[Carlos Salazar]

Monachopsis

It's something I could never confront
How to navigate disaster
Sweetheart, come undone
I'm handing you the dagger

Sen nie nadszedł szybko. Granie silnego i pokazywanie, że to wszystko nie jest takie trudne, tak weszło mu w krew, że kiedy w końcu wydawało się, że jest bezpiecznie, on nie potrafił odpuścić. Jakby adrenalina nadal krążyła w żyłach, zmuszając organizm do nieustającej walki. Leżał więc, sprężyny kanapy wbijały się w kręgosłup (nie, kategorycznie naciskał, by nie kładziono go do łóżka jak pieprzonego trupa, jeszcze nim nie był) i wpatrywał się w sufit. Szwy ciągnęły, skóra pulsowała, a w głowie kręciło się od alkoholu i utraconej krwi. Nie powstrzymywało go to jednak, by nadal agresywnie zamęczać się natrętnymi myślami. Cassie pojechała, by odpocząć i żyć swoim życiem, przy okazji próbując utrzymać The Painted Lady w ryzach, zanim Carlos nie dojdzie do siebie. Nienawidził być bezsilny i zależny, a właśnie tak się czuł. Może byłoby lepiej, gdyby została przy nim, w bezpiecznych czterech ścianach? Z dala od latających kul i drapieżników czyhających w mroku? Nie, przy nim też nie było dobrze, bo co sprowadziło na nią kurczowe trzymanie się Carlosa, oprócz niepokoju i bólu? Powinien dać jej działać, tak jak chciała, był jej winny to zaufanie. Czasami zapominał, że nie była już dzieckiem. Ciężko było patrzeć na Cassandrę jak na dojrzałą kobietę, gdy przez lata trzymał się przykazania Martina – opiekuj się moją małą córeczką.
Była jeszcze Joan, którą wplątał w coś, w czym nigdy nie powinna się znaleźć. Stanęła na wysokości zadania i zdała egzamin, zszywając Carlosa. Musiał wyrównać ten dług, a największą zapłatą będzie zniknięcie z jej życia, jakby nic się nie wydarzyło. Wstanie więc rano, założy kurtkę i pomimo wszelkich medycznych przeciwwskazań po prostu wyjdzie z tego domu. Zostanie po nim jedynie nikłe wspomnienie i plamy krwi na panelach. To gorzkie i niesprawiedliwe pożegnanie bez podziękowania, ale może kiedyś Grainier zrozumie, że był to przejaw troski, a nie niewdzięczna bezczelność.

Sen nadszedł, jednak nie przyniósł ulgi. Światło zgasło, ale drzwi zostały uchylone, a zjawom łatwo przecisnąć się nawet przez niewielką szczelinę. Martin nie musiał się starać, Carlos sam by go wpuścił, nawet jeśli napawało go to niezrozumiałym strachem. Wyglądał dokładnie tak, jak tamtej nocy; podziurawiony od kul, mętne oczy pełne niezrozumienia, ręce skąpane we własnej krwi, gdy próbował zatrzymać uciekające z ciała życie. Zawisł przy oparciu kanapy, obserwując Salazara. Dotknął rozgrzanego policzka przyjaciela, jakby chciał zaoferować mu pocieszenie i ulgę.

Obiecałeś.
Wiem – chciał odpowiedzieć, ale nie potrafił wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Powoli przymknął więc powieki i skinął głową, odsuwając policzek od lodowatych palców Martina. Layton uśmiechnął się, ale ten grymas nie przyniósł ze sobą radości i ulgi. Był niebezpieczny i dziki, zupełnie obcy.

Przyjdą po wszystkich, wiesz o tym. Po nią też.
Nie możesz do tego dopuścić, stary druhu. Winy ojców nie powinny dosięgać córek.
Carlos próbował dostrzec wyraz jego twarzy, ale była skąpana w mroku. Wiedział o tym wszystkim, doskonale zdawał sobie sprawę jakie było jego zadanie i jak istotna jest rodzina. Nie musiał tu przychodzić i o tym przypominać. Nie był nieproszonym gościem, ale zawsze gdy się pojawiał, przynosił ze sobą poczucie winy i niepokój. Nie tak chciał go pamiętać. Martin Layton był przyjacielem, a nie aniołem zemsty.

Jeśli będzie cierpieć to wrócę i sprawię, że sam przyłożysz sobie pistolet do głowy, rozumiesz?
Zaciągnę cię do piekła.
Chłodne palce znów pogładziły policzek, prawie troskliwie i czule, by kilka sekund później zacisnąć się na gardle Carlosa i odebrać mu dech.


Sen urwał się gwałtownie. Próbował złapać powietrze, ale nie mógł oddychać. Powędrował dłońmi do szyi, potarł wilgotną skórę, ale nie było tam śladu po nacisku. Chciał podeprzeć się na kanapie i usiąść, jednak zapomniał, że prawa ręka stała się zbyt słaba, by udźwignąć taki ciężar. Poczuł ból promieniujący wzdłuż obojczyka i opadł z powrotem, łapczywie nabierając tchu. Było mu gorąco, było mu zimno, wszystko wydawało się tak lepkie i wilgotne, całe to trzęsące się słabe ciało, zupełnie bezużyteczne i nieposłuszne. Ubrania kleiły się do skóry, krew krzepła pod opatrunkiem, tworząc niewygodną skorupę. Nie miał siły wstać, ale nie chciał tam być, w tym salonie, na tamtej kanapie, z duchem Martina, którego chłód cały czas czuł. Dlaczego za każdym razem, gdy się pojawiał, wydawał się koszmarem? Nie był nim, był jego bratem i najlepszym przyjacielem. Umysł Carlosa postanowił jednak wypaczyć ten obraz, sięgając głęboko do wyrzutów sumienia, szarpiąc za najdelikatniejsze ze strun. Nienawidził go za to tak bardzo, że czasami chciał uciszyć go całkowicie; rozgrzanym ołowiem, gorzką kokainą, ostrym whisky i znajomym bólem. Zbyt często miał jednak wrażenie, że nawet to nie mogło wystarczyć. Co, jeśli gdzieś daleko stąd, poza ziemską pokutą, czekało na niego jeszcze większe piekło?
Przełknął gulę, która urosła w gardle. Ponownie obrócił się na plecy i zaczął wpatrywać się w sufit. Krople potu spływały po czole, mieszając się z rzadkimi strużkami łez. Nie płakał, niemal nigdy tego nie robił. To tylko mimowolna reakcja ciała na napięcie, które nie mogło znaleźć ujścia. Pozwolił wodzie zbierać się w kącikach oczu i płynąć, aż w końcu źródło się wyczerpie, a on pozostanie pusty.


joe grainier

[joe grainier]

W domu pełnym duchów Joe Grainier żyła w zasadzie od zawsze.

Jeszcze w dzieciństwie, ich obecność traktowała jak pewnik. W końcu jej matka potrafiła mówić do pustych krzeseł tak przekonująco, że przez chwilę naprawdę wydawało się, że ktoś na nich siedzi, a Johnny, ponoć odkąd tylko nauczył się mówić, często opowiadał o obecności przyjaciół, których nie widywał nigdy nikt oprócz niego. Jako kilkulatka Joe czasami zastanawiała się, czy i ją w takim razie sobie wymyślił, a jeśli tak, to jakim cudem uda jej się kogokolwiek innego przekonać, że w ogóle istnieje naprawdę!?
Z czasem nauczyła się żyć w dwóch światach równolegle: tym, w którym egzystowała jej matka i ukochany brat, i tym, który rozciągał się za progiem ich skromnego domu, jakby naprawdę stała jakimś rodzajem medium, mostem łączącym dwie różne rzeczywistości.
Gdyby ktoś - Carlos? - powiedział jej zatem, że teraz w jej salonie panoszył się Martin Layton, ten sam, który przecież (nie)dawno pożegnał się z życiem, Joe tylko skinęłaby głową i wzruszyła ramionami, może, ale tylko może pozwalając sobie na sceptyczne uniesienie jednej brwi. Duchy przecież nie znikały tylko dlatego, że ktoś upierał się, że w nie nie wierzy.

W towarzystwie zjaw, czy też bez ich obecności, teraz Joe zaparzyła sobie kawę — czarną, mocną i kompletnie niepotrzebną. Mimo desperackich próśb i zachęt Cassandry, by odpoczęła i nabrała sił przed jej nieobecnością, za żadne skarby i tak nie zmrużyłaby dziś oka. Nie miała też teraz ani czasu, ani siły na takie luksusy jak długi, gorący prysznic; ulgę, jaką w mig przyniosłaby jej chłosta wodnych strumieni, mogła sobie na razie tylko wyobrazić. Zdołała natomiast przebrać się w szare dresowe spodnie i zbyt luźną koszulkę, na stopy wsuwając grube, ciepłe skarpetki antypoślizgowe, w których czuła się jak mała dziewczynka.
I tak też pewnie teraz wyglądała w materiale przepastnych ubrań połykających jej szczupłe ciało, i z kosmykami zmatowiałych włosów okalających policzki w nieładzie mysiej barwy. Zarówno młodziej, jak i starzej. Jak dziecko, które dojrzawszy przedwcześnie, przeskoczyło w życiu kilka etapów, nie mając szansy, by się do nich naprawdę przygotować.

Stojąc w progu własnego domu, na granicy z wąską werandą, odprowadzała samochód Cass wzrokiem aż do momentu, gdy błysk tylnych świateł zniknął za zakrętem. Wzdrygnęła się i wycofała do wnętrza, zamknąwszy wcześniej drzwi na klucz i na zasuwę. Głupie to, pomyślała. Była pewna, że ludzie, którzy mogli mieli przyjść po Carlosa, świetnie radzili sobie i ze znacznie bardziej imponującymi barykadami.
W kuchni, nad zlewem, w którym zwykle myła naczynia i płukała owoce przed starannym, dorosłym ułożeniem ich na jedynej posiadanej przez Grainierów platerze, po raz kolejny umyła teraz ręce. Który to już? Trzeci? Piąty? Siódmy? Czuła, jak skóra na jej kłykciach piecze i pęka od podrażnienia, a jednak wciąż miała wrażenie, że pod jej cienką warstwą, i pod krótko przyciętymi paznokciami, nadal nosi zgromadzoną tam krew. Ciepłą, lepką, cudzą.
Było to uczucie tak irracjonalne, że aż wstydliwe. Jak wszystko, co bolesne i niewygodne, postanowiła je zatem zignorować.

