[William N. Patel]

Kurwa, kurwa, kurwa. Wbiegam po schodach dosłownie na łeb na szyję bo ja pierdole, jestem już spóźniony, a jak to niby będzie wyglądać przed moją nową stażystką? Co prawda Thalia sama wydawała się jakaś taka nierozgarnięta, ale zaś ja byłem od tego, żeby jej świecić przykładem i udawać idealnego mentora. Do tej pory szło mi właściwie całkiem nieźle, chociaż prawdę mówiąc byłem raczej niepocieszony faktem, że dostałem przydupasa do nauki. Fakt, dziewczyna mogła się ode mnie bardzo dużo nauczyć, ale nie czarujmy się - mi się zwyczajnie nie chciało uganiać z uczennicą. Wracam jednak myślami do tamtego deszczowego popołudnia kiedy Vishwakar zaprosił mnie do swojego biura na rozmowę i jasno dał do zrozumienia, że nie mam wyboru. Więc kazał pan, musiał sługa, za dużo mi płacili żebym się kłócił. Poza tym miałem u nich kilku naprawdę ważnych klientów, którzy w zasadzie nieczęsto odpierdalali, a hajs wykładali głównie za klikanie w komputer, przez co mogłem sobie pozwolić na swoje poboczne sprawy, te z kolei rozwiązywałem głównie pro bono, z dobroci serca. I trochę dlatego, że szukanie dziury w systemie było nie tylko obowiązkiem, ale również przyjemnością. W każdym razie wpadam do swojego biura i widzę Jane siedzącą na swoim miejscu, piłującą paznokcie, ze sluchawką przy uchu - O, właśnie przyszedł - informuje osobę po drugiej stronie, więc unoszę obie brwi w pytającym geście, a ona zwraca się do mnie - Masz pozdrowienia od swojej mamy, chce ci coś powiedzieć - no tak, mogłem się tego spodziewać, one potrafiły godzinami wisieć na telefonie i pierdolić o niczym. Wywracam oczami, a dziewczyna na moment zaprzestaje manicuru, żeby podać mi słuchawkę. Kocham cię synku, miłego dnia - słyszę - No, ja ciebie też, pogadacie później, dobra? Mamy ważne sprawy, pozdrów ojca - odkładam telefon i zwracam się do Jane, która patrzy na mnie z tą samą miną co zawsze, czyli czymś między wkurwieniem a obojętnością - Ja pierdole, musiałem jechać jakimś objazdem, spociłem się jak wieprz, wali ode mnie na kilometr - informuję ją. Jechałem oczywiście rowerem, bo dzień był ładny, odpowiedni na poranną przejażdżkę. Dziewczyna wywraca oczami, a ja dalej nawijam - Weź, wymyśl coś, jak ja się pokażę komukolwiek? Normalnie leje się ze mnie, chyba mi schodzi wszystko co w życiu przyjąłem, czujesz to? Taki chemiczny pot - Jane w tym czasie wstaje ze swojego miejsca i przechodzi na drugą stronę, żeby otworzyć drzwi wysokiej szafy, z jej wnętrza wyjmuje świeży, wyprasowany garnitur. No tak, jej geniusz jest po prostu nie do opisania, kiedyś powiedziała mi, żebym sobie przyniósł tutaj ze dwa na wszelki wypadek. Na początku to miałem takie lol po co, ale nalegała, że kiedyś się przyda. No i dzisiaj właśnie nadeszło to kiedyś - Kurwa, ty jesteś jebanym geniuszem, najlepszym co mnie spotkało w tej pracy. A gdzie jest Thalia? - Jane wzrusza ramionami i mówi, że nie wie, na co marszczę brwi - Jak to nie wiesz? - w razie gdyby mnie nie było na miejscu, to miała raportować do Jane - Nie wiem, kurwa, a co ja jej GPSa w dupie zamontowałam? Jeszcze nie przyszła - mówi, pogania mnie jedną ręką żebym się szybciej rozbierał, więc rozbieram się szybciej - Nie przyszła? Znowu spóźniona? - czym prędzej wciągam świeże spodnie, one akurat nie wymagały zmiany, ale tamte nie pasowałyby do nowej marynarki - No najwidoczniej bierze przykład z góry - Jane uśmiecha się słodko, a ja ponownie wywracam oczami, ale już nie komentuję. Podaje mi koszulę i pomaga zapinać guziki, potem wiąże krawat, a na koniec z pewną dozą czułości wygładza klapy od marynarki - Zdecydowanie za mało mi płacisz - kręci głową, na co wzruszam ramionami - Gdyby to ode mnie zależało to już dawno bym cię ozłocił, będę wnioskował o podwyżkę dla ciebie u szefa - chociaż nie oszukujmy się i tak zarabiała dużo więcej niż przeciętna sekretarka. Tylko nie była przeciętną sekretarką. Mniej więcej w tym momencie drzwi do biura otwierają się i staje w nich spóźnialska we własnej osobie. Obydwoje wbijamy w nią spojrzenie, zaś Jane odsuwa się ode mnie i zaczyna zbierać mój przepocony garnitur z fotela dla gości, powoli wiesza go na wieszaku, ten zaś na drzwiach od szafy. Ktoś będzie musiał oddać go do pralni. Ktoś czyli Thalia - Athalia Rosenhall, miło, że wreszcie nas zaszczyciłaś swoją obecnością, mam nadzieję, że masz dobre wytłumaczenie - posyłam jej groźne spojrzenie. Jane wita się szczerym uśmiechem i puszcza jej oczko, potem wraca na swoje miejsce żeby dalej piłować paznokcie. Ja z kolei macham na dziewczynę głową, że ma iść za mną, dalej wgłąb, do mojego prywatnego biura. Zatrzymuję się zaraz za drzwiami i zerkam na swoje biurko, jedną rękę uginam w łokciu przyklejając ją do piersi, drugą wspieram na tej pierwszej, a dłoń opieram na twarzy, stukając palcem w usta - Hmmm, czegoś mi tutaj brakuje, jak myślisz? - pytam, chociaż już za moment sam udzielam jej odpowiedzi - Kawy, Thalia, dla mnie podwójne espresso bez cukru, Jane pije cappuccino na mleku bez laktozy z dwoma łyżeczkami brązowego cukru, pospiesz się, bo mamy dzisiaj dużo pracy - poganiam ją ostatni raz, po czym ruszam w stronę swojego fotela.

