[Cora Marshall]

Can you paint with all the colors of the wind?

Wiadomość o mieszkaniu w formie prezentu była pierwszą pozytywną rzeczą w życiu Cory w ostatnich miesiącach, a już na pewno w tym roku. 2026 zdecydowanie nie będzie należeć do najlepszych w jej życiu, a przynajmniej pierwsza jego połowa przebiega jak na razie katastrofalnie. U niej nie ma wzlotów i upadków, a po prostu odbija się co rusz od dna. Chociaż w momencie, gdy nagle człowiek, którego uważałaś całe życie za ojca, wyrzuca Cię z domu, można już powiedzieć, że puka od spodu w to dno?
Starała się jednak znajdować pozytywne aspekty. Tak duży gest od rodzeństwa i matki był dla niej czymś wzruszającym, bo nie musiała się już tułać między apartamentem Cherry, a Maddie. Kochała obie , ale jednak pomimo ich szczerych chęci czuła się tam po prostu tylko gościem. Potrzebowała własnej przestrzeni, którą będzie mogła urządzić według własnej wizji. Potrzebowała lokum tylko dla siebie. Wiedziała, że ekipa już tam weszła i przygotowuje je według projektu Charity, ale Cora chciała pójść i sprawdzić etap pracy. Może uda się jeszcze na koszt darczyńców wprowadzić ewentualne zmiany w aranżacji? W końcu Cora teraz liczy skrupulatnie każdy grosz.
Podjechała pod wskazany, przez Charliego, adres i od razu po wyjściu z taksówki rozglądała się po okolicy. Była to widoczna degradacja o kilka klas, ale czy to stanowiło dla niej problem? Nie. Od dziecka żyła w luksusie, ale to nie on ją określał i to nie jego goniła. Pieniądze potrafiły uszczęśliwiać, ale nie dawały szczęścia. Dlatego konieczność przeprowadzenia się do gorszej dzielnicy nie była dla niej niczym strasznym. Budynek był mniej luksusowy od jej poprzedniego, ale była to średnia klasa. Weszła do mieszkania korzystając z otrzymanych kluczy i jej oczom się ukazało duże, wysokie i przestronne mieszkanie. Wszędzie była jeszcze rozłożona folia malarska świadcząca, że prace remontowe się nie zakończyły. - Wow…- szepnęła rozglądając się wokół i skupiając na dużych oknach idących przez całą wysokość loftowego mieszkania, a także wychodzące na antresolę. Już w jej głowie pojawiały się wizje jak je urządzi! Możliwość tego dodawała wiatru w jej żagle, więc nawet nie wiedziała czy oprócz niej jest ktoś jeszcze w mieszkaniu czy nie. Szła podziwiając miejsce, które miała od teraz nazywać swoim nowym domem.
I wszystko byłoby piękne, gdyby nagle nie poczuła jak jej noga wpada w coś mokrego, a następnie całe jej ciało leci do przodu. Z głośnym odgłosem upadła na podłogę, ale największy odgłos wydała z siebie duża, metalowa puszka, którą blondynka rozlała wpadając na nią. - O żesz kurwa!- krzyknęła patrząc pod siebie, a raczej za siebie, bo wciąż leżała na ziemi na brzuchu wpatrując się jak oniemiała jak biała farba rozlewa się po folii, a tym samym brudzi jej spodnie i spływa coraz dalej i dalej…. Czy kiedyś jej złą passa się skończy?

Max Korhonen

[Max Korhonen]

Maximilian pojawiał się w mieszkaniu tuż przed wschodem słońca i zostawał w nim aż do późnego wieczora. Z uwagi na to, że większość prac wykonywał sam, remont przeciągał się znacznie bardziej, niż początkowo zakładał, co odrobinę działało mu na nerwy. Jednocześnie był jednak zbyt skrupulatny, by przejść obojętnie obok jakiegokolwiek mankamentu mieszkania, poprawiając rzeczy, których prawdopodobnie nikt poza nim nawet by nie zauważył. W dodatku lubił tę pracę - surową, fizyczną i wymagającą skupienia. Pozwalała mu uporządkować myśli znacznie skuteczniej niż cokolwiek innego.
Wysokie wnętrze loftu pachniało świeżą farbą i drewnem, a rozłożone folie oraz porozstawiane narzędzia tworzyły kontrolowany chaos, w którym odnajdywał się zaskakująco dobrze. Przynajmniej do momentu, w którym ciszę przeciął huk. — Co do… — rzucił odruchowo, ruszając w stronę salonu. Widok, który tam zastał, był na tyle absurdalny, że przez krótką chwilę po prostu stał i patrzył z niedowierzaniem malującym się na twarzy.
Blondynka leżała na podłodze pośród rozlewającej się białej farby, wyglądając jak ofiara wyjątkowo brutalnego starcia z puszką i grawitacją. Metalowy przedmiot turlał się jeszcze leniwie po folii, jakby sama był dumny z wywołanego chaosu. Max westchnął, przesuwając dłonią po karku, choć w niebieskich oczach wyraźnie błysnęło rozbawienie, którego nawet specjalnie nie próbował ukrywać. — Powiedz proszę, że to nie jest twój sposób na sprawdzanie jakości wykonania podłóg — odezwał się w końcu, podchodząc bliżej. Dopiero wtedy wyciągnął do niej rękę, wcześniej ostrożnie omijając rozlaną farbę. — Bo jeśli tak, to muszę przyznać, że bardzo angażujesz się w remont. - dodał z naturalną dla siebie, subtelną zaczepnością w tonie głosu, w którym pobrzmiewało rozbawienie. Choć może nie powinno?
Kącik jego ust drgnął lekko ku górze. Właściwie powinien być zirytowany. Farba była świeżo przygotowana, podłoga zabezpieczona ledwie prowizorycznie, a on od rana walczył z tym mieszkaniem praktycznie bez przerwy. Problem polegał na tym, że ciężko było się złościć, kiedy dziewczyna wyglądała jednocześnie na oburzoną i kompletnie załamaną własnym losem. — Nic sobie nie zrobiłaś? — zapytał już nieco poważniej. — Poza wypowiedzeniem wojny podłodze.