Usiadła przy kuchennym stole, z plecami wspartymi o pałąkowaty kształt oparcia, podwinęła stopę lewej nogi pod pośladek — dokładnie tak, jak Pani Bloomfield w czwartej klasie zabraniała jej tego robić (bo nabawi się wady postawy, dysplazji biodra i stu innych tragicznych przypadłości, których nazw Joe nie rozumiała i którymi naprawdę się nie martwiła, szczególnie jako ośmiolatka) — i otworzyła krzyżówkę. Była to jedna z tych rzeczy, które z jakiejś przyczyny Grainierowie zawsze posiadali w domu, choć ani Joe, ani Johnny nie byli szczególnie sumiennymi fanami tego typu intelektualnych łamigłówek. Większość ze stronic nosiła tylko kilka odpowiedzi, urywających się dokładnie tam, gdzie jedno z rodzeństwa straciło zainteresowanie głowieniem się nad tym, jak nazywa się mitologiczna rzeka zapomnienia, albo kto był autorem "Zbrodni i kary".
I dokładnie wtedy, z ołówkiem o karykaturalnie obgryzionej końcówce wpisującym pierwsze z haseł w rubryczki krzyżówki, usłyszała go przez przepierzenie ściany. Nie musiał jej nawet wołać, ani tym bardziej krzyczeć. Ciało Joe i tak zawsze czuwało — napięte gdzieś głęboko, gotowe na nagłe dźwięki, na trzask, na oddech za ścianą. Lata życia w cieniu cudzych kryzysów, a potem miesiące szpitalnych praktyk, nauczyły ją słyszeć to, co inni przegapiali. Uniosła głowę, rejestrując cichutki szelest. Ruch. Nierówność oddechu.
Wstała. Wylała do zlewu przestygniętą kawę; napełniła za to nową, czystą szklankę wodą, dziękując sobie w duchu, że ledwie parę miesięcy wcześniej uparła się, by zamontować w kuchni silny filtr. Strach pomyśleć, jak wyrzuty sumienia zżarłyby ją od środka, gdyby miała poić rekonwalescenta nieoczyszczoną kranówką. Owinięte dookoła szkła, jej palce były teraz równie zimne jak wypełniająca szklankę ciecz.

Idąc w stronę salonu, przez ułamek sekundy poczuła, jakby mijała kogoś w progu — może Martina, a może własny strach. Nie zatrzymała się jednak i nie obróciła przez ramię; być może z nielogicznej obawy, co mogłaby tam dostrzec.
Półmrok rozlewał się po salonie ciężko i miękko, podbarwiany nikłym światłem w kolorze zjełczałego masła, docierającym do pomieszczenia spod klosza kuchennej lampy.
— Carlos? — zapytała ciszę, szybciej, niż zdążyłaby się rozmyślić albo pozwolić sobie na odczuwanie strachu. Po raz pierwszy w jej życiu wypowiadane pod nieobecność Cassie, imię mężczyzny ułożyło się na jej języku dziwnie, niewygodnie i obco. Jak coś, co nie należało do niej.
Bo przecież nie należało.
Carlos Salazar — choć Grainier przecież doskonale wiedziała o jego istnieniu — zawsze był tą częścią świata Cassandry, do której Joe zwyczajnie nie miała dostępu. Czy nie było bowiem tak, że w przyjaźniach z dzieciństwa istniały klarowne zasady odnośnie tego, kto jest czyj? Tak więc, jak Johnny był Joe, Carlos niemalże stanowił własność Cassie; jej najcenniejszy skarb, zaraz po ojcu. Joe nigdy nie ważyła się przekraczać tych niewidzialnych granic. Aż do teraz, kiedy po prostu nie miała innego wyboru.
Podeszła bliżej, niemal bezszelestnie w tych swoich głupich skarpetkach. Widziała, że brunet nie śpi. Widziała, że — płacze?
Widok ten sprawił, że coś na wysokości jej sternum zacisnęło się jak ukryty w ciele węzeł. Joe nie wyobrażała sobie jednak, że mogłaby to jakkolwiek skomentować; Carlos nie wyglądał na człowieka, który zniósłby bez słowa czyjąś uwagę o własnej słabości — ani na takiego, który pozwala ją zobaczyć bez konsekwencji.
Uklękła przy kanapie, ostrożnie, jakby gwałtowniejszym ruchem mogła go spłoszyć i zmusić do ucieczki, choć nie wyobrażała sobie, że w tym stanie zdołałby dobiec choćby do drzwi przed utratą nie tylko równowagi, ale i kolejnej, cennej porcji krwi. Na moment zawahała się, zawieszając spojrzenie na jego twarzy — zbyt blisko, zbyt długo. Dostrzegła napięcie w linii szczęki, wilgoć na skórze, ciężar oddechu, który unosił i opuszczał jego klatkę piersiową w nierównym rytmie.
— Przyniosłam ci wodę — powiedziała cicho, nie fatygując się nawet, by spytać go czy śpi, albo czy ją słyszy. Odstawiła szklankę na niski stołek, który jeszcze przed wyjściem Cassandry przyciągnęła do kanapy w roli prowizorycznego stolika — Spróbujesz się napić? Chociaż odrobinkę?


Carlos Salazar

[Carlos Salazar]

Jego ciało też czuwało, choć było znacznie bardziej zmęczone. Był więc boleśnie świadomy, że kobieta nadchodzi, jeszcze zanim zobaczył jej sylwetkę w przytłumionym świetle. Dźwięk cicho skrzypiącej podłogi sprawił, że coś w jego wnętrzu spięło się, jakby wyczuwał zbliżające się niebezpieczeństwo. Umysł najeżył się i zaczął krzyczeć, starając się zmusić Carlosa do jakiejkolwiek reakcji. Nie mogła zobaczyć go słabego i bezbronnego, nie powinien odsłaniać tych wszystkich wrażliwych punktów przed kimś obcym, nie teraz, kiedy tak łatwo było to wykorzystać. Bez znaczenia było to, że Joe nie miała żadnych powodów, by go zranić. Uratowała mu życie, uratowała również Cassandrę od kolejnych miesięcy żałoby, ale w tamtym momencie nie potrafił myśleć logicznie – paranoicznie szukał zagrożenia wszędzie, nawet tam, gdzie go nie było. Zupełnie tak, jakby jedyne co nim kierowało to instynkt przetrwania, tak skrupulatnie pielęgnowany przez lata. W tym życiu nie było już przyjaciół, bo wszyscy odeszli – była tylko Cassandra i cała reszta świata, której nie można zaufać.
To zabawne, że jednak postanowił zignorować te wszystkie sygnały ostrzegawcze i jazgot, który sprawiał, że jego głowa pulsowała. Może nie miał siły walczyć, a może po prostu nie dbał o to w jakim stanie zobaczy go Joe. To i tak nie miało znaczenia, skoro niedługo zniknie z jej życia. Nie otarł więc śladów wilgoci z policzków, nie próbował udawać, że wszystko było w porządku. Nadal wpatrywał się w sufit, tym nieobecnym i znużonym spojrzeniem, zupełnie jakby był gdzieś daleko. Pozwolił jej się przyglądać, całą wieczność, bo najwidoczniej próbowała zrozumieć. Nie była w stanie, ale też nie chciał, by rozumiała. Chciał żeby wyciągnęła rękę i pożałowała tego kontaktu, tak jak dziecko, które pierwszy raz dotyka płomienia. Niektóre rzeczy powinny pozostać niedostępne.
Odwrócił głowę w jej stronę dopiero gdy się odezwała. Przesunął spojrzeniem po stoliku i szklance, jakby nie do końca wiedział co powinien zrobić. Nie potrzebował żeby się nim opiekowała, nie był jej zmartwieniem. Nie chciał, by mówiła do niego jak do kolejnego pacjenta, który wymaga uwagi.
Uniósł się powoli. Wciąż czuł zimne palce Martina, które zaciskały się na jego szyi. Nie potrafił wypowiedzieć ani słowa, bo gardło miał zaciśnięte i suche jak wiór. Rana na ramieniu paliła, wysyłając falce ostrego bólu aż do palców, ale tym razem uparcie starał się to zignorować. Zapewne chciała mu pomóc, ale był jak ranne zwierzę – jego spojrzenie mówiło, że nie potrzebuje wsparcia, tylko czas i przestrzeń mogły dać mu poczucie odzyskania kontroli. Usiadł, nierówna walka wprawiła jego mięśnie w drżenie. Złapał za szklankę i zanim zrobił łyk, część wody wylała się na jego spodnie, wsiąkając w materiał. To bez znaczenia.
Napój był przyjemnie chłodny w kontakcie z jego rozgrzanymi wargami.
— Dziękuję za to co zrobiłaś. — Wydawało się, że mówił jak najbardziej szczerze. Odchylił głowę i oparł ją o zagłówek kanapy, obserwując Joe spod półprzymkniętych powiek. W półmroku wydawała się drobniejsza, bardziej zagubiona niż wtedy, gdy go zszywała. Nie tak pewna siebie i zdeterminowana, by coś mu sobie udowodnić; a może tak po prostu chciał ją postrzegać, jak kolejną osobę, którą trzeba ochronić przed nim samym. — Spłacę ten dług, powiedz tylko czego oczekujesz. — Zamkną ten wątek szybko i bezboleśnie. Wrócą do własnych światów, gdy wszelkie zobowiązania zostaną uregulowane. — Najlepiej jednak będzie, jeśli po prostu zapomnisz, że to miało miejsce — dodał, tym razem brzmiąc niemal zbyt ostro. Był chłodny i zdystansowany, zupełnie inny, niż przed kilkoma godzinami, gdy ściskał dłoń Cassandry, zapewniając ją, że wszystko będzie dobrze. To prosta gra – próbował zniechęcić do siebie Joe, przyjmując maskę nieprzyjemnego człowieka (czy naprawdę musiał udawać?), bo tylko to mogło zapewnić jej bezpieczeństwo. Niechęć jest prostsza i bardziej znośna niż współczucie i sympatia.
Chciał dodać coś jeszcze, wbić pod jej skórę kolejną igłę zwątpienia, ale kątem oka wyłapał ruch. Cienie falowały, a powietrze gęstniało i zamykało się wokół niego coraz bardziej. Wiedział co czaiło się pod płaszczem nocy. Jedyna rzecz, której się bał. I choć był świadomy, że to tylko kolejna sztuczka umysłu ogarniętego gorączką, nie sprawiało to, że prościej było się jej oprzeć. Strach, który go ogarniał był dzieckiem wyobraźni. Gniew, który tak często w sobie nosił, był natomiast dzieckiem strachu.

