[Miles Howard]

005.

outfit

Ciężkość obuwia stanowiła miarę dla prędkości Milesa, gdy przemierzając ulice Toronto w nieznacznym przyśpieszeniu, w horyzoncie wzroku łapał wieczorne światła, ostrą łuną neonów rozmyte w asfalcie. Nie przepadał za tą porą powrotu do domu: ulice, pomimo że godzinę, czy dwie temu wypuściły już z siebie większość pracujących osób, wciąż pozostawały tłoczne i głośne, szczególnie w części, którą pokonywał, przecinając główne przecznice i centrum, z którego korzystał niemal każdy Kanadyjczyk mieszkający w tym mieście. Być może dlatego zawsze starał się mieć ten etap podróży jak najszybciej za sobą.
Nie pędził, poruszał się jednak dynamicznie i pozwalał kołom nabrać tempa na każdej prostej. Jedna z takich właśnie ulic okazała się dla niego niecną pułapką. Na zupełnie pustym odcinku noga Howarda docisnęła pedał gazu, ale nagle i niespodziewanie wątły cień motocykla, wstępującego na drogę zza wysokiego budynku wieżowca, zamajaczył w wąskiej odnodze wewnętrznej uliczki, gdy Miles niemal już znajdował się na wysokości tego właśnie punktu. Zdążył jedynie gwałtownie zaatakować hamulec i z piskiem wylądować przy krawędzi chodnika, poprzecznie do ulicy, omijając maszynę przed nim wąskim łukiem, kiedy motocyklista za oknem prześlizgnął się tuż przy jego boku, prawie wchodząc z nim w kolizję.
W takich momentach, przy otworzonym oknie kierowcy, nawet pojedynczy świst powietrza na chłodnym materiale marynarki zdawał się nieść w głowie echem. Ucho sprawnie wychwyciło z przestrzeni dźwięk chrzęszczących pod kołami motocykla kamieni, a także pisk rozgrzanych i szurających opon, ścierających się z ulicą w agresywnym tańcu obronnym.
Kierowca, kimkolwiek był, wykazał się refleksem, nic jednak nie było w stanie uchronić go przed utratą równowagi, gdy maszyna, z nagłą zmianą balastu przy gwałtownym skręcie, weszła w ślizg. Milesowi pozostało jedynie obserwować z boku, jak motocykl przechyla się i w zmienionym trakcie, wciąż utrzymując pewien pęd, niebezpiecznie osuwa się coraz bliżej i bliżej ku asfaltowi.
Instynktownie odwrócił głowę do tyłu, nie tracąc kierowcy z oczu, gdy ten go minął. Tylne reflektory jego własnego auta zlały się ze światłem krzyżujących się lamp cudzej maszyny i przez moment wydawało mu się, że przeżywają tę chwilę razem, tj. stoją na jednej scenie, pod jednym oświetleniem. Z tą różnicą, że Howard robił ledwie za aktora, a całe ryzyko kolizji spadało właśnie na motocyklistę, który w kaskaderskim stylu przyjął na siebie nieuchronny upadek. W ostatnim zrywie rozsądku, nim motocykl opadł ciężko na jego nogę, miażdżąc kości, nieznajomy puścił maszynę, pozwalając jej pójść przodem i zgrzytliwym ślizgiem posunąć się po chłodnym asfalcie.
Mądra decyzja, choć Miles i tak aż syknął pod nosem, od samego widoku tego uderzenia czując wewnętrzny ból. Gwałt sytuacji rozprężył jego płuca i wytężył zmysły, a potem… była tylko cisza. Ryk silnika podniósł się w przestrzeni chwilę wcześniej, a teraz opadł, wraz z rzuceniem maszyny o asfalt, tracąc całkiem na sile. Manetka na tym etapie jazdy była już pewnie bezużyteczna.
Oby kierowca nie był tak samo bezużyteczny,
przeszło mu przez myśl, gdy włączał awaryjne światła, otwierając drzwi własnego samochodu. Zerknął jeszcze zapobiegawczo za siebie i na resztę ogona ulicy, przecinając oba pasy, by dotrzeć truchtem do leżącej na ulicy ofiary, jego ofiary. — Ja pierdolę!
Nie zwykł zaczynać rozmowy od przekleństwa, nic bardziej elokwentnego nie przeszło jednak mu przez usta, gdy nachylał się w kierunku nieznajomego.
— Wszystko w porządku? Żyjesz?
Retoryczność drugiego pytania miała jedynie załagodzić cały obraz dzisiejszego wypadku. Wiedział dokładnie, że motocyklista żyje, wskazywał na to choćby ruch jego klatki piersiowej, którego automatycznie w nim szukał, gdy tylko zbliżył się do niego. Nie wiedział jednak, co z całą resztą.
Co z komfortem motocyklisty i ewentualnymi złamaniami, czy obrażeniami.
— Nie wstawaj przez chwilę — jakkolwiek apodyktycznie to brzmiało, niosło za sobą niewypowiedzianą mądrość i doświadczenie. Jako lekarz wiedział doskonale, że adrenalina potrafiła wyczyniać cuda z organizmem poszkodowanego, doprowadzając ciało do ostatecznej granicy wysiłku… wysiłku, który czasem nie był konieczny. Przed jakimkolwiek ruchem z jego strony, wolał upewnić się, że nieznajomy nie ma nic złamane, ani że ewentualny ruch, czy przedwczesna pionizacja ciała nie pogorszą jego stanu.