Cora Marshall

[Cora Marshall]

Cora jeszcze do niedawna była dosyć leniwym pracownikiem w rodzinnej firmie. Miała czasami przebłyski większego zaangażowania i ciekawe pomysły w kwestiach marketingowych, ale poza tym niezbyt się angażowała w obowiązki służbowe i na pewno utrzymywała się w niej tylko z tego względu, że była to rodzinna firma i miała w niej swoje udziały. Natomiast wszystko zaczęło się zmieniać, gdy razem z Princem zaczęli organizować festiwal charytatywny, co dodało wiatru w żagle blondynce. Nagle się okazało, że potrafi pracować wiele godzin i całkowicie poświęcić się jakimś obowiązkom. Teraz jeszcze groziło jej wyrzucenie z pracy, więc angażowała się bardziej niż kiedykolwiek.
Wydziedziczenie przez Christophera i widmo utraty zarobku sprawiało, że zaczęła podchodzić do kwestii finansowych mniej rozrzutnie. Za remont płaciło jeszcze rodzeństwo i mama, więc Cora uznała, że ewentualnie może się uda coś jeszcze ogarnąć w apartamencie na ich koszt. Nie sądziłaby jednak, że może ją to kosztować ryzykiem wymiany świeżo położonej podłogi.
Leżała będąc w niemałym szoku, z nosem wciśniętym w ziemię, bo aż nie wiedziała co ze sobą teraz zrobić. Krzyczeć? Szybko wstać? Płakać? Śmiać się? Była naprawdę zaskoczona i wtedy usłyszała męski głos. Podniosła głowę , by spojrzeć kto to. Nie znała mężczyzny, ale domyśliła się po stroju, że to pewnie jeden z robotników. I oczywiście jak to typowy facet - zamiast jej pomóc, to się nabija z niej. Śmieszek numer jeden się znalazł.
- A myślisz, że leżę na tej podłodze, bo jak jakiś jełop się wywaliłam na prostej podłodze?- spytała sarkastycznie przewracając oczami i zaczęła się podnosić na kolana. - Oczywiście, że sprawdzam stan podłogi i jak widać jednak nie jest taka prosta, skoro turla się po niej puszka- wskazała kciukiem na metalowe opakowanie, które zgodnie z prawem grawitacji się turlało w drugą stronę pokoju. To był istny przypływ wiedzy pod wpływem impulsu, bo przecież Cora do najbardziej lotnych nie należała. A może podczas upadku uderzyła się w głowę i odblokowała jakąś część w mózgu odpowiedzialną za inteligencję?
- Jest w porządku- burknęła w odpowiedzi na jego pytanie jak się czuje. Odsunęła się o krok, gdy tylko stanęła na nogach. Prawdopodobnie był robotnikiem, ale to nie oznaczało, że nie był niebezpieczny. Cora już spotkała na swojej drodze drapieżników, więc teraz trzymała się na dystans wobec płci przeciwnej. - Ja pierdzielę…. Jestem cała w farbie- jęknęła tym razem już wyraźnie zrozpaczona patrząc na swoje spodnie i bluzę całe w białej farbie. No pięknie! - Kto postawił tą puszkę na środku salonu?!- znowu gniew wyszedł na prowadzenie powodując, że podniosła nieco głos i oburzona spojrzała na mężczyznę, bo to oczywiście jego wina, że wpadła na puszkę i się przewróciła.


Max Korhonen

[Max Korhonen]

