła, co dodatkowo wspomógł jej bogaty (już ex) mąż.
— Jest powszechnie rozpoznawalna jako modelka i aktorka, ale w ostatnim czasie jej reputacja została nadszarpnięta. Cztery miesiące temu rozstała się hucznie z mężem, Panem Idealnym (jak do dziś jest przedstawiany w mediach) i to ona stała się kozłem ofiarnym. Plotki głoszą, że zdradziła go z innym facetem.
— Zna kilka języków: włoski, francuski i angielski (ojczysty).
— Straciła dziewictwo z dużo starszym od siebie mężczyzną.
zgoda na powielanie imienia
niezgoda na powielanie pseudonimu
n/dZgody MG
poziom ingerencji
niskizgoda na śmierć postaci
niezgoda na trwałe okaleczenie
niezgoda na nieuleczalną chorobę postaci
niezgoda na uleczalne urazy postaci
takzgoda na utratę majątku postaci
takzgoda na utratę posady postaci
tak
