[Peter Bylthe]

No dobrze, dość tego, jak Peter usłyszał pomysł Wendy to już wszystko się wyjaśniło. Patrzy na nią zupełnie już rozbawiony całą tą sytuacją. Rozmawiała z nim tak jakby była conajmniej pod wpływem gazu rozweselającego i żałował, że nie ma w zwyczaju nagrywać filmików, bo chciałby mieć gdzieś zapisany filmik na którym Wendy tak mówi. - Wendy, ty jesteś absolutnie porobiona przez te leki. - ujął jej buzie w obie swoje ręce, żeby się nie mogła rozproszyć i musiała na niego spojrzeć. Chciał, żeby to do niej dotarlo, że robi a raczej mówi rzeczy, których pewnie będzie kiedyś żałować. On natomiast żałował, że to nie były takie do końca prawdziwe słowa, bo tak absolutnie rozbierana zabawa w doktorka bardzo przypadła mu do gustu. W każdym razie odpuścił dłonie i miał się już podnosić, tylko że akurat wydarzyło się coś, co sprawiło, że przez chwilę zaniemówił.
Bo już moment później wydawało mu się, że zarówno ona jak i on są absolutnie trzeźwi. Tylko, że wciąż rozmawa wydawała się czymś nowym i... czy ona właśnie spytała, czy jest jego dziewczyną? To, w połączeniu z przeuroczym widokiem jej wielkich jak dwie gwiazdy oczu, głowy przechylonej prawie tak jak robił to Rocky i policzkami zarumienionymi.. z powodu wyznanego uczucia? Jego ręka odruchowo powędrowała na jej. Akurat głaskała Rockyego, więc wyszło na to, że on trzymał rękę na jej która trzymała psa, no bardzo słodziutko.
Czy była jego dziewczyną? Gdyby nią była to na pewno by o tym wiedziała i nie musiałaby zadwać takich pytań, więc najwyraźniej średnio mu z tym idzie. Ale z drugiej strony jest mu najbiższą osobą, więc...
- Właściwie pod wieloma względami.. - ale już pyta go dlaczego, więc jak już ją wział na ramiona to opowiada - Bo jesteś Wendy, najmądrzejsza dziewczyna jaką znam, masz w sobie ogromne pokłady światła i pozytywnej energii i przy tobie... - zatrzymał się na chwilę, a Wendy mogła poczuć jak krew w jego żyłach zaczyna nieco mocniej pulsować, kiedy zwrócił na nią spojrzenie. -Przy tobie ja też jestem lepszy - skrzywił się, bo chyba za bardzo się pochwalił - Albo przynajmniej staram się być
Hipopotamy jednak są najbardziej niebezpieczne, musi zapamiętać. Zazwyczaj nie ma problemu z zapamiętywaniem takich informacji, ale zaimponowało mu, że Wendy mówi to z taką pewnością siebie. Zareagował tylko skinięciem głowy, a kiedy wyjaśniła kiedy zostało zrobione zdjęcie, torchę się zmieszał, bo przecież to był bardzo dziwny poranek..
- Aaah, wtedy - dziwne, nie mówiła mu o tym. Tak jak on Kristin o kiss cam. - A łączy się z tym jakaś historia?- zapytał lekko, kiedy już sobie leżeli w jej łóżku i ją przytulał, żeby się mogła wygodnie ułożyć i zasnąć, bo na pewno jest śpiąca od tych leków i bólu i od goracej zupy.
Ale nie na tyle, żeby się nie zdenerwować. Peter poprawił się na łóżku i patrzy w jej oczy z których strzelają iskierki.
- Kristin tak powiedziała? - pyta retorycznie i wywraca oczami, bo tego się nie spodziewał po swojej ex - Dziewczyna, która nie przepracowała jednego dnia, za której wszystkie wyjazdy płacą rodzice i która pojechała sobie na luksusowe studia za granicę gdzie nie musiała nic robić? - przypatruje się Wendy, bo wyraźnie poczuła się dotknięta tymi słowami. Schowała twarz w poduszkę, a on zastanawia się chwilę. Może Kristin miała mu za złe, że funduje jej bez żadnych pytan niektóre wyjazdy, ale większość Wendy kupowała sobie sama, a do Mediolanu pojechała w ramach wymiany (on jej stawia bilet, a ona ma go oprowadzić) i bardzo spontanicznej decyzji i po jego kilkukrotnych namowach.
- Kurcze, szkoda, że mnie nie było przy tym kręceniu tyłkiem - skomentował pół żartem pół serio i znó się nie mógł powstrzymać i ją pogłaskał po ramieniu - Wendy, przecież dobrze wiesz, że tak to nie wygląda, nie przejmuj się tym co opowiada Kristin. Wszyscy dobrze wiedzą, że ona jest trochę crazy i nikt nie będzie słuchał takich plotek. A ja do niej zadzwonię i powiem, że powinna cię przeprosić - chociaż chyba nie będzie taka chętna, skoro Wendy jej zafasoliła w nosa w ramach odpowiedzi. -Ona wiedziała, że mnie nic nie ruszy co byłoby wycelowane we mnie, więc postanowiła Ciebie skrzywdzić - sam się też trochę zdenerwował i sięgnął do kieszeni żeby wyciągnąć telefon. - Dzwonię do niej

