[Maggio Winters]

Nie od dzisiaj było wiadomo, że Cassie miewała szalone pomysły, które niekoniecznie miały coś wspólnego z typową, ludzką logiką. Zdarzało się, że wychodziła ze strefy własnego komfortu, byleby tylko coś sprawdzić, upewnić się, że za tym kryje się znacznie więcej. Przecież podwodna jaskinia nie może być jedynie jaskinią - tam z pewnością jest jakiś piracki skarb, który ukryto dawno temu, chcąc po latach po niego wrócić. Normalnym było, że szpital psychiatryczny nie był opuszczony tylko dlatego, że go przeniesiono - pewnie popełniono tam morderstwo lub zadomowiły się tam na dobre duchy To samo tyczyło się wszelkiego rodzaju posiadłości, które z jakiegoś powodu nie miały mieć już nigdy więcej lokatorów, stojąc samotnie pośród pędzącego naprzód świata, nie zrażone czasem. Zatrzymały się we własnej epoce, żyjąc na własnych zasadach. Tych samych, które chciało się poznać.
Dzisiaj to właśnie miał być punkt zaczepienia wiolonczelistki, która korzystała z dnia wolnego. Mało kiedy miała taki cały, chyba, że aktualnie trzeba było stawić się na próbę orkiestry lub na zastępstwo w księgarni. Była zabiegana, ale nie narzekała. Uwielbiała, kiedy wokół niej działo się naprawdę dużo. Potrafiła być chaotyczna i chaosu tego niemal łaknęła, odnajdując się w spokoju tylko, jeśli pozwalała smyczkowi ocierać się pieszczotliwie o struny ukochanego instrumentu lub zatracając się w rysunku, który powoli nabierał kształtów w szkicowniku.
Chcąc wykorzystać dobrą pogodę, oraz kilka wolnych chwil mających natchnąć ją do wykreowania artystycznego dzieła, Wildbird postanowiła wybrać się na wycieczkę. Musiała znaleźć tylko odpowiedni punkt zaczepienia, czerpiąc z wyjazdy jak najwięcej.
O nawiedzonym szpitalu przeczytała przypadkiem. Gdzieś wyskoczyła jej informacja, a później poleciało samo - szukanie, grzebanie, sprawdzanie. Zamknięto go dość dawno, nawet bardzo. Podobno w nim straszyło. Jasne, że trzeba było to sprawdzić. Toż to kolejna tajemnica do rozwiązania, a one aż prosiły się o to, by człowiek się w nich zatracił, dążąc do rozwiązania. Zresztą kto wie! Może w końcu uda jej się zobaczyć jakiegoś ducha, bo chociaż zjawiska paranormalne lubiła, tak nie miała tej przyjemności, żeby stanąć twarzą w twarz ze zjawą z zaświatów. Zapewne jej przyjaciele powiedzieliby, że jest nienormalna, bo ostatecznie nikt się nie pchał tam, gdzie straszyć mogło. Kim jednak by była, gdyby sama z siebie nie postanowiła przezwyciężyć własnych słabości, co? Upartość miała we krwi, dumnie broniąc pod tym względem honoru rudowłosych.
Nie była pewna, co podkusiło ją do napisania do Danny’ego, ale irracjonalnie wydał jej się kompanem idealnym. Albert był zajęty, Clementine podobnie, a Benjamin, cóż, z nim to nie duchów szło się szukać, a półnagich nimf, które można było podziwiać.
Spakowała do plecaka latarkę, linę (lepiej nie pytać), scyzoryk, który znalazła w jednym z pudełek, igłę z nitką (też nie wiadomo po co), lusterko i kilka opakowań żelków.
Dumna z siebie wyszła przed dom, czekając na chłopaka. Niech tylko nie myśli o tym, żeby się spóźniać, bo nie dostanie jedzenia.

Danielis Stones

[Danielis Stones]

four
Szalone pomysły Danny’ego skończył się wraz z dołączeniem do akademii. Nie był szczególnie kreatywny pod tym względem; sporadycznie lubił sobie zapalić zioło, czasem wyskoczyć ze znajomymi na piwo. Nazwałby siebie przeciętnie nudnym, gdyby miał szukać jakiegoś określenia. Nie ciągnęło go do typowo nastoletnich rozrywek, w życiu dorosłym także. Zamiast głośnych domówek, wolał ciszę i spotkanie w skromnym gronie, najlepiej składającym się z dwóch innych osób, poza nim. Starszy Stones był dużo bardziej przebojowy i chętny do realizacji różnych pomysłów. Podczas gdy Eric wychodził na imprezy, Danny zostawał w domu. Czasem spotykał się z Honey, jeśli akurat mieli szansę, żeby się złapać. Poza tym preferował typowo domowy tryb życia. Po ukończeniu liceum i dołączeniu do policji, do jego życia wdarł się inny rodzaj rutyny. Rutyną zaczęło być wychodzenie z domu częściej, niż wcześniej, w celu przesłuchania świadków, zabezpieczenia miejsca wypadku, czy policyjny, wieczorny patrol. Spędzanie czasu w domu nagle zrobiło się tak odległym marzeniem, że odnosił wrażenie, że nigdy to nie następowało. Tym razem miał szczęście. Tym szczęściem był dzień wolny, który planował spędzić… Inaczej. W domu. Zamknięty w czterech ścianach, śmiejąc się z durnych filmów.
Zaskoczyła go wiadomość od Cassie. Pierwszą, bezwiedną reakcją było uniesienie brwi w pytającym geście. Zastanawiał się, czy nie odpisać, że chyba pomyliła osoby… Zostawił ją na wyświetlonym przez jakieś dziesięć minut, namiętnie bijąc się z myślami, czy powinien wyjść z domu, czy wręcz przeciwnie. Zwiedzanie opuszczonego szpitala wydawało mu się tak absurdalne, że aż niemożliwe. Cassie była jednak poważna. Co go zaniepokoiło i zmyło rozbawienie czające się przez chwilę na jego twarzy. Serio chciała akurat z nim zwiedzać nawiedzone szpitale? Wydawało mu się to komiczne, zważywszy na to, że z duchami miałaby większy ubaw niż z nim. Ostatecznie przyjął tę propozycję, dochodząc do wniosku, że dlaczego by nie? i po dziesięciu minutach udzielił odpowiedzi: ok. Spakował potrzebne rzeczy, które uznał za TAKTYCZNE (latarkę i papierosy). Zgarnął kluczyki, dwa kaski motocyklowe i wyszedł z domu, zamykając za sobą mieszkanie. Pierwszym przystankiem był dom Cassie. Zaparkował motocykl tuż pod klatką schodową. Rudowłosa stała już przed budynkiem, więc nie musiał długo czekać. Zdjął kask, by złapać nieco oddechu. Na zewnątrz było ciepło, więc każda chwila na złapanie oddechu była dobra. Bez schodzenia z motocykla, rzucił Cassie drugi kask, klepiąc dłonią wolne siedzenie za sobą.
— Szpital psychiatryczny, Wildbird? Wybierasz się już na leczenie? — zapytał z iście czarującym uśmiechem na ustach, przechylając pytająco głowę.