- Nie - jednym słowem odpowiedział na pytanie blondynki, rzeczowo, chociaż na ustach Maxa błąkał się uśmiech, unosząc ich kąciki subtelnie ku górze - Śmiem twierdzić, że leżysz na podłodze, p r o s t e j podłodze, bo zwyczajnie nie patrzysz, jak chodzisz - dodał sekundę później, podkreślając słowo prosta. Korhonen w tej absurdalnej sytuacji, nie widział swojej winy, gdyż pracę wykonywał należycie, a inną sprawą była postronna osoba, która nie odnajdywała się w jego chaosie.
W gruncie rzeczy nie wiedział z kim w zasadzie ma obecnie do czynienia. W sprawie remontu w mieszkaniu kontaktował się z męskim przedstawicielem rodziny, której nazwisko kojarzył. Nie znał też historii, jaka kryła się za tym wszystkim - malowaniem ścian, wymianą elektroniki, montażem nowych szafek. Tajemnicą pozostawały dla niego sprawy rodzinne Marshallów, chociaż czy byłby tym wszystkim zainteresowany? Należ do ludzi, którzy potrafią słuchać, a jednocześnie nie lubi, kiedy ci za bardzo się przed nim otwierali, bo sam miał z tym ogromny problem- potrzebował wiele uwagi i czasu, aby kogokolwiek do siebie dopuścić.
Słysząc słowa padające z ust blondynki Max mimowolnie przeniósł spojrzenie na powoli toczącą się puszkę, jakby rzeczywiście rozważał sens jej argumentu. Przez krótką chwilę milczał, po czym westchnął cicho pod nosem, bardziej rozbawiony niż zirytowany. — Czyli winna jest fizyka — stwierdził w końcu z absolutną powagą, która nijak miała się do rozbawienia widocznego w niebieskich tęczówkach. — Dobrze wiedzieć. Już miałem brać odpowiedzialność za grawitację. - stwierdził, teatralnie wzdychając. Z jakiegoś powodu nie potrafił zachować powagi, którą winien się odznaczać, wszakże był tylko nic nieznaczącym wykonawcą, a ona - skoro weszła do mieszkania, musiała należeć do rodziny. Fakt ten nie mógł umknąć mężczyźnie, lecz kuriozalna sytuacja nie sprzyjała powadze.
Dopiero gdy dziewczyna spojrzała na swoje ubrania, Max przesunął wzrokiem po białych śladach farby pokrywających materiał bluzy i spodni. Widok ten ewidentnie się jej nie spodobał, czego natychmiast dała wyraz. W reakcji tej, w doborze słów i gestów dostrzegł coś znajomego. W tym impulsywnym unoszeniu głosu, chaosie wchodzącym do pomieszczenia razem z nią i spojrzeniu, które jednocześnie próbowało atakować i trzymać ludzi na dystans. Max znał już kiedyś kogoś dokładnie takiego. I właśnie ta myśl sprawiła, że zmarszczył lekko brwi. Niestety nie miał czasu na odblokowanie odpowiednich wspomnień, gdy między nimi rozlało się pytanie. — Hm… stawiam, że ten sam idiota, który od czwartej rano maluje tu ściany — na które odpowiedział bez najmniejszego wahania - obrażając samego siebie? Uniósł lekko brew, dopiero po chwili robiąc kilka kroków w stronę przewróconego pojemnika, podniósł go z podłogi, zanim farba zdążyła rozlać się jeszcze dalej po folii. — Spokojnie, farba jest zmywalna — rzucił już nieco łagodniej. — A podłoga przeżyła twój atak, więc bilans strat nie wygląda tragicznie. - kącik ust drgnął mu minimalnie ku górze, kiedy odstawił puszkę znacznie bliżej ściany niż wcześniej. Wtedy też podszedł bliżej blondynki, oferując swoją dłoń, by mogła się na niej wesprzeć i wstać, nie ryzykując kolejnego upadku na śliskiej powierzchni.



Cora Marshall

[Cora Marshall]

Skubany miał rację, a ona nie znalazła na szybko kontrargumentów do zarzutu, że upadła, bo nie patrzyła jak chodzi. Oczywiście, że nie patrzyła, skoro miała głowę w chmurach. Nie bez powodu brat mówił na nią Chmura. Mogłaby mu przytaknąć, ale jak to tak - powiedzieć, że facet miał rację i to tak jeszcze mu prosto w twarz? Corze przychodził to teraz znacznie ciężej, odkąd unikała płci przeciwnej, a raczej odkąd się zniechęciła do mężczyzn uznając ich za najgorsze, możliwe stworzenia. Niestety w ostatnim czasie miała szczególnego pecha do spotykania najgorszych przedstawicieli na swojej drodze.
I właśnie zaczęła uznawać, że kolejny spadł na jej drogę. Aż przewróciła oczami słysząc jego próby mówienia o fizyce, których tak naprawdę nie rozumiała już ani trochę. - Nie słuchasz mnie- bo takie odnosiła wrażenie jak zaczął zrzucać winę na fizykę. - Winna jest krzywa podłoga, którą ktoś źle ułożył- wyjaśniła wprost, licząc na to, że tym razem ją posłucha. Swoją drogą facet miał tupet i odwagę rozmawiając z nią w taki sposób, bo przecież kim innym mogłaby być, jeżeli nie właścicielka mieszkania? Jeszcze kilka tygodni temu by jej to nie przeszkadzało, ale teraz była przewrażliwiona na tym punkcie do granic możliwości. Nie potrafiła na nowo odnaleźć w sobie tej woli odpuszczania i cieszenia się chwilą. Ale jedno wciąż w niej pozostało - zadziorność. Tego nie utraciła.
I zadziorność teraz sprawiała, że była w stanie z nim teraz dyskutować. - Malować ściany o czwartej rano? Faktycznie trzeba być idiotą- prychnęła nawet lekko rozbawiona tym faktem, że pewnie wstawał o tej, kiedy ona zazwyczaj kładła się spać.
Mimo przekomarzanek, nie chciała jego pomocy przy wstawaniu. Udała, że nie widzi jego ręki i wstała bez jego pomocy. Zalanie się farbą nie było na szczycie jej listy do zrealizowania w dniu dzisiejszym. Odetchnęła z ulgą, gdy powiedział, że farba się zmyje bez problemu i po wstępnych oględzinach swego chciała, przeniosła swój wzrok na niego. Przyjrzała mu się uważniej i zmarszczyła brwi myśląc intensywnie, skąd zna ten głos. Podparła się pod boki i nie uciekała spojrzeniem od niego.- Poczekaj poczekaj, skądś kojarzę ten sarkastyczny ton- wskazała na niego palce. I przekręcając głowę na bok. Wspomnienia pomału z dawnych lat, sprawiły że stawała się już nieco mniej bojowo nastawiona. - Umawiałam się kiedyś z takim jednym, co tylko myślał, że potrafi jeździć na motocyklu, a do tego był uparty jak największy osioł- na jej twarzy zaczął się tworzyć zadziorny uśmiech, gdy zaczęło do niej dochodzić kogo miała przed sobą. - Kojarzysz go? Taki niski, patyczkowaty i pryszczaty z kiepskim poczuciem humoru i jeszcze gorszym gustem muzycznym- uśmiechnęła się nieco szerzej tym razem, to ona się zgrywając. Żartowała sobie z niego tak jak on z niej. Kiedyś przychodziło im to naturalnie - Cora miała dystans do siebie, lekkość życia. Teraz utraciła to wszystko w sobie, ale na tą jedną chwilę, gdy nagle zdała sobie sprawę, że spotkała Maxa, znowu stała się tą siedemnastoletnią dziewczyną wymykającą się z lekcji, aby pojeździć ulicami Toronto wtulając się w mężczyznę oraz wylegiwać się na trawie i słuchając muzyki.