habibi come to dubai

[Wendy Gardner]

Ściągnęła nieco brwi i zmarszczyła nosek nie rozumiejąc jego rozbawienia. Przeciez ona mówiła całkowicie poważnie, zabawa w doktora mogła okazać się bardzo ciekawym i miłym zajęciem, którego z chęcią by się z nim podjęła — przed lekami, w trakcie, a nawet już wtedy, gdy ich działanie ustąpi. On jednak nie mógł tego wiedzieć, a ona bez leków chyba była zbyt onieśmielona by mu to wyznać. Dopiero gdy dłonie ułożył na jej policzkach to specjalnie je napompowała jak chomik, by potem w zabawny sposób je wypuścić z nieco wysuniętym językiem. — Zdaje ci się — a jej zachowanie całkowicie przeczyło jej słowom. Słowa były prawdziwe, ale jej stan cóż… nie pozwalał mu w to uwierzyć.
Ona też miała problem z wiarą chyba. Wiarą w to co teraz mówił Peter. Trafiało to do niej, w pewien sposób to akceptowała, ale nie potrafiła spojrzeć na siebie jego oczami. Bardzo jednak chciała mu wierzyć, gdy tak głowę przechylała przyglądając się mu uroczo. Wierzyć w to, że pod wieloma względami jest wystarczająco dobra, by być jego dziewczyną. — Z tym byciem najmądrzejszą to zostawiłabym szerokie pole do dyskusji — bo niekiedy to naprawdę dawała fenomenalny popis głupoty, ale były też chwile, w których wykazywała się niemałą dojrzałością i mądrością, więc może coś faktycznie dało się tutaj ugrać… bo z tym, że była pozytywną energią to nie można było się kłócić. — Jesteś dobry Peter… czasami tak dobry, że człowiek ma ochotę sprowadzić cię na złą drogę — przyznała z niemałym uśmiechem, ale naprawdę tak uważała. Dla niej Bylthe był chodzącym przykładem, ideałem wręcz… jasne, popełniał błędy i ona czasami próbowała go nakierować na odpowiednie tony, ale zawsze był taki ułożony, typ grzecznego chłopca. No nawet to, że z Kristin tyle wytrzymał, a przecież mu nie dawała. Za to należał się już jakiś order czystości i wierności… no właśnie. Gardner wciąż była tylko naiwną dziewuchą, zapatrzoną w Petera bez względu czy akurat kopnęły ją leki czy też nie.
Widocznie była naiwna i wyjątkowo uzdolniona w kwestii zapamiętywania ciekawostek o zwierzetach, ale naprawde to jej nieźle wchodziło. Jako dziecko miała chwilową zajawkę w temacie weterynarii, a potem jeszcze te wyjazdy do RPA chociażby, ale nie tylko. Wybrała dzieci, ale to też prawie tak jakby trafić do ośrodka pełnego rozszalałych małpek, na jedno wychodziło. Wcale tak bardzo nie zboczyła z wymarzonej dziecięcej ścieżki kariery.
— Wypiłam z nimi kawę, mili ludzie… w zasadzie to był jeden wielki rodzinny biznes, otoczyli mnie taką opieką… kochani byli — rozmarzyła się przymykając lekko oczy i pewnie, gdyby nie zboczyli do zupełnie innego tematu to zasnęłaby w tych Piotrusiowych ramionach, no ale w rozmowę wcięła się im Kristin, a ta sprawiała, że krew nagle się w niej gotowała.
Miło, że zaraz zareagował i dał jej wiele powodów, by zrozumieć, że przez Kristin przemawiała zawiść, ale wciąż i tak czuła nieprzyjemne ukłucie w podbrzuszu. To co sobie tam Krstin z życiem robiła to zupełnie jej nie obchodziło, mogła leżeć, pachnieć i oczekiwać za to wynagrodzenia, a Gardner i tak by to nie obeszło. Za to, gdy ktoś wytykał jej to, że nie jest przy kasie i sugerował wyciąganie jej od innych już nie potrafiła puścić mimo uszu. Może miała jakiś kompleks biedaczki i nieustanną potrzebę udowadniania, że da sobie radę sama, a przyjaźń z Peterem, co to mu hajsu nigdy w życiu nie brakowało też często był komentowany przez uszczypliwe osoby. Te ich wspólne wyjazdy, wycieczki. Nie liczyło się to, że los się do niej uśmiechnął, coś wygrała, coś pracowała, większość naprawdę sama sobie ogarniała, a i tak każdy myślał, że Peter stawiał. Nie każdy, tylko głównie Kristin. Jej bliscy nie oceniali jej w ten sposób, bo ją znali. Za to tym przy kasie łatwo było osądzić ją.
Zaśmiała się w poduszkę słysząc, jak Peter mówi o kręceniu tyłkiem, ale zaraz też westchnęła odsłaniając twarz. — Ja wiem jak to wygląda. Ty też Peter — i właśnie tak wyglądało jak to malowała Kristin. Łatwo było mówić, że facet przy kasie stawia wszystko, bo na co mogłaby sobie pozwolić przedszkolanka i to jeszcze taka pokręcona jak Wendy. Nikt nie chce znać jej historii, każdy chce wierzyć w tę otoczkę. — Ale to nie ważne… nie przejmuj się — przecież i tak jej w odwecie złamała nos, były kwita, prawda? — Ja się już prawie nie przejmuję — dodała i zaraz też sięgnęła ręką do jego ręki, by powstrzymać go przed wyciągnięciem telefonu. I chyba dopiero teraz dotarło do niej co właśnie powiedział Peter. Szkoda tracić czas na Kristin.
— A to co wycelowane we mnie to cię rusza? — zapytała, choć przecież wiedziała, że to możliwe… w końcu się p r z y j a ź n i l i, to musiało o to chodzić.