Obiecałeś.
Upił kolejny łyk wody, niemal się nią krztusząc. Bardzo nieudolnie starał się zamaskować panikę, która wypełniała ciało. Nie teraz, tylko nie teraz. Nic nie było tak jak powinno. Był tutaj, w tym domu, w obecności Joe i okrutnej karykatury Martina, a Cassandra była gdzieś daleko i nie wiedział czy jest bezpieczna. Chciał wyjść, ale został uwięziony w niesprawnym ciele. Powinien coś zrobić, c o k o l w i e k co…


Obiecałeś.

Zerwał się z kanapy. Dużo gwałtowniej niż chciał, dużo szybciej niż mógł. Szklanka wyleciała z dłoni i roztrzaskała się na podłodze z głośnym brzdękiem. Szkło prześlizgnęło się po panelach, a resztki wody zgromadziły się pod ich stopami. Carlos zachwiał się, gdy uderzyła go fala mdłości i ten piekielny, duszny gorąc. Światło kuchennej lampy przygasło, a obraz na chwilę stracił ostrość. Kątem oka widział, jak cień porusza się, a później rozmywa się w martwym polu.
— Kurwa — wydusił, łapiąc się oparcia. Znów oddychał ciężej. Zamrugał szybko, chcąc odgonić mgłę, która pokrywała jego oczy. — Muszę się przewietrzyć. — Wyprostował się i chciał ruszyć dalej, ale przeszedł tylko kilka kroków, zanim wpadł na stół. Drewno zajęczało, gdy naparł na nie ciałem, ciężko opierając się o blat. — Proszę... — cichy szept wydostał się z gardła. Niemal na pewno nie była w stanie go usłyszeć. Sam Carlos nie wiedział też, do kogo kierował te słowa – do Martina, by zostawił go w spokoju? Do Boga, chcąc prosić o cudowną interwencję? Do samego siebie – o stabilność, a może do Joe – o pomoc?
Ślina była gęsta i smakowała jak żółć. Krew dudniła w uszach, tłumiąc inne dźwięki, a mimo to wydawało mu się, że wyraźnie słyszy ten ponury szept, który sprawiał, że po jego kręgosłupie prześlizgnął się dreszcz.

Obiecałeś.

joe grainier

[joe grainier]

Joe była przyzwyczajona, że pacjenci - rozdzierani od wewnątrz lękiem i bólem, skonfundowani i skołowani, złapani w szpony emocji, nad którymi żadnym sposobem nie potrafili zapanować - widzieli w niej najróżniejsze rzeczy. Jedni - zagrożenie, na jasne płótno jej smukłego ciała projektując dawne lęki. Inni - wybawienie, w chudych, ale zwinnych palcach i poważnym, skupionym spojrzeniu dziewczyny pokładając resztki ostałej im się jeszcze nadziei. Zdarzali się tacy, którzy rozpoznawali w Joe dawno zmarłe żony albo córki, z którymi od lat nie mieli kontaktu. Pewna mała dziewczynka targana wyjątkowo wysoką gorączką pomyliła Joe z własną matką, przylgnąwszy do jej ramienia przez sztywny materiał kitla jak małe, zlęknione zwierzę. Innym razem, starszy mężczyzna o kłykciach jak sęki i zmąconym bielmem spojrzeniu pewien był, że zamiast Joan nad jego szpitalnym łóżkiem pochyla się jego pierwsza miłość. Amelie. Amelie, Amelie, Amelie - zapętlone na jego wargach jak modlitwa. Grainier nie zaskoczyłoby zatem wcale, gdyby i Carlos Salazar zamiast przyjaciółki Cassandry, w której ręce wbrew własnej woli musiał, przynajmniej na jedną noc, powierzyć własne losy, dostrzegł w niej kogoś kim nie była.
Ona sama przysięgła sobie natomiast - między jedną rozsądną myślą i kolejną, którymi póki co jeszcze dość skutecznie odganiała każdą kolejną z fal ogarniającego ją lęku - że nie pozwoli sobie zobaczyć w nim niczego więcej, niż właśnie pacjenta. Jednorazowego zobowiązania, przysługi, którą - chcąc, nie chcąc - była w obowiązku wyświadczyć przyjaciółce. Od pierwszego dyżuru, podczas którego w szpitalu powierzono jej cięższe przypadki, Joe uczona była - do znudzenia! - żeby nigdy, pod żadnym pozorem, się nie przywiązywać. Czuć empatię? Tak, jak najbardziej - empatia była podstawą i głównym narzędziem jej pracy, zaraz obok skalpeli, nierdzewnych nożyczek i igłotrzymaczy potrzebnych na sali operacyjnej; jej brak był pierwszym zwiastunem wypalenia zawodowego, którego nie wolno było przegapić. Ale nie angażować się bardziej, niż wymagał tego profesjonalizm. Bo problemy zaczynały się tam, gdzie emocje brały górę, a odpowiedzialność brana za pacjenta przekraczała próg zdrowego rozsądku.
Dlatego może faktycznie o wiele łatwiej i lepiej byłoby, gdyby żarem Carlosa sparzyła się wystarczająco mocno, by nigdy, przenigdy, nie chcieć po niego sięgnąć. Mieszanina chłodu i - wydawało się - szczerej wdzięczności, splątanych w męskim tonie, okazywały się mieć jednak dokładnie przeciwny efekt. Nawet, jeśli świadomie nie zdawała sobie z tego jeszcze sprawy, Joe zaczynała czuć potrzebę, by zajrzeć głębiej, i przekonać się, co czai kryje się pod ich przykrywką.
- Niczego nie oczekuję - Powiedziała trochę zbyt szybko, by zabrzmiało to w pełni wiarygodnie. Miała na myśli chyba tyle, że nie chciała nic w zamian. Pragnęła jedynie, żeby brunet cofnął czas o jakieś dwadzieścia godzin, albo dwadzieścia lat. Żeby trzymał się od Cass z daleka - i tym samym, trzymał się z daleka od Joe. Żeby wraz z własną krwią, która nadal miejscami plamiła podłogę przedpokoju, zmył wszelkie wspomnienia, które miał pozostawić w domu Grainierów. Nie wiedziała tylko, jak go o to wszystko poprosić? Albo jak tego zażądać. - Jasne. - Westchnęła ciężko, i nie bez ironii, w odpowiedzi na jego sugestię. Zapomnieć? Chyba zgłupiał. Do tego stopnia, że Joe miała ochotę roześmiać mu się prosto w twarz. Ale i na to brakowało jej teraz siły.

W pierwszej chwili, gdy Salazar wziął w dłonie szklankę, Joe myślała, że wszystko idzie (zbyt) dobrze - zwłaszcza jak na kogoś, kto jeszcze parę godzin wcześniej dosłownie szamotał się w walce z samą Śmiercią. Nie spuszczała z niego oka tak, jak można wpatrywać się w pożar domu albo samochodową kraksę: uważnie, nie bez lęku, z jakąś dozą napiętej uwagi i krztą niezdrowej fascynacji. Czy nie w ten sposób lekarze patrzyli zazwyczaj na wyjątkowo ciężkie przypadki?

I czy nie w ten sposób kobiety patrzyły niekiedy na wyjątkowo niebezpiecznych mężczyzn?
Nie potrafiłaby tego wyjaśnić, ale oddech wstrzymała jeszcze zanim Carlos upuścił szklankę - jakby nadciągającą katastrofę przeczuła na ułamek sekundy przed jej nastąpieniem. Nie krzyknęła; nie jęknęła nawet gdy szkło roztrzaskało się o podłogę. Drgnęła jednak tak gwałtownie, jakby sama została uderzona. Na moment, pamięć przeniosła ją gdzieś indziej; do dzieciństwa — do stłuczonego talerza na kuchennej posadzce, do matki stojącej w koszuli nocnej, boso pośród odłamków; do Johnny’ego walącego pięścią w ścianę, kiedy świat wymykał mu się spod kontroli.
— Carlos— Męskie imię wymknęło się spomiędzy jej warg wraz z przyspieszonym oddechem. Ciało rwało się do walki i ucieczki jednocześnie, sparaliżowane tym konfliktem, i zastygłe nagle w bezruchu, jakby w spotkaniu z dzikim zwierzęciem. I może była to adekwatna reakcja, bo i Salazar nie wydawał się być teraz już tylko, po prostu człowiekiem, siłą gorączki i lęku zredukowany do czegoś znacznie pierwotniejszego, i znacznie bardziej nieprzewidywalnego.
Nie zdążyła go zatrzymać, choć wyciągnęła dłonie, ale palce minęły się z męskim ciałem o centymetry. Nie była pewna, czy nadepnął na szkło, czy też jakimś cudem udało mu się tego uniknąć. Ruszyła za nim pchana w przód wyłącznie instynktem. I dopiero gdy oparł się o blat stołu, zobaczyła naprawdę, jak bardzo był słaby. Drżenie barków. Spięty kark. Pot sperlony natychmiast pod linią włosów na szyi. I strach na jego obliczu - tak niepasujący do twarzy człowieka, który jeszcze przed chwilą próbował odstraszyć ją chłodem.