Kasndra Dzikiptak

[Maggio Winters]

Nie należało chociażby próbować zrozumieć, co kierowało Wildbird przy doborze dzisiejszego towarzysza. Przeglądając listę kontaktów jej palec mógł zatrzymać się na dosłownie każdym - od Alberta zaczynając, na Zacharym kończąc. Cały alfabet, cała gama ludzi, z którymi mogła miło spędzić czas, pakując się w kolejne kłopoty. Jej chaotyczny umysł wybrał jednak Danny’ego; to właśnie z nim chcąc przeżyć przygodę. Zawsze wydawał jej się taki poważny, jakby trapiły go demony przeszłości, które nie chciały wypuścić z mrocznych objęć. W jej serduszku narodziła się potrzeba zmiany jego spojrzenia na świat, jakby nie chciała dopuścić do siebie myśli, że ktoś może z własnego wyboru podchodzić do rzeczywistości bez większych emocji i wrodzonym chłodem. Dodatkowo jej zdaniem młody chłopak miał naprawdę wiele do zaoferowania. Musiał jedynie rozwinąć skrzydła, niczym pisklę, które dopiero uczyło się latać. Kto, jak nie ona mógłby najlepiej pokazać mu, na czym polegają przygody czy beztroska. Chciała widzieć na jego pięknej twarzy uśmiech, a nie jedynie prostą linię, którą tworzyły jego usta. Był jej dzisiejszą ofiarą i w planach miała udowodnienie mu nie tylko, że duchy naprawdę istniały, ale też, że bycie sztywno poważnym nie było życiowym celem, którego trzeba było się trzymać.
Spojrzała na zegarek, co rusz patrząc na drogę. Nie należała do przesadnie cierpliwych osób zwłaszcza, jeśli w jej rudej głowie jawił się plan tak doskonały, że chciała go w życie wcielić na już. Uśmiechnęła się szeroko, widząc zbliżający się motocykl kolegi. Ładnie, należała mu się jakaś nagroda za punktualność, której jej samej niestety czasami brakowało. Co zrobić, kiedy było się zakręconym.
-Jestem z ciebie dumna. Nie spodziewałam się, że faktycznie będziesz na czas. Prawdę powiedziawszy, mile mnie zaskoczyłeś - nie sądziłam, że się zgodzisz - skomentowała, biorąc kask, który jej rzucił. Ściągnęła z włosów opaskę, która mogłaby za bardzo ją uciskać i założyła kask. Był dość ciężki, zupełnie nie nawykła do jazdy motorem. Prawdą było, że po Dannym można było się spodziewać wszystkiego i chociaż nie znała go tak dobrze, jak wielu swoich przyjaciół, zdążyła się przekonać, że był typem raczej domatora. Ile jednak można było siedzieć zamkniętym w czterech ścianach, bez dostępu do kontaktu z ludźmi?
-Tylko, jeśli będziesz mi towarzyszył. Nie ma mowy, żebym dała się zamknąć, kiedy trzeba cię ratować przed całkowitym zesztywnieniem. Jeszcze trochę, a będziesz mógł robić za kamienny posąg, Danny - skomentowała, zerkając na niego zaczepnie.
Usiadła za jego plecami, obejmując go w pasie, żeby przypadkiem nie spaść. Istniało spore prawdopodobieństwo, że w przypływie ekscytacji mogłaby wylądować na twardym asfalcie.
-Ruszajmy! Tylko nie zabij mnie, bo po śmierci będę cię nawiedzać, a obiecuję, że będę upierdliwym duchem! - uprzedziła, przytulając się do niego. wierzyła w jego umiejętności prowadzenia pojazdów, ale lepiej dmuchać na zimne!

Danielis Stones

[Danielis Stones]