wyskakuj z kasy na safari

[Peter Bylthe]

-No dobrze, dobrze, nie będę się upierał - odpuszcza ze śmiechem. Jeżeli tylko mu się zdawało, a Wendy była absolutnie trzeźwa, to chyba niedziwne, że kiedy tak nadmuchała policzki to jedyne co chciał zrobić to pocałować ją w tą słodką buźkę. Wendy chyba nie widziała się w lustrze, jeżeli wciąż miała wątpliwości, czy nadawała się na jego dziewczynę. I nawet nie chodzi o to, że jest piękna, ale o to, jaka jest wiecznie uśmiechnięta i pomimo swojej przeszłości w domu z ciężką historią, potrafi docenić każdy moment życia. Chyba właśnie to najbardziej w niej lubił. Może powinien jej to powiedzieć, a nie to, że jest mądra, chociaż to też akurat prawda. Może nie chodziło tu o mądrość jaką wykazują się profesorowie na uczelniach, ale raczej o tą życiową.
- Ciekawe co za człowiek, bo nie wyobrażam sobie, że masz tu siebie na myśli, sama jesteś całkiem miła - no tak, ona jest słodkim stworzeniem i on też tak w gruncie rzeczy, więc chyba ich nawzajem sprowadzanie się na zą drogę mogło jedynie obejmować to, że po umyciu zębów zjedliby lody. Nie było demoralizacją to co ona mu pokazywała w życiu, raczej pokazywała mu możliwości rozluźnienia się i bawienia bez ciągłych myśli o konsekwencjach.
- Już się nie przejmujesz? - powtarza po niej i uważnie spogląda w te oczy, które już nie chcą w niego patrzeć. Jednak nie zadzwonił do Kristin, bo skoro Wendy nie chciała to okay, zrobi to innym razem, alb nie zrobi, no zobaczymy.
- No pewnie, Wendy. Nie chcę żebyś cierpiała, przecież zależy mi na tobie - i jak to mówił, to tak ręką odgarnął kosmyk z jej czoła i dłonią zahaczył o policzek. Teraz to chyba on miał maślany wzrok, bo cała ta rozmowa dziś była taka milutka, jeszcze się wcale nie pokłócili, a do tego Wendy wyglądała prześlicznie taka zarumieniona i bez makeupu.
- Powiesz mi dlaczego Cię to tak ruszyło? To przygadywanie o tym, że się mną interesujesz i o pieniądzach.. - spytał, bo skoro są przyjaciółmi to powinna móc mu powiedzieć cąłą prawdę i podzielić się tym co jej leży na sumieniu, a nie mówić, że już nie ma problemu, że już się nie przejmuje.

