[Ruby Pierce]

#1

To się nie trzymało kupy.
A jednak pędziła przez wyjątkowo pustą ulicę gdzieś w dzielnicy Guildwood, do której wcale nie było jej po drodze.
Praca mogła poczekać.
Potencjalnie martwy ojciec też mógł już poczekać…

„Dzień dobry, z tej strony White Lily Funeral Services, przygotowujemy pani ojca do ceremonii i chcielibyśmy doprecyzować-…”.
Zanim zdążyła zaprzeczyć, powiedzieć, że jej ojciec ma się dobrze i to chyba jakaś kuriozalna pomyłka, połączenie się zerwało. Mogła to olać, uznać za żart – tak zrobiłby każdy, prawda? Mieli przecież na to wszystko jakieś procedury, a gdyby faktycznie coś się stało, już dawno by o tym wiedziała. Media by huczały: George Pierce nie żyje! George Pierce ofiarą makabrycznego wypadku! Strzelanina w parlamencie!
Przeszedł ją nagły dreszcz. I mimo, że wciąż nie trzymało się to kupy, wybrała numer do ojca. Pierwsze połączenie – poczta głosowa. Drugie połączenie – poczta głosowa. Trzecie połączenie…
Spróbowała zadzwonić do matki. To samo.
Brat nigdy nie odbierał, do niego nawet się nie dobijała.
Po kilku wysłanych sms-ach (również bez odpowiedzi), zadzwoniła pod numer zakładu pogrzebowego.
Cisza.
— Kurwa no! — syknęła pod nosem, momentalnie zawracając samochód.

Wysiadając z auta pod zakładem sama do końca nie wiedziała, czy ta dziwna sytuacja bardziej ją zestresowała, czy może jednak wkurwiła. Złapała za kubek z kupioną w centrum kawą i ruszyła do drzwi; kurczowo trzymając go w dłoni, jakby dzięki temu miała uspokoić nerwy.
Weszła do środka jak burza, od razu kierując się do recepcji.
— Dzwoniliście do mnie, że macie tu ciało mojego ojca — wypaliła, opierając się o blat.
Po wcześniejszym uśmiechu recepcjonistki nie zostało ani śladu.
— Dzień dobry, dobrze, poproszę o-…
— To niemożliwe, żeby to było ciało mojego ojca. Nie-moż-li-we. — Nie dała jej dokończyć. Przechyliła głowę na bok, ciskając w kobietę roziskrzonym spojrzeniem. — Więc gdzie jest to ciało i kto do mnie dzwonił? Pani? — ciągnęła.
— Ależ proszę pani, proszę o zachowanie spokoju, najpier-…
— Spokoju?! Tak to się u was załatwia, dzwoniąc do przypadkowych ludzi, że macie ciała ich bliskich?! — uniosła się. — Kto-do mnie-dzwonił?!
Z impetem postawiła kubek na ladę, a recepcjonistka otworzyła usta, nie wiedząc co powiedzieć. Z bocznego pomieszczenia ktoś wyszedł – na widok drobnej postaci kobieta za biurkiem odetchnęła z ulgą.
— Ruelle… dzień dobry… możesz tu na chwilkę podejść? Bo chyba mamy… mały… problem.
— O-o-o, wcale nie taki mały. — Ruby nie dawała za wygraną.
Przeniosła wzrok na ciemnowłosą dziewczynę, splatając ręce na piersi.

Ruelle I. Prescott

[Ruelle I. Prescott]