Zdanie, które wyrobiła sobie Cassie na temat młodszego Stonesa nie było puste ani bezpodstawne. Dręczyły go demony przeszłości, a dokładnie dwa. Jeden nie odpuszczał, bo żywił się jego wyrzutami sumienia i najwidoczniej nie zamierzał zmieniać żywiciela, drugi wrócił do miasta po kilku latach tragicznego narzeczeństwa i w końcu może odetchnąć, choć okoliczności przyjazdu były nieprzyjemne. Więc tak, żył w tej swojej ponurej bańce, ale to nie tak, że nie potrafił się cieszyć, bawić, czy cokolwiek — musiał mieć podstawę do radości. Nie potrafił się do wszystkich uśmiechać na zawołanie, bo nie widział sensu w bezpodstawnym szczerzeniu zębów. Uważał, że życie miał dość udane i nie miał na co narzekać, problem leżał w naturze domatora i samotnika — chociaż to też nie był do końca problem. Nie dla niego. Nikogo też nie zamierzał zmuszać do przebywania w swoim towarzystwie, ani wysyłać podziękowań za zaopiekowanie się nim i spędzeniu w jego obecności kilku godzin. Cassie też nie zamierzał dziękować — zamierzał upomnieć się natomiast o nagrodę za wyjście z domu, choć już nagrodą samą w sobie było popatrzenie na rudowłosą (tak, uważał ją za atrakcyjną). Jeśli w nagrodę miał nacieszyć nią wzrok, nie widział ku temu żadnych przeciwwskazań. Punktualność była mu doskonale znana. Nie spieszył się szczególnie, po prostu tak wychodziło, że potrafił zorganizować sobie czas w taki sposób, by pojawić się na miejscu o umówionej godzinie. Nie był przesadnie przewrażliwiony na tym punkcie, bo przecież każdemu mogło się zdarzyć, ale nie przepadał za notorycznym spóźnianiem się, bo wybijało go to z rytmu i mierzył się z poczuciem straty czasu.
— Zaufaj mi, nie tylko ciebie zaskoczyłem — przyznał z nieprzesadną szczerością, opierając się wygodniej o siedlisko. Siebie również zaskoczył i jak na chwilę obecną, ani trochę nie żałował. Nie sądził, by jednorazowe wyjście z domu przemieliło go do takiego stopnia, że następnego dnia mierzyłby się z nagłym spadkiem energii i totalnym przebodźcowaniem. Jakby nie patrzeć, nie wyszedł z domu z przymusu tylko dlatego, bo tego chciał. Jeśliby odmówił, świat by się nie zawalił, a Cassie znalazłaby sobie inne towarzystwo.Żywsze.
Podłapując spojrzenie rudowłosej i słysząc jej komentarz na swój temat, wypuścił w przedramatyzowanym geście powietrze spomiędzy ust, jakby próbował ją uświadomić w tym, że po pierwsze prawiła kocopoły, a po drugie był bardzo zmęczony porównywaniem do posągu. Szczerze, było mu wszystko jedno — co nietrudno było wywnioskować po rzuconym w jej stronę uśmiechu, zdradzającym jego szczere rozbawienie, które przemknęło przez jego twarz, rozganiając zmęczenie.
— Wbrew pozorom nie jestem taki trudny, Cassie. Jeśli chciałaś się ze mną umówić, wystarczyło powiedzieć. Chociaż muszę przyznać, że jesteś całkiem oryginalna — odparł nonszalancko, przeciągając się leniwie.
Zerknąwszy na nią znad ramienia, kiwnął jednoznacznie głową w kierunku motocykla. Nie wiedział, czy wcześniej miała okazję jechać motorem, czy wręcz przeciwnie — patrząc na to, w jaki sposób trzymała kask w dłoniach, prawdopodobnie nie. Dociążał jej dłonie, więc nie miała zbyt wielu okazji do jazy motocyklem. Poprawił kurtkę, gdy rudowłosa wtuliła się w jego plecy, opuszczając materiał na splecione na jego brzuchu palce. Nie zamierzał jej zabijać. Siebie także nie. Silnik zamruczał nisko, a po chwili ryk odbił się echem od pustej drogi. Motocykl płynnie ruszył przed siebie, przecinając chłodne powietrze, które wdzierało się pod ubrania i wyrywało z głowy każdą zbędną myśl. Uwielbiał dwuślady, jazda nimi dawała mnóstwo frajdy. Światła miasta zostawały za nimi jedno po drugim, niknąć gdzieś za ich plecami. Kierując się wskazówkami Cassie co do miejsca, które wybrała na zwiedzanie, zostawiał za sobą kolejne skrzyżowania i znajome ulice. Każdy następny zakręt zbliżał ich do celu. Po blisko trzydziestu minutach udało im się zjechać w boczną, piaszczystą ścieżkę. Zapuścili się w ponure rejony, które przywitały ich zniszczonym murem i metalową, nieprzyjazną bramą, za którą majaczył ponury, stary szpital.
Danny zatrzymał motocykl, zsuwając kask z głowy i zerknął przez ramię na rudowłosą, sprawdzając, czy nie było jej niedobrze. Niektórych takie podróże muliły, a on miał nadzieję, że Cassie nie zarzyga mu motocykla w razie ataku nudności.
