[ash kapoori]

The evil, it spread like a fever ahead
It was night when you died, my firefly
What could I have said to raise you from the dead?


Ashish Kapoori rozumiał, że w racjonalnym ujęciu podobne stwierdzenie nie miało absolutnie żadnego sensu, ale przez kilka dni po każdej śmierci dziecka, Mount Sinai Hospital pachniał inaczej niż zwykle.
Korytarze pozostawały przecież takie same: te same ściany pokryte mdławą barwą prawie-białej, a jednak jakby kremowej farby; te same lampy, malujące rzeczywistość jaskrawym światłem jarzeniówek, ten sam ostry zapach lizolu, którym podłogi myto z początkiem każdej zmiany.
A jednak od trzech dni brunet nie potrafił pozbyć się wrażenia, że cały budynek przesiąkł czymś cięższym od zapachu środków dezynfekcyjnych. Winą. Albo żałobą. Albo jednym i drugim - najbardziej morderczą z możliwych mieszanek.

Przez ostatnie siedemdziesiąt dwie godziny spał łącznie nie więcej niż kilka godzin. W domu pojawił się wyłącznie po to, żeby zmienić ubranie, wziąć prysznic i przez dłuższą chwilę stać przed otwartą lodówką, nie pamiętając właściwie, po co ją otworzył. Dokumentacja medyczna piętrzyła się na jego biurku jak wieża Babel. Wszystkie te raporty, wyniki badań, zapisy EEG, zapiski z rezonansów i konsultacji. Przecież znał to już wszystko na pamięć... A mimo to i tak wracał do nich wciąż od nowa, jak człowiek rozdrapujący ranę zamiast pozwolić jej się zagoić.
Tylko, że w tym przypadku nie było mowy o żadnym gojeniu się, zwłaszcza zważywszy na obrót jaki sprawy przyjęły w ostatnim tygodniu.
Chłopiec miał dziewięć lat, kręcone kasztanowe włosy i wątłe, blade nadgarstki wskazujące na chroniczną, lekooporną anemię. Lubił psy, samoloty, i znał na pamięć więcej nazw linii lotniczych, niż Ash był w stanie zliczyć na palcach obydwu dłoni. Nienawidził geografii i szpitalnego kisielu. W przyszłości - którą mu odebrano - chciał zostać pilotem albo prywatnym detektywem. W ciągu ostatnich miesięcy stał się dla Ashisha czymś znacznie więcej, niż tylko kolejnym przypadkiem albo zagadką do rozwiązania. A teraz leżał w szpitalnej kostnicy, z drobnym ciałem rozciągniętym na metalu stołu sekcyjnego.

Oprócz chłopca, Kapoori doskonale pamiętał też jego matkę: zatroskaną kobietę siedzącą przy łóżku dziecka jak wierny pies, zawsze z notatnikiem w dłoni, w którym zapisywała odpowiedzi na wszystkie zadawane lekarzom pytania. Zawsze była na bieżąco z wynikami wszystkich badań, pamiętała godziny podania leków i najnowsze zmiany w ich liście. Była zmęczona, ale nigdy nie narzekała. Przestraszona, ale zawsze uprzejma. Oddana. I wszyscy mówili o niej dokładnie to samo:
jaka jest dzielna, jak bardzo kocha syna, jak niewiarygodnie dobrze sobie radzi z chorobą, której etiologii nikt tak naprawdę nie potrafił zrozumieć ani wyjaśnić.
Ash myślał o niej dokładnie tak samo, doceniając zaufanie, które zdawała się pokładać w jego ekspertyzę i nawet bardziej niekonwencjonalny, eksperymentalny plan leczenia, który postanowił wdrożyć z braku innych, lepszych opcji w ostatnich tygodniach, gdy wszystko inne zdawało się zawodzić, a neurologiczne objawy chłopca tylko się pogłębiały.
Nie spodziewałby się, że to właśnie ona po śmierci dziecka stanie za oskarżeniem, że to Ash przyczynił się do jego śmierci.