Jason Choi

[Jason Choi]

Chyba po prostu pozazdrościł trochę Alexowi.
Szczerze mówiąc, myśl o sprawieniu sobie motocyklu oraz zdaniu prawka na niego chodziła za Jasonem już od jakiegoś czasu. Skłamałby, gdyby powiedział, że social media także nie miały wpływu na jego decyzję. Ryczące maszyny, prędkość no i ta tajemnica skrywanej za kaskiem twarzy, sprawiały że Jason z coraz większym zainteresowaniem spoglądał ku maszynom, które czasami spotkać można było na ulicach Toronto. Wypad z ekipą znajomych za miasto był ostatnim impulsem, który skłonił go, aby w końcu przekuć myśli w czyny. Po prostu pozazdrościł części znajomych, że ci już posiadają swoje jednoślady. A Choi zawsze szukał nowych sposobów na to, aby poczuć odrobinę adrenaliny i wolności - czemu więc nie spróbować tego?
Ogarnięcie wszystkich papierów, pozwoleń, rejestracji i innej biurowej nudy okazało się być względnie proste, chociaż dłużyło się niemiłosiernie. Szczęśliwie za każdym razem kiedy mężczyzna dosiadał później swojej nowiutkiej maszyny, wynagradzał sobie te katusze związane z oczekiwaniem. Oczywiście, że zdecydował się z miejsca na nówkę-sztukę, ani przez myśl mu nie przeszło, aby pałować się na jakimś używanym wózku. Na początku swojej motorowej kariery starał się jeszcze zachowywać w miarę cywilizowanie - na dłuższe, nieco dziksze i szybsze przejażdżki wybierał się głównie w nocy. Za dnia próbował raczej wtapiać się w tłum, nie szaleć, respektować znaki drogowe. Starał się też nie ładować na miasto w chwilach najgorszego ruchu - chociaż nie zawsze miał wybór.
Tak jak dziś.
Był nieco zirytowany ciężkim dniem w pracy. Niby był już dość przyzwyczajony do tego, że z rodziną pogrążoną w żałobie nie zawsze da się porozmawiać w sposób rzeczowy i klarowny. Nawet przy tych trudniejszych przypadkach starał się zachować pełen profesjonalizm, przynajmniej na zewnątrz. Dawno jednak nie miał tak wymagającej klienteli - non stop zawodząca matka, pogrążony w grobowym milczeniu ojciec i mdlejąca co pięć minut narzeczona. Chociaż swoją twarz przekuł w pełna współczucia maskę, wewnętrznie chciało mu się wrzeszczeć, żeby się chociaż, do kurwej nędzy, na pięć sekund opanowali, bo absolutnie nic nie dało się ustalić.
Dlatego był rozdrażniony. Chciał się rozładować. Jakoś poszaleć, dać upust negatywnej energii. A przez to niestety był także mniej ostrożny. Przez jedno ze skrzyżowań przejechał zdecydowanie szybciej niż powinien. Nadjeżdżający z sąsiedniej alejki samochód dostrzegł niemalże w ostatniej chwili. Oczami wyobraźni już widział siebie pod kołami tej wcale nienajgorszej bryki. Na wciskanie hamulca było już za późno, ale Jason zachował na tyle trzeźwości umysłu, aby nie zastygnąć w bezruchu jak jeleń złapany w światła reflektorów. W desperackim akcie uratowania się szarpnął kierownicą w prawo, czekając na moment zderzenia, który... nie nastąpił. Motor pomknął dalej, unosząc ze sobą jego osobę. Prędkość wciąż była jednak zbyt wielka, Choi czuł jak maszyna szarpie się, jak przechyla się niebezpiecznie w jedną stronę. Widział ziemię wychodzącą mu na spotkanie niemal jak w zwolnionym tempie.
- Kuurwaaaa! - zawołał w zamkniętą przestrzeń kasku, puszczając motor i zwijając się w kulkę, aby jakoś zamortyzować upadek. Usłyszał jeszcze chrzęst metalu o asfalt i doskonale wiedział, co oznacza ten dźwięk. Jego nowiutki, niedawno zakupiony jednoślad właśnie spotkał swój przedwczesny koniec. Wylądowawszy w końcu na plecach, Jason spróbował odwrócić się, by zobaczyć jak bardzo rozjebany jest jego pojazd. Przejmował się tym w tym momencie bardziej niż swoim własnym zdrowiem. No bo nic go nie bolało, znaczy że wszystko było w porządku, nie?
- Mój motor, ja jebię - zawołał nieco łamiącym się głosem, kiedy tylko dostrzegł nad sobą jakąś twarz. Zupełnie nie załapał o co właściwie go pytano. Adrenalina istotnie krążyła mu w żyłach, stąd pomimo polecenia nieznajomego, Jason momentalnie podjął próbę żeby z leżenia podnieść się do siadu. Uniósł też przyłbicę swojego kasku, żeby trochę lepiej zorientować się w sytuacji. - Cały rozjebany - zawołał jeszcze raz, wpatrując się w wrak, który jeszcze przed chwilą był jego rączym środkiem transportu.