Thalia Rosenhall

[Thalia Rosenhall]

i'd apologise but i don't realise...
what i'm doing wrong...

To zdecydowanie nie był dzień, w którym miała ochotę oglądać twarz swojego przełożonego, Patela. Działał jej na nerwy, a poza tym nazywał ją pełnym imieniem, czego cholernie nie znosiła. W dodatku ostatnimi czasy pocił się jak szalony. Rozumiała, że jazda komunikacją miejską w samym środku Toronto potrafiła być co najmniej irytująca, no ale kurwa. Szanowany adwokat nie potrafił zadbać o to, żeby mieć w biurze chociaż jedną małą buteleczkę perfum? Serio? No nic. Musiała się starać. Zależało jej na tym stażu, więc suma summarum chciała dać z siebie wszystko, nawet jeśli oznaczało to regulowanie oddechu w jego obecności i udawanie, że absolutnie niczego nie czuje.

Cholera, jak na złość, nie wiedziała też, w co się ubrać. Nie była typem osoby, która lubiła wyglądać poważnie. Zdecydowanie bardziej wolała podkreślać atuty swojego biustu i krągłości, ale kancelaria to kancelaria. Trzeba było zachowywać chociaż te najniklejsze pozory profesjonalizmu. Bujała się do rytmu muzyki, przeglądając ciuchy, aż w końcu wybrała komplet, który nie krzyczał fuck me on the dancefloor, a raczej coś w rodzaju, staram się być profesjonalna.. więc był progresik biorąc pod uwagę jej standardy. Niestety, chwilę później, jak na złość, potrąciła dłonią kubek z kawą stojący na biurku, a ta rozlała się doslownie na jej dzisiejszy modowy wybor, - Kurwa maaać - jęknęła pod nosem, chwytając się za głowę i wpatrując z przerażeniem w outfit, który miał być jej dzisiejszą wizytówką. No nic. Musiała postawić na coś innego.

Wygrzebała z szafy ubrania, które nie były przesadnie roznegliżowane, chociaż czerwony stanik, będący jedyną czystą opcją, i tak lekko prześwitywał spod materiału. Welp. Patel mnie zajebie, pomyślała, patrząc na swoje odbicie. Przebrała się, dorzuciła czerwoną szmineczkę, bo może chociaż ona odwróci uwagę od stanika, no nie? Chociaż ten zbok i tak na bank zerknie oczkami w jej dekolt nie raz. Figured. Sigh. Zerknęła na czas. Była już spóźniona jakieś pół godzinki, no ale przecież musiała się ogarnąć?? Ruszyła na miejsce, a po kolejnych czterdziestu minutach w końcu dotarła. Dobra, wyszła jakaś godzina z kawałkiem spóźnienia. To nic takiego. Ludzie mieli w życiu większe dramaty. Weszła do środka i od razu rzuciła, - Przepraszam za spóźnienie, szefie. Strasznie dzisiaj wszystko się pogmatwało. Obiecuję poprawę. Nie, że to się nigdy więcej nie stanie, rzecz jasna. - Uśmiechnęła się szeroko, zerkając to na niego, to na Jane. Czasami zastanawiała się, czy zdarzało im się pieprzyć, no ale anyways, it wasn’t her business, eh? - A wytłumaczenie? Nie mam żadnego. Po prostu się spóźniłam - dodała odkładając swoją torbę na bok. - To od czego dzisiaj zaczynamy? - zapytała z autentycznym zaciekawieniem, bo naprawdę chciała zabrać się do pracy. Nauczyć się czegoś. Jakichś tajników obrony, oskarżenia, czegokolwiek...

Zbliżyła się do szefa i, o dziwo, musiała przyznać, że dzisiaj pachniał w miarę okej. Odetchnęła z ulgą, ale ta ulga trwała może całe dwie sekundy, bo zaraz palnął, że on i Jane chcą kawuni. Jakby sam nie potrafił sobie zrobić. Przewróciła oczami, ale zaraz wymusiła na twarzy słodki uśmieszek. - już zaraz będzie. - Zeszła do kawiarenki na dole i zamówiła dokładnie to, czego chcieli. Oczywiście szefunio dostał w swoim espresso mały gratis. Odrobinkę soli z saszetki, bo skoro już leżały takie fajne przy ladzie, to aż szkoda było nie skorzystać. Wróciła do biura, podała Jane jej kawę, a chwilę później skierowała się do gabinetu Williama. Postawiła przed nim podwójne espresso i uśmiechnęła się niewinnie, opierając biodrem o jego biurko. - Proszę, szefie - rzuciła słodziuteńko - to co masz dzisiaj dla nas w planach? - W jej głosie pobrzmiewało podekscytowanie, chociaż nie potrafiła sobie odmówić zerkania na kubek. Była cholernie ciekawa, czy zauważy, że w jego kawusi znalazł się mały, bardzo osobisty dodatek.

szef Patel

[William N. Patel]