Joe zatrzymała się o krok od niego, ze stopami rozstawionymi tak szeroko, jakby próbowała utrzymać równowagę na rozhuśtanej sztormem łodzi. Nie powiedziała uspokój się, bo to nigdy przecież nie działało - ani na ojca, ani na matkę, ani na Johnny'ego. I na żadnych innych ludzi w panice.
- To ja - Przypomniała mu w zamian, bardzo, bardzo ostrożnie unosząc dłoń tak, by mógł ją zobaczyć. Dała mu przestrzeń na oddech. Jeden, drugi. Trzeci. - Dotknę cię teraz - Nie w ramach pytania o pozwolenie, a jedynie stwierdzenia prostego faktu. I dopiero wtedy ułożyła dłoń między jego łopatkami. Dotyk jak kotwica, która mogła przytrzymać go w rzeczywistości. — Hej — Odezwała się znów, półszeptem. - Jesteś tutaj. Sam. Tylko ze mną. - Nie wiedziała, do kogo mówi bardziej — do niego czy do zjawy, która najwyraźniej ścigała go od środka. Gotowa by go podtrzymać, jeśli zacząłby tracić panowanie nad ciałem, krzesło stojące przy stole odsunęła stopą i jeśli tylko jej pozwolił, pomogła mu usiąść — Nie wiem, kto cię dziś nawiedza... — Pokręciła głową, sięgając ręką ku jego nadgarstkowi. Pod skórą rozpaloną skórą, jego krew zdawała się toczyć jak ogień — Ale nie oddam cię dzisiaj żadnym duchom — Zapewniła, natychmiast dziwnie zakłopotana wagą tych słów. Odchrząknęła, odwracając wzrok od jego twarzy - ku odłamkom szkła, które zdawały się być bezpieczniejsze niż to, co mogłaby zobaczyć w jego oczach — Cass by mnie zabiła.

Rozumiała - albo przynajmniej wydawało jej się, że rozumie, nauczona wiedzą z podręczników, i epizodami manii Johnny'ego - że Salazar potrzebuje czegoś, co wybije go z rytmu urojeń; jakiejś namiastki ulgi i ukojenia. Nie wyobrażała sobie jednak, że mogłaby go teraz wypuścić za próg domu choćby o krok.
— Nie ma mowy — Odparła tonem, który najwyraźniej pojawiał się za każdym razem, gdy ktoś wykrwawiał się, albo rozpadał na jej oczach. Nie tyle zacisnęła palce na jego barkach, co umocniła ich lekki, ale pewny uchwyt — Jeśli się przewrócisz, rozerwiesz szwy i będę cię zszywać drugi raz, a przysięgam, tym razem policzę sobie odsetki — Z cieniem wymuszonego żartu. Z cieniem niepewnej nadziei - Ale mogę podejść z tobą do okna, jeśli obiecasz, że dasz mi się poprowadzić.

Carlos Salazar

[Carlos Salazar]

Niczego nie oczekiwała, ale Carlos wiedział, że to nie była prawda. Każdy czegoś chciał. Może to, o co chciała poprosić, było zbyt trudne do wypowiedzenia. Może wiedziała, że i tak nie mógłby spełnić obietnicy. Może chodziło o coś niematerialnego, o prośbę sięgającą znacznie dalej niż mógłby przypuszczać. Niczego nie oczekiwała, ale on bardzo chciał, by czegoś zarządzała. Tak byłoby prościej, dla ich obojga. Długi należy spłacać, a on był jej winny bardzo wiele, w końcu uratowała mu życie. Nie dając jej nic w zamian już zawsze będzie z nią połączony tą dziwną więzią, tym czymś, co przez kolejne długie miesiące będzie odsyłać go do tamtych chwil, gdy wykrwawiał się w jej mieszkaniu. Chciałby zamknąć ten rozdział. Wyjść przez drzwi i odciąć ją (siebie) od wszystkich zobowiązań i niedokończonych spraw. Nie było w jego świecie miejsca dla takich relacji – dla niedomówień – ich koniec zawsze był tragiczny i pełen goryczy.
Dlaczego nie mogli po prostu zapomnieć? Wiedział, że to nigdy nie było proste. Nie da się wymazać z pamięci czegoś takiego, tak jak nigdy nie da się do końca zmyć krwi, która wsiąknęła w strukturę drewna. Nie da się oszukać umysłu, próbował robić to już tyle razy. Z czasem jednak, gdy człowiek bardzo próbuje odciąć się od przeszłości, pewne obrazy zaczynają się rozmazywać. Szczegóły przestają być tak wyraźne i bolesne. Nadchodzi wyparcie i usprawiedliwienie, łańcuch logicznych wyjaśnień. To co się stało musiało się stać i nic tego nie zmieni, ale otwieranie starych blizn nie prowadzi do uzdrowienia. Carlos nie chciał być jątrzącą się raną i nie chciał, by Joe stała się dla niego kolejnym wyrzutem sumienia. Gdyby tylko mógł, opuściłby jej dom od razu. Okazało się jednak, że nie był tak silny jak sądził. Jego ciało poddawało się wyczerpaniu, a silna wola umykała w popłochu, pozwalając aby do głowy wkradały się zjawy. Nie zawsze tak było. Wystarczyła jednak jedna noc – Martin odszedł, a wraz z nim odszedł również stary Carlos – jedna noc i puściły wszelkie hamulce. Bóg go przeżuł i wypluł. Diabeł nie chciał go u siebie, jeszcze nie. Pozostał więc ten czyściec, stan oczekiwania na zbawienie lub potępienie, wymiar duchów. Byłoby prościej gdyby umarł, może nawet właśnie tego pragnął. Była jednak Cassandra – największa i najbardziej wiążąca z niedokończonych spraw – i nie mógł odejść.
Dlatego tym bardziej nie mógł pozwolić, by Joe stawała się kolejną osobą, która trzymała go na Ziemi dłużej niż by tego chciał.
Nie reagował na jej obecność, wydawał się zupełnie niedostępny. Zaciskał palce na blacie stołu, próbując unormować oddech, który drżał niespokojnie. Całe jego ciało trzęsło się, jakby za moment miało załamać się pod własnym ciężarem, ale to nie był wynik zmęczenia i pulsującej rany – bał się, właśnie dlatego jego mięśnie kurczyły się niekontrolowanie, a obraz rozmazywał się na krawędziach. Nie czuł chłodu, nie czuł już nawet bólu, towarzyszyła mu tylko ta wszechogarniająca trwoga, której nie potrafił zrozumieć i opanować. Niemoc wrzucała go głębiej w odmęty paniki, więc trwał w tym cyklu, pełen frustracji i strachu, że już nigdy nie ściągnie pętli, którą śmierć Martina założyła ne jego szyję.
Podniósł spojrzenie, dopiero gdy Joe znalazła się w zasięgu jego wzroku. Rozszerzone źrenice śledziły powolny ruch jej dłoni. Podchodziła do niego jak do dzikiego zwierzęcia – bała się o niego czy o siebie? A może to nie był strach tylko coś znacznie gorszego, coś, czego nie mógł przyjąć i czego nie chciał widzieć - t r o s k a. Odruch serca, który przed niczym ich nie uratuje. Chciał więc zaprotestować, gdy powiedziała, że go dotknie, nie potrafił jednak otworzyć ust. Próbował się cofnąć, ale to sprawiło jedynie, że zachwiał się i mocniej naparł na stół, przesuwając go z piskiem po panelach.
Subtelny ciężar wyczuwalny między łopatkami sprawił, że mocniej zadrżał. Pierwszy raz od dłuższego czasu uniósł spojrzenie na jej twarz. Znalazł drogę do jej oczu, które – w przeciwieństwie do jego własnych – wydawały się ciepłe. Chyba tylko dlatego zatrzymał się na nich na chwilę dłużej.
Jesteś tutaj. Sam.
Pokiwał głową i wypuścił powietrze przez zęby. Niechętnie pozwolił usadzić się na krześle, bo nie potrafił znaleźć w sobie siły na kolejną walkę. Nie opierał się też, gdy ujęła jego nadgarstek, dociskając palce do niespokojnie pulsującej żyły. Protest, który jeszcze przed chwilą tak żarliwie manifestował w swojej głowie, powoli się oddalał. Głos Joe był spokojny, wystarczająco przekonujący, by częściowo powrócił do rzeczywistości. Jej dotyk, choć tak niechciany, przynosił komfort. Nie zasługiwał na niego, jego krew powinna wrzeć i zdradzać ciało, bo na ukojenie nie zasłużył żadnym ze swoich czynów, ani teraz, ani nigdy przedtem; mimo to nie potrafił wyszarpnąć dłoni.