Miles Howard

[Miles Howard]

Mimika nieznajomego jasno wskazywała na stan, w jakim ten się znajdował. Twarz, przecięta żalem i niedowierzaniem z zazębiających się konsekwencji, w odbiorze Milesa była uderzająco żywa. Nakładała bruzdę emocji na jego oblicze z podobną siłą, z jaką chwilę temu motocykl roztrzaskał się o asfalt. Wszystkie biegnące w głowie mężczyzny myśli i towarzyszące mu uczucia zdawały się przy tym zalewać nieznajomego falą wyraźnego i dostrzegalnego na pierwszy rzut oka niepokoju.
A może to tylko Miles tak interpretował rzeczywistość? Nie mógł jednak odgonić się od wrażenia, że impuls tej chwili nową emocją raz po raz rozbijał się o spojrzenie motocyklisty.
Rozumiał przy tym źródło jego nerwowości – gdyby role się odwróciły, zapewne sam również nie przyjąłby takiego obrotu spraw ze spokojem – świadomie wybierał jednak nie podążać w tym kierunku i nie dać się strawić przez głupi impuls, czy nerwowość nastroju. Lęk zakorzeniony w ludziach był jak ogień: wystarczyło pozwolić mu zapłonąć, a pochłaniał wszystko, łącznie z rozsądkiem. Dlatego Miles świadomie odsunął od siebie nerwowość, zamykając ją za drzwiami wyuczonego profesjonalizmu, by w sytuacji awaryjnej, w jakiej się znaleźli, wymagającej lekarskiej ręki, zareagować z odpowiednim spokojem i przygotowaniem. Kiedy więc nieznajomy podrywał się z asfaltu nieco bezmyślnie i wbrew jego zakazowi, Miles przykucnął przy nim, asekuracyjnie przytrzymując jego plecy, w razie gdyby nieznajomy miał stracić przytomność. Nic takiego jednak się nie stało. Mężczyzna, kimkolwiek był, pozostawał iście zdeterminowany do tego, by pomimo chwilowej niedyspozycji skontrolować sytuację. Niemal od razu po podniesieniu się uniósł szybkę kasku, podążając wzrokiem za motocyklem, jakby poskręcany metal bryły miał za chwilę sam się naprostować (gdyby tylko było to możliwe…).
Miles również odwrócił głowę w tym kierunku, traktował jednak ten gest jako konieczny, acz krótki przystanek dla oka. W kolejnych sekundach powrócił już bowiem wzrokiem do pacjenta, automatycznie stawiając go w głowie w tej właśnie roli nie tylko dlatego, że mężczyzna tego potrzebował, ale również ze względu na siebie – bo tak było mu prościej. Nadanie komuś roli pacjenta porządkowało rutynę dnia. Oddzielało człowieka od emocji, a przypadek od tragedii.Pozwalało jednocześnie skupić się na tym, co można było naprawić, zamiast na tym, czego odwrócić się już nie dało.
Jako chirurg urazowy odnajdował się w sytuacjach pod presją. Równie znajoma pozostawała dla Milesa pozycja autorytetu. Ludzie wierzyli lekarzom z instynktowną łatwością (i miało to nawet swój mechanizm psychologiczny: reguła autorytetu Cialdiniego), jakby sam zawód potrafił unieważnić cudzą niepewność, czy winę. Ten cichy kredyt zaufania zdejmował z niego część odpowiedzialności za własne zawahania i pozwalał przejąć kontrolę, zanim ktokolwiek zdążył ją zakwestionować. Łatwiej było być więc lekarzem niż przypadkowym uczestnikiem ruchu drogowego.

Pozostawało tylko jedno pytanie.
Czy dzisiaj to również miało wystarczyć?
– Zwróci Ci się z ubezpieczenia.
Z góry założył, że nieznajomy je posiada, kwestię strat uznając za zamkniętą. Dzięki temu mógł skupić się na samej sylwetce mężczyzny. Uważnie przesunął przy tym spojrzeniem po jego twarzy i klatce piersiowej, obserwując szerokość źrenic, rytm oddechu i szukając przy tym ewentualnych śladów obrażeń. Jedno z nich dostrzegł na udzie.
Niewielkie rozdarcie na spodniach wyjaskrawiało się czerwienią, sącząc z rany krew. Miles instynktownie przyłożył dłoń do brzegu rany, nim zdążył pomyśleć, że dla jego towarzysza gest ten może być niejasny.
– Jestem lekarzem… – wyjaśnił pokrótce – ...i na moje oko to wymaga szycia.

Jason Choi

[Jason Choi]