Wywracam oczami na słowa dziewczyny i wzdycham przeciągle, w duchu pytając wszystkie cząstki wszechświata dlaczego zesłał mi akurat ją? Jest ponad czterdzieści milionów ludzi w Kanadzie, a pod moje skrzydła trafia akurat Thalia - Pierwsza zasada bycia prawnikiem brzmi - zawsze miej coś na swoją obronę, więc popracuj trochę nad wymówkami, Athalia, następnym razem wymyśl coś co poprawi mi humor - tak ją instruuję na przyszłość, żeby nam wszystkim żyło się lepiej. Poza tym jak się spóźni do klienta to przecież nie powie mu, że tak wyszło, bo jak to brzmi? Ja, na przykład, opanowałem sztukę tworzenia pokrętnych wymówek do perfekcji, później tylko trzeba było uważać, żeby się za często nie powtarzały. Jej chwilowy entuzjazm trochę nawet łagodzi sytuację, ale przecież nie byłbym sobą, gdybym jej nie wysłał po kawę. Może kiedyś doczekam takiego pięknego dnia, że zaskoczy i sama pomyśli, żeby po drodze wziąć napoje? O, zawsze mogłaby wtedy powiedzieć, że stała w kolejce po moje ulubione espresso. W oczekiwaniu na strzał kofeiny zasiadam na swoim turbo wygodnym, biurowym krześle i zaczynam poprawiać wszystkie rzeczy na blacie, jakby się przez noc zdążyły poprzesuwać, taki mój codzienny rytuał na dobry początek dnia, a kiedy Thalia wraca z kawą to uśmiecham się do niej lekko - Dziękuję - no i proszę, jak chciała to potrafiła być miła - Siadaj - kiwam na nią głową, po czym w jedną rękę chwytam jakieś papiery, a w drugą mały kubeczek z kawą czarną jak smoła i mocną jak diabli - Okej, to na dzisiaj mamy tak - już mam zacząć wyliczać co w planach, ale robię krótką przerwę żeby się napić i jak to mam w zwyczaju walę cały kubek na raz. Smakuje jak szczyny, obrzydliwie, ledwo przełykam to gówno i od razu się mocno krzywię. Dosłownie czuję jak mi się cofa, jednak przysłaniam usta wierzchem dłoni i kolejny raz przełykam - Kurwa, co to jest? Chyba zmienili kawę, będziesz musiała zacząć chodzić do tej kawiarni po drugiej stronie ulicy, bo to się nie nadaje do picia - zgniatam papierowy kubek w dłoni, po czym wyrzucam śmieć do kosza obok swojego biurka. Mlaskam kilka razy, ale to nie pomaga mi pozbyć się tego okropnego smaku więc odkładam papiery, żeby sięgnąć do szuflady, bo mam tam zawsze jakąś małą wodę na kaca. Przepłukuję gardło, po czym wreszcie ponownie sięgam po dokumenty, chrząkam i już mam zacząć nawijać o naszym dzisiejszym planie dnia, ale wtedy do gabinetu, bez pukania, wpada jeden z partnerów kancelarii, pan Grant, wbijam w niego spojrzenie - Lepiej żebyście byli wolni, mam coś dla was - rzuca od progu. Po prostu kocham jak Grant wpada bez zapowiedzi do mojego biura i żąda żebym rzucił wszystko, bo ma dla mnie (w tym przypadku dla nas) coś nowego. Co za każdym pieprzonym razem jest czymś totalnie pojebanym. Nauczony więc doświadczeniem odzywam się od razu - Ale my dzisiaj mamy Pana Braxtona, a potem zamierzałem szczegółowo odpytywać Athalię z prawa karnego - zaczynam się wykręcać, jednak facet marszczy mocno swoje krzaczaste brwi - Panna Rosenhall nie jest już na studiach, więc zakładam, że zna prawo karne, inaczej nie dostałaby się na ten staż, a Braxton odwołał dzisiejsze spotkanie, Jane ci nie mówiła? - rzuca ostro, natomiast gdzieś zza jego pleców dochodzi do nas głos sekretarki - Sorki, zapomniałam, mój błąd - obydwoje, i ja i Grant, w tym samym czasie wywracamy oczami - Szczegóły wysłałem ci na maila, czemu nie jesteś jeszcze zalogowany? - pyta - Bo mi zasilacz wysiadł, musiałem sobie skombinować nowy - obydwoje wiemy, że to nieprawda - Zawsze musisz mieć jakąś wymówkę? - w odpowiedzi wzruszam ramionami, ale patrz pierwsza zasada bycia prawnikiem. Klikam coś w klawiaturę, że niby się loguję, chociaż jeszcze nawet nie zdążyłem odpalić kompa. Grant kręci głową, po czym wychodzi, a ja uruchamiam komputer w międzyczasie myśląc o tym co zjem dziś na lunch i czy powinienem go zjeść z Thalią czy do tej pory zdąży mnie jeszcze bardziej wkurwić? Stukam palcami w blat, tymi drugiej ręki w myszkę, żeby wejść w wiadomość od szefa, a tam dosłownie trzy rzeczy - godzina, nazwisko i adres - I co? To wszystko? To niby są te szczegóły? - odwracam lekko ekran w jej stronę, żeby też mogła zobaczyć, po czym wzdycham ciężko - Dobra, widzę, że dowiemy się wszystkiego na miejscu, która jest godzina? - ja już uruchamiam mapy google żeby zobaczyć gdzie to jest, bo nazwa ulicy dosłownie nic mi nie mówi i się okazuje - Co to kurwa za zadupie? - ale nie było czasu się nad tym zastanawiać, bo mieliśmy go stosunkowo mało na taką podróż - Zamów nam taksówkę - rzucam do Thalii, zaś sam piszę jeszcze do Granta czy to na pewno wszystko?