bier ten hajs!

[Wendy Gardner]

— Prawidłowo — przytaknęła jeszcze na jego słowa, bo tego brakowało, by zaczęli się spierać o jej trzeźwość. Pewnie by przegrała, albo zastosowała metody odwracające uwagę i Bylthe totalnie by zgłupiał, ale to jednocześnie mogłoby się okazać gwoździem do trumny, bo na trzeźwo wiadomo, że by się nie odważyła. Lepiej było odpuścić ten temat i wrócić na bezpieczne wody, bo tym fantazjowaniem o doktorku nieco za daleko wypłynęła. Może ta zupa faktycznie zaczęła sprowadzać ją pomału na ziemię.
— Jak to co to za człowiek? Myślisz, że nie byłabym w stanie sprowadzić cię na złą drogę? — zapytała otwierając szeroko buzię, a potem przekręcając wymownie oczami. Też mi coś! — pomyślała i nagle odpalił się jej tryb u d o w a d n i a n i a, że przecież potrafi i już w planach miała całą serię zdarzeń zatytułowanych: Ja wam pokażę! Szkoda tylko, że sił brakowało. — Pojedź ze mną na Burning Mana — wypaliła nagle bez zastanowienia, ale ostatnio wspominała o tym Williamowi, jeszcze gdy z Peterem nie było jej po drodze i nie przypuszczała, że Bylthe byłby osobą skłonną pojechać tam razem z nią. Skoro już jednak weszli na temat sprowadzania na złą drogę to może powinna zacząć od pustyni, gdzie symbolicznie będzie mógł ona też spalić KRISTIN kukłę i pożegnać się z dawną relacją… a potem będa mogli zboczyć na złą stronę mocy dobrze się przy tym bawiąc. Czy po tym wyjeździe wciąż będzie uważał, że nadaje się na jego dziewczynę? To się jeszcze okaże. O ile pojedzie.
Prawie się nie przejmowała. P r a w i e. — Nie, jest git. Naprawdę — powtórzyła kłamiąc jak z nut. Przecież nie było, kwestia pieniędzy zawsze ją triggerowała. Ich relacja nie opierała się na kasie, choć początkowo wszyscy tak myśleli. Ile razy słyszała o znajomych, że złapała byka za rogi, bo zaraz ktoś próbował ją z nim połączyć na poważnie? Długo walczyła z uprzedzeniami, jednocześnie mierząc się z jakimiś swoimi wewnętrznymi bolączkami, bo co o życiu może wiedzieć człowiek, który wychował się otoczony pieniędzmi i miał wszystko czego zapragnął? Tylko, że Wendy miała to do siebie, że dobrze jej z oczu patrzyło, a przy tym i we wszystkich chciała widzieć to co najlepsze. Tego też doszukała się w Piotrku, zamiast opierać się na uprzedzeniach zbudowali przyjaźń nie na kasie… a teraz ktoś bezczelnie próbował to podburzyć. To bolało i jednocześnie dawało do myślenia, bo gdy sięgnęła do ich wszystkich wspólnych wyjazdów zaczynała dopuszczać do siebie te durne myśli, co jeśli ktoś miał rację?
Dlaczego ja to ruszyło? No własnie dlatego. — Bo nie chcę żebyś dopuścił do siebie choć cień myśli, że kiedykolwiek w naszej znajomości mogło chodzić o pieniądze — nigdy o to nie chodziło, choć złośliwiec pokroju Kristin zaraz wyciągnąłby te ich wszystkie wspólne wycieczki na wierzch i zaczął przeliczać, wykrzykując: a nie mówiłam! Bo Peter stawiał to, albo tamto… niekiedy nie dając jej nawet wyboru, a ona odmówić mu nie potrafiła, ale to nie tak, że tego właśnie chciała i to na nim wymuszała. Nie była naciągaczką, a trochę teraz tak się czuła po tym White Party. Na myśl o tej sukience znów przeszył ją lekki dreszcz… ale… no właśnie. Peter nie tylko odgarnął kosmyk z jej czoła, gdy tak zahaczył dłońmi o jej policzek. Przez moment, gdy leżał taki w nią wpatrzony miała wrażenie, że odgarnia też te wszystkie problemy, które mąciły jej w głowie. Teraz mogli rozgrywać między sobą potyczkę pokroju: kto dłużej wytrzyma bez mrugnięcia, tylko edycję kto robił do kogo bardziej maślane oczy. Czuła spokój, choć paradoksalnie oddech jej przyspieszył, gdy puściła jego dłoń, którą powstrzymała go przed sięgnięciem po telefon i przemknęła po jego boku, przesuwając nią na klatkę i układając w miejscu, gdzie biło jego serce. Szybko biło.