Pomimo szoku, Jason na siedząco dał radę utrzymać pion całkiem łatwo. Ledwie poczuł dotyk dłoni mężczyzny na swoich plecach. Cały czas wbijał wzrok w swój zniszczony środek transportu, nie zwracając większej uwagi również na to, że wokół nich robi się zbiegowisko. Większość ludzi tylko się gapiła, ktoś wyciągnął komórkę i zaczął nagrywać, mimo że całe zdarzenie przecież już tak naprawdę minęło. Teraz pozostało tylko jakoś zająć się jego skutkami. W końcu ktoś najbardziej przytomny zadzwonił także na numer alarmowy, informując o incydencie ulicznym - bo wypadkiem tego nazwać nie można było.
Zdrowy rozsądek zaczął powoli wracać do Choi'a mniej więcej w momencie, kiedy padło stwierdzenie że koszty zniszczonego pojazdu zostaną pokryte przez ubezpieczyciela. Oczywiście że ubezpieczony był, ale mężczyzna coś przeczuwał, że raczej nie będą mu chcieli wypłacić pełnej kwoty, którą wydał za swoją maszynę... Te korposzczurki robiące w ubezpieczalniach tylko szukały sposobu na to, aby odmówić wypłacenia kasy. Szczególnie, że wina za to zdarzenie jednak leżała po stronie samego Jasona...
Nie miał teraz jednak czasu zastanowić się nad tym jakoś głębiej. W tym samym momencie kucający obok niego nieznajomy postanowił... zacząć dobierać mu się do spodni. Zanim jednak nawet choćby zdążył otworzyć usta by zaprotestować - lubił przypadkowe flirty, nawet na środku chodnika, ale nawet on nie był na tyle jebnięty, by próbować kogoś zaciągnąć do łóżka na jezdni po wypadku! - kiedy jego ciało przeszył nagły ból.
- To boli, kurwa! - krzyknął, dopiero po chwili orientując się, że mężczyzna uciska mu ranę. Informacja o tym, że ma do czynienia z lekarzem całkowicie wyjaśniła sytuację. Ból nie był Jasonowi całkowicie obcy - chociaż lepszym określeniem tego, z czym zwykle miał do czynienia byłby "dyskomfort". Po częstych, intensywnych ćwiczeniach jego mięśnie bywały obolałe - nijak się to miało jednak do obecnej sytuacji. Gdy adrenalina odpuszczała, Jason nagle poczuł ile kosztowało go zderzenie z ziemią. Pomijając wspomnianą ranę, był cały potłuczony. Całe szczęście że nie podkusiło go, żeby na przejażdżkę wybrać się w byle podkoszulku i jeansach. Byłby teraz cały obdrapany i czekałoby go wypłukiwanie żwiru z ran.
- Szycia? - powtórzył jeszcze nieco bezmyślnie, dopiero po chwili łapiąc kontekst. Przyjrzał się dokładniej swojej nodze. Nie żal mu było spodni, odniesione obrażenia też nie wywoływały w nim przerażenia. Niemniej, poczuł nagłe zniechęcenie, wynikające z odpływu adrenaliny i ogólnej bezsensowności całego tego zdarzenia. - Jasne, spoko, whatever.
Nie był teraz w nastroju do docenienia faktu, że na miejscu znalazł się lekarz. Westchnął głęboko, zdejmując z głowy kask - prawdopodobnie kolejne niezbyt mądre posunięcie, bo przecież podczas upadku mógł sobie coś uszkodzić w szyi. Zasępił się na dobry moment, w ciszy spoglądając na swój wrak. Ten dzień zaczął się chujowo, a skończył się jeszcze gorzej. Zdawał sobie sprawę z tego, że powinien się doszukiwać pozytywów - na przykład tego, że nie urwało mu nogi przy samej dupie albo że nie skręcił sobie karku - ale jednak nie potrafił się cieszyć. W tym momencie dostrzegał tylko negatywy.
- Poważna ta rana? Nie mogę z nią po prostu później zgłosić się na sor? - zapytał, chociaż doskonale wiedział, że nie tak to działało. Po pierwsze, ktoś już na bank wezwał służby ratunkowe, pewnie opatrzą mu to na miejscu. No i jeszcze trzeba będzie wyjaśnić wszystko policji. Przejebane... A on chciał się tylko szybciej dostać do domu.

Miles Howard

[Miles Howard]

Na tłum spojrzał przelotnie tylko raz, od razu dostrzegając charakterystyczny błysk na powierzchni obiektywu. Oko cudzej kamery, skierowane na nich, łypało niechciane, wychwytując z przestrzeni każdy detal tej historii, a co za tym idzie, każdy jeden ruch z ich strony, który obdzierał ich z jakiejkolwiek prywatności, czy swobody. Miles nie sądził, by kiedykolwiek polubił się z taką formą obserwacji, siłą rozsądku wstrzymywał jednak w sobie chęć zwrócenia uwagi nieznajomemu z telefonem w ręce, ignorując bezmyślność tego działania. Nie było sensu dokładać kolejnej iskry lekkomyślności do sytuacji, która i tak zdawała się już dostatecznie rozgrzana przez niefortunność wypadku. Zresztą, każda gwałtowniejsza lub nieuprzejma reakcja z jego strony mogła zostać utrwalona w kilku sekundach nagrania i puszczona dalej bez kontekstu, czego Miles wolał uniknąć.
Palce wciąż spoczywały więc spokojnie na cudzym udzie, przesuwając się wzdłuż brzegów świeżo nabytej rany i nie zatrzymał się w tych oględzinach nawet pomimo krzyku niezadowolenia, jaki uszedł z ust mężczyzny. Głos motocyklisty był przy tym kolejnym, cennym źródłem informacji – upewniło to Howarda w przekonaniu, że nieznajomy jest w pełni przytomny, a zdolność reagowania pozostała u niego nienaruszona. Ból najwyraźniej również nie chciał go opuścić.
Ten ostatni objaw trudno było w obecnej sytuacji uznać za szczególnie niepokojący.
– Prawdopodobnie – potwierdził w kontekście szycia, mimo że sam ton pytania mężczyzny wydawał się retoryczny – Trudno mi powiedzieć bez dokładniejszego obejrzenia rany.
Niewiele mógł zdziałać, gdy materiał grubych, motocyklowych spodni zakrywał mu widok, ograniczając manewry i ocenę jego stanu zdrowia. Nie zamierzał przecież rozcinać odzieży na środku ulicy tylko po to, by zaspokoić własną lekarską skrupulatność. Zamiast więc zajmować się dłużej jednym miejscem, westchnął cicho, odsuwając dłonie od mężczyzny. Kucając przy nim, oparł jedną z dłoni na kolanie, a drugą na asfalcie dla lepszej równowagi, przyglądając się reakcjom mężczyzny.
Jak na kogoś, kto właśnie przejechał kawałek po ulicy, facet pozostawał osobliwie gadatliwy i niecierpliwy. Trochę tak, jakby próbował w ten sposób wyciszyć myśli i przenieść emocje na słowa. Zagadać własny niepokój na śmierć. A może unicestwić za sprawą upartego maruderstwa? Każda strategia była dobra, jeśli dawała mężczyźnie poczucie stabilności i kontroli.
– Jeśli Ci się spieszy, to mogę opatrzyć Cię na miejscu, musielibyśmy tylko podejść do mojego auta po apteczkę – Wzrok Milesa przesunął się po rysach twarzy nieznajomego, w pierwszej kolejności naturalnie dostrzegając w nim azjatycką urodę, dopiero później podążając spojrzeniem do wraku motocyklu – Chyba, że wolisz opłakiwać motor.
Negatywna atmosfera, jak pas ziemi, ciągnęła się dalej, szerzej, rozwleczona w horyzont. Udzielał mu się nastrój i dystans mężczyzny, gdy w przypłaszczeniu własnych emocji, dźwignął się na nogi, podając mężczyźnie pomocną dłoń, nim całkiem dał się wchłonąć w rozkopany między nimi dół zrzędliwości. Nie było w tym geście szczególnej czułości ani przesadnej troski, kierował się zawodową uprzejmością i gotowością do pomocy komuś, kto przed chwilą zaliczył spotkanie z asfaltem:
– Chodź, zrobię to szybko – zapewnił, zaciskając palce nieco pewniej, gdy tylko poczuł, że ciężar mężczyzny przechodzi na jego rękę.
– Do czasu przybycia służb drogowych będziesz wyglądać jak nowy.
Kąciki ust Milesa drgnęły w uśmiechu, porzucając absolutną sztywność w zachowaniu. Z całego tego zamieszania znalazł bowiem pewien atut tego spotkania: będąc poza pracą nie musiał być aż tak zasadniczy i poważny, jak w szpitalu.
Niestety, co się tyczyło zwrotu wyglądać jak nowy, nie mógł tego samego powiedzieć o motocyklu mężczyzny, nim musiał zająć się mechanik, a na razie... nieznajomemu powinno wystarczyć to, że trafił na kompetentnego i sumiennego lekarza, który nawet poza godzinami pracy był w stanie poświęcić mu czas...