Thalia Rosenhall

[Thalia Rosenhall]

Jezu. Dlaczego ten staruch musiał być aż tak irytujący?
Może gdyby nie był jej szefem i gdyby nie wiedziała, że pocił się jak jakiś czterdziestoletni facet produkujący zdecydowanie za dużo testosteronu, żywiący się wyłącznie pizzą, popijający chorobliwe ilości energetyków i piwa najgorszego sortu, a wieczorami grający w Dotę albo LOLA... (nie pytajcie, dlaczego było to aż tak sprecyzowane. Pierwsze, co przyszło jej do głowy, XD) To może, ale tylko MOŻE, uznałaby, że był nawet atrakcyjny. A tak? Znała go od zupełnie innej strony. W dodatku ciągle, ale to ciągle nazywał ją Athalią, czego, do kurwy nędzy, nienawidziła. Aż się prosiło, żeby wsunąć mu coś do jedzenia albo kawy, bo sorry, jak długo można być takim ignorantem? No proszę. - Szefie, nie chcę nic mówić, ale złość piękności szkodzi, a jestem pewna, że swojej urody będziesz potrzebował jeszcze przez parę lat, bo z tym charakterkiem... - Przewróciła oczami. - Nie wiem, kto z szefem na dłuższą metę wytrzyma, ale! - Uniosła palec ku górze. - Jesteśmy tutaj dla pracy, a nie po to, żeby bawić się w biuro matrymonialne, więc najmocniej przepraszam. - Ukłoniła się do połowy niczym jakiś lokaj. - Następnym razem wymyślę coś tak spektakularnego, że poprawi ci humor i sprawi, że szczęka opadnie szefowi na podłogę, dobra? Idę po tę kawę!

Nadawała jak katarynka, bo w trakcie własnego monologu zdała sobie sprawę, że nie powinna wspominać ani słowem o jego statusie związku, ani tym bardziej o jego wyglądzie. No ale miała to gdzieś głęboko pomiędzy cyckami, a że miała je spore, welp. No więc ten. Wróciła niedługo później z jego kawunią, wzbogaconą o dodatkowy ingredient X, raz po raz przyglądając się mężczyźnie i czekając, aż wreszcie się napije. Usiadła na swoim miejscu, słuchając, co mieli dzisiaj w planach i jak mniej więcej miał wyglądać jej dzień. Dłonie trzymała grzecznie na udach, wpatrując się w szefa, kiedy przysuwał kubeczek do ust. Zaczęła wbijać paznokcie w skórę tak cholernie mocno, jakby wywołany przez nią ból miał powstrzymać uśmiech wkradający się na jej twarz. Nie mogła przecież wybuchnąć śmiechem. Ja pierdolę. No nie. Wytrzymaj. Nie śmiej się. Przygryzła policzek od środka, widząc, jak jego twarz wykrzywia się pod wpływem smaku przepysznej kawusi. - Czekaj, serio? - Zmarszczyła brwi, usilnie starając się nie roześmiać. - Była tam jakaś nowa baristka. Następnym razem upewnię się, że pójdę do tej drugiej. - Pokiwała głową ze zrozumieniem, podczas gdy w środku zwijała się ze śmiechu i mentalnie waliła dłonią o biurko. No kurwa, cudo.

Kiedy w dalszym ciągu próbowała zachować powagę, ignorując mlaskanie szefa, do gabinetu wszedł pan Grant. Thalia od razu wstała, żeby się z nim przywitać, bo hello, jemu akurat należał się szacunek, okej? Po chwili ponownie usiadła i zaczęła słuchać tego, co miał im do powiedzenia. Gdy William znowu zwrócił się do niej w ten irytujący sposób, posłała mu wkurzone spojrzenie. No czy on naprawdę nie mógł przestać jej tak nazywać? Wysunęła nogę pod biurkiem i kopnęła szefa prosto w piszczel, bardzo wymownie, chociaż oczywiście miało wyglądać to na czysty przypadek. - Och, przepraszam - rzuciła niewinnie, natychmiast prostując się na krześle. - Dokładnie, panie Grant. Mam prawo karne w małym paluszku. - Posłała mu uroczy uśmiech. Lubiła fakt, że mężczyzna ją lubił, hihi. Jemu akurat nie mogła podpaść. Uśmiechnęła się pod nosem, kiedy sekretarka zaliczyła drobne faux pas, bo chociaż raz to nie Thalia była osobą, która coś spieprzyła. Kurde, brakowało jej tylko popcornu. Tak cudownie słuchało się, jak pan Grant zwracał uwagę jej szefuniowi, który przecież zawsze wiedział wszystko najlepiej. - Jakie szczegóły? - zapytała, po czym nachyliła się, żeby zerknąć na wiadomość. Z maila właściwie nic konkretnego nie wynikało. Sama nie była zbyt miejscowa, więc nie miała pojęcia, gdzie znajdował się podany adres, ale reakcja szefunia mówiła wszystko. - Cholera, pewnie wrócimy zajebiście późno - westchnęła. Miała nadzieję, że uda jej się wrócić wcześniej. Najwyraźniej będzie musiała odwołać wieczorną zmianę w drugim miejscu pracy. - Już zamawiam - odparła, wyciągając telefon i rezerwując przejazd przez ubera.