bierz co chcesz, na safari też mnie bierz

[Peter Bylthe]

Bardzo szkoda, że nie doszło jednak do tych działań odwracających uwagę, bo mogłyby one może zawierać randomowo rozłożone pocałunki, albo niespodziewane macanki, a zamiast tego on był confused, ona była nieco oszołomiona i skończyło się jak zawsze - czyli na spoglądaniu sobie w oczy. Oboje są chyba absolutnie ślepi, skoro nie umieją wyczytać z oczu swoich nawzajem nic. Jak oni się mają dogadać, skoro nic nie widzą??
- Ty...? Przedszkolanka z tak uroczym baby face jak ty miałaby mnie sprowadzić na złą drogę? - aż zakpił z uśmiechem - Namówisz mnie do zjedzenia lodów po dwudziestej drugiej? - podsunął, bo coś podejrzewał, że własnie w takim typie będą te propozycje. Ale wtedy padła taka, której się akurat nie spodziewał. - A później zrobimy sobie matching tatoos? Na jakiego burning mana? W sensie na ten festiwal techno z dragami? Ale po co mamy tam jechac? - dopytuje, jakoś niespecjalnie przekonany, czy ten cąły Burning Man to jest coś dla niego. Jeszcze gdyby to był festiwal muzyczny, a nie instagramowa mekka na której content creatorzy robią sobie sesje jak z Marsa. Co prawda pojechanie gdziekolwiek z Wendy będzie super, więc nie zamknął się jeszcze na tę propozycję, natomiast chciałby chyba usłyszeć coś więcej, niż to co słyszał dotychczas. Na przykład... dlaczego Wendy chce tam jechać i właściwie.. jak?
No był ciekawy, ale jeszcze bardziej ciekawy był czy wszystko na pewno okay i czy nie musi dzwonić do Kristin. Skoro nie, to schował telefon i przypatruje się Wendy, właśnie tymi maślanymi oczami, uśmiecha się lekko kącikiem ust, kiedy tak sobie leżą i się w siebie patrzą. Trochę mu wypadło z głowy co ona powiedziała, a troche obijało mu się jednak pomiędzy uszami. Bo wtedy odpala się to ich wpatrywanie się w siebie, Wendy nagle kładzie rękę na jego sercu i świat Petera jakby się zatrzymuje. Serce bije mu mocno, właściwie on teraz słyszy tylko swoje serce. Czy tak powinno bić serce do swojej przyjaciółki? A co jeżeli ona też chce je sprawdzić, żeby się upewnić, czy to wciąż serce jej przyjaciela, czy może kogoś innego?
Kto pierwszy przerwie ten moment?
Peter okazał sie tym, bo to co miał w głowie to taka niepewność, czym był jej gest. Czy sygnałem, że już nie są jedynie przyjaciółmi, a może po prostu była lekko otumaniona lekami i w ten sposób chciała mu pokazać coś dla niej istotnego?
Kwestia pieniężna pomiędzy nimi była czymś w rodzaju tabu, którego on jako osoba która ma pieniądze od rodziców - nie poruszała, bo jej nie zauważała; a Wendy z kolei nie poruszała, bo miała tych pieniędzy za mało. A szkoda, bo Peter akurat bardzo lubił rozmawiać o finansach, więc to, że nie mógł ze swoją przyjaciólką uważał za swoją jakąś porażkę.
- Wendy.. ja wiem, że nie chodzi ci o pieniądze, przecież jak się poznaliśmy to byłem spłukany - a kiedy ona unosi brew, jakby chciała zasugerować, że on nie wie co to znaczy być spłukanym, postanowił jej wyjaśnić całą sytuację, od samego początku: - Mój ojciec jak skończyłem czternaście lat, to wziął mnie do country klubu na najlepszy dzień w moim życiu. Prowadziłem autko golfowe , kiedy on grał z Cristiano Ronaldo w golfa, a po wszystkim poszliśmy na obiad na którym mi powiedział, że od teraz nie jestem dzieckiem i jeżeli chcę żyć tak jak on, to muszę iśćdo roboty, bo nic mi nie zapisze w spadku- wyjaśnia jej zawiłości swojego życia, może dobrze, że w końcu poruszają taki temat? - I jasne, żałożył mi fudusz na studia, więc nie byłem w sytuacji takiej jak większość dzieciaków, ale mój ojciec obiecał mi, że nie zapisze mi nawet dolara pos wojej śmierci. A wiesz, w takich rodzinach jak moja, to całkiem fair informacja, bo dość szybko musiałem zacząćsam na siebie pracowąc, a nie czkeać na jego śmierć, albo liczyć że nie dorobi się piątego dziecka po siedemdziesiątce - uśmiecha się lekko na tę myśl, chociaż on to już podejrzewa, że ojciec ma jakieś inne dziecko na boku, co prawda nikomu nigdy o swoich podejrzeniach nie powiedział, ale jak go tak czasami obserwuje...- Więc na prawdę Ci wierze, że nie o to chodziło, bo nigdy nie czułem abyś chciała odemnie jakieś pieniądze. A nawet przecież pamiętam jak nie działała mi karta, pamiętasz, przez pół wyjazdu do Kalifornii, bo zapomniałem wymienić na nową? I wtedy bez pytania pożycząłaś mi pieniądze. Wydaje mi się, że to tylko jakaś projekcja Kristin. Po prostu sama miała wyrzuty, że robiła to mi, więc się na tobie wyżyła - machnął na to wszystko ręką. Układa się na plecach i teraz już patrzy w sufit, którego oczy tak go nie zapraszajądo tego, żeby złamał przyjacielski pakt i skosztował ust.