...i użyć sprawnych, chirurgicznych dłoni w dobrym celu.
Bezinteresownie. Jason Choi

[Jason Choi]

Wizja tego, że kwestie medyczne w jakiś sposób da się ogarnąć na miejscu od razu poprawiła Jasonowi trochę humor. Jasne, nadal czekało go sporo tłumaczenia się i papierologi, zeznania dla policji, a potem cała ta batalia z ubezpieczalnią - jak na jego oko motor raczej nadawał się na złom niż do naprawy, ale mógł się oczywiście mylić. Niemniej, chociaż jedną rzecz będzie mieć z głowy. A cholera wie, może jednak nic nie trzeba będzie szyć. W końcu lekarz sam przyznał, że najpierw musi dokładnie obejrzeć nogę rannego. Przez te motocyklowe spodnie właściwie guzik było widać... co w sumie potwierdzało że były porządnie wykonane i z dobrego materiału. Przynajmniej nie przepłacił za szajs.
Przyjął rękę, którą podał mu mężczyzna, aby podnieść się szybciej na nogi. Kiedy już stał, zrobił kilka kroków w miejscu, poruszył barkami i rękami, ogółem sprawdzając czy wszystko było na swoim miejscu i czy nie zrobił sobie nic poważniejszego. Z tego co czuł, skończyło się chyba tylko na stłuczeniach. Juz nie mógł się doczekać, aż zaraz całe jego ciało pokryte będzie śladami po tym wydarzeniu. Będzie miał pewnie łaty jak jakaś krowa mleczna. A jak sińce będą blaknąć i zaczną zielenieć? Jason nie będzie mógł spojrzeć na swoje własne odbicie w lustrze!
- Czy to znaczy że będę sie musiał przed tobą rozebrać? - coś go nagle tknęło, że przecież facet nie będzie mógł sprawdzić jego obrażeń, póki Jason nie zsunie spodni z tyłka. - Nie, żebym miał coś przeciwko, zwykle nawet nie trzeba mi kupować obiadu... ale tak publicznie? - nie podążył od razu za nieznajomym. Zerknął jeszcze raz na motor. Nie ma co go opłakiwać, nie miało to sensu. Wyżali się później znajomym - a zaraz potem będą przeglądać internety, szukając nowego modelu do kupienia. O ten następny Jason będzie musiał naprawdę dużo bardziej dbać.
- I czy szycie nie wymagało przypadkiem znieczulenia? I odkażenia rany? - dopytał, lekko kuśtykając, bo noga po której przeszorował po asfalcie jednak nieco go bolała. Czy lekarze w ogóle wozili ze sobą taki sprzęt? Do ratowania tyłków przypadkowym, pechowym ludziom? Brzmiało to wybitnie nieprawdopodobnie, ale Choi nie miał w sumie dużego pojęcia o tych sprawach - kiedy nie dostał się na medycynę lata temu, szybko stracił zainteresowanie tematem.
Nie bał się igieł, żeby ktoś mu tu nie próbował zarzucać takich rzeczy! Niemniej myśl o tym, że miałby usiąść (tylko właściwie gdzie? Na ziemi? W samochodzie lekarza? Na ławce obok?) w samych gaciach, publicznie, dać się pokłuć najpierw znieczuleniem, a później igłą do szycia... chyba jednak trochę tracił zapał. Niemniej, oparł się o samochód lekarza, bo tak mu było łatwiej stać.
Dopiero po chwili załapał, że "opatrzenie", a "zszycie" rany to były dwie, dość różne kwestie. Z zażenowania aż się palnął w czoło otwartą dłonią. Sam był sobą zaskoczony, że pomyślał o zszywaniu rany w tak polowych warunkach i jego umysł nie dostrzegł w tej myśli nic absurdalnego. Przynajmniej do teraz.
- Mogę? - zapytał, wskazując na drzwi auta - nie chciał się pakować do środka, tylko otworzyć je, aby zapewnić sobie chociaż odrobinę prywatności kiedy już zaczął rozpinać spodnie, aby sprawdzić stan swojej rany. Tak też uczynił, ale coś powstrzymywało go, aby samemu zerknąć na własną nogę. Nagle pomyślał o tym, że może zostać mu blizna i ta myśl też go nie ucieszyła. Przecież on nawet żadnej dziary nie miał. Z takich modyfikacji pozwolił sobie tylko na przekłucie uszu - Mów jak źle jest. Trzeba amputować? - spróbował rozładować trochę swój stres żartem.