Zatopiony w myślach o kobiecie, Kapoori zatrzymał się przed drzwiami prosektorium, przez chwilę po prostu gapiąc się tępawo w tabliczkę z nazwiskiem Olivii. Nie pamiętał nawet, kiedy ostatni raz znalazł się w tej części szpitala - neurochirurdzy rzadko schodzili tutaj bez powodu, a powodów takich jak ten nie życzyłby nikomu, i starał się unikać jak ognia.
W dłoni ściskał teczkę, choć w sumie niepotrzebnie, bo jej zawartość mógłby wyrecytować z pamięci.
Biorąc głębszy oddech - co przychodziło mu z trudem, bo jego płuca zdawały się zaciskać w jego piersi niczym pięść - uniósł w końcu dłoń i zapukał dwukrotnie, krótko, z dźwiękiem unoszącym się niewygodnie w panującej na korytarzu, niemal trupiej ciszy.
Z kobietą, której obecność przeczuwał po drugiej stronie drzwi, znali się głównie z widzenia i ogólnoszpitalnych spotkań, nieszczególnie dobrze ani blisko. Teraz natomiast przychodził do niej z takim rodzajem desperacji, którego brzydził się najbardziej.
Przeczesał dłonią włosy i czekał, nieświadomy nawet drżenia stóp w szpitalnym obuwiu, wybijających na posadzce niespokojny, lękowy rytm.

Olivia Calvert

[Cassandra Wildbird]

W chłodnym, zazwyczaj spokojnym prosektorium, dało się słyszeć dźwięki przeszywające ciszę w absurdalny sposób, nijak nie pasujące do okoliczności. Niewiele miały wspólnego ze śmiercią, która wsiąknęła w ściany pomieszczenia, racząc swoim zapachem każdego, kto postanowił tutaj przyjść, dając poczucie przygnębienia i wrzucając śmiałka w wir melancholijnego nastroju. Dla kogoś, kto przebywał w tym miejscu notorycznie, zdawało się nie mieć to aż takiego znaczenia, chociaż powrót po dłuższej nieobecności potrafił być trudny. Olivia przekonała się o tym wiele razy, chociaż zazwyczaj, kiedy dzień po dniu wykonywała kolejne sekcje nie przywiązywała wagi do otoczenia. W chwili, w której udało jej się wyrwać z wiru pracy i udać na kilkudniowy odpoczynek, odcinała się od myśli o wszystkich młodych osobach, które nie powinny znaleźć się na jej stole. Po takich beztroskich momentach, wracanie do szpitala potrafiło przygnębić, bombardując wspomnieniami. Nie powinna się przywiązywać, nie powinna traktować swoich pacjentów jak żywych ludzi, a jednak gdzieś w środku nie potrafiła całkiem zrezygnować z emocjonalności. Nie była robotem, jak niektórzy jej koledzy po fachu. I chociaż nie przeżywała każdej śmierci w sposób oczywisty, łzawy i naszpikowany wywodami na temat niesprawiedliwości tego świata, tak nie znaczyło to, że pozwoli, by chłód jej miejsca pracy przeniknął do jej ciała, władając nim.
Nic dziwnego, że potrzebowała jakiejś odskoczni od utartych stereotypów mroczności prosektorium, wybierając w tym celu muzykę. Wiele razy słyszała, że to, co puszczała podczas sekcji brzmiało niczym podkład do jakiegoś psychopatycznego horroru, gdzie morderca napawa się torturowaniem swojej ofiary, ale jej pomagało w skupieniu i kontrolowaniu swojego umysłu. Poza tym była przekonana, że akurat jej pacjentom nie robiło różnicy, czego właściwie słucha.
Sięgnęła po papiery leżące na biurku. Zanim zacznie sekcję młodego chłopaka, musiała uzupełnić dokumentację, upewniając się, że zawrze w nich wszelkie potrzebne informacje. Ostatnim, czego potrzebowała to kłótnia z innymi osobami, że czegoś zabrakło. Nie raz przekonała się na własnej skórze jak ludzie potrafili się czepiać o byle pierdoły, które w ogólnych rozrachunku nawet nie miały znaczenia, tym samym starając się za wszelką cenę dowartościować. A czy był na to lepszy sposób, niż wytykanie błędów?
Niespodziewanie usłyszała ciche pukanie, które sprawiło, że drgnęła. Nie często zdarzało się, by ktoś wchodził tutaj w tak kulturalny sposób. W dużej mierze po prostu ludzie włazili, głównie policjanci, którzy nie mieli czasu na tak trywialne rzeczy, jak maniery.
Uniosła lekko brwi, zdziwiona. ostatnią osobą, która zapukała, była jej przyjaciółka. z tym, że w tym momencie powinna już tu wejść. Osoba na zewnątrz jednak czekała najwidoczniej na pozwolenie.
-Proszę! - rzuciła ciekawa, kogo zastanie po drugiej stronie. Może ktoś pomylił piętra i nie wiedział, gdzie powinien iść?

ash kapoori