Jakieś dwadzieścia minut później nadal siedzieli w taksówce, bo, jak Patel wcześniej wspomniał, miejsce znajdowało się kurewsko daleko. Thalia przekręciła głowę w jego stronę, - To co, szefunio? Powiesz mi dzisiaj, jak ładnie wyglądam albo jak świetnie sobie radzę? - Posłała mu szeroki uśmiech. - Kiedy będziemy mieli ewaluację mojej pracy? - Uniosła brew, próbując wychwycić z jego reakcji, czy zamierzał przedłużyć jej kontrakt. Chociaż, well... na razie nie miała zbyt wielu osiągnięć, którymi mogłaby się pochwalić. No chyba że cyckami, które raz po raz eksponowała, a zwłaszcza dzisiaj. Hah.

szefunio

[William N. Patel]

Ja wywracam oczami na tą jej paplaninę, a Jane chichocze cicho pod nosem i kiedy Thalia wychodzi po kawę to rzucam swojej sekretarce mordercze spojrzenie, w dodatku takie pełne dezaprobaty - No co? Śmieszna jest, gdyby nie mówiła o tobie to też byś się uśmiechnął - wzrusza ramionami, a ja kręcę głową, zmierzając do swojego biurka. Baby zawsze będą po swojej stronie, następnym razem zastanowię się cztery razy jak będą mi chcieli przydzielić stażystkę, myślę, że ze stażystą dogadywałbym się znacznie lepiej. Ale teraz to już nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem, ech, trzeba było przywyknąć. Niemniej wbijam w nią badawcze spojrzenie jak się tak dziwi skąd ohydny smak mojej kawy, bo coś mi tu śmierdzi, ale powstrzymuję się od oskarżeń niepopartych żadnymi dowodami - Nowa baristka, tak? No nieważne - już macham na to ręką, przechodząc wreszcie do rzeczy, tylko znowu nam przerywają. W dodatku szefostwo. Aż podskakuję na swoim fotelu, kiedy dziewucha kopie mnie w piszczel i marszczę mocno brwi, gryzę się w język, żeby jej nie zjebać, ale jakoś nie chcę przy Grancie, szczególnie, że facet naprawdę ją lubił, nie wiedzieć czemu. Z drugiej strony wszyscy partnerzy mnie także darzyli jakąś dziwną sympatią, pomimo tego jak zdarzało mi się odpierdalać. No cóż, najwidoczniej musiałem być naprawdę zajebistym prawnikiem. I miałem pod sobą Northex, największą firmę w Toronto, hajsik się zgadzał - Kurwa, pewnie tak - mnie też się nie uśmiechało jeżdżenie po mieście do późna, serio wolałbym posiedzieć w chacie, albo cokolwiek innego. Grant odpisuje, że wszystkiego dowiemy się na miejscu, a ja pakuję do aktówki wszystkie potrzebne pierdolety. Potem to już siedzimy razem w taksówce, zerkam przez okno, patrząc na mijane budynki, ale kiedy dziewczyna się odzywa to odwracam twarz w jej stronę. Hinduski kierowca zerka na nas w lusterku - Thalia, jesteśmy w pracy, a nie w biurze matrymonialnym, poza tym niczym dzisiaj nie zabłysnełaś, ale jeszcze masz szansę - niemniej moje spojrzenie opada na jej dekolt, jakoś tak automatycznie, bo inaczej się kurwa nie da, jak tak świeci cyckami obok. Poprawiam się na siedzisku i unoszę wzrok na dziewczęcą twarz, bo zaraz mnie jeszcze oskarży o molestowanie albo coś równie bzdurnego - Jeszcze nie wiem, to nie zależy tylko ode mnie - wzruszam lekko ramionami. Chociaż gdyby zależało to już dawno bym ją zwolnił - Dlaczego szefostwo tak bardzo cię lubi? - pytam, bo to nie był tylko Grant. Bradford i Vishwakar również wypowiadali się o niej bardzo pozytywnie, a ja nie potrafiłem w żaden logiczny sposób wytłumaczyć sobie dlaczego - dla mnie była pyskata i wredna. Wzdycham przeciągle wracając spojrzeniem do okna. Wkrótce zajeżdżamy na miejsce, kierowca ze śmiesznym akcentem oznajmia, że to tu, a ja mierzę spojrzeniem budynek, przed którym się zatrzymujemy. W okolicy nie ma ich wielu, natomiast ten wyjątkowo rzuca się w oczy - wygląda dosłownie jak w opór kiczowaty pałacyk. Niby współczesna architektura, ale dojebanie wieżyczki robią z niego jakiegoś dziwnego potworka, do ogromnych drzwi prowadzi ścieżka przez trochę zapuszczony ogród. Na trawniku, między roślinami majaczą równie kiczowate rzeźby z kruszca, który ma udawać złoto. Kurwa, kto może mieszkać w takim miejscu? Podskórnie czuję, że znam odpowiedź. Wysiadamy z taksówki i ramię w ramię ruszamy ścieżką pod wejście, gdzieś z lewej ujadają psy uwiązane na łańcuchach i Bogu dzięki, bo wyglądają na takie, które mogłyby nas rozszarpać za przekroczenie bramy posesji. Brama zresztą także robi niemałe wrażenie, chociaż nie jestem pewien czy pozytywne - Mam złe przeczucie - rzucam do Thalii. Tylko nie możemy się wycofać, więc kiedy podchodzimy pod ogromne wrota to dzwonię dzwonkiem, w środku rozlega się głośne bim bam bom, a po krótkiej chwili otwiera nam mała dziewczynka, na oko ośmio, może dziewięcioletnia. Ma długie, czarne włosy, ciemne oczy i śniadą karnację, długą, kolorową spódnice, oraz równie ozdobną bluzeczkę, ale dopiero kiedy odzywa się w tym dziwnym języku to możemy być pewni, że właśnie trafiliśmy do gniazda cyganów. Zerkam krótko na swoją asystentkę, po czym pochylam się lekko do dziecka - Cześć, jest ktoś dorosły w domu? - pytam, a ona uśmiecha się złowieszczo i wyciąga do mnie rękę - Ta informacja będzie kosztować pięć dolarów - pieprzeni cyganie. Wciągam mocno powietrze do płuc, po czym prostuję się i sięgam do kieszeni po hajs, daję jej banknot, który chowa sobie za bluzkę - Jest - odpowiada z bezczelnym uśmiechem. To by było na tyle, jak mniemam kolejna informacja będzie kosztować kolejne pięć dolarów, tylko zanim zdążymy się odezwać, ja czy Thalia, dziewczynka pyta - Co chcecie? - tym razem to ja wyciągam do niej rękę - Ta informacja będzie kosztować pięć dolarów - rzucam, unosząc nieznacznie jedną brew. Dziecko się krzywi, jednak zanim zdąży cokolwiek zrobić za jej plecami pojawia się inna kobieta, dużo starsza, która odgania ją z wejścia, gadając coś po romsku. Wbija w nas nieufne spojrzenie i rzuca - Czego? - uśmiecham się lekko - Dzień dobry, jesteśmy prawnikami, William Patel, a to Athalia Rosenhall, szukamy Pana Victoria Dragana, byliśmy umówieni na spotkanie - tłumaczę pokrótce. Jej wyraz twarzy zmienia się w momencie, macha ręką zapraszając nas do środka - Victor jest z tyłu, w stajniach, za mną - rusza przez w chuj długi korytarz, wokół złoto i marmury, ja zaś przepuszczam w drzwiach moją asystentkę, gestem ręki wskazując jej, że ma iść pierwsza.