Miles Howard

[Miles Howard]

Pytanie o negliż osiadło między nimi, jak wieczorny cień, który w miejscu takim jak Toronto schodził i rozchodził się w przestrzeni stosunkowo szybko, w zależności od tego, jak aktualnie oświetlały go uliczne lampy. Miles, przywiązany do tej analogii, która niespodziewanie łatwo utkwiła mu w głowie, był więc niemal pewien tego, że pytanie i bez jego odpowiedzi rozpłynie się w niepamięci równie prędko, co cień znikający pod łuną żarówki. Mimo to, poprzedzając własne słowa krótkim przesunięciem wzroku po cudzej sylwetce, postanowił odpowiedzieć:
— Nie wyglądasz na nieśmiałego.
W tym komentarzu przede wszystkim opierał się na pierwszym wrażeniu. Miał przed sobą motocyklistę w skórach, a to oznaczało dla niego jedno: testosteron, wysokie ego i te sprawy. Może nawet udowadnianie, że nic go nie boli w imię zachowania męskiej dumy.
Miles nie twierdził wprawdzie, że wie o tym mężczyźnie wszystko, ale sam fakt, że ten przejmował się bardziej maszyną, a mniej własną nogą, sugerował mu, że nieznajomy nie lubił uchodzić za słabeusza, więc pewnie również nie należał do pruderyjnych, czy łatwo peszących się osób.
W każdym razie, czy facet był nieśmiały czy nie, nie było powodu do stawiania zbędnego oporu — obrażeniami należało się zająć i było to nieuniknione. Na wszelki wypadek dodał więc do pierwszej swojej wypowiedzi krótki argument medyczny:
— Poza tym lepiej rozebrać się publicznie, niż trzymać ranę zanieczyszczoną przez dłuższy czas.
Nie rozwiał wątpliwości Jasona odnośnie znieczulenia i szycia. Nie chciało mu się tłumaczyć, że w samochodzie miał plastry ściągające ranę, które nie wymagały znieczulenia, wyciągania igły, ani zszywania skóry. Nadawały się idealnie pod płytkie obrażenia. Prawda była jednak taka, że nie wiedział, jak głęboka i poważna jest rana motocyklisty, a w przypadku poszarpanych brzegów lub w sytuacji, gdyby rana okazała się poważna i tak musieliby jechać do szpitala. Z ostatecznymi deklaracjami co do dalszych decyzji wstrzymywał się więc do czasu jej zobaczenia.
Kiedy doszli do samochodu, kiwnął krótko głową w cichej zgodzie i sam wykorzystał moment otwarcia drzwi przez Azjatę do tego, by w tym samym czasie, co ten rozpinał spodnie, wyciągnąć apteczkę z bagażnika. Wrócił do niego paręnaście sekund później, otwierając zawartość pudełka i kładąc je na udostępnionym miejscu pasażerskim.
— Bardzo ładna noga — rzucił również żartem, nie odkrywając przed mężczyzną żadnych szczegółów. W zamian przykucnął przy nim, zakładając wcześniej rękawiczki, by zadbać o sterylność w trakcie udzielanej pomocy. Zaraz potem sięgnął do apteczki po sól fizjologiczną w buteleczce, wypłukując ranę, by pozbyć się ewentualnych drobinek żwiru, czy piachu, choć na szczęście gruby materiał motocyklowych spodni okazał się dobrą barierą ochronną i rana wydawała się czysta.
— Masz szczęście, wystarczy że ją opatrzę i zakleję plastrami, obędzie się bez szwów.
Zerknął wyżej w kierunku jego twarzy, odgarniając przy tym z czoła parę kosmyków włosów, choć w zdrowym nawyku zrobił to przedramieniem, by nie dotknąć niczego rękawiczką. Uśmiechnął się krótko, w gruncie rzeczy trochę rozbawiony postawą mężczyzny, który nawet nie miał zamiaru patrzeć na ranę. Całe szczęście nie musiał, pozostawiając tę broszkę lekarzowi. Powrócił więc do rany, sięgając po gazę.
— Może lekko zapiec — ostrzegł, dociskając materiał do sączącej się lekko rany, by zebrać krew, nie pocierał nim jednak, by nie podrażniać świeżo otwartego obrażenia.