— Przyjemna miejscówka. Trochę jak jakaś szkoła dla świrów. Wednesday by się tutaj odnalazła — podzielił się swoim spostrzeżeniem, przyglądając się budynkowi.


Cassandra Wildbird

[Maggio Winters]

Drobnym, osobistym sukcesem było wyciągnięcie z domu Danny’ego. Wildbird uwielbiała stawiać sobie cele, do których następnie dążyła, niezależnie od tego czy były wyznaczone na dalszą przyszłość, czy bliższą, zachodzącą na teraźniejszość. Przekonanie kogoś do smaku lodów miętowych, przezwyciężenie lęku przed wysokością, czy chociażby pomoc nieśmiałej osobie w odezwaniu się do tego, kto jej się podobał. Dla innych codzienne błahostki, dla drugich poważne zmiany zachodzące w życiu. Jeśli tylko w ostatecznym rozrachunku mogła być świadkiem rozkwitu szerokiego uśmiechu na ustach, było warto podjąć się wszystkiego. Liczyła, że dzisiaj również będzie miała szansę zobaczyć, że Stones uśmiecha się tak szczerze, tak prawdziwie, ogarnięty błogim uczuciem szczęśliwego spełnienia. A nie, jak teraz - zaczepnie i prowokacyjnie na nią patrząc, podjudzając ją tylko wewnętrznie. Była nad wyraz podatna i jej ruda osobowość nie pozwalała pozostać bez słowa! Ile to razy właśnie w taki sposób Albert był w stanie wyrwać ją ze szkoły, albo sprawić, że aktywował się chaotyczny temperament, który spoczywał uśpiony. Lubiła te przekomarzanki, niewinne potyczki, które jej zdaniem idealnie wpasowywały się w dobrze układające się relacje.
-Czyli mamy randkę. Idealnie. Musisz mi dzisiaj pokazać, na co cię stać Dany, żebym nie zaczęła żałować, że padło właśnie na ciebie. Zaskocz mnie na wszelkie możliwe sposoby - odpowiedziała, żartobliwie, utkwiwszy w nim spojrzenie jasnozielonych tęczówek. Świadomie napisała właśnie do młodego Azjaty, to właśnie z nim chcąc spędzić odrobinę więcej czasu, ciekawa czy był w stanie przekroczyć własne granice. Każdy je miał, a jak nudne byłoby życie, gdyby człowiek jedynie stał u ich podnóży zastanawiając się, co kryło się tuż za nimi.
Siedząc za chłopakiem, czuła rosnącą ekscytację. Już sama jazda motorem miała być prawdziwym przeżyciem; wstępem do kolejnych przygód, na które tego dnia liczyła. Namiastką dobrze spędzonego czasu i wolności, którą tak ceniła. Chwilą zapomnienia, bo czy było coś wspanialszego, niż pozwolenie niechcianym myślom opuścić głowę pod wpływem rozwijającej się prędkości i wiatru smagającego policzki?
Uśmiechnęła się szeroko, kiedy ruszył, mocniej przyciskając się do jego pleców. Miał szczęście, że była drobnej postury, bo jeszcze żebra by mu zgniotła, co niechybnie doprowadziłoby do wypadku. Przymknęła oczy, pozwalając sobie na błogostan. Gdyby nie gonił ich czas i gdyby nie było tak wielu rzeczy do zrobienia, z pewnością zapytałaby kolegę, czy nie zawiezie ich gdzieś dalej. ot bez celu, byleby tylko pędzić przed siebie.
Czuła niemałe rozczarowanie, kiedy dojechali na miejsce. Minęło zdecydowanie za szybko.
-Ale to było super. Zabierzesz mnie kiedyś na dłuższą przejażdżkę? - uśmiechnęła się z ekscytacją, ściągając z głowy kask. Przeczesała dłonią włosy, pozbywając się nieprzyjemnego efektu przyklepania.
-Świetna jest! Jak myślisz, ile duchów uda nam się dzisiaj spotkać? I nie, nie chcę słuchać, że one nie istnieją - zagroziła mu palcem, uprzedzając próbę wypowiedzenia tak oczywistego komentarza. Nie raz, nie dwa słuchała podobnych wypowiedzi i ją męczyły.
Szarpnęła za zamkniętą kłódkę przyczepioną do solidnego łańcucha. Tego nie było w planach.
-Przeskoczymy! Podsadzisz mnie? - zerknęła do góry. On ze swoimi dwoma metrami (dla niej każdy wysoki człowiek tyle miał) nie powinien mieć najmniejszego problemu, żeby dostać się na drugą stronę, ale Wildbird niestety potrzebowała odrobiny wsparcia. - Tylko proszę, nie rzucaj mną jak Aragorn Gimlim! - stwierdziła, wymownie na niego patrząc.
Z pomocą chłopaka przedostała się na drugą stroną, zwinnie zeskakują na ziemię. Spojrzała na budynek, teraz nie przesłonięty murem. wyglądał strasznie, jak rasowa budowla z horrorów, które tak lubiła, a których się bała. Paradoks.
-Dobra, idziemy! Nie dajmy im czekać - skomentowała, łapiąc Dana za rękę, kiedy już znalazł się obok niej. Poprowadziła ich w stronę przytłaczającej wyglądam budowli, mijając smutne drzewa, które postanowiły dostosować się do panującej na około aury. Słyszała pojedyncze skrzypienie wydawane przez martwy szpital i wyobraźnia zaczynała ją ponosić. Ach, ile historii musiało być z nim związanych!