babyface

[Wendy Gardner]

Oszołomiona to ona była — fakt, ale na jego punkcie. Problem był taki, że ona nie miała odwagi zrobić większego kroku, by odmienić tą całą przyjaźń, bo w imię czego? Przecież on się nawet nią nie interesował w ten sposób, a przynajmniej tak się jej wydawało. Nawet seria podtekstów, które odważniej wymknęły się z jej ust za pomocą leków niczego nie ułatwiły, więc to musiało być jednostronne, a ona powinna wziąć się w końcu w garść, bo faktycznie skończy ze złamanym sercem.
Na domiar złego okazało się, że Bylthe chyba jak rzucał Kristin mocno oberwał w głowę albo — co gorsza — w ogóle jej nie znał. — No błagam cię Peter! Oczywiście, że potrafię sprowadzić na złą drogę. Poza tym ciebie nie tak trudno na nią sprowadzić — pan idealny, zawsze i wszędzie. Przekręciła wymownie oczętami i westchnęła lekko. — Dobra, jak się masz wyśmiewać to nigdzie nie jedziesz — naburmuszyła się, bo wkurzył ją tymi lodami po dwudziestej drugiej i matching tatuażami, których była akurat fanką! — Tyś widział festiwal techno z dragami… to w ogóle nie o to tam chodzi, a nawet jeśli to jeden odlot by ci krzywdy nie zrobił — oznajmiła wzruszając bezradnie ramionami. — Pojadę z Williamem, ma zabrać jakiegoś kumpla Madoxa i kogoś tam jeszcze — oznajmiła choć reszty nie znała to i tak nie wątpiła w to, że będzie się dobrze bawić. — Wiesz, to trochę takie budowanie społeczności w trudnych warunkach, nie dla funu tam noszą gogle i chusty na buzi, choć panuje tam też postapokaliptyczny dress code, kupiłam sobie kilka outfitów, jeden mi nawet przyszedł. O ten — zaraz już sięgała po telefon, by mu pokazać. Na przebieranki sobie nie zasłużył, bo nie przebrał się w doktora. — No i tam panują konkretne zasady, do których trzeba się stosować i nie ma tam obrotu kasy, wiesz bazuje się na tym co się samemu przywiezie i co przywiozą inni. Waluta to jest uścisk i uśmiech, choć kto wie co tam jeszcze — zachichotała pod nosem. — Myślę, że to trochę święto wolności, a ty przecież jesteś wolny… co nie? wczoraj jeszcze byłeś chyba nie mogło się to tak szybko zmienić to sobie pomyślałam… ale nie ważne no — machnęła ręką tak, jakby nie wiadomo co sobie myślała sama sądząc, że się z nią wybierze. Głupiutka. Pojadą najwyżej razem na inną pustynię.
