[Demian Crowe]

Z w y c z a j n y, przeciętny człowiek, zamiast dać się sprowokować, wzruszyłby ramionami. Wrócił do tego, co robił, dokończył to, co zaczął — regulowanie gaźnika, przegląd osprzętu, przewodów. Cokolwiek, co pozwoliłoby zająć ręce, pomyśleć o czymś innym, a najlepiej to w ogóle zmienić temat i zapomnieć o konfrontacji, o wyrzutach, o pretensjach. O tym, z czym przychodziła, co p o t r z e b o w a ł a wyjaśnić.
On nie.
Początkowo: zamarł, potem...
Szczęka zaciśnięta zdecydowanie za mocno, mięśnie karku napięte do bólu i strzelenie kości przy zaciskaniu palców na szmacie — wszystko poczuł w ułamku sekundy, zanim rozluźnił się i ogarnął wystarczająco. Wystarczająco, aby zareagować, choćby nieodpowiednio i to z wielu powodów: bo rozmawiał z siostrą, bo wiedział, co mówi się w warsztatach samochodowych. "Jak przerwiesz, spieprzysz coś. Będziesz zaczynać od nowa. Dokończ".
Ale i tak przerwał. Mimo wszystko.
Obserwował Ramonę dokładnie, uważnie, wyglądał jednak tak, jakby próbował przewidzieć, co zrobi, zamiast zainteresować się tym, co rzeczywiście czuła. Widać to było, ba, nawet dość dobrze — w tym, jak stał, jak patrzył. Jak kątem oka kontrolował to, co robi z pudełeczkiem ręką, nawet jeśli przyglądał się jej twarzy. Nie oczom. To byłoby za trudne, może dlatego, że bratem był ostatnio ponad dekadę temu.
Odrzucił szmatę, potem śrubokręt, po czym w dwóch, maksymalnie trzech krokach podszedł do siostry. Chwycił dziewczynę za nadgarstek, przytrzymując w miejscu, zanim pomyślał, co robi. Potrząsnął głową, jakby próbował pozbyć się nagłego ścisku gdzieś pod żebrami.
— Ramona... — odezwał się, tym razem z lekką złością, jakby tego było mało: źle skrywaną.
Westchnął.
— Ramona — tym razem mówił ciszej, ale wciąż tak samo twardo, dość mocno zaciskając palce dookoła nadgarstka siostry. Dopiero po chwili zrozumiał, co robi, bo przez parę sekund uścisk ani trochę nie zelżał, aż nagle gwałtownie wypuścił jej rękę i cofnął się o krok, chowając obie dłonie do kieszeni zabrudzonych dresów. Chyba dostrzegł w sobie coś, czego sam się obawiał. Ściągnął brwi, trochę za długo zastanawiając się, co właśnie zrobił.
Odezwał się dopiero po chwili milczenia, po tym, jak cofnął się jeszcze o krok.
— Oddaj — powtórzył któryś raz tego wieczoru. Gdyby powiedział to takim samym tonem, zacząłby brzmieć jak zdarta płyta, ale tym razem było w tych słowach dużo więcej szorstkości.
Wreszcie podniósł wzrok po tym, jak w nieskończoność przyglądał się jej nadgarstkowi.
— Nie musisz mnie pilnować. Ogarnę to.

Ramona Crowe

[Ramona Crowe]

Wszyscy wiedzą, że można się pogubić. Ramona tego doświadczała w tym momencie, czując że własna głowa i własne ciało ją zdradzają. Wydawało jej się już że wiedziała, ale za chwilę zaczynała wątpić. Wydawało jej się że wie co czuje by za chwilę okazało się, że jednak niekoniecznie, że pojawiają się nowe odczucia. I jedno zmieniało się pod wpływem drugiego, a to z kolei wpływało na pierwsze. I tak to się kręciło, zazębiało, zapętlało.

Zamroziła się kiedy ją złapał. Dosłownie. Zesztywniała. Stała więc odwrócona plecami, patrzyła w punkt przed siebie i ani drgnęła. Bała się że jak zamknie oczyma to wróci. On wróci. Wspomnienie, które miało być już tylko wspomnieniem, ale przeszłość której dotykało wróciła jakby... jakby to się miało zadziać znów.