Max Korhonen

[Max Korhonen]

Wątpił, by blondynka zdecydowała się przyznać mu rację. Maxowi wystarczyło zaledwie kilka wymienionych zdań, aby wyrobić sobie o niej pewne zdanie, a jedno z nich mówiło jasno, że Cora należała do kobiet, które wyjątkowo niechętnie ustępowały mężczyznom — nawet wtedy, gdy ci faktycznie mieli rację. Dlatego, słysząc kolejną próbę zrzucenia winy na podłogę, jedynie uniósł brew z wyraźnym powątpiewaniem malującym się w niebieskich tęczówkach. Przez moment przyglądał jej się w ciszy — ubrudzonej farbą, wyraźnie zirytowanej i jednocześnie uparcie próbującej obronić własną wersję wydarzeń, choć cała sytuacja była wręcz absurdalna. — Krzywa podłoga? — powtórzył z wyraźnie wybrzmiewającym pytaniem, choć jego głos pozostawał spokojny — To ciekawe, bo do tej pory nikt poza tobą nie zaliczył tutaj spektakularnego spotkania z podłogą. - oznajmił.
Oboje prezentowali zgoła odmienne postawy, wyraźnie ze sobą kontrastujące. W głosie Korhonena nie było złośliwości charakterystycznej dla Cory, raczej rozbawienie, którego nawet specjalnie nie próbował ukrywać. Powoli przyzwyczajał się do tego, że kobiety z taką zawziętością walczą o własną rację w sytuacji z góry skazanej na porażkę - idealnym przykładem była tutaj - poza blondynką - równie niesforna Lilian Davenport. Niemniej ku własnemu zaskoczeniu, zamiast go to irytować — zaczynało go to bawić. - Albo kimś komu jednak zależy - wyrzucił, próbując skierować tor myślenia dziewczyny w innym kierunku. W gruncie rzeczy mógł przecież podejść do tego remontu niezbyt sumiennie, wykonać tylko to, co mu zlecono, ignorując pozostałe mankamenty, których umowa nie obejmowała, jednak wówczas nie byłby sobą, a wyrzutu sumienia nie pozwoliłyby mu zasnąć.
Kiedy odrzuciła jego pomoc, objawiającą się w wyciągniętej ku jej postaci dłoni, wzruszył tylko ramionami. Złośliwa i niezależna. przemknęło przez myśli Maxa, który zaraz potem mimowolnie odpłynął gdzieś ku przeszłości. Nie wiedział dlaczego obecność blondynki wywoływała w nim dziwne, trudne do uchwycenia poczucie znajomości, jednak coś w jej spojrzeniu i sposobie bycia uparcie próbowało przebić się przez lata zapomnienia. Dlatego, gdy nagle wycelowała w niego palcem i wspomniała o sarkastycznym tonie, zmrużył lekko oczy, przyglądając jej się uważniej. Dopiero kolejne słowa sprawiły, że na twarzy Maxa zaczęło pojawiać się autentyczne rozbawienie. Ciche prychnięcie wyrwało się spomiędzy jego ust jeszcze zanim blondynka skończyła swoją wyjątkowo niesprawiedliwą charakterystykę.
— Patyczkowaty? — powtórzył z niedowierzaniem, opierając dłoń o klatkę piersiową, jakby właśnie ugodziła w jego dumę. — Dobrze pamiętam, że wtedy byłaś ode mnie niższa o dobre dwadzieścia centymetrów, Cora. Trudno przy tobie nie wyglądać jak patyk. Wypowiedzenie jej imienia przyszło mu z zaskakującą łatwością. Wraz z nim wróciły też obrazy, które dotąd pozostawały zamglone; jasne włosy rozwiewane przez wiatr podczas jazdy motocyklem, śmiech rozbrzmiewający gdzieś pomiędzy szkolnym boiskiem a parkingiem i dziewczyna, która zawsze wydawała się żyć odrobinę bardziej niż reszta ludzi wokół. Max zaśmiał się ciszej, tym razem już zdecydowanie szczerzej. — A gust muzyczny miałem świetny. Po prostu byłaś wtedy dramatycznie niewyrobiona — rzucił zaczepnie, lustrując ją spojrzeniem od stóp do głów. Dopiero teraz naprawdę dostrzegł w niej tamtą Corę. Trochę starszą, wyraźnie bardziej zmęczoną życiem, ale wciąż z tym samym błyskiem zadziorności chowającym się gdzieś pod powierzchnią. — Chociaż muszę przyznać, że kiedy ostatni raz cię widziałem, zdecydowanie rzadziej tarzałaś się po podłodze w farbie. - nie mógł darować sobie tego nieco złośliwego komentarza. Ich relacje wspomniał bardzo dobrze i z ogromnym sentymentem. To poniekąd Cora nauczyła go czerpać z życia oraz pozwalać sobie na przyjemności. Miała w sobie ogromną charyzmę, a przebywanie w jej towarzystwie nigdy nie było dla Maxa uciążliwe.