Jason Choi

[Jason Choi]

- Nie o to chodzi - odpowiedział nieco ostrzej niż początkowo zamierzał. Faktycznie, w tej jednej kwestii lekarza ocenił go całkiem prawidłowo - Jason absolutnie nie należał do osób wstydliwych. Przeciwnie wręcz, tysiące wyświetleń na jego instagramie nie nabiło się dzięki postom zawierającym przepisy na zdrowe dania czy słodkie kotki. Nie stronił od postowania zdjęć ze swoim własnym ciałem, często ukazywał znaczące ilości gołej skóry i nie wstydził się pozowania w bardzo sugestywnych pozycjach.
To wciąż jednak nie oznaczało, że miał ochotę rozbierać się publicznie.
Był jednak grzecznym pacjentem. Kiedy wracała mu trzeźwość umysłu, nie miał problemów z oddawaniem sterów tym, którzy znali się na rzeczy bardziej. Chociaż ta informacja o plastrach ściągających ranę mogłaby go od razu nieco uspokoić. Nie miał pojęcia, że są takie cuda medycyny. Kiedyś próbował się dostać na studia medyczne, niestety, jak wielu przed nim, nie podołał. Nie dane mu było dowiedzieć się, jakie są dostępne opcje przy opatrywaniu takiej rany. W każdym razie nie czuł by coś lalo mu się strumieniem po nodze, nie mógł więc krwawić jakoś bardzo obficie.
- Ostrożnie, doktorze - rzucił, opierając się o otwarte drzwi. Mógł nie patrzeć na zranienie, ale dość bezczelnie wbił spojrzenie w twarz lekarza - bo jeszcze pomyślę sobie, że mnie podrywasz. - uśmiechnął się pod nosem. Tak właściwie to nie miałby nawet nic przeciwko. No i byłaby z tego później całkiem ciekawa historia do opowiadania. Nie codziennie poznajesz kogoś, prawie zderzając się z nim przy sporej prędkości na drodze. Oczywiście opowiastkę tę zawsze można było nieco podkolorować.
Informacja o tym, że rana nie jest tak poważna jak pierwotnie zakładano, faktycznie przyniosła Jasonowi znaczącą ulgę - aż wydał z siebie głośnie "Fiu!" i otarł z czoła nieistniejący pot. Znieczulanie i kłucie na środku jezdni zdecydowanie zaliczyłby do zdarzeń, w których raczej nie chciał brać udziału. Może więc nawet nie będzie blizny? Zapisał sobie w pamięci, żeby później u lekarza rodzinnego podpytać o wszystkie możliwe sposoby na zminimalizowanie ryzyka tego, że zostanie mu jakiś ślad. Wcale nie uważał, że blizny były jakieś bardzo seksi.
W jednej kwestii lekarz poniósł jednak sromotną porażkę - kosmyki niesfornych włosów, które próbować jakoś odgarnąć z oczu, nie chciały pozostać grzecznie na swoim miejscu. Zamiast tego ponownie opadły mu na czoło, co nie umknęło uwadze Choi'a. Jako że motocyklista dał się już poznać jako ktoś nieco bezpośredni, a może nawet nieco bezczelny, nawet mu ręka nie drgnęła, kiedy wyciągnął ją, by założyć ciemne kosmyki za ucho doktora. Spotykając się z zapewne nieco zaskoczonym spojrzeniem, Jason odpowiedział najpierw ledwie dyskretnym, choć z całą pewnością dobrze widocznym uśmieszkiem kryjącym się w kącikach ust. - Nie ma za co.
Skoro ostatnie elementy całego zdarzenia okazały się mało poważne, Choi rozluźnił się wyraźnie. Rana faktycznie lekko zapiekła, ale nie na tyle, by wywołać jakąś większą reakcję. Ktoś może nazwałby go głupim, że tak z miejsca ślepo zaufał nieznajomemu, że ten zajmie się jego obrażeniami. Zamiast spoglądać co tam wyprawia lekarz, motocyklista od niechcenia rozejrzał się po gapiach, którzy nadal zebrani byli wokół miejsca zdarzenia - i nadal trzymali w górze komórki, którymi dokumentowali całość wydarzeń. Tak jakby jeszcze działo się coś ciekawego!
Chociaż może jednak wyglądało, jakby coś się działo...
- Hej, panie doktorze - rzucił lekko rozbawionym tonem, widząc jak jakaś kobieta, stojąca z boku, tuż koło latarni ulicznej, powoli robi się coraz czerwieńsza na twarzy. Trudno było mu tylko określić czy to z powodu złości, czy też może zawstydzenia - Wie pan, że ta pozycja z boku wygląda dość sugestywnie? - parsknął cicho śmiechem. Nie zrobił przy okazji absolutnie nic, aby wyprowadzić gapiów z błędu. Winny się tłumaczy, czy coś takiego. Jemu to z resztą nie robiło różnicy. Nie był jednak absolutnym samolubem - nawet pomyślał o tym, że gdyby ktoś rozpoznał pana lekarza, to ten mógłby mieć przez to później problemy w pracy. - Może niech się pan nieco pospieszy...

Miles Howard

[Miles Howard]

Szorstka odpowiedź zachrzęściła w ustach nieznajomego trochę jak piasek, na szczęście nie taki, który miałby zdolność wcisnąć się Milesowi w oczy przy byle podmuchu emocji, dlatego też na pierwszy komentarz quasi-pacjenta nie zareagował żywo. Prawie wcale. Jedynie jedna z brwi podniosła się na moment w zaskoczeniu, nie spodziewając się, że parę niewinnych, w gruncie rzeczy żartobliwych słów o nieśmiałości (lub jej braku) jest w stanie wyrwać z mężczyzny spokój.