O nie! Co to, to nie!

- Tyle kurwa ogarniesz - warknęła. - Jak do tej pory? - Zapytała. - Ile to już trwa? Ile nie śpisz?

Potrząsnęła głową, wykrzywiając się w czymś co miało przypominać brak zainteresowania, obojętność. Ale obojętna być nie potrafiła. Nie tak jak on. On wydawał się być wyprany z emocji... I czasem sama by tak chciała. Wiesz, nie czuć. A szczególnie w momentach kiedy było z nim jej tak trudno i intensywnie, kiedy widziała w nim trochę siebie, trochę ludzi których znała, a których już nie mogła uratować. Którzy się zaćpali, nazywając rzeczy po imieniu.

Więc nie, nie chciała mu nic oddać. Nie chciała zabrać, ale przede wszystkim nie mogła pozwolić na to żeby coś sobie zrobił. Bo w końcu zrobi. Zawsze tak to się kończy. Tu nie ma innego wyjścia, na koniec zawsze jest śmierć.

- Możesz mi wciskasz kit - dodała już mniej pytającym tonem, udającym zniechęcenie.

Trochę dziwnie było jej w roki osoby, która to ma pomóc, a nie być tą której się pomaga. Zwłaszcza że chodziło o Demiana, a nie kogoś kto byłjej obojętny. Kogoś kto zawsze zasłaniał ją ciałem. I gdy raz go nie było....

Może potrząsnęła głową też do swoich myśli, których nigdy do siebie nie dopuszczała, że przecież zawsze był. A gdy go nie było stało się coś do czego wracać nie chciała.

- Ale nie oddam ci tego, a jeśli jeszcze raz mnie złapiesz, oberwiesz. Rozumiesz?!

Hardo patrzyła wprost w jego twarz, bo w końcu on jej też odpowiadał spojrzeniem. Czy ją widział? Cholera, nie wiedziała. Szczerze? Wątpiła. Ale wiedziała że nie może mu pozwolić.

Demian Crowe

[Demian Crowe]

P a t r z y ł.
Co najwyżej pochylił lekko głowę w bok, patrząc tak uważnie, jakby próbował dostrzec w stojącej naprzeciwko kobiecie coś znajomego. Wyglądała podobnie, zachowywała się podobnie, ale jednak widział coś innego. Trudno byłoby to zdefiniować, a co dopiero wskazać palcem, ale było tam — mógł przysiąc. Jak zamykał oczy, właśnie to widział. Zasmarkaną, zapłakaną trzynastolatkę. Cholernie różniła się od tamtego dziecka, jakie pamiętał, zanim z dnia na dzień zniknęło.
Bez słowa i bez pożegnania.
Ale może, tak naprawdę, to on się zmienił nie pamiętał dobrze...
Nieważne.
Wszystko, co mówiła teraz i co powiedziała wcześniej, Demian już dawno powiedział sobie sam — w różnych kombinacjach, w różnych okolicznościach. Jedyne, czego brakowało, to prostego "wciąż przychodzisz do mnie dopiero wtedy, kiedy wszystko się wali". Ale to przemilczał.
Zamiast tego...
— Osiemnaście lat, Ramona — odezwał się, zanim pomyślał. — Zniknęłaś na osiemnaście lat, a teraz pierwsze, co robisz, to mówisz mi, jak mam żyć. Kurwa. Już wiesz lepiej — dodał. Uśmiechnął się nawet, krzywo, ale mimo wszystko się uśmiechnął. Trochę mocniej zacisnął szczękę, przypominając sobie, co słyszał, jak wyjechała. "Dzwoniła już? Nie? Jak byliście tak blisko, to czemu nie dzwoni?" "Pożegnała się z tobą w ogóle? Nie Tak myślałem".
Ale najgorsze było co innego.
"Pamiętasz, jak wyglądała?"
Żadne "wyobrażasz sobie, co by było, gdyby została z tobą?" w momencie, gdy uderzył w barierki; żadne "dobrze, że nie musiała na to patrzeć" w momencie, gdy któryś raz z kolei siedział połamany w przychodni. Tym bardziej nie jakieś "myślisz, że cię nienawidzi?".
Tylko proste "p a m i ę t a s z, jak wyglądała"?
Bo, kurwa, nie pamiętał.
Cofnął się o krok.
— Co zrobisz? Będziesz mnie trzymać za rączkę? Mam trzydzieści pięć lat, Ramona, nie piętnaście — odezwał się, znowu zanim pomyślał, wciąż trochę głośniej, wciąż trochę ostrzej.
Cofnął się jeszcze o krok, wciąż przyglądając się s i o s t r z e.
Odwracając się na pięcie, chwycił pierwszy lepszy śrubokręt, przekręcił w palcach raz, a potem drugi. Wyglądał tak, jakby ważył decyzję, jakby naprawdę zastanawiał się, czy nim rzucić, czy odłożyć. Czy krzyczeć, czy milczeć; czy stać i dać się oskarżać, czy usiąść za kierownicą i odjechać. Zanim cokolwiek postanowił, za mocno i za głośno odłożył śrubokręt na półkę. Potem docisnął skrzypiącą maskę o wiele mocniej, niż początkowo zamierzał. Prawie że trzasnął blachą o karoserię.
— Przesadzasz. I przestań grzebać w moich rzeczach.