Danielius Stones

[Danielis Stones]

Uniósł w lekkim uśmiechu kąciki ust, słysząc komentarz rudowłosej na temat randki — sam podsunął ten pomysł i szczerze powiedziawszy, nawet nie kłamał. Wbrew swojemu naturalnego murowi, którym się odgradzał, radził sobie całkiem nieźle w kontaktach towarzyskich, gdy miał na nie ochotę. To nie tak, że wszystkich odpychał od siebie dla indywidualnego buntu, czy wyjątkowości na zasadzie jestem taki bad, spróbuj mnie naprawić. Po prostu nie potrzebował aż tyle uwagi, co poniektórzy. Gdyby zaczął wymieniać osoby, dla których atencja była życiowym celem, prawdopodobnie nie wystarczyłoby mu palców u dłoni i musiałby kontynuować liczenie w myślach. Z wiadomych przyczyn (nie chciałoby mu się) nie planował tego robić. Skoro już tu był, wolał poświęcić swój cenny czas Cassie.
Wszelkie i możliwe sposoby, tak? — nie skomentował tego na głos. Wybrał milczenie, bo na chwilę obecną nie mógł jej niczego obiecać. Mógłby rzucić jakimś tekstem, typu zaskoczę cię dzisiaj kilka razy, ale jak na razie mógł zaskoczyć ją tylko jazdą na motocyklu i mandatem za przekroczenie prędkości w razie policyjnego patrolu. W razie zatrzymania tłumaczyłby się pilnym przypadkiem i nagłym wezwaniem. Obecność kobiety także musiałby jakoś wytłumaczyć. Na szczęście nie musiał się tym martwić, bo całą drogę pokonali bezproblemowo — największym problem mogły wydawać się ostre zakręty i przechylający się na bok jednoślad, ale do okiełznania sprzętu potrzebny był dobry kierowca; obeszło się bez dodatkowych przygód w postaci stłuczki, czy wywrotki.
Po zatrzymaniu się i zdjęciu kasków odwiesił je na kierownicę i zsunął z ramion kurtkę motocyklową. Mimo niespokojnego wiatru było dość ciepło, a czarne ubrania miały to do siebie, że przyciągały wysokie temperatury. Wolał się zanadto nie zgrzać. W kasku było wystarczająco duszno, a skoro już mogli odetchnąć świeżym powietrzem, Stones planował to w pełni wykorzystać. Pozbycie się zbędnej warstwy odzieży było pierwszym krokiem w stronę realizacji tego celu. — Jak skończymy tutaj zwiedzać, to mogę cię zabrać w jeszcze jedno miejsce tego typu. Coś czuję, że jako poszukiwaczkę duchów może cię zainteresować — powiedział ciszej, wyraźnie próbując podsycić jej ciekawość. Kąciki jego ust uniosły się w figlarnym uśmiechu, a puszczone w jej stronę oczko sprawiło, że trudno było stwierdzić, czy bardziej próbował ją zaintrygować, czy po prostu z nią flirtował. Przeczucie mu mówiło, że Cassie przystanie na tę propozycję. W końcu miał zaciekawić, a nie było nic ciekawszego od zwiedzania w teorii niebezpiecznych i nieprzeznaczonych dla turystów terenów. W odpowiedzi na ilość duchów korciło rzucić żadnego, bo przecież nie istniały, ale Cassie uprzedziła fakty, jasno dając mu do zrozumienia, że nie brała tej odpowiedzi nawet pod uwagę.
Westchnął z udawanym rozczarowaniem, jakby został właśnie pozbawiony jedynej linii dialogowej, która przychodziło mu do głowy.
— Powiedzmy, że liczę na kilka niespodzianek. Tylko nie jestem pewien, czy wszystkie będą nadprzyrodzone — mruknął, wybierając neutralną linię obrony. Udzielanie wymijających odpowiedzi przychodziło mu z zawodową łatwością, więc nie musiał nawet długo myśleć. Ostatecznie ani nie potwierdził, ani nie zaprzeczył istnieniu duchów, więc obydwoje byli na wygranej pozycji.
Zerknąwszy na kłódkę przyczepioną do łańcucha i szarpiącą się z nim Cassie, wsunął ręce do kieszeni spodni. Nie zamierzał dokonywać włamania ani naruszać niczyjej własności, więc stojąc obok, pogwizdywał, czekając, aż dziewczyna przestanie szarpać się z zamknięciem i wymyśli inny sposób. Na pewno nie byli pierwszymi odważnymi, którzy uznali, że zwiedzanie opuszczonego szpitala będzie świetnym pomysłem. Wystarczyło się rozejrzeć po terenie i przemknąć spojrzeniem po ogrodzeniu. Istniało wysokie prawdopodobieństwo, że w którymś miejscu była już wycięta dziura, przez którą wystarczyło się przedostać. Może dlatego, słysząc jej propozycję, z początku uniósł niedowierzająco brew; ostatecznie przystał na jej propozycję. Z cichym westchnięciem godnym człowieka leniwego, spełnił prośbę Cassie. Przychylił się nieco, by swobodnie mogła wspiąć się na jego barki, prostując się powoli, gdy stali pod ogrodzeniem. Zanim przedostała się na drugą stronę, ułożył dłonie po bocznej stronie jej ud, asekurując ją w ten sposób. — Chciałbym być Aragornem. Jak byłem młodszy, uważałem go za definicję męskości — przyznał szczerze, obserwując jej zmagania z bramą. Dopiero, gdy bezpiecznie wylądowała na drugiej stronie, podciągnął się i przeskoczył na drugą stronę. Przypominało mu to nieco testy fizyczne w akademii policyjnej. Strzepał kurz z ubrań, gdy bezpiecznie znaleźli się po drugiej stronie. Nie ukrywał swojej niechęci do dotykania; niemalże odruchowo zabrał dłoń, uwalniając ją z uścisku rudowłosej. Może i byli na randce, ale nie odczuwał potrzeby spoufalania się z nią akurat w tym momencie. Wolał wsunąć je do kieszeni i pójść przed siebie. Zacięta mina bruneta zdradzała tyle, że nie zamierzał dzisiaj poddać się żadnym duchom.
— Czego mam się spodziewać? — zapytał, gdy minęli drzewa, wyglądem przypominające powykręcane monstra. Obrzucił je nieprzyjaznym spojrzeniem, starając się zignorować uczucie bycia przez nie obserwowanym. Głupia wyobraźnia.
Wnętrze szpitala nie należało do najprzyjemniejszych. Po przejściu przez główne, zniszczone drzwi z wielkim napisem welcome to hell, zostali przywitani przez ponure korytarze obdarte z farby, zapach wilgoci i gwiżdżący przeciąg biegnący między kuluarami. Nieprzyjemny chłód przebiegał po skórze, pozostawiając po sobie zimne pocałunki. W tym momencie Danny pożałował, że zostawił kurtkę na motocyklu. Atmosfera stawała się coraz gęściejsza, bardziej dusząca. Im bardziej w głąb, tym nieprzyjemniejsze doświadczenia. Uczucie bycia obserwowanym stawało się coraz wyraźniejsze, a ignorowanie go przychodziło z trudnością; instynkt ostrzegał przed niewidocznym niebezpieczeństwem, które mogło nadejść z każdej strony.
— Opowiedz mi coś o tym miejscu — przerwał ciszę, przybliżając się nieco do Cassie. Poczuł potrzebę bycia bliżej niej, jakby instynktownie próbował ochronić ją przed tym, czego nie potrafili dostrzec gołym okiem.

kostki

Liczba parzysta: Ledwie Danny przerwał ciszę, gdzieś zza jednej ze ścian rozległ się cichy, urywany szept. Brzmiał tak, jakby dochodził z pomieszczenia, którego nie powinno tam być. Nie sposób było rozróżnić słów, lecz głos sprawiał wrażenie, jakby wypowiadał czyjeś imię. Oboje instynktownie zatrzymali się i wsłuchali w ciszę. W tej samej chwili szepty ucichły, pozostawiając po sobie jedynie ciężką, niepokojącą pustkę. Kilka sekund później gdzieś w głębi szpitala rozbrzmiał głuchy huk, jakby coś ciężkiego przewróciło się na posadzkę.

Nieparzysta: Migoczące światło wpadające przez wybite okna na krótką chwilę oświetliło koniec korytarza. Stała tam nieruchoma sylwetka przypominająca człowieka z opuszczoną głową. Wystarczyło jednak jedno mrugnięcie, by postać rozpłynęła się w ciemności, jak gdyby nigdy jej tam nie było. Gdy Danny i Cassie ostrożnie ruszyli w tamtym kierunku, zastali jedynie stary, zardzewiały wózek inwalidzki, który delikatnie kołysał się na boki. Jakby jeszcze przed chwilą ktoś go dotknął. Chwilę później zimny przeciąg przemknął przez korytarz, niosąc ze sobą świeży zapach środków dezynfekcyjnych, nienaturalnie intensywny jak na miejsce opuszczone od wielu lat.

Cassandra Wildbird

[Maggio Winters]