To był jeden z tych typowych dni, gdy po zajęciach na uczelni zjawiała się w zakładzie pogrzebowym, aby zająć się jednym z nieboszczyków, który miał być wkrótce puszczony do dołu wykopanego na pobliskim cmentarzu. W zasadzie nic nie odbiegało zanadto od normy, a Ruelle w typowy dla siebie sposób krzątała się po chłodni.
Przyglądała się uważnie otrzymanemu od balsamisty denatowi, którego należało przygotować do ostatniej podróży. W tle z bezprzewodowego głośnika właśnie leciało Queen of the Infernal Pantheon zespołu Deathless Legacy, które nastawiało ją wyjątkowo pozytywnie do pracy. Właśnie ze swoją ukochaną metalową playlistą czuła się jakby była w stanie dokonać prawdziwych cudów w dziedzinie estetyki funeralnej i zostać prawdziwą Królową Umarłych lub kimś podobnym.
W zasadzie określenie w tle nie było do końca trafne skoro dźwięk odbijał się donośnie od ścian i zapewne słyszalny był także w innych pomieszczeniach zakładu w większym lub mniejszym natężeniu. Póki jednak nikt jej nie upominał to nie myślała o tym, aby ściszyć muzykę, przy której pracowało jej się o wiele lepiej niż w całkowitej ciszy.
Na podorędziu miała całą gamę różnorodnych kosmetyków, które miała zastosować do tego, aby wyrównać koloryt skóry nieboszczyka i nadać mu nieco bardziej żywy wygląd. Zależało jej na tym, aby mężczyzna wyglądał na takiego, który po prostu zasnął spokojnie w wyłożonej atłasem drewnianej skrzyni. Musiała jednak odpowiednio dobrać je do jego karnacji i zadbać o to, aby nie przesadzić i nie uzyskać efektu figury woskowej. Robiła to już jednak dostatecznie wiele razy, aby jakoś sobie poradzić z wyzwaniem, które się przed nią znajdowało. Zwłaszcza, że te zwłoki były obdarzone całkiem dobrą cerą.
Twarz zaczynała z każdym pociągnięciem pędzla wyglądać coraz lepiej. W międzyczasie do kostnicy zajrzała jeszcze jej koleżanka pracująca na froncie, z którą Prescott zamieniła kilka słów. Chciała się upewnić czy kobieta zadzwoniła do najbliższych zmarłego, aby dopytać o szczegóły jego prezencji w czasie pogrzebu. Pamiętała, że było jakieś drobne zamieszanie związane z ubiorem czy akcesoriami, które miały być dobrane do trumny. Chciała mieć pewność, co do tego na co się zdecydowała w końcu rodzina, bo dwie córki denata wydawały się mieć rozbieżne poglądy w kwestii tego, co powinien mieć on na sobie. Dlatego wolała się upewnić czy doszły nareszcie do porozumienia.
Nie przypuszczała nawet, że właśnie z tego wynikną największe możliwe kłopoty. Słyszała jedynie w tle jak ktoś wpadł do zakładu i zaczął niezwykle ożywioną rozmowę. Dopiero po jakimś czasie przez dźwięki Behemotha i Blow your trumpets, Gabriel usłyszała swoje imię wołane przez recepcjonistkę.
Przeszła na przód zakładu i obrzuciła spojrzeniem pewną blondynkę, która znajdowała się przy ladzie. Od razu zmroziło ją, momentalnie przypomniało jej się spotkanie z niejaką Juno Halley, która pragnęła pogrzebać martwego szczura i skorzystać z ich usług. W dodatku oferowała jedynie sumę wyglądającą jak smutne kieszonkowe dzieciaka z podstawówki w ramach zapłaty za profesjonalny obrządek. Blondynki w zakładzie pogrzebowym źle jej się kojarzyły.
- Jaki problem, Lucille? - zapytała spokojnie po czym spojrzała na interesantkę, starając się ocenić jak wielkie zniszczenia w jej psychice spowoduje.

Ruby Pierce

[Ruby Pierce]

„Jaki problem, Lucille?”.
Lucille spojrzała niepewnie w stronę Ruby, która z miną wściekłej kury obserwowała Ruelle. Emanował od niej stoicki spokój. I chłód – przerażający wręcz, jakby stojąca naprzeciwko dziewczyna sama była żywym trupem. Pierce wyglądała natomiast jak gdyby jedno słowo dzieliło ją od kolejnego wybuchu. Twarz blondynki oblała się rumieńcem.
— Ta pani twierdz-… do pani ktoś dzwonił, że znajduje się u nas ciało jej ojca. — Sekretarka uniosła pytająco brew.
…ciało jej ojca…
Ruby wzdrygnęła się na samą myśl, że za kilka chwil miałaby ujrzeć ciało swojego taty, choć rozsądek wciąż sugerował, że cała ta sytuacja była totalnie niedorzeczna.
Uniosła wyżej podbródek i złapała za kubek z kawą, którym wcześniej walnęła o blat.
— To ty do mnie dzwoniłaś? — zwróciła się do Ruelle, pomijając zbędne „per pani”. — Chcę zobaczyć to ciało, które na pewno nie jest ciałem mojego ojca.
Upiła łyk kawy.
Nie przemyślała tego. Kiedy ostatnio widziała trupa? No nigdy. W całym swoim życiu nie była jeszcze na ż a d n y m pogrzebie. Rodzina była zdrowa, dziadkowie trzymali się znakomicie, a znajomi nie żyli według zasady „live fast, die young”.
Wiedziała, że najprostszym sposobem na przekonanie się, że to pomyłka, było podanie personaliów szanownego George’a Pierce’a, ale jako córka tak znanego i wpływowego polityka wiedziała też, że równie dobrze mogłaby sobie tym strzelić w kolano. Jeszcze tego jej brakowało, żeby w samo południe portale plotkarskie zalały wpisy z absurdalnym fake newsem: „Trupia afera George’a Pierce’a!”.
Ojciec by ją zabił.
— No więc? — ponagliła, przestępując z nogi na nogę.
Jakoś z każdą kolejną minutą zaczynała tracić tę brawurową pewność siebie, z którą wparowała do zakładu.
Kolejny łyk kawy.
Nie zdawała sobie sprawy, że za paręnaście minut jej ulubione cappuccino już nigdy nie będzie smakowało tak samo.

Ruelle I. Prescott