Gwałtowny.
Ocenił go bez żalu w myślach, jedynie z odrobiną charakterystycznego sobie osądzania, nie dochodząc do źródła jego impulsywności. Zaraz zresztą oboje stali obok auta, skoncentrowani na nodze, choć zapewne z dwóch różnych powodów.
Nie myślał o nim, jak o obiekcie seksualnym, póki mężczyzna sam nie wcisnął na podium tematu z podrywem. Na te słowa trudno było być obojętnym. Uśmiechnął się lekko kącikami ust, trochę niewyraźnie, bo wciąż pochylony był ku ranie, ale z jednostajnie podniesionym w ciele ciśnieniem. Impuls zainteresowania przebiegł przez moment przez jego głowę, gdy podchwycił wzrok pacjenta, próbując dojść do tego, czy komentarz ten był flirtem, czy ostrzeżeniem. Błąkająca się na ustach nieznajomego parabola uśmiechu sugerowała pierwszą z opcji. Pewność co do tego nabrał natomiast w momencie, w którym mężczyzna zdecydował się odgarnąć mu kosmyk włosów za ucho. Był przekonany, że heteroseksualny facet nie porwałby się na podobny gest w bieżącej sytuacji.
Wciąż przecież ograniczały ich okowy typowo formalnego kontaktu, nie licząc paru drobnych żartów wcześniej. Bezimienny, stojący przed nim, skutecznie jednak ukruszył filary powściągliwości, udowadniając przy okazji, że zgodnie ze słowami Milesa, faktycznie nie był nieśmiały.
Miles lubił mieć rację. I lubił przystojnych mężczyzn, choć zdecydowanie ponad te dwa elementy lubił jeszcze coś innego: dobrze wykonaną pracę. Dlatego nie przedłożył własnego zainteresowania ponad ranę pacjenta. Zignorował przekorne “Nie ma za co”, przez kolejne sekundy i minuty operując ręką przy ranie, by dobrze ją oczyścić, zabezpieczyć i ostatecznie również zamknąć plastrami. Być może dlatego zupełnie nie dostrzegł w otoczeniu poruszenia i wyciągniętych telefonów. Gdyby nie słowa mężczyzny nad nim, w ogóle nie zdawałby sobie sprawy z tego, że stanowili dzisiaj atrakcję dla ulicznych gapiów.
Wołany przez towarzysza, podniósł na moment wzrok w górę, w kurtuazji i naturalnej sobie grzeczności nie ignorując rozmówcy. Ręka, ciepła, ale zagumowana rękawiczką, na moment spoczęła na jego udzie, gdy ściągając brwi, próbował nadążyć nad sugestią.
— Sugestywnie? — powtórzył za nim spokojnie, ale z początkowym brakiem zrozumienia, odwracając głowę nieznacznie w kierunku gapiów, choć z ich perspektywy zapewne wciąż ukryty był pod kaskadą własnych włosów i ramienia.
Dopiero wtedy, napotykając wzrokiem na kilka świecących się w wieczornym świetle ekranów telefonów, skierowanych na nich, zaskoczył, co miał na myśli Azjata. Omal przy tym nie parsknął śmiechem. Zdarzało mu się jako chirurg i lekarz urazówki bywać na miejscach samochodowych wypadków i różnych krachów, ale nigdy jeszcze nikt nie filmował go z powodu tak błahego, jak… chęć szukania nieprzyzwoitej sensacji.
— Może zapomnieli o tym, że w tej historii, żeby była wiarygodna, powinieneś jęczeć. — Słowa były śmiałe, wypowiedziane z nonszalanckim uśmiechem. Może wyrażające zbytnią pewność siebie, zważywszy na kontekst. W końcu to nie Jason coś sugerował, a gapiowie coś sobie dopisywali. Ale warto było odpowiedzieć na wcześniejszy flirt mężczyzny, by dać mu sygnał, ze grają do jednej bramki, nawet pomimo tego, że nie robił tego zwykle w taki sposób.
Bywał charyzmatyczny, ale nie tak bezczelny, jak dziś. Czuł jednak, że mężczyzna przed nim doceni podobną bezpośredniość. Zaraz też powrócił wzrokiem do nogi i nakleił na nią ostatni plaster ściągający, wstając z klęczek.
Na tym kontakt mógłby się zakończyć, ale korzystając z okazji, że był w dobrym nastroju (jego auto było całe, a wieczór przyjemnie chłodny), nachylił się w kierunku mężczyzny pod pretekstem odłożenia zużytych rękawiczek na dach samochodu.
— W tych kwestiach nie lubię się spieszyć — wymruczał cicho obok jego ucha, zdecydowanie zbyt dwuznacznie, by można było przypisać ten sens opatrywaniu rany. Zaraz potem rękawiczki wylądowały na karoserii, a on — jakby nigdy nic — odsunął się od mężczyzny, pozwalając mu się ubrać i sam nachylał się już do samochodu, wyciągając z niego wcześniej położoną na siedzeniu pasażerskim apteczkę.
Przykucnął ostatni raz przy asfalcie, zbierając resztki otworzonych opakowań i folijek lekarskich i wpakował je chwilowo tylko do apteczki, robiąc na ulicy porządek. Potem miał w planie uporządkować samą apteczkę.
Gest ten miał też drugie dno — skoro spodnie nieznajomego właśnie wchodziły na jego tyłek, a Miles pomimo tego i tak kucał, to dawał sygnał gapiom, że jednak chodziło o pierwszą pomoc, a nie o coś więcej. Z tego samego powodu rękawiczki położył na dachu, na widoku, zamiast gdzieś w dyskretne miejsce. A potem zgarnął je na koniec całej serii gestów do apteczki.
— Jako lekarz radziłbym Ci jeszcze prowizorycznie sprawdzić, czy nie masz wstrząsu, szczególnie, jeśli Cię np. mdli — polecił mu krótko i konkretnie — A jako przypadkowy facet… raczej mam świadomość, że z tej rady nie skorzystasz. Więc generalnie możesz już jechać do domu — to mówiąc uśmiechnął się lekko do niego, gotowy do rozstania.

Jason Choi