Nie oddam cię dzisiaj żadnym duchom.
Nie mogła wiedzieć. Martin był jedynie wymysłem jego chorej wyobraźni, a mimo to jej słowa wydawały się wpływać na jego obecność. Zupełnie jakby go zdemaskowała, tym samym sprawiając, że powoli zanikał. A może to wspomnienie o Cassie sprawiło, że karykatura Laytona zupełnie się poddała, w końcu pozwalając Carlosowi zaczerpnąć tchu?
Powoli zabrał dłoń, obserwując twarz Joe. Na jego własną spłynęła nieśmiała ulga, blada skóra nabrała kolorów. Urywany oddech nabierał stałego rytmu, a drżenie mięśni niemal całkowicie ustało. Powrócił do rzeczywistości, ale już nie próbował udawać chłodnego i zdystansowanego – nie miałoby to żadnego sensu, skoro Grainier widziała jak stracił kontrolę. Nie wiedział kim powinien być i jak wybrnąć z tej sytuacji, która była naznaczona dziwną intymnością. Długo więc milczał, po prostu udając, że to wszystko nie miało miejsca. Cisza była ciężka do zniesienia, ale prostsza niż próba wytłumaczenia tego, co się zdarzyło.
— W porządku — odezwał się w końcu, przystając na jej warunek. Mógłby próbować przekonać ją, by jednak wyszli na zewnątrz, ale coś w tonie jej głosu sprawiło, że po prostu odpuścił. Gdyby faktycznie rozerwał sobie szwy, jego pobyt w tym domu znacznie by się przedłużył, a tego zdecydowanie nie chciał. Wciąż trzymał się swojego pierwotnego założenia – jutro zniknie z życia Joe, choćby miał się wyczołgać przez frontowe drzwi. Zanim to jednak nastanie, musiał przetrwać noc i nie dopuścić, by po raz kolejny stracił rezon. — Może być okno, pod warunkiem, że przyniesiesz mi papierosy z kurtki — zaproponował, powoli unosząc się z krzesła. Wyciągnął rękę w jej stronę, by pomogła mu utrzymać równowagę. Przełknął dumę, próbując grać na jej zasadach. Chwilowy rozejm, którego zapewne będzie żałował, ale na ten żal mógł poczekać do świtu.

joe grainier

[joe grainier]

Przez wszystkie te lata progresywnego warunkowania uczącego Joe, że jedynym miejscem, w którym wolno było jej się kiedykolwiek wychylać przed równy szereg, unosić dłoń strzelającą w górę jakby poza zasięgiem wolnej woli dziewczyny za każdym razem gdy znała odpowiedź na profesorskie pytanie (czytaj: niemal zawsze), i zwracać na siebie uwagę sposobem, w jaki z pamięci, bez zająknięcia recytowała właściwą, precyzyjną odpowiedź, był uniwersytet. Nie dom, w którym ktoś zawsze potrzebował atencji i pomocy bardziej niż ona; nie lokalne podwórko, na którym dzieciństwo dla dziewcząt jak Joe bardziej niż sielankę przypominało raczej walkę o przetrwanie; nie szkolna klasa, w jakiej Grainier ze swoimi mysimi włosami i ramionami jak drzewne witki niknęła na trzecim planie, bez słowa protestu ustępując miejsca głośniejszym, ładniejszym, bardziej przebojowym istotom niż ona.
Nikt jej nigdy nie pokazał, jak (po)żądać - jak zatem miałaby zrobić to teraz, gdy oczekiwał tego Carlos Salazar?
Boże, nie wiedziałaby nawet o co więcej, niż tylko zostawienie Cass - i, rykoszetem, także samej Joe, w spokoju - mogłaby go teraz poprosić.
O pieniądze? Nie wątpiła ani w to, że mężczyzna potrafiłby spełnić taką prośbę, ani w to, że ofiarowana jej suma splamiona byłaby krwią tak samo, jak - niedawno - podłoga w jej własnym przedpokoju
O ochronę? Wyobrażenie, że poczynając od dzisiaj, po korytarzach uczelni i ulicach Toronto za Joe miałby snuć się kordon opłacanych prze Salazara osiłków, szatynka skwitować mogłaby co najwyżej nieskrywanym parsknięciem niedowierzającego śmiechu.
O zawieszoną w czasie przysługę, o którą Joan mogłaby go poprosić w przyszłości, po spłatę długu przychodząc do niego za parę miesięcy bądź lat tak, jak robiono to w filmach? I wtedy - co? Joe Grainier, jak te wszystkie heroiny z czasów kina noir miałaby stanąć na progu Salazara w długim trenczu, z karminem szminki na wargach i cygaretką w palcach, nakazując mu sprzątnąć medycznego przeciwnika, na szpitalnym oddziale rywalizującym z nią o tą samą prestiżową pozycję albo wymarzony awans? Przymusić go, by wysłał koński łeb nielubianej przez Joan pielęgniarce, która zawsze sprzątała jej sprzed nosa ostatnie cannoli w szpitalnej kantynie? Zażyczyć sobie, aby w jej imieniu wysyłał anonimowe listy z pogróżkami do dawnych, szkolnych kolegów, którzy obrali sobie kiedyś Joe za obiekt szkolnych kpin i docinek?
Grainier nie miała bladego pojęci, co mogłaby sobie zażyczyć od przedstawiciela pierdolonej mafii. Chryste! Bo tym przecież był, prawda? Ten człowiek który na jej oczach niemal pożegnał się z życiem, a teraz miotał się schwytany w pułapkę jej niewielkiego domu jak ryba spętana sieciami? Kryminalistą. Przestępcą. Zagrożeniem, którego powinna za wszelką cenę unikać, nie zaś asekurować z ostrożnością godną opieki nad dzieckiem.

Lęk, o czym Joe miała aż za dobre pojęcie, potrafił mnożyć się i przenosić jak zarazki, odbierając zmysły i kontrolę nad własnymi decyzjami każdemu, kogo objął sobie za gospodarza. Lęk był intruzem, wrogiem, przed którym należało się chronić. Troska natomiast stanowiła instynkt bijący od środka, od serca. I, może kierowana ostatkami tlącego się w niej jeszcze, niemal nastoletniego idealizmu, albo też jakimś rodzajem typowej sobie martyrologii, Joe chciała wierzyć, że zasługiwał na nią każdy, niezależnie od popełnionych przez siebie grzechów. Nie na sympatię, nie. Nie nie zawsze na wybaczenie. Ale troska, w poczuciu Joe, należała się nawet tym, dla których nie było ucieczki od piekła.

Ulga, którą odczuła obserwując, jak Carlos uspokaja się odrobinę, i jak sztywne spięcie jego mięśni uspokaja z wolna chwiejnemu rozluźnieniu, była kwaśna, podobna w smaku do żółci. Dziewczyna przełknęła ją razem ze śliną, przeciskającą się przez zaciśnięte nerwami gardło niby ość.
- Zgoda. Przyniosę ci papierosy z kurtki - Powiedziała, marszcząc brwi w reakcji na zachrypnięte brzmienie własnego głosu. Typowym sobie, nerwowym odruchem, wetknęła pasemko włosów za ucho i wyprostowała się, bacznym wzrokiem oceniając, czy Carlos nie zsunie się z krzesła na podłogę gdy Joe odstąpi go choćby na krok i minutę potrzebną, by przynieść mu to, o co prosił – Pod warunkiem, że w międzyczasie nie będziesz znowu próbował dać nogi.
Jak? Przez kuchenne okno, trawione rdzą i zacinające się tak uparcie, że Joe czasem nie mogła otworzyć go na więcej niż parę centymetrów, wystarczająco by wypuścić na zewnątrz dym wznoszący się z przypalonego tostu i uchronić alarm przeciwpożarowy przed postawieniem na nogi całego sąsiedztwa, ale nie na tyle, by komukolwiek przydało się ono na faktyczną drogę ucieczki.
Ujęła jego dłoń – zawieszenie broni, owszem, ale bynajmniej nie pakt pokojowy, na wypadek, gdyby Joan za jakiś czas znów musiała stawać do walki z demonami mężczyzny. Pomogła mu podejść do parapetu, wprawionym ruchem dłoni uporawszy się zaraz z zacinającą się klamką. Pchnęła okno tak jak zawsze, nasadą dłoni, tworząc lufcik, przez który do pomieszczenia wkradł się powiew nocnego tlenu. W sąsiedztwie Grainierów powietrze nigdy nie było tak naprawdę rześkie w sposób typowy zamożniejszym podmiejskim terenom wolnym od polucji i zanieczyszczeń. O wiele bardziej niż za dnia jednak, nocą oprócz echa spalin niosło ono z sobą przynajmniej jakąś namiastkę wytchnienia.
Zerknęła jeszcze na Carlosa tak, jak zerka się ostrzegawczo na niesforne szczeniaki i psotne dzieci, a potem ruszyła do miejsca, gdzie przewieszona przez jakieś oparcie albo zaczepiona o ścienny haczyk znajdowała się jego kurtka. W zmęczonym roztargnieniu oklepała lekko jej poły, wyczuwając pod materiałem prostokątny kształt papierośnicy. Wysupłała przedmiot z objęć tkaniny, nie zauważywszy tylko, jak rdzawa mgiełka męskiej krwi wplątana jeszcze w jej włókna osiada na kłykciu jej palca wskazującego. Gdy wróciła do Carlosa, była więc cudownie nieświadoma, że robi to – dosłownie – z jego krwią na rękach.
Wydobyła z etui nie jednego, a dwa papierosy i odkręciła palnik kuchenki gazowej, pochylając się nad płomieniem z jednym z nich zwieszonym spomiędzy warg, o wiele bardziej wprawnie, niż wskazywałaby na to jej niewinna aparycja. Potem odpaliła jednego od drugiego, karcąc się w myślach za raczenie pacjenta nikotyną, podczas gdy o wiele bardziej niż trucizny, mężczyzna zapewne potrzebował teraz solidnego snu i filtrowanej wody.
Wciągnęła dym w płuca, pozwalając goryczy rozpanoszyć się w jej ciele, normując jej oddech, i opanowując drżenie dłoni.
- Mój brat... - Zaczęła, nim zdążyłaby pomyśleć, jakby była Carlosowi winna jakieś wytłumaczenie - ...widzi czasem rzeczy, których… – nie ma. To stwierdzenie zdawało jej się jakimś dziwnym rodzajem zdrady popełnionej na Johnny’m, brakiem lojalności, która płynęła w jej żyłach razem z krwią – Które zobaczyć może tylko on.
Instynkt krzyczał, że powinna się zamknąć. Im mniej Salazar wiedział o niej i jej rodzinie, tym lepiej – czy dzielenie się z nim podobnymi informacjami nie było jednoznaczne z podsuwaniem mu amunicji, której przy odpowiedniej okazji mógłby użyć przeciwko Grainierom? A jednak było coś w tej ich dzielonej na dwoje samotności, co rozplątywało jej język, i otępiało zmysły jeszcze silniej niż stres i nikotyka – On, i moja matka. Kiedy jeszcze żyła.
Pozostając na tyle blisko, że mogłaby go podtrzymać, gdyby Salazar zaczął słabnąć i tracić równowagę, Joe oparła się biodrem o blat, pochylając się na tyle, by wyjrzeć przez okno prosto w indygo nocnego nieba. Jakby tam prędzej mogła znaleźć odpowiedź na nurtujące ją pytania.
- Czy Cassie jest w niebezpieczeństwie? - Wypaliła wreszcie, gdy firmament nie dał jej satysfakcjonującej odpowiedzi. Zaraz jednak uniosła dłoń - tę samą, w której trzymała szluga - jakby tym gestem zwalniała Carlosa z konieczności udzielenia odpowiedzi. Pokręciła głową, zaglądając mu teraz w twarz, w oczy, głębiej niż wcześniej - Nie. Nie mów. Obiecaj mi tylko, że się tym zajmiesz.