Roznosiła ją wewnętrzna ekscytacja na myśl, że już niebawem miała stanąć twarzą w twarz z duchami. Jej umysłem zawładnęły wizje, które musiały mieć pokrycie w rzeczywistości. Nie brała pod uwagę innego rozwiązania wierząc, że to właśnie dzisiaj zdobędzie ostateczne potwierdzenia na istnienie zjawisk paranormalnych i dusz zamkniętych w ich świecie, czekających, aż ktoś pomoże przekroczyć im granice zaświatów, uwalniając od błąkania się tutaj. Ach, jakie to musiało być dla nich bolesne, patrzeć na zmieniający się wokół nich świat i na ludzi, których być może kochali. Ilu to nieszczęśników umarło, zanim zdołali wyznać swoje uczucia tym, na których im zależało. Ile dam przedwcześnie zmarło, nie poznawszy miłości swojego życia! Ile osób obserwowało, jak mijały dni ich dzieci, patrząc na powolny proces starzenia.
Wydała z siebie westchnienie, pozwalając aby myśli płynęły. Jak ona by się zachowała, gdyby stając się duchem, utknęła na ziemi? Czy bolałoby ją serce na widok przyjaciół pogrążonych w żałobie po niej? Czy cieszyłaby się patrząc, jak osoby jej bliskie dorastały, osiągając wszystko to, czego pragnęli? Byłaby smutna nie mogąc uczestniczyć w ich dalszej przyszłości? To były te pytania, na które człowiek jednocześnie chciałby poznać odpowiedź, a jednak nie chciałby poznać nigdy. Wszak mimo wszystko nikt nie chciał opuszczać świata przedwcześnie, zostawiając tu tak wiele.
Z myśli wyrwał ją głos kompana. Ulokowała w nim zielone tęczówki, lekko przechylając głowę. Znowu dała się ponieść fantazji, na chwilę odpływając.
-Naprawdę?! Zdecydowanie chcę! Jeju, Danny, już nie mogę się doczekać. A jakie? Jest daleko? - wyrzuciła z siebie z entuzjazmem, aż oczy jej zabłyszczały. Tyle przygód! Nie podejrzewała nawet, że młody policjant znał tego typu miejsca, a tu proszę. Czyli jednak potrafił zaskakiwać otoczenie, wyciągając powoli asy z rękawa. Najwidoczniej potrzebował odrobiny motywacji.
-Tylko nie próbuj wszystkiego tłumaczyć w racjonalny sposób, bo przeoczysz najważniejsze - rzuciła, grożąc mu palcem. Nie wszystko miało wyjaśnienie logiczne i Wildbird nie chciała, żeby kolega zbyt bardzo skupił się na twardym szukaniu racjonalnych odpowiedzi, mogąc w ten sposób przegapić wszystkie niewyjaśnione zjawiska.
Przeskakując przez bramę, z pomocą Danny’ego, czuła przypływ adrenaliny. Byli coraz bliżej! Miała wrażenie, że po tej stronie atmosfera była znacznie gęstsza. Zupełnie, jakby przekroczyła jakaś niewidzialną powłokę, która oddzielała świat żywych od tego nakrapianego magią z zaświatów. Drzewa poruszały się inaczej, złowieszczo trzeszcząc, a powietrze pachniało zgnilizną, niczym w starym grobowcu. Poczuła dreszcze, wzdrygając się. Tu z pewnością coś było, niewidoczne jeszcze dla ich oczu.
Zerknęła przelotnie na pustą dłoń, w której jeszcze kilka sekund wcześniej spoczywała ta należąca do policjanta. Nieprzyjemny chłód atakował, ale nie mogła zmusić go do bliskości. Albert wiele razy powtarzał jej, że reagowała przesadnie ignorując fakt, że nie każdy był pod tym względem tak otwarty, jak ona. Cass bowiem nie widziała najmniejszego problemu w złapaniu kogoś za rękę czy przytulanie. Dla niej był to przejaw przyjacielskiej sympatii.
-Nie odpowiem ci na to pytanie, Dan. Sama nie wiem, czego możemy się spodziewać. Pewnie wszystkiego. Na demony jeszcze za wcześnie, ale duchy nie liczą czasu i nie ma dla nich znaczenia pora dnia. Błędem jest wierzyć, że pojawiają się tylko w nocy - stwierdziła czując, jak serce bije jej trochę szybciej. Nie miała na to wpływu; atmosfera robiła swoje, poruszając wyobraźnię. Chłód i zatrważająca cisza wbijały się w każdą komórkę ciała, wprawiając je w drżenie.
-Podobno prowadzono tutaj nielegalne eksperymenty na ludzkiej świadomości. Pozornie ich leczony, ale mówi się, że eksperymentowano nad możliwością wpływania na ludzką świadomość poprzez długotrwałą izolację sensoryczną, specjalnie dobrane częstotliwości dźwięku i silne środki psychotropowe. Dodatkowo pewnej nocy zaginęło pięciu pacjentów i nigdy ich nie odnaleziono. Krążą opowieści, że osoby, które tutaj weszły znalazły swoje nazwiska na dokumentach medycznych. Jakby to właśnie oni należeli do grona pacjentów. A kiedy robili zdjęcia i później pokazywali je innym, formularze były puste - powiedziała, przypominając sobie jedną z legend, o których czytała w związku z tym miejscem. Było ich kilka, ale każda nawiązywała do eksperymentów i zaginięć pacjentów. Była pewna, że ci, którzy tu umarli, nadal błąkali się po salach, zapomniani.
Szła, rozglądając się na boki. Niespodziewanie na końcu jednego z korytarzy pojawiła się sylwetka.
-O jeju, Dan, patrz! - wyrzuciła z siebie zduszonym głosem, łapiąc go ponownie za rękę. Niech się oburza, ale była to reakcja zupełnie bezwiedna. Wpatrywała się w postać stojącą nieruchomo, by po chwili pozwolić jej zniknąć. - Też to widziałeś, prawda?! - zerknęła na twarz chłopaka, sama czując przypływ adrenaliny połączony z niepokojem.
Skierowali się w tamtą stronę, dostrzegając wózek inwalidzki. Fakt, że się poruszał wcale nie był normalny!
-Nie powiesz mi, że da się to wyjaśnić! - skomentowała. Zabawne, że obawiała się horrorów, chociaż przecząc logice, sama z siebie ja oglądała. Podobnie, jak obawiała się niespodziewanych ruchów, a sama parła do przodu pragnąc ich więcej. - Jak myślisz, ilu ich tu jest? - spytała, kierując się w stronę innego pomieszczenia. Podłoga skrzypiała pod każdym z jej kroków, złowieszczo oznajmiając, że była nieproszonym gościem zakłócającym ciszę. Umarli bowiem nie wydawali dźwięków.
-Schody! Czyli mają tutaj podziemia. Idziemy! - zarządziła. serce waliło jej jak cholera, ale od czego miała Danny’ego? Była pewna, że nie pozwoli, by stała jej się krzywda.
Skierowała się do framugi pozbawionej drzwi i zerknęła w dół na bezdenną ciemność. Dobrze, że zabrała ze sobą latarkę, którą chwilę później wyciągnęła z plecaka.
-Gotowy? - zerknęła na chłopaka. Nie miał wyboru, i tak musiał jej towarzyszyć, ale przynajmniej chwilowo dała mu złudne poczucie, że może decydować.
kostki powiedziały 11 Danielis Stones