Thalia Rosenhall

[Thalia Rosenhall]

Kiedy zdecydowała się na tę robotę, naprawdę miała nadzieję, że wszystko będzie szło gładziutko jak masełko po cieplutkiej bułeczce, takiej kupionej w pikerani na liberty village, która nazywała się breadflour ale no... nie dostawało się w życiu wszystkiego, czego się chciało, co nie? Na przykład chciała mieć normalnego szefa. A zamiast tego trafił jej się typek, który nie dość, że za grosz nie miał do niej szacunku, to jeszcze momentami zachowywał się jak kompletny oblech. Aleeee podobno był jednym z najlepszych w swojej branży w Toronto, a może nawet w całym Ontario, więc musiała jakoś zdusić w sobie tę drobną potrzebę zdzielenia go od czasu do czasu plaskaczem prosto w twarz. Oczywiście tylko i wyłącznie w czeluściach swojej wyobraźni. For now. Ahhhh, choć jej dłonie owinięte wokół jego szyi wyglądały tak zajebiście kusząco, ale nienienie, ogarnij się Rosenhall, jedziesz z nim w taksówce, skup się na pracy, a przyjemności zostaw na później.

Uniosła brew, mierząc swojego szefunia spojrzeniem, i zamrugała kilkakrotnie, bo no kurwa, nie wierzyła w jego tupet. Aż wzrok uciekł jej na moment w stronę jego włosów, żeby upewnić się, czy przypadkiem faktycznie nie miał jakiegoś tupecika na głowie. Dobra. Nieważne. - Następnym razem może przynajmniej zachowaj odrobinę profesjonalizmu i udawaj, że nie gapisz mi się tak chamsko w cycki, hm? - mruknęła niezadowolona, przenosząc spojrzenie za okno. - Nie miałam nic innego do założenia, ale to nie znaczy, że musisz się na nie tak bezczelnie patrzeć. - Fuknęła pod nosem, dalej nie zaszczycając go spojrzeniem. - Dlaczego mnie lubią? - powtórzyła po chwili, odwracając głowę w jego stronę. I o dziwo tym razem faktycznie utrzymała z nim kontakt wzrokowy. - Bo robię dobrą robotę i czasami zostaję po godzinach, żeby upewnić się, że ich dokumentacja jest uporządkowana - westchnęła. No bo skoro szefunio Patel ewidentnie za nią nie przepadał, to musiała jakoś zabezpieczyć sobie tyłek, prawda? Tak na wszelki wypadek. Gdyby któregoś dnia jednak przyszło mu do głowy wywalić ją na zbity pysk.

Wychodząc z taksówki, Rosenhall zerknęła na pałacykowaty budynek, po czym przeniosła spojrzenie na Williama. - Idziemy się spotkać z jakimś mocarstwem? - zapytała rozbawiona, mierząc z oddali przecholernie wielkie drzwi, ozdobione czymś, co wyglądało jak złoto. Nie no, woah. Całość przypominała jakiś niskobudżetowy film Bollywood, w którym efekty specjalne były tak tragiczne, że aż śmieszne. lol. Stanęła obok szefunia i trochę się wzdrygnęła, kiedy zauważyła psy na łańcuchach. Po części przypominały Puszka z Harry’ego Pottera, więc no... najlepiej było się nie zbliżać. Chyba że spały. Well. Podchodząc do bramy, westchnęła pod nosem. - Ja też. Jesteś pewny, że wyjdziemy stąd żywcem? - zapytała lekko drżącym głosem. Cholera. No dobra, strach zdecydowanie ją obleciał.

Po chwili Rosenhall już kompletnie nie wierzyła własnym oczom ani uszom, kiedy Patel zaczął negocjować z jakąś dziewczynką, która za cholerę nie zamierzała współpracować z nimi za darmo. Raz jeszcze mogła to przeżyć. Ale kiedy mała po chwili znowu zażądała kolejnych pięciu dolców, Thalia aż się zapowietrzyła. Nie no. Miała ochotę złapać gówniarę za te fifraki i porządnie nią potrząsnąć. Pewnie wyleciałoby z niej wtedy cholera wie ile drobniaków, banknotów i całego żelastwa, które zdążyła już wyciągnąć od ludzi. Powstrzymała się jednak w ostatnim momencie, bo kiedy już prawie miała coś powiedzieć, zza dziewczynki wychyliła się kobieta. Na szczęście nie kazała im długo czekać. Gdy tylko dowiedziała się, kim byli, wpuściła ich do środka i zaczęła prowadzić w stronę stajni. - Proszę go nie denerwować ani nie zadawać niewygodnych pytań. Nasz Victor ostatnio chodzi bardzo poddenerwowany - powiedziała kobieta, zerkając raz na Thalię, raz na Williama.