Cora Marshall

[Cora Marshall]

Pewnie Cora wyglądała i brzmiała wręcz komicznie żałośnie - leżała na podłodze ubrudzona farbą, bo wpadła na puszkę i próbowała wszystko zrzucić na fizykę, o której nie miała zielonego pojęcia. Ba! A gdy Max miał rację, to jeszcze specjalnie udawała, że tej wypowiedzi wcale nie słyszy. Dawniej bywała uparta, ale teraz to już w ogóle szła w zaparte. Do tego stopnia, że niezbyt zastanawiała się nad swoimi kolejnymi wypowiedziami. Chociaż nie - z tym zawsze akurat miała problem. - Bo krzywo chodzą- przewróciła oczami rzucając kontrą, która brzmiała tak jak blondynka w ogólnym rozrachunku, czyli komicznie żałośnie.
Jednak przecież nie przyzna się obcemu gościowi, że się zagapiła. Już wystarczająco została obdarta w ostatnim czasie przez ich gatunek z poczucia własnej wartości i godności. Tego było za dużo i nie zamierzała sobie pozwolić na więcej. Stała się bardziej waleczna. Skoro tamta wersja Cory była wykorzystywana, ta na pewno sobie nie da w kaszę dmuchać. Może powinna odnaleźć swój złoty środek? Dojrzeć, ale nie gubiąc w tym wszystkim swojego prawdziwego ja? Stać się bardziej uważna, ale nie nieufna wobec każdego mężczyzny? Pewnie jeszcze całkiem długa droga przed nią, a może obecność dawnego znajomego sprawi, że ta podróż nie będzie wcale taka straszna? Tym bardziej, że widać, że był on dosyć zaangażowanym pracownikiem. Cora przez chwilę się ucieszyła, bo w sumie faktycznie - lepiej, aby Twoje mieszkanie remontował człowiek, któremu zależy na wykonaniu pracy jak najlepiej. Może Charlie i Cassian, by go pochwalili, ale ich siostra tylko prychnęła na to, zatrzymując dla siebie prawdziwe myśli. - Oh skoro tak twierdzisz- rzuciła nie zamierzając wdawać się w kolejne szczegóły.
I pewnie w tym momencie poszłaby może do łazienki się ogarnąć z tej farby albo wróciła już do apartamentu Cherry, ale wtedy zdała sobie sprawę, że skądś go zna. Że kojarzy te błękitne oczy i sarkazm. Wszystko nagle zaczęło być znajome. Przyjemnie znajome. - Dziesięć. To było dziesięć centymetrów- rzuciła z błądzącym uśmiechem na twarzy. Nie miała zielonego pojęcia jaką dzieliła ich wtedy różnica wzrostu. Nie miało to dla niej żadnego znaczenia, ale nie przeszkodziło jej to teraz w tym, aby w kolejnym temacie się z nim spierać. Chociaż tym razem całkowicie w formie żartu. Wyraźnie rozluźniała się coraz bardziej, ale wciąż trzymała się na bezpieczną odległość. Gdyby wpadli na siebie jeszcze dwa miesiące temu, Cora właśnie wisiałaby na jego szyi proponując mu, że zakasa rękawy i razem pomalują mieszkanie i do tego jeszcze zamówiłaby pizzę i skoczyłaby po piwa. Teraz poprzestała jednak na odpowiednim odstępie, ale czuła się znacznie bardziej odprężona w jego towarzystwie niż kilka minut temu. - Ja byłam niewyrobiona?! A kto Ci pokazał ten antykwariat w The Beaches, gdzie znalazłeś dla mnie winyl Fleetwood Mac, którym następnie próbowałeś zdobyć kolejną bazę?- uniosła znacząco brew uśmiechając się przy tym zadziornie. Oboje mieli wtedy dobry gust i wymieniali się non stop znalezionymi co dopiero nutami. - Rzadziej? To widywałeś mnie zdecydowanie za rzadko- aż się szczerze z tego zaśmiała, bo od dawna pasjonowała się malarstwem, chociaż niezbyt się tym chwaliła. - Tak bardzo się za mną stęskniłeś, że postanowiłeś wyremontować mi moje nowe mieszkanie?- w jej oczach błądziło lekkie rozbawienie i założyła ręce na ramiona, przerzucając ciężar ciała na drugą nogę. Przyjrzała mu się też nieco uważniej, ale starała się nie robić tego zbyt ostentacyjnie. Była ciekawa jak bardzo się zmienił, a oczywiście, że jeszcze bardziej wyprzystojniał. Nie był już taki patyczkowaty, a bardziej umięśniony. Jednak jego oczy wciąż kojarzyły się jej z błękitem oceanu, co miało w sobie coś uspokajającego. - Wiesz, że wystarczyło mnie znaleźć na insta i napisać? Może wcale bym Cię nie zghostowała, gdybyś miał całkiem ciekawe zdjęcia- na przykład zdjęcia ładnej kolekcji płyt!