[Danielis Stones]

Świat duchów był mu obcy.
Umysł, zamknięty na rzeczy nadprzyrodzone, których istnienie nie zostało udokumentowane w wiarygodnych źródłach, wzbudzało wątpliwości w ciemnowłosym policjancie. Śmierć uważał za ostateczność, całkowity koniec życia. Śmierdziała rozkładem, starością, krwią, z biologicznego punktu widzenia oznaczała nieodwracalne ustanie funkcji organizmu, jako całości. Sam proces dzielił się na kilka etapów, począwszy od zatrzymania krążenia, śmierć komórek mózgu i ostatecznie przychodziła śmierć biologiczna. To był nieodwracalny proces, którego nie dało się uniknąć. Wszystko było potwierdzone biologiczne, udokumentowane. Z perspektywy kryminalistyka, ważniejsze było ustalenie czasu zgonu i Stonesa właśnie to najbardziej by interesowało. Zimny człowiek, to martwy człowiek. Nie potrafił pojąć, jak ludzie tłumaczyli sobie zjawiska paranormalne, bo dla niego przypominało to wiarę w Boga — masowe pranie mózgu, bo jak uwierzyć w coś, co nie było nigdy udokumentowane? Nagrania o duchach owszem istniały. Widział kilka materiałów poruszających tę tematykę, ale wszystko dało się logicznie wytłumaczyć, powołując się na naukę. Fizykę, chemię, biologię, matematykę. Nie dopuszczał do siebie myśli, że cokolwiek mogło tutaj być, poza wyobraźnią Cassie i jego przekonaniami, które nijak nie pokrywały się z tymi jej. Rozmawianie z nią w taki sposób, by nie odsunąć z miejsca jej argumentów i zajawki, przychodziło mu z niemałą trudnością. Przywykł do wydawania poleceń służbowych i posiadania ostatniego zdania, co w tym przypadku było niemożliwe, bo sprawa nie dotyczyła kodeksu karnego, lecz przekonań drugiej osoby, na które nie miał wpływu. Szanował to, że miała własne zdanie i z jednej strony był naprawdę pod wrażeniem tego, że Cassie naprawdę wierzyła w to, co mówi. Nie negowała istnienia zjawisk paranormalnych, była przekonana, że istnieją i, że wraz z Dannym znajdą w tym miejscu dowody, które będą jednoznacznym potwierdzeniem jej przekonań.

A on nie chciał szukać potwierdzenia jej przekonań.
Liczył na potwierdzenie swoich własnych.

Dostrzegał różnice między swoim światopoglądem a jej. Przypominali dwa zupełnie odrębne żywioły, które z pozoru nie mogły współistnieć ze względu na dzielące je różnice. Mogliby posłużyć za eksperyment naukowy, który potwierdziłby lub obalił teorię o możliwości zgodnego współistnienia dwóch skrajnie odmiennych światopoglądów. Naturalnie odczuwał dyskomfort przebywając zarówno w towarzystwie Cassie, jak i wewnątrz budynku — cenił głównie święty spokój, co mogło wydawać się nieco ironiczne, biorąc pod uwagę to, że się spinał i każde wyjście traktował jak służbową misję, którą musiał zrealizować w stu procentach. Mimo tego, iż w budynku poza ich dwójką nie było żadnej żywej duszy, a wnętrze opuszczonego szpitala śmierdziało wilgocią, próchnem i starą, już dawno przerdzewiałą kanalizacją, ciemnowłosy nasłuchiwał każdego możliwego dźwięku, który mógłby wydać się podejrzany. Spięte, przygotowane na zagrożenie, które miało nie nadejść mięśnie karku i barków, nie pozwalały mu się w pełni zrelaksować. Tego typu miejsca kojarzyły mu się głównie z narkomanami, sektami, gwałcicielami i ludźmi, którzy szukali niebezpiecznych wrażeń. Nie wspominając o tym, że wraz z Cassie dokonali włamania na zamknięty teren, co było niezgodne zarówno z jego kodeksem moralnym, jak i wyuczonymi na pamięć procedurami. Świadomość nie powstrzymała go przed propozycją, która mimowolnie wyszła spomiędzy jego ust.
— Za granicą Toronto jest opuszczone miasteczko. Całkowicie wyludnione. Podobno ludzie z dnia na dzień zaczęli się z niego wynosić. Trochę takie miasteczko widmo. Osobiście wolałbym je zostawić na inny dzień… — mówiąc spokojnym tonem, wsunął dłonie do kieszeni spodni, próbując przypomnieć sobie najważniejsze szczegół o miasteczku. Przymrużył oczy i zmarszczył brwi w zastanowieniu. Za dnia ten wyraz twarzy podkreślał rozsypane po jasnej skórze pieprzyki, teraz jednak pochłaniał je półmrok. — Albo noc. Moglibyśmy tam pojechać, żebyś mogła poczuć ten klimat nocą. Wydaje mi się, że cały ten… Urok tkwi w poczuciu bycia samym, tak naprawdę pośród niczego — zakończył swój wywód, przesuwając kciukiem po dolnej wardze, jakby próbował ściągnąć z niej posmak tych gorzkich, absurdalnych słów, które wypowiedział.
Starał się stawiać lekkie kroki, by przypadkiem nie uszkodzić już i tak poniszczonych podłóg.