No cudownie.
Po chwili nagle się zatrzymała, a dwóch byczków wysunęło się przed nich i zaczęło dokładnie przeszukiwać oboje, najwyraźniej upewniając się, że nie mieli na sobie żadnego podsłuchu. Thalia skrzywiła się, kiedy jeden z facetów ścisnął jej biust trochę za mocno. I to kilka razy. No halo? Raz wystarczyło. Co ona miała tam, kurwa, schować? Pistolet? Frajer. No ale dobra. Nie chciała robić przypału, więc zacisnęła zęby i była grzeczna. Przynajmniej na tyle, żeby nikt nie miał powodu się do niej przypierdolić. - Dobrze, możecie iść dalej. Macie trzydzieści minut - rzuciła kobieta, wskazując im prostą drogę do stajni.

Rosenhall od razu przysunęła się do Williama. - Wplątałeś nas w jakąś mafię? - wyszeptała zdenerwowana. - Jeden z nich mnie obmacał. Chcę podwyżkę za warunki pracy! - Chwilę później weszli do środka i wtedy Thalia naprawdę zaczęła się zastanawiać, czy przypadkiem nie dostała wcześniej czymś w głowę lub może to ona upiła łyka tamtej ohydnej kawy, którą zaserwowała szefuniowi... no bo po środku stajni na pieprzonym tronie siedział mężczyzna. Dosłownie. NA TRONIE. Trzymał w dłoni czyjeś zdjęcie i wzdychał do niego... dramatycznie słuchając w tle piosenki wydobywającej się z małego głośnika. Dopiero po chwili zauważył ich dwójkę. - Jesteście! - poderwał głowę. - Powiedzcie, że możecie mi... pomóc.

szefunio

[William N. Patel]