Carlos Salazar

[Carlos Salazar]

Carlos faktycznie mógł wydawać się członkiem pierdolonej mafii. Każdy normalny człowiek uznałby go za kogoś takiego, jednego z tych mężczyzn spod ciemnej gwiazdy, których lepiej jest unikać. Wiedział jakie ludzie mają o nim mniemanie, przynajmniej ci, którzy choć częściowo wiedzieli, że zajmuje się działalnością wyjętą spoza prawa. Pasowało mu to – jeśli się go bali, prościej było nimi kierować. Jeśli się go bali, było większe prawdopodobieństwo, że zostawią w spokoju jego i wszystko (wszystkich) na czym mu zależało. Jeśli się go bali, nie musiał uciekać się do przemocy, bo wystarczyła sama wyobraźnia i instynkt samozachowawczy.
Nie był jednak członkiem mafii. Wśród tych wszystkich złych ludzi, których spotkał na swojej drodze, faktycznie był jedynie Cordero – barankiem. Stany i Kanada miały swoich antagonistów, swoich przestępców i czarne charaktery, swoich morderców i wiarołomców; może był jednym z nich, na pewno nie był dobrym człowiekiem. To, co widział w Meksyku, stanowiło jednak zupełnie inny krąg piekła. Był czas, gdy miał tylko jeden wybór – być złym albo martwym. Wybierał więc mądrze, bo jako trup, nie zdał by się na zbyt wiele swojej matce, a przecież zawdzięczał jej tak dużo. Narcos działali na zupełnie innym poziomie. To oni rządzili całą społecznością, bawiąc się w sędziów i katów, w protektorów i bogów. Jeśli ktoś jest w stanie skrzywdzić drugiego człowieka tak bardzo, że śmierć wyda się wybawieniem, podświadomie chcesz być po jego stronie, bo przecież to lepsze niż przeciągane w nieskończoność cierpienie.
Carlos nie był diabłem, ale jeśli ludzie chcieli dorobić mu rogi, nie zamierzał ich powstrzymywać.
Joe nie miała prawa poznać go od jakiejkolwiek strony. Zapewne słyszała opowieści o nim i Martinie od Cassandry, mogła próbować przekształcić te historie w jakiś wypaczony obraz człowieka. Nie znała go jako troskliwego substytutu ojca, jako wiernego przyjaciela, jako kochającego syna czy pełnego pasji kochanka. Widziała natomiast mężczyznę, który wykrwawiał się na podłodze jej domu i patrzyła na niego teraz, gdy był tak bliski rozsypania się. To zbyt mało, a jednak zdecydowanie zbyt dużo, więcej niż by chciał.

Nie zamierzał uciekać, jeszcze nie. Bardzo chciał wydostać się z tego domu, bo paradoksalnie wydawał się on zbyt niebezpieczny. Nie chodziło o zagrożenie dla ciała, wiedział przecież, że jest w dobrych rękach. Chodziło o moment, w którym puszczały blokady umysłu, a on pozostawał zdany na łaskę Martina i Joan. Zbyt duszno, zbyt tłoczno, nazbyt transparentnie. Grainier nie kazała mu się tłumaczyć z niczego, a jednak czuł, jakby był jej to winny, co jedynie potęgowało uczucie osaczenia. Musiał jednak spróbować tej trudnej współpracy, jeszcze kilka godzin, aż do wschodu słońca, gdy mrok nie będzie tak gęsty, a ciało zbyt słabe.
Pozwolił więc podprowadzić się do okna. Skóra Joe wydawała się przyjemnie chłodna, bo sam płonął jak w gorączce. Powiew nocnego powietrza, wkradającego się przez niewielką szczelinę był więc wyjątkowo kojący. Zewnętrzny świat pachniał wolnością i obietnicą, że jutro wszystko będzie prostsze. Łykał więc duże hausty, jakby chciał wypełnić płuca na zapas, bo w końcu będzie musiał udać się z powrotem w głąb mieszkania.
Zdziwił się nieznacznie, gdy zobaczył Joe z papierosem wetkniętym pomiędzy wargi. Nie wydawała się kimś, kto mógł palić; nie pasowało to do niej. A jednak ta odpalona fajka sprawiła, że uśmiechnął się nieznacznie. Chyba oboje potrzebowali zająć czymś ręce i ukołysać umysł. Przyjął więc swojego papierosa z cichym podziękowaniem i zaciągnął się mocno, trzymając dym w płucach dłużej niż powinien. A potem, gdy Joe odezwała się, mówiąc o swoim bracie, zrobił to kolejny raz i kolejny, póki głowa nie zaczęła wirować.
— Ja nie… — wypalił szybko, może nawet zbyt agresywnie. Nie dokończył zdania, a mimo to już było czuć w jego słowach pokłady frustracji. Co chciała mu przez to przekazać? Co on chciał powiedzieć? Nie jestem wariatem? Nie widzę rzeczy, których nie ma? To nie twój pieprzony interes, a twoje życie nie jest moim problemem?
Nic z tego nie było prawdą, chyba sam nie wiedział, gdzie tak naprawdę leżała. Nie chciał być dla niej opryskliwy, bo z jakiegoś powodu postanowiła się przed nim otworzyć. Może sądziła, że to w jakiś sposób pomoże mu uporać się z własną słabością. Zaczęła więc ten niewygodny i najwidoczniej trudny temat o własnej rodzinie. Od razu pomyślał o matce Cassandry, która też widziała rzeczy, których nie ma. Ale czy nie oni wszyscy tak mieli? Każdy nakładał swoje przekonania i obawy na rzeczywistość. Zakładał okulary, które filtrowały ludzi i zdarzenia, wypaczając ich obraz. Widzieli rzeczy, które chcieli widzieć, albo takie, które wydawały im się wystarczająco prawdziwe. To, że Martin nawiedzał jego umysł, nie znaczyło zupełnie nic. Czy Cassandra nie widziała swojego ojca w każdym przedmiocie, który pozostawił? Czy oni wszyscy, spoglądając w lustro, nie widzieli czasem zupełnie innych wersji siebie? Kto miał rację i czy w ogóle ktokolwiek mógł ją mieć?
Westchnął i spojrzał na Joe, obserwując jej twarz oświetlaną przez słabe światło ulicznej latarni. Nie chciał mówić, że było mu przykro z powodu tego, co spotkało jej rodzinę. Taki żal nigdy nie był wystarczająco szczery.
— Gdzie on jest, twój brat? — odezwał się w końcu, choć sam nie wiedział dlaczego zadał akurat takie pytanie. Nie powinien dać się wciągnąć w rozmowę o jej prywatnym życiu, bo ciekawość i sympatię dzieliła bardzo cienka linia. Nie mógł jej współczuć, nie chciał myśleć o niej dużej niż powinien. Wlepił więc spojrzenie w żarzącego się papierosa, patrząc jak dym ucieka przez szczelinę okna. Mógł po prostu udawać, że nigdy nie zadał tamtego pytania.
Temat Cassandry, który w końcu nadszedł, był zarówno wybawieniem jak i kolejną pułapką. Layton była punktem ich połączenia, krążyli wokół niej jak po orbicie. Musieli w końcu na siebie trafić, ale te trajektorie mogły zakończyć się jedynie kolizją. Z pewnością jednak oboje byli na tyle uparci, by nadal trzymać obrany kurs – jak którekolwiek miałoby skapitulować?
— Obiecuję. — Jedno słowo, które szczypało w język bardziej niż nikotyna. Brzmiało jednak szczerze, wyjątkowo miękko. Twarz Carlosa także złagodniała, jakby Joe uderzyła w jakiś czuły punkt, który sprawiał, że mężczyzna nie potrafił dłużej udawać obojętnego. — Nie pozwolę żeby coś jej się stało. Ale potrafi być taka uparta… — zaciągnął się papierosem i zerknął na Joe. Kącik ust zadrżał i uniósł się delikatnie w ostrożnym półuśmiechu. — Jesteście zupełnie inne. Ale to dobrze, potrzebuje kogoś, kto czasami ściągnie ją na ziemię. Ja chyba wciąż tego nie potrafię. — Wzruszył ramionami, obracając filtr między palcami. — Z Martinem też tego nie potrafiłem — dodał, już nieco ciszej, jakby bał się, że wypowiedzenie tego imienia sprawi, że znów poczuje zimny powiew na karku. Nic takiego jednak nie nastąpiło. Został tylko on i Joe.


joe grainier

[joe grainier]

O faktycznej mafii, Joe wiedziała mniej więcej tyle, ile zasłyszała przed laty w przeładowanych efektami specjalnymi gangsterskich filmach, namiętnie oglądanych przez jej ojca po długim dniu pracy z miękkich, czułych objęć zapadającej się kanapy; dziewczęce rozumienie szerzej pojętego świata przestępczego – i tego, jak poszczególne jego areały różniły się od siebie nawzajem zależnie od szerokości geograficznej, i od szczebla zajmowanego przez daną jednostkę na wysokiej drabinie mafijnej hierarchii – sprowadzało się natomiast do wybitnie wybrakowanych ogólników. Czasem na nocnym dyżurze obiła jej się o uszy jakaś wzmianka o tym czy innym pacjencie, którego powszechnie znane, ale jednocześnie nielegalne konszachty sprawiały, że na izbie przyjęć pojawiał się regularnie, i że odganiano od niego stażystów, jakby jedynie bardzo doświadczeni, zaprawieni w bojach medycy mogli poradzić sobie nie tylko z jego obrażeniami, ale i z ciężarem jego reputacji.
O samym Carlosie, Joe słyszała od Cass zawsze tylko bezpieczne wersje prawdy. Nie tyle jawne kłamstwa, co po prostu fakty oczyszczone z brudu jak długo szlifowany brylant.
Albo jak długo czyszczona rana.