Ramona Crowe

[Ramona Crowe]

Czarnowłosa nie mogła oprzeć się jednej mysli, poczuciu, że cokolwiek robi, robi nie tak. Jasne, spodziewała się że nie będzie łatwo. Domyślała się, że obydwoje się zmienili i nie byli dziećmi, choć on był nim zdecydowanie mniej. Każde szukało, próbowało się ratować i jakoś przetrwać. To, czego się nauczyli owocowało teraz.

Zabawne, że nadal łączyło ich więcej niż dzieliło, ale nie potrafiło żadne z nich tego dostrzec. Ani zmiany i traktowanie się w kategoriach nierówności zawsze będzie miało negatywny wydżwięk u drugiej strony. Może nie było to intencjonalne, ale było w tym trochę wzajemnego ranienia się pod płaszczem wszystkich "ją wiem lepiej", "ją sobie poradzę ", "ciebie nie było ", "ty nie lepiej". Duźo wyrzutów opakowanych w ładne pudełeczko, błyszczące.

- Demian, oni mnie zmusili! - Krzyknęła w końcu, trochę już opadając z sił kiedy używał tego samego argumentu w kółko i w kółko. Oczywistym dla czarnowłosej było, że totalnie nie miał pojęcia o czym mówił. Albo po prostu jest chamem, który wykorzystuje informacje dla własnych korzyści. Ale w to - mimo wszystko co właśnie widziała - naprawdę nie mogła uwierzyć.

W ułamku sekundy skrzywiła się jakby dostała w brzuch. Albo zjadła coś co do jedzenia się nie nadawało.

- A ty mówisz jakbym ja tego chciała, a ja chciałam przyjść i ci powiedzieć... - urwała i trochę jednak złagodniała.

- W ciągu jednego dnia spakowali i wywieźli, bo nie mogłeś wiedzieć, a zachowujesz się jakby to była moja wina i decyzja -

Potrząsnęła głową. Bardzo nie chciała do tego wracać.

- I jakbym przez tę jedną jebaną rzecz nie mogła nic powiedzieć ani zrobić, bo mnie nie było .

Gdyby przemyślała mogłaby wymyślić lepszy plan. Może by naszła ją myśl, żeby w ogóle tu nie przyjeżdżać. Gdyby... Jasne, można się zastanawiać.

Ale Ramona nie pomyślała. Ani nie pierwszy, ani nie ostatni raz.

Mogła te tabletki wyrzucić, ale po co? To z własnego doświadczenia wiedziała, że nie pomoże, a może być jeszcze gorzej. Tyle że naprawdę niee wiedziała co robić. Po prostu ścisnęła je w ręku i odwróciła się, poszła dalej. Nie oglądając się za siebie. Znów.

zt

I'd hold on to what's mine
and never look at this road that I'm on

Demian Crowe