Zaraz już wrócili na temat pieniędzy, a Wendy westchnęła ciężko, bo nie przepadała za tym. Sama go ruszyła, ale niekoniecznie, aż tak chciała go rozwijać, bo choć Peter sądził, że rozumie sytuację to ona i tak uważała, że wcale nie. — Niby spłukany i niby płaciłam za ciebie jak byliśmy w Kalifornii… — znów wróciła do tamtego wyjazdu, gdy wszystko się zaczęło. Miejsca, gdzie typ zaczepił ich na ulicy i zaszczepił w niej tą głupiutką myśl, że coś może między nimi być. Poruszyła głowa na boki jakby chciała oczyścić sobie aurę, jaka do niej napłynęła i znów spojrzała na Petera. — …ale to nie to samo. Nie lubię jak to porównujesz w kwestii rozumienia sprawy, bo niczego ci nie brakowało i kiedy ty żyłeś swoim najlepszym życiem ja zastanawiałam się kiedy coś będzie w lodówce oprócz wódki lub piwa — westchnęła ciężko nie chcąc by zrozumiał ją źle. — I nie sądzę, by rodzina całkowicie odcięła się od wszystkiego, bo co by się nie działo możesz na nich liczyć. Po prostu chcieli byś doszedł do czegoś sam i pewnie za kilka lat będziesz z tego dumny i kto wie, może zrobisz coś takiego swoim dzieciom, cholera wie, a ja bym nie potrafiła tak postąpić. Ten wasz świat i te wasze intercyzy, to wszystko to nie moja bajka i nie sądzę byś był w stanie kiedykolwiek w pełni zrozumieć moją… — wyznała układając się też na plecach i patrząc w sufit. A tym samym czy istniała jakakolwiek szansa, by zrozumiał ją? Może byli skazani na niezrozumienie. — Mi naprawdę na tym nie zależy. Lubię swoje życie z miesiąca na miesiąc, a ta jej pieprzona projekcja mnie wkurwia — dodała przymykając oczy.

[Peter Bylthe]

Najwyraźniej oboje jeszcze wahają się co należałoby zrobić z tymi narastającymi i kumulującymi się uczuciami, które pojawiły się - co przedziwne, symultanicznie. Chociaż gdyby się tak dłużej nad tym zastanowić, to Peter chba od zawsze kochał Wendy. Wcześniej czysto platonicznie, ale jednak był zauroczony od pierwszego momentu, kiedy ją poznał. Była jak powiew świeżego powietrza w dusznej złotej klatce.
- Co to znaczy, że mnie łatwo sprowadzić na złą drogę? - nieco się zdziwił, bo raczej nie postrzegał się jako osoby wyjątkowo podatnej na peer pressure, ale może w oczach Wendy należał do tych podatnych? Może z tego względu, że jej akurat zdarza mu się często ulec, rzuca nieco inne światło? Uniósł brew, słuchając opisu całego wydarzenia, które dla niego brzmiało, no przepraszam bardzo, ale jak piekło. Podrapał się po nasadzie nosa, próbując sobie znaleźć odpowiedź na to, czy chce się tam dać zaprosić, czy wcale nie - a może nie był tam wcale zaproszony, skoro już powiedziała, że nigdzie nie jedzie? Nieco go zaniepokoiło, że Wendy w takim razie spędzi czas z jakimiś dwoma przystojniakami. William na przykład niby był światowej sławy prawnikiem (no ok, może nie światowej, ale znany był w całym Toronto), który nie był nawet w połowie takim sztywniakiem jak on i jak go poznał, to początkowo myślał, że złapią wspólny język, ale szybko się zorientował, że William to niezły świr.. no i bardziej pasuje do Wendy niż