Był przyjacielem jej ojca. Zajmował się biznesem. Cass zawsze mogła na niego liczyć.
Joe nigdy nie przyszłoby zatem do głowy, że któregoś dnia będzie sterczeć z Salazarem przy własnym kuchennym oknie, wycieńczona nagłym przypływem, i równie nagłym spadkiem adrenaliny, zupełnie sama i jeszcze bardziej skonfundowana niż wcześniej, obserwując jak dym papierosowy miesza się z pierwszym oddechem świtu.
- Nie wiem – Powiedziała szczerze, gdy zapytał o jej brata. Nie spodziewała się, że Carlos będzie chciał wiedzieć - nieważne, czy to z czystej uprzejmości (tej także się po nim zbytnio nie spodziewała, wnioskując po chłodzie jakim próbował odstraszyć ją od siebie jeszcze przed chwilą), czy z braku innych tematów do rozmowy i potrzeby zabicia niezręcznej, napiętej ciszy. Może powinna – jak to niektóre dziewczęta często robiły w obliczu niechcianych zalotów ze strony kierowcy taksówki albo dostawcy jedzenia – naprędce upleść narrację, w której Johnny nie tylko był rosłym osiłkiem bez serca, gotowym wypatroszyć każdego nieszczęśnika żywcem gdyby z głowy Joan spadł choć jeden włos, ale również był już w drodze do domu, i miał się lada chwila pojawić w jego progu. Była jednak zbyt zmęczona na konfabulacje, i z jakiejś przyczyny zbyt także pewna, że rozmówca i tak nie nabrałby się na jej kłamstwa. - Johnny jest... - Westchnęła, zamiast tlenu wciągając w płuca kolejną porcję nikotyny. Wypuściła strużkę szarego dymu w nocne niebo, przez paszczę uchylonego okna - Johnny zawsze był dość kruchy. - Co mogło brzmieć absurdalnie, pochodząc od istoty równie wrażliwej, zdawałoby się, jak sama Joe. Młodsza Grainier była jednak silna w tych miejscach, w których jej bratu brakowało odporności i uporu. Wzruszyła ramionami, zdając sobie sprawę, że jej kolejne słowa zarówno odpowiedzą, jak i bynajmniej nie odpowiedzą na męskie pytanie; jednocześnie podobało jej się przy tym, i irytowało ją to, że Carlos na nią nie patrzył. Tak było bezpieczniej, zdawała sobie sprawę; dla nich obojga. Jakiś frustrujący instynkt w jej wnętrzu domagał się jednak atencji Salazara. Nie rozumiała jeszcze, dlaczego. - Zdarza się, że potrzebuje trochę czasu. Zawsze wraca - Krótkim ruchem nadgarstka strzepnęła popiół do zlewu - Zawsze wracał. Jak do tej pory.
Do tych jego nagłych zniknięć i powrotów przez lata przyzwyczaiła się bowiem tak, jak człowiek przyzwyczaja się do szumu lodówki w środku nocy albo pęknięcia tynku na suficie, które to po pewnym czasie przestaje przyciągać wzrok. Stały się częścią jej życiowego krajobrazu. Nie było sensu ich kwestionować.

Joe uśmiechnęła się mimo woli.
Było coś rozbrajającego w sposobie, w jaki Carlos mówił o Cassandrze. Coś, co sprawiało, że przez krótką chwilę znikały wszystkie niewygodne pytania, wszystkie niedopowiedzenia i te drobne sygnały ostrzegawcze, które od momentu jego pojawienia się w jej domu powinny były utrzymywać Joe w stanie nieustannej czujności. Nagle o wiele łatwiej było jej dostrzec człowieka, którego Cass opisywała przez lata, choćby zdawkowo i między słowami. Nie rannego mężczyznę z gorączką i niejasną przeszłością. Nie kogoś, kogo należało się obawiać. Po prostu człowieka, który martwił się o dziewczynę będącą dla niego ostatnim śladem po utraconym przyjacielu.
— Obwiniasz się? — Zapytała szybciej nim zdołała pomyśleć o konsekwencjach wypuszczenia tej myśli z okowów własnego umysłu. Raz wypowiedziana, zawisła pomiędzy nimi z ciężarem typowym tym pytaniom, od których nie ma już odwrotu. Mogła obwiniać zmęczenie; senność spowolniającą jej reakcje. Zagryzła dolną wargę, zastanawiając się, czy jest jeszcze jakiś sens by próbować zmienić temat. - Bo wiem tyle, że Cass nigdy cię nie obwiniała. O cokolwiek, co tak naprawdę się stało...
Poczuła się nagle młoda i głupia. Jak dziecko spod krawędzi stołu przyglądające się światu dorosłych, i próbujące znaleźć drogę w labiryncie ich niezrozumiałych dla siebie konwersacji. Przez chwilę milczała, obracając papierosa między palcami, i ze wzrokiem zawieszonym na jego żarzącej się końcówce.
— Nie masz pojęcia, jaka jestem —Wyrwało jej się w końcu, w desperackim nawiązaniu do tej wypowiedzi, w której Carlos przyrównał ją do Cassandry. I choć jej słowa zabrzmiały łagodnie, niemal zaczepnie, pod spodem kryło się coś jeszcze. Coś, czego sama Joe nie potrafiła do końca nazwać.

Carlos Salazar

[Carlos Salazar]

Zawsze był kruchy.
Zerknął na nią (tylko przez krótki, nieistotny moment), obserwując jak zaciąga się papierosem. Próbował odnaleźć głębszy żal w tych słowach, ale nie mógł się go doszukać. Zupełnie jakby dawno zaakceptowała naturę swojego brata, przychodzącego i odchodzącego jak letnia wichura, tak samo kapryśnie i niespodziewanie. Chciał spytać czy wolała mieć go blisko, czy większą ulgę odczuwała, gdy rozpływał się, wykorzystując czas, którego tak potrzebował. Zamiast pytania pojawiło się jednak kolejne ciche posmakowanie dymu. Zęby mimowolnie zacisnęły się na miękkim filtrze papierosa. Nie potrzebował wiedzieć. Im mniej będzie rozgrzebywał jej prywatne życie, tym mniej będzie chciała poznać jego własne. Nie rozumiał więc czemu nadal stał przy kuchennym oknie, wpatrując się w migoczącą latarnię. Fajka niebezpiecznie zbliżała się do własnego końca, gryząc wysuszone gardło. Kiedy żar strawi glizę, nie będzie miał już żadnego powodu, by przeciągać rozmowę.
Joe nie mówiła o sobie zbyt wiele, ale Carlosowi wydawało się, że krótka opowieść o jej bracie rzucała na nią inne światło. To ona była tą silniejszą połową. Kimś kto czekał, dostosowywał się i znosił przeciwności. Dla Salazara wciąż wydawała się krucha, bo jego świat tworzyli ludzie ulepieni z zupełnie innej gliny, ale być może nie doceniał jej charakteru. Czaiło się w niej coś ostrego, zepchniętego przez świat do marginesu, jakby było nieprzyzwoitą treścią. Może to właśnie ten cień czający się za źrenicami sprawiał, że nie potrafił tak po prostu odpuścić. Wbrew sobie i przekonaniu, że najlepiej będzie zostawić Grainier w spokoju. Egoistycznie chciał sprowokować ją po raz kolejny, by odrzuciła pozór kontroli, i zobaczyć jak daleko mogła się posunąć. Jeszcze nie był pewien czy to zwykła ciekawość, czy może kolejna podświadoma próba zyskania kontroli.