Max Korhonen

[Max Korhonen]

Nie potrafił powstrzymać śmiechu, kiedy na jego uwagę wysnuła tak irracjonalną odpowiedź. Krótkie parsknięcie wydostało się spomiędzy ust Maxa, a on sam odruchowo pokręcił głową, jakby właśnie usłyszał teorię zdolną podważyć wszystkie prawa fizyki. — Jasne. Ludzie przewracają się przez krzywe chodzenie. Fizykę właśnie szlag trafił. — skwitował z rozbawieniem. Jeszcze kilka minut temu widział w niej wyłącznie obcą blondynkę, która wtoczyła się do mieszkania niczym tornado, rozlewając farbę i oskarżając podłogę o zamach na własne życie. Teraz coraz częściej przebijała przez nią tamta siedemnastoletnia Cora — impulsywna, zadziorna i absurdalnie uparta dziewczyna, która potrafiła jednego dnia śmiać się z nim do utraty tchu, a następnego obrazić śmiertelnie o kompletną głupotę.
Słysząc kolejne słowa blondynki, uniósł brew i oparł się biodrem o blat prowizorycznie ustawionej wyspy kuchennej. — Dziesięć centymetrów? — powtórzył z powątpiewaniem. — Cora, ja miałem wtedy co najmniej metr osiemdziesiąt. Ty byłaś rozmiarem kieszonkowym. - kącik jego ust drgnął mocniej ku górze, gdy wspomniała antykwariat i Fleetwood Mac. Oczywiście, że pamiętał. Pamiętał też dokładnie ten moment, kiedy wręczyła mu znaleziony winyl z miną, jakby właśnie odkryła ósmy cud świata. — Po pierwsze, to był cholernie dobry winyl. Po drugie… — urwał na moment, przyglądając jej się uważniej. — zdobywanie kolejnych baz chyba działało, skoro jednak mnie pamiętasz. - w tonie głosu Maxa pobrzmiewała lekka prowokacja, ale znacznie spokojniejsza niż wcześniej, zupełnie jakby właśnie cofali się w czasie.
Dopiero pytanie o remont sprawiło, że spojrzał po wnętrzu mieszkania, a potem ponownie na nią. — Uwierz mi, gdybym wiedział wcześniej, że to twoje mieszkanie, policzyłbym twojemu bratu podwójną stawkę za użeranie się z tobą. — odparł bez zawahania. — I obowiązkowe ubezpieczenie od szkód wywołanych przez farbowe katastrofy. - dodał mieszając zaczepność z rozbawieniem przez trochę więcej czasu zajęło mu połączenie kropek. — Czekaj. — zmarszczył lekko brwi. — „Moje nowe mieszkanie”? Zaraz… — powoli ważył słowa. — Ty jesteś jedną z Marshallów? - właśnie wtedy przypominając sobie wszystkie momenty, w których sprytnie omijała temat rodziny, nazwiska czy domu.Max prychnął cicho pod nosem.
[akapi] W kolejnych sekundach pozwolił sobie na milczącą obserwację: to, jak zaczęła się uśmiechać, jak wracał jej dawny błysk w oczach. Nawet jeśli nadal stała od niego kilka kroków dalej, Max zauważył tę subtelną zmianę. I chyba właśnie dlatego kolejne słowa Cory wywołały u niego coś pomiędzy rozbawieniem a autentycznym niedowierzaniem. — Instagram? — prychnął cicho. — Marshall, ostatni raz widzieliśmy się osiem lat temu. Normalni ludzie po takim czasie mówią „co słychać”, a nie „czemu mnie nie stalkowałeś w internecie?”. - zawiesił spojrzenie na jej twarzy odrobinę dłużej. — Poza tym — dodał. — chyba trochę liczyłem, że to ty pierwsza mnie znajdziesz. W końcu to ty zawsze byłaś tą bardziej upierdliwie towarzyską częścią naszej dwójki. - przyznał, podejmując kolejny temat ich wymiany zdań, dając jej jednocześnie do rozumienia, że obecnie nie oczekuje wyjaśnień w odniesieniu do jej nazwiska. Na to przyjdzie czas - przynajmniej miał taką nadzieję. [/akapit]
— Chodź. — rzucił krótko, po chwili i nie czekając specjalnie na protesty Cory, ruszył w stronę łazienki znajdującej się przy końcu korytarza. — Jak pozwolisz temu zaschnąć do końca, będziesz wyglądać jak nowoczesna instalacja artystyczna. - zauważył. Minął ją, ale zwolnił odruchowo, upewniając się, że idzie za nim — dokładnie tak samo, jak robił to kiedyś.” Po wejściu do łazienki odkręcił zimną wodę i sięgnął po leżący obok zlewika ręcznik. — Dawaj ręce. — mruknął, opierając się biodrem o szafkę. — Farba jest jeszcze świeża, więc zejdzie. Chociaż twoja godność po tym widowisku raczej już niekoniecznie. - nie potrafił darować sobie tego jeszcze jednego uszczypliwego komentarza.