Wolał nie wpaść w żadną dziurę. Nie widziało mu się także ratowanie Cassie, gdyby rudowłosa nagle miała się zapaść pod ziemię. Słuchał jej uważnie, gdy odpowiadała na jego pytania. Pierwszą wypowiedź, tę dotyczącą zawieszenia w czasie, skwitował cichym pomrukiem przypominającym zamyślone mhm. Mózg bruneta pracował na pełnych obrotach, analizując dokładnie słowa rudowłosej. Szedł obok niej, zadając sobie w myślach pytania, na które szukał sensownej odpowiedzi. Duchy nie liczą czasu..., a on, idąc, zastanawiał się, skąd można czerpać pewność w kwestii zachowania istot, których istnienia nigdy nie udowodniono.
Legendy.
Historie.
Cassie przeszła dalej do opowiadania o szpitalu. Eksperymenty na ludzkiej świadomości brzmiały znacznie bardziej wiarygodnie niż duchy. Jeśli w tym miejscu rzeczywiście podawano psychotropy i poddawano ludzi długotrwałej izolacji, może to właśnie stąd narodziły się wszystkie opowieści? Zastanawiały go jeszcze inne kwestie. Czy izolacja sensoryczna i psychotropy mogły wywoływać trwałe halucynacje? Jeśli tak, może legenda ma naukowe źródło, a nie paranormalne. To wydawało mu się całkowicie normalne, możliwe do wyjaśnienia. Próbował odsunąć od siebie te analizy i nie odrzucać kolejnych hipotez, ale to nie było proste. Podczas gdy jego podświadomość rozważała kolejne prawdopodobne scenariusze, wzrok Stonesa wędrował od jednej ściany budynku, do drugiej, jakby szukał w tym odchodzącym tynku, czającego się zagrożenia, albo obecności czegoś, czego dostrzeżenie gołym okiem nie było możliwe.
— Okay… Pierwsza sprawa. Zaginięcia mogły mieć miejsce, tego nie podważę. Podobnie jak eksperymenty przeprowadzane na ludziach. Lata temu był to częsty zabieg, później zaczęto uznawać to za niehumanitarne i totalnie się z tym zgadzam. Tylko, że... skoro ludzi faszerowano tutaj psychotropami i ich izolowano, to dopuszczam możliwość zbiorowej halucynacji… — A jeśli każda legenda ma jakieś ziarnko prawdy, tylko ludzie od lat błędnie je interpretują? Cholera.

Wiatr rozbijał się nieprzyjemnie o ściany, świszcząc złowrogo. Dźwięki, takie jak skrzypienie, czy dźwięki wydawane ze starości przez zardzewiałe rury, odbijały się w tych pustych korytarzach głośniej, niż powinny. Mroziły krew w żyłach, przyprawiały o gęsią skórkę, o nieprzyjemny dreszcz przechodzący wzdłuż pleców. Zmysły, coraz bardziej wyostrzone, próbowały przestrzegać przed niebezpieczeństwem, zupełnie jak przyspieszający oddech. Stones należał do odważnych osób, nie mógłby nazywać się policjantem, gdyby przerażały go opuszczone pustostany. Atmosfera z każdym krokiem nabierała gęstości, zatrzymując wypuszczane nosem powietrze. Pobudzona przez silne emocje adrenalina zaczęła nawiedzać ciało, jakby była jednym z tych cholernych duchów. Ludzkie ciało było zdradzieckie. Potrafiło być przyjacielem, jak i wrogiem jednocześnie. Z początku nie dostrzegł ciemnej postaci, której cień zamajaczył w końcu korytarza. Stones był zbyt zajęty wyglądaniem przez rozbite okno. Sylwetkę dostrzegł tylko kątem oka i to wtedy, gdy Cassie wypowiedziała jego imię przepełnionym od emocji głosem. Czując jej dłoń, odruchowo sięgnął do niej palcami i szarpnął z wyczuciem, zmuszając tym samym Wildbird do cofnięcia o jakieś pół, czy półtora kroku. Czuł się za nią odpowiedzialny i nie chciał, by cokolwiek jej się stało. Wbrew pozorom nie był pozbawiony ludzkich odruchów. Działał zgodnie ze swoim instynktem. Poczuł się pewniej, gdy Cassie znalazła się przy jego boku.
— Co to do cholery miało być?! — rzekł głucho, zaciskając drugą dłoń w pięść. — Widziałem, ale nie wiem, co — przyznał niechętnie, wytężając wzrok, by dostrzec coś więcej niż zimne ściany obsmarowane graffiti. Opuścił nieco gardę, luzując zaciśniętą dłoń i poruszył kilkakrotnie palcami, jakby chciał je rozprostować. Nabrał powietrza w płuca i — nie wypuszczając dłoni Cassie — poprowadził ich prost, w głąb korytarza, by zbliżyć się do miejsca krótkotrwałego pobytu cienia.
Drażniło go skrzypienie tego wózka. I mroziło przy okazji, bo właśnie zaczęło do niego docierać, że albo wiatr leciał w chuja, albo byli świadkami największego pranka w historii. Nawiedzony szpital? Dobre sobie.
— Przeciąg, Cassie. Posłuchaj, jak ten wiatr tutaj dudni, jest wszędzie. W półzamkniętej przestrzeni może być znacznie silniejszy. — wciąż próbował być racjonalny, nawet jeśli czuł, że to, co właśnie widzieli, nie było ani trochę normalne. Ciężko było to wytłumaczyć w jakikolwiek sposób, ale Danny zawzięcie ich szukał. Cassie chciała rwać do przodu, bo zauważyła schody prowadzące w dół, ale Stones… Mimowolnie wracał spojrzeniem do tego wózka, przyglądając mu się ze szczerą fascynacją. Przedmiot, co prawda, przestał się już poruszać, ale wszystkie horrory, które oglądał, były przewidywalne pod jednym względem — zawsze pojawiała się jakaś sylwetka. Tutaj niczego takiego nie było. A jednak, gdy szedł za Wildbird, towarzyszyło mu dziwne przekonanie, że…

Ktoś tu jeszcze był
I chodził za nimi krok w krok.

— Ilu? TEORETYCZNIE, tyle samo, ile zmarłych osób. Nie jestem pewien, czy schodzenie w dół jest bezpieczne. Pamiętaj, że to stare budownictwo i może się zawalić — przestrzegł, ignorując chęć odwrócenia głowy w stronę korytarza, na którym został wózek inwalidzki. Nie wierzył oczywiście w to, że Cassie da mu prawo wyboru. Wiedział, że to była podpucha, a jego prawdziwe zadanie polegało na zejściu do podziemi razem z nią. Przeczesał w nerwowym geście włosy, przytrzymując latarkę, by oświetlić Cassie drogę.

Chwilę później zszedł za nią, prosto do wyłożonego kamieniem korytarza. Strop wisiał nisko nad głowami, a chłodne, wilgotne powietrze zdawało się przyklejać do skóry z każdym kolejnym oddechem. Snop światła latarki ginął po kilku metrach, jakby ciemność pochłaniała go z niepokojącą łatwością. W korytarzu cuchnęło zgnilizną — bynajmniej nie ludzką.
Cassandra Wildbird