Cassandra sprawiała, że to Carlos stawał się pozornie kruchy. Zdecydowanie łagodniejszy w oczach wszystkich. Faktycznie, prościej było na niego patrzeć jak na człowieka, gdy wykazywał się głęboką troską o kogoś bliskiego. Był świadomy tego, że poniekąd stała się jego piętą achillesa, ale nie potrafił z tym walczyć i nie czuł, że powinien. Miał wielu wrogów i choć zapewne sądzili, że rodzina stanowi słabość, którą łatwo wykorzystać, dla Salazara wyglądało to zupełnie inaczej. Dla rodziny zrobiłby wszystko. To, co pozornie czyniło z niego kogoś miękkiego, stanowiło największą siłę. Jeśli zostanie zmuszony, z baranka zamieni się w wilka. Rozszarpie niebo nad głowami wszystkich tych, którzy zdecydują się im zagrozić. Nie będzie nic bardziej niebezpiecznego niż jego wściekłość. Bóg i Szatan czekają na duszę po śmierci, ale on mógł sięgnąć po nią już teraz.
Skoro Joe nie była rodziną, czy powinna się go obawiać? Czy wizerunek łagodnego (prawie) ojca, który pojawiał się za każdym razem, gdy rozmawiali o Cassandrze, słusznie usypiał jej czujność? Nie był dla niej zagrożeniem, przynajmniej nie bezpośrednio. Nie mógłby jej skrzywdzić. Czasami wystarczy jednak tylko rykoszetujący pocisk, by zniszczyć czyjeś życie.
Ponownie zerknął w jej stronę, gdy spytała o poczucie winy. Uśmiechnął się gorzko, mięśnie twarzy zadrżały niespokojnie. Czy to nie było oczywiste? Obwiniał się każdego dnia. Obwiniał się tak bardzo, że te wszystkie wyrzuty sumienia wyciągały Martina zza grobu, wypaczając jego obraz, sprowadzając go do formy mściwej zjawy. Ale to nie było ważne, ważniejsze było to, co powiedziała później - Cass nigdy go nie obwiniała za to co się stało.
Oparł się o parapet, schował twarz w dłoniach i roześmiał się. Wbił palce w brodę, ciągnąc za posiwiały zarost. Popiół spiętrzony na końcówce papierosa załamał się pod własnym ciężarem.
— Jestem niemal pewny, że obwinia siebie. — Jego spojrzenie znów stało się ostrzejsze. Jakby faktycznie chciał pokazać Joe, że jest tylko głupią dziewczynką, która absolutnie nie ma o niczym pojęcia i niezależnie od tego, jak długo będzie próbowała to wszystko pojąć, nigdy nie będzie w stanie. — Bo łatwiej jest obwinić i znienawidzić siebie, niż przyjąć do wiadomości, że ktoś bliski mógł popełnić błąd. Brat, partner, ojciec, przyjaciel. Taki zawód jest niedopuszczalny. — Wyprostował się i wyrzucił niedopałek przez cienką szczelinę uchylonego okna. Latarnia rzuciła przytłumione światło na jego twarz. Wydawało się, że nie był tak naprawdę rozgniewany czy zniesmaczony całą tą sytuacją i zbyt prywatną rozmową. Był po prostu zmęczony. — Wiem jakie błędy popełniłem. Niezależnie od tego co twierdzi Cassandra i jak wiele myśli, że może mi wybaczyć. — Śmierć Martina mogła nie być jego winą. Wszystko to, co działo się później, każda nieobecność i każde potknięcie, stanowiło już wystarczający powód do czucia się odpowiedzialnym. Ile razy zawiódł, bo zamiast wspierać Cassandrę, która przecież straciła ojca, zagłuszał swój własny ból, upijając się wraz z Palomą? Ile razy użalał się nad samym sobą, zapominając o obietnicy złożonej wobec Laytona? Dlaczego pozwolił pracować Cass w The Painted Lady? Dlaczego udawał, że każde jej autodestrukcyjne zachowanie to tylko nieunikniony bunt?

W głosie Joe znów wybrzmiał ten niedostrojony ton. Pojawił się cień, o którym wcześniej myślał Carlos. Podskórna dzikość, hamowana i kontrolowana, ale przecież już obudzona. To była jego okazja, by spróbować nacisnąć mocniej. Sięgnąć głębiej, tak by zmienić bieg tej rozmowy, odwrócić uwagę od jego ego, od analizy własnej słabości. Nie powinien, oczywiście, że nie, jednak skoro o poranku i tak zniknie z jej życia, mógł chociaż pozostawić po sobie jakąś refleksję. Człowiek nigdy nie będzie w pełni sobą, jeśli będzie wypierał tę niewygodną, pierwotną część, której nie potrafi zrozumieć. To, czego się boi, zawsze ma nad nim władzę absolutną.
— Nie mam pojęcia. — Zrobił krok w jej stronę, a później kolejny. Wszedł w jej przestrzeń osobistą z niepokojącą lekkością. Oczywiście, gdyby chciała, mogłaby uciec, pozostawiał jej wolną drogę. Nie dotknął jej, choć gdyby chciał, byłaby na wyciągnięcie ręki. Chodziło tylko o świadomość bliskości – zagrożenia? – i niepewność jaką ze sobą niosła. Skrzyżował ich spojrzenia, próbując wyłapać to, czego szukał. — Ale nie sądzę, że sama wiesz jaka jesteś.


joe grainier

[joe grainier]

Carlos rzeczywiście nie doszukał się w jej słowach żalu, ponieważ go w nich nie było. Troska, tak. Zawsze troska. Niekiedy jakiś cień czułej irytacji. Czasem zniecierpliwienie albo niezrozumienie — nie przez wzgląd na brak prób pojęcia, jakie demony targają jej bratem, lecz raczej brak możliwości, by w szaleństwie Johnny’ego zagłębić się z takim samym impetem, jak robił to on sam. I, jak podpowiadał głos rozsądku, całe szczęście.
Ale nigdy żal.
Bo niby o co?
Jeśli w ogóle kiedykolwiek, żal Joan pozwalała sobie czasem mieć co najwyżej do swoich rodziców. Ale przecież trochę ciężko było robić wyrzuty nieboszczce i skazańcowi.

W zmęczonych, podbarwionych kleksami sińców oczach mężczyzny dostrzegła teraz kiełkujące w ciszy i stłumione zaraz w zarodku pytania. Nie dziwiła mu się, że natychmiast porzucił jakąkolwiek, wątłą chęć poznania jej lepiej, choć z racji zupełnie innej interpretacji. Grainier przywykła już dawno, że ludzie rzadko kiedy byli jej ciekawi. Ciekawość była przecież inwestycją — myśli, emocji, czasu. A inwestycje powinny się zwracać.
Z wyjątkiem studiów, na których inni studenci przymilali jej się czasem z nadzieją, że da im ściągnąć na egzaminach albo podzieli się notatkami, bliska relacja z Joe mało komu mogła się tak naprawdę opłacać. Nawet samej sobie Grainier nie wydawała się dość interesująca, by zakładać, że ktokolwiek zapragnąłby przywiązać się do niej tak po prostu.
Skinęła więc tylko głową, ze stoicką rezygnacją przyjmując sposób, w jaki Salazar porzucił temat jej prywatnego życia.
— Mówisz o niej... Czy o sobie?, chciała spytać, ale odpowiedź była przecież oczywista; zawieszona między nimi wraz z szarymi spiralami papierosowego dymu, rozpływającymi się miarowo w powietrzu razem ze wszystkim to, co pozostawało pomyślane, ale niewypowiedziane.

— ...nie sądzę, że sama wiesz jaka jesteś.

Jego słowa przeszły przez nią na wylot. Nie jak rykoszet, bynajmniej, ale jak celnie wymierzona kula, pozostawiająca po sobie szkodę, którą potrafią wyrządzić wyłącznie trafione prawdy.
Miał rację?

Joe lubiła wierzyć, że samą siebie zna o wiele lepiej niż znała ją cała reszta świata. Że jest świadoma własnych wad, własnych ograniczeń i własnych wartości. Że nawet w tak młodym wieku udało jej się już zajrzeć do studni własnej podświadomości wystarczająco głęboko, by wiedzieć, co kryje się na jej dnie.
Zdarzały się jednak takie chwile — zwykle nachodzące ją późną nocą, kiedy po powrocie z dyżuru stała samotnie w swoim śmiesznie ciasnym, a jednocześnie śmiesznie pustym pokoju na piętrze rodzinnego domu — gdy samą siebie trudno było jej rozpoznać w tafli odziedziczonego po matce, stojącego lustra w miedzianej, nadżartej rdzawymi przebarwieniami ramie.
To wtedy, mimo początkowego skrępowania, zatrzymywała wzrok na własnej sylwetce o pół chwili dłużej niż wymagały tego wyłącznie praktyczne pobudki. Wiodła spojrzeniem po ostrych graniach obojczyków. Po odkrytej skórze ud, gładkiej jak atłas i jasnej jak mleko. Na zaciśniętej linii szczęki, kiedy próbowała stłumić w sobie emocje, których nie wypadało jej przecież odczuwać.
Bo czasem dostrzegała w sobie coś obcego. Nie pięknego, nie brzydkiego. Po prostu jakąś głodną, niespokojną część siebie, którą przez większość życia trzymała zamkniętą pod warstwami obowiązkowości i cierpliwości. Kogoś, potrafiłby być niegrzeczny. Kogoś, kto zawsze chciał więcej, i nie potrafił przestać. Kogoś, kto czasem chciał po prostu przestać być rozsądny.

Choć zamiast przed lustrem, Joan stała teraz przed Carlosem Salazarem, jego ładne, ciemne oczy spełniały dokładnie tą samą funkcję co tafla matczynego zwierciadła, wydobywając spomiędzy włókien dziewczęcych myśli treści na co dzień zakazane i ukryte.
Zniesienie jego wzroku stało się nagle punktem honoru, zakładem zawartym z samą sobą. Próbą charakteru.
Joe wytrzymała jego spojrzenie z tą samą wytrwałością, z jaką pewnego lata w siedemnastym roku życia zniosła żar papierosa, którego postanowiła zgasić sobie po wewnętrznej stronie uda, tuż przy pachwinie, tylko po to by zobaczyć, czy potrafi. Serce znów kołatało się jej w piersi jak przerażone zwierzę zamknięte za kratami zbyt małej klatki, ale gdy wreszcie się odezwała, głos miała niemal stoicki.
— Jestem pewna, że przy tobie bym się dowiedziała — Był za blisko, by mogła go wyminąć nie wykonawszy wcześniej kroku w lewo. Prawie wpadła na kant blatu, w ostatniej chwili powstrzymując ruch ciała. — Ale pewnie się postarasz, żebym nie miała ku temu okazji.
Podeszła do zlewu, topiąc resztkę papierosa w cienkiej warstwie wody zalegającej na dnie. Dopiero tutaj, poniżej linii męskiego wzroku, pozwoliła dłoniom zdradzić to, czego nie zdradziła jej twarz. Palce zadrżały dziko, ale tylko przez sekundę.
— Naprawdę powinieneś spróbować się przespać, Carlos. — Powiedziała łagodniej, niż planowała, odwracając głowę w stronę ciemnego okna z wiedzą, że żadne z nich najprawdopodobniej i tak nie zmruży oka aż do świtu. — I ja też. Ja też powinnam.

/zt x2

Carlos Salazar