Pyskolina oczywiście pyskuje, ale mam w to wbite, jej słowa wlatują mi jednym uchem a wylatują drugim. Głównie dlatego, że ma rację, nie powinienem zaglądać jej w dekolt nawet jakby przyszła goła, bo to było w opór nieprofesjonalne, szczególnie, że byłem jej przełożonym. Niemniej kręcę z dezaprobatą głową, wzdychając przy tym teatralnie. Postanawiam jednak pozostawić jej słowa bez komentarza. Te, oraz kolejne, chociaż fakt, niejednokrotnie widziałem jak zostaje po godzinach żeby porządkować stos dokumentów. Nasza kancelaria miała to do siebie, że zrzeszała naprawdę specyficzne persony, wszystkich nas łączyło jednak jedno - potrafiliśmy odpierdolić kawał zajebistej roboty jak nikt inny. I Thalia nie mogła być wyjątkiem, czy mi się to podobało czy nie. Wychodzimy z taksówki i obydwoje mierzymy wzrokiem posesję, a w odpowiedzi na jej pytanie wzruszam ramionami - Obawiam się, że gorzej - wciągam powietrze w płuca. Mam ochotę zapalić, ale się powstrzymuję, po spotkaniu, żeby nie jebać szlugami przy kliencie - Nigdy nie jestem tego pewny - dodaję, ale posyłam jej pokrzepiający uśmiech. Niezależnie od tego czy się lubiliśmy czy nie, teraz byliśmy w tym razem. I razem podchodzimy pod te ogromne drzwi, gdzie witają nas cyganki, najpierw ta mała, a potem stara - Mhm - kiwam głową na znak, że rozumiem chociaż posyłam Thalii porozumiewawcze spojrzenie. Niby jak kurwa mieliśmy nie zadawać niewygodnych pytań, skoro nasza praca dosłownie polegała właśnie na zadawaniu niewygodnych pytań. Postanawiam jednak nie dzielić się głośno tą myślą. Zatrzymujemy się na przeszukanie i kiedy jeden z tych wielkich jak dęby chłopów bezczelnie obmacuje moją towarzyszkę to posyłam mu karcące spojrzenie - Łapy przy sobie - rzucam, jeszcze bardziej złowrogo mrużąc oczy - Co powiedziałeś? - pyta się mnie, na co odpowiadam bez zawahania - Że masz trzymać łapy przy sobie - facet krzywi się, już robi zamach jedną ręką, żeby mi przywalić wierzchem dłoni jak alfons swojej kurwie, ale w ostatniej chwili słyszę krzyk tamtej starszej kobiety. Już się zdążyłem wzdrygnąć, instynktownie zamknąć ślepia i nieco się zasłonić, ale na szczęście obyło się bez mordobicia. To znaczy obyło się bez klepania mojej mordy, bo ta cygańska matrona dosłownie zdjęła ze stopy klapka żeby kilka razy uderzyć jednego z tych byczków, drugi się śmieje, na co też dostaje butem w łeb. Kurwa, co tu się odpierdala. Baba zwraca się do nas, a ja kiwam tylko głową, że rozumiem, bo nie mam zamiaru wchodzić z nią w żadną dyskusję, zdecydowanie nie chciałbym oberwać klapkiem. Razem z Rosenhall jakoś tak automatycznie zbliżamy się do siebie - Kurwa, nie mam pojęcia co tu się odpierdala, jak Grant nie zgodzi się na podwyżkę dla ciebie i przy okazji dla mnie to pierdolę to. Oby tylko Dragan odpowiednio płacił - mówię szeptem, nieznacznie pochylając się w jej stronę. Wychodzimy na tyły posiadłości i ta część podwórza wygląda po prostu tragicznie. Jest tam jeszcze więcej cyganów w różnym wieku, dosłownie wszyscy gapią się na nas jakby już teraz zastanawiali się gdzie opchnąć nasze nerki i czy będą mieli jakikolwiek pożytek z innych organów. Sam teren jest obskurny i zagracony, gdzieś w tym całym pierdolniku dostrzegam kowadła, młoty i tarcze z numerami, z których wystają powbijane głęboko noże. Wokół kręci się więcej psów, niektóre są strasznie wychudzone. Masakra. Łapię swoją stażystkę pod rękę i jeszcze bardziej przyspieszam kroku, bo przecież widzę, że to ona ściąga na siebie całą uwagę, co właściwie nawet mnie nie dziwi, skoro większość towarzystwa to mężczyźni. Oddycham z niemałą ulgą kiedy wreszcie przekraczamy próg stajni. Pomieszczenie jest ogromne, a gdzieś w głębi siedzi Victor Dragan we własnej osobie. Na jebanym tronie. W tle leci piosenka, którą znam i która przywołuje miłe wspomnienia. Już otwieram usta, żeby zapytać Thalii czy pamięta ten utwór, ale w porę orientuję się, że niby skąd? Nie wiem czemu na ułamek sekundy ujebało mi się, że tamta dziewczyna, z którą spędziłem fantastyczny, zimowy wieczór to ta sama osoba co Rosenhall. Ech, mózgu nie mózguj tyle, bo coś ci nie idzie. Otrząsam się po chwili, kiedy nasz klient podrywa głowę i zwraca się bezpośrednio do nas - Tak, po to tu jesteśmy - odpowiadam, chociaż widzę, że mnie nie słucha, tylko znowu zaczyna lamentować - Mój biedny Juno, oj, mój biedny Juno - przesuwa palcami po zdjęciu. Gdzieś z lewej dochodzi do nas głośne parsknięcie konia. Wcześniej nie zauważyłem zwierząt, ale one naprawdę tu były, pochowane w ciemnych boksach. Spoglądam na Thalię, po czym robię kilka kroków wprzód, żeby zbliżyć się do tronu, zachowuję jednak bezpieczną odległość - Panie Dragan? Czy mógłby pan nam - nie kończę, bo facet unosi jeden palec, tym samym dając mi do zrozumienia, że mam się nie odzywać. Zamiast tego pokazuje nam zdjęcie. Fotografia przedstawia portretowe ujęcie jakiegoś chłopaka, bardzo młodego, ma uśmiechniętą, okrągłą twarz, potargane, ciemne włosy i piękne, radosne oczy. Wbijam spojrzenie w zdjęcie - Czy ten chłopak wygląda na kogoś, kto mógłby popełnić jakiekolwiek przestępstwo? - pyta Victor, a ja unoszę na niego wzrok - Panie Dragan, możemy przejść do - zaczynam, ale znowu wcina mi się wpół zdania - Odpowiedz na pytanie! - rzuca ostro, uderzając wolną dłonią w jeden z podłokietników - Nie, nie wygląda - przyznaję, a on patrzy wyczekująco na Thalię, a potem gada dalej - No właśnie, nie wygląda, więc jak można oskarżać go o coś takiego?! - kręci głową, znowu odwracając fotografię w swoją stronę. Na moment zapada cisza, którą decyduję się przerwać. Mieliśmy tylko trzydzieści minut, a do tej pory nie dowiedzieliśmy się niczego. Postanawiam zacząć jeszcze raz, trochę inaczej - Kim jest Juno? - pytam, zaś facet wzdycha przeciągle - Mój biedny Juno, mój średni syn. Jedyny udany. Najstarszy jest głupszy od młota, po prostu debil, a najmłodszy... Ajajaj, chce zostać muzykiem - krzywi się i spluwa siarczyście na ziemię - Ładnie gra na akordeonie, to fakt, ale Draganowie od zawsze zajmują się końmi i nożami, a nie żadnym - tym razem to ja wchodzę mu w pół słowa - Nożami?... - mruży groźnie oczy - Tak, nożami, obróbką stali, kowalstwem, wiecie co to jest kowalstwo? - pyta, jakbyśmy też byli jakimiś debilami. Kiwam głową. Dragan przywołuje nas do siebie gestem ręki - Chodźcie bliżej, coś wam pokażę - waham się, zerkając kątem oka na dziewczynę, ale chyba nie mamy wyboru, więc powoli zbliżamy się do tronu, ja staję pół kroku przed Thalią, w razie gdyby zrobiło się niebezpiecznie. Victor wstaje ze swojego tronu, dopiero teraz widzę, że jest niski i wątły, malutki, przynajmniej o pół głowy niższy ode mnie, a nawet ja nie należę do rosłych mężczyzn. Odkłada zdjęcie na siedzisko i sprawnym ruchem na nowo odwraca się w naszą stronę, mierząc w nas ostrym narzędziem, błysk noża wali nam po oczach, a ja reaguję jakoś instynktownie, szybko łapiąc Rosenhall za ramię, żeby odciągnąć ją za siebie. Dragan reaguje głośnym śmiechem - Co? Boisz się? Nic wam nie zrobię, patrzcie na to - wyciąga rękę w moją stronę coby bez żadnego ostrzeżenia wyrwać mi z głowy pojedynczy włos. Syczę cicho z bólu, ale przyglądam się jego dalszym poczynaniom. Trzyma nóż w poziomie, ostrą częścią do góry i unosi wyżej mój włos, wypuszczając go z uścisku wprost na ostrze. Przecina go wzdłuż na dwie części. O kurwa, musi być naprawdę w chuj zaostrzony. Dragan widzi moją minę, zaś na jego twarz wstępuje triumfalny uśmiech - Co? Robi wrażenie, nie? - no robi, robi, nie sposób się nie zgodzić.

Thalia Rosenhall