Cora Marshall

[Cora Marshall]

To krótkie parsknięcie na jej teorię o krzywym chodzeniu, wbrew wszelkim prawo logiki, wywołało w niej… lekki uśmiech. Zdawała sobie sprawę, że to była totalna głupota. Miała do siebie dystans, dawniej znacznie większy niż teraz, ale nie utraciła całkowicie siebie. Wciąż była w niej ta dawna Cora, która uroczo twierdziła, że jej rodzina wzbogaciła się na branży fotowalicznej, a nie fotowoltaicznej. I przecież jeszcze niedawno kłóciła się z Williamsem, że tak właśnie brzmi ta nazwa! - Nie ma za co. Człowiek się uczy całe życie- rzuciła pewna siebie jakby właśnie dała mu najlepszą radę w życiu. Proszę bardzo, Max.
I musiała przyznać, chociaż jeszcze nie jemu, ale na razie tylko samej sobie, że dobrze było go spotkać. Ich relacja była krótka, acz intensywna i cholernie beztroska. Śmiali się, drażnili siebie nawzajem, żartowali, odkrywali swoje ciała z pasją, którą mają tylko młodzi ludzie, którym buzują hormony. Cora nawet nie pamiętała jak dokładnie zakończyła się ta relacja, ale miała po niej dobre wspomnienia. Z większością mężczyzn, z którymi się umawiała miała dobre wspomnienia pełne zabawy. To dopiero ostatnio wszystko zaczęło się psuć. - Jakoś nie przypominam sobie, żeby wtedy Ci to przeszkadzało- uniosła znacząco brwi, bo nie narzekał nawet, że musiał się schylać, aby ją pocałować. Po prostu podnosił ją sobie na odpowiednią wysokość i tyle. Natomiast jego kolejne słowa wprawiły ją w chwilową konsternację. Widać było jak jej mózg pracuje na zwiększonych obrotach analizując jego słowa. W końcu spojrzała na niego z lekko oburzoną miną, przypominając bardziej wściekła chihuahua jak to mówił o niej Prince, aniżeli jakiegoś pitbulla. - Daję Ci właśnie możliwość cofnięcia tego, bo to zabrzmiało jakbym się puszczała z tyloma facetami, że mogłabym któregoś z nich zapomnieć- dobra, była dosyć rozwiązła jak tak teraz się cofała pamięcią, ale pamiętała bardzo dobrze wszystkich facetów, z którymi coś ją łączyło.
Przewróciła zaraz oczami słysząc jego pomysł dodatkowych kosztów za współpracę z nią. - Bez przesady. Charlie by się…- i nagle ucięła swoją wypowiedź, bo zdała sobie sprawę, że na stówę jej brat, by na to przystał. Znał ją. Doskonale ją znał, więc zgodziłby się dorzucić nieco więcej Maxowi, gdyby się zorientował, że Max też ją znal. Albo by go zwolnił i zatrudnił kogoś nowego. - Już nie jestem. Znaczy nazwisko mam, ale… nieważne. W ogóle wiesz co się dzieje na świecie? Czy jedynie malujesz ściany po nocach?- zaczęła mu tłumaczyć, ale przecież sprawa jej rodziny nie była taka prosta. Niby wciąż miała to samo nazwisko, ale pozbawić go kogoś nie było takie proste jak wydziedziczenie, co jej ojciec Christopher zdążył już zrobić prosto ze szpitalnego łóżka.
- Oj od razu stalkowanie- to taka brzydka nazwa!- A skąd wiesz, że nie znalazłam, ale wstydziłam się napisać?- rzuciła pytaniem, które może nawet było podchwytliwe? Czy zgrywała się z niego? Poruszyła wymownie brwiami, ale zaraz przewróciła oczami i westchnęła przyznając się do prawdy. - No dobra, szukałam Cię- która laska nigdy nie szukała swojego byłego w sieci, niech pierwsza rzuci kamieniem. - Ale Max to tak pospolite imię, że wyników było miliard, a drugie miliard to konta psów o imieniu Max- pewnie wyniki były znacznie mniejsze niż dwa miliardy, ale było to na tyle dużo, że Cora sobie odpuściła i przeszła do wyszukiwania kolejnego faceta.
Musiała przyznać, że wpadnięcie na dawnego znajomego sprzed lat wyraźnie ją odprężyło. Miło było się pośmiać pierwszy raz od dawna i pożartować z kimś, kto znał ją z czasów, gdy wszystko było takie proste i łatwe. Niestety jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, przeniosła się nagle do swojego największego koszmaru. Łazienka. Mężczyzna. Ona. Tylko oni dwoje. Momentalnie cała się spięła, a w głowie powróciły wspomnienia z imprezy, gdzie Daniel zamknął ją w łazience. Czuła jak wzdłuż kręgosłupa przechodzi jej zimny dreszcz. Miała ochotę wybiec teraz z mieszkania, ale cholera - musiała się wziąć w garść. Poradzi sobie. Niepewnie, ale ruszyła za Maxem wciąż trzymając się na bezpieczną odległość co najmniej dwóch kroków. W środku również nie podeszła do umywalki, a stała w rogu łazienki , bo kolejne jego słowa jeszcze bardziej ją dotknęły. Daj ręce. Twoja godność… Miał rację, nie miała już godności. Ale została z niej obdarta przez Daniela, gdy próbując ją zgwałcić wmawiał jej, że to ona go kusiła i wszystkich pozostałych gości swoją krótka sukienką. Jej serce teraz zamarło, a z twarzy rozmyły się wszelkie kolory. Była blada jak ściana z nieobecnym, przerażonym spojrzeniem. Nawet nie patrzyła na Maxa, mając jedynie wzrok utkwiony w jego dłoniach, pilnując je, by nie się nimi do niej nie zbliżył. - Poradzę sobie sama. Możesz wyjść- rzuciła oschle nie ruszając się z miejsca i czekając w napięciu aż wyjdzie z łazienki, modląc się w duchu, by tym razem została wysłuchana.


Max Korhonen

[Max Korhonen]

Parsknął pod nosem na jej pewny siebie ton, kiedy z taką dumą oznajmiła mu, że człowiek uczy się całe życie. Naprawdę próbowała sprzedać mu tę absurdalną teorię o „krzywym chodzeniu” z miną profesora prowadzącego wykład na uniwersytecie i, ku własnemu niezadowoleniu, Max musiał przyznać, że było to cholernie urocze. Przez krótką chwilę widział przed sobą dokładnie tę samą Corę, którą pamiętał sprzed lat — impulsywną, upartą i wygadującą kompletne bzdury z taką pewnością siebie, że człowiek zaczynał się zastanawiać, czy przypadkiem naprawdę nie miała racji. — Jasne. Jeszcze chwila i zaczniesz mi tłumaczyć, że grawitacja też działa wybiórczo. — rzucił z rozbawieniem. Kącik jego ust drgnął mocniej, gdy wspomniała o schylaniu się do pocałunków. — Nie przeszkadzało. — przyznał bez większego zawahania. — Miało nawet swoje plusy. Mogłem bez problemu zarzucić cię sobie na ramię i zakończyć każdą kłótnię siłowo. - oczywiście specjalnie przesadzał, ale właśnie tak wyglądała większość ich dawnych rozmów — ciągłe prowokowanie się i sprawdzanie, kto szybciej odpuści. Problem polegał na tym, że Cora praktycznie nigdy nie odpuszczała.
Kiedy jednak oburzyła się na jego komentarz o pamiętaniu facetów, Max uniósł brew z wyraźnym rozbawieniem. — Spokojnie, Marshall. — prychnął. — Bardziej chodziło mi o to, że byłem niezapomniany. Ale imponujące, jak szybko obróciłaś tę rozmowę przeciwko mnie. - skomentował, dokładnie w tym momencie czując, jak bardzo brakowało mu tej wersji Cory. Tej głośnej, dramatycznej i irytująco żywej dziewczyny, która potrafiła w ciągu trzydziestu sekund przejść od obrażania się do śmiania prosto w twarz.
Na wzmiankę o szukaniu go w internecie roześmiał się już całkiem szczerze. — Czyli jednak mnie stalkowałaś. Wiedziałem. — pokręcił głową z satysfakcją. — I serio przegrałem z kontami psów? To trochę boli, Cora. - udał smutną, jakby było mu niewyobrażalnie smutno. Nie wspomniał o tym, że szukanie go było daremne, ponieważ nie posiadał nawet konta na mediach społecznościowych. Nie lubił tego dzielenia się życiem prywatnym z innymi, najczęściej obcymi ludźmi. Atmosfera między nimi rozluźniała się z każdą kolejną minutą. Nawet on sam przestał myśleć o tym, jak absurdalne było to spotkanie. Farba na podłodze. Remont mieszkania jej brata. Osiem lat ciszy i nagłe wpadnięcie na siebie dokładnie tutaj. To wszystko powinno być dziwne, a jednak nie było. Przy niej rozmowa przychodziła zaskakująco łatwo.
Dlatego gdy rzucił krótkie „chodź” i ruszył do łazienki, nawet przez myśl mu nie przeszło, że coś mogło się zmienić. Zauważył to dopiero po chwili. Najpierw dystans. Potem ciszę. A później sposób, w jaki zatrzymała się daleko od niego zamiast podejść bliżej. Max zmarszczył lekko brwi, odwracając ku niej głowę. Jeszcze przed momentem była rozluźniona, uśmiechała się, a teraz wyglądała, jakby każdy mięsień w jej ciele pozostawał w stanie gotowości do ucieczki. I wtedy padły jego własne słowa o godności. Dopiero kiedy spojrzał na jej twarz, zrozumiał, że coś poszło bardzo nie tak.
Zbladła. Dosłownie. A jej wzrok — utkwiony nie w nim, tylko w jego dłoniach — momentalnie zgasił w nim resztki wcześniejszego rozbawienia. Max wyprostował się powoli, odkładając ręcznik na bok. Nie odezwał się od razu. Po prostu patrzył na nią przez krótką chwilę, próbując połączyć w głowie tę Corę sprzed kilku minut z dziewczyną stojącą teraz sztywno pod ścianą. Poradzę sobie sama. Możesz wyjść. Ton jej głosu był wystarczający, żeby zrozumiał, że to nie była zwykła złość; coś ciężkiego ścisnęło go nieprzyjemnie pod żebrami. Powoli uniósł dłonie w geście poddania i cofnął się o krok, wyraźnie zwiększając między nimi dystans. — Hej… spokojnie. — odezwał się ciszej niż wcześniej, zupełnie inaczej - bez śmiechu i prowokacji. — Już wychodzę.
Zawahał się jednak przy drzwiach, marszcząc lekko brwi. — I Cora? — spojrzał na nią uważniej. — Ten komentarz o godności był żartem. Naprawdę. Nie chciałem cię urazić. - wyznał, nie wiedząc jeszcze, co dokładnie ją tak spięło, jednak intuicja podpowiadała mu aż za wyraźnie, że problem nie zaczął się dzisiaj i zdecydowanie nie chodziło wyłącznie o niego.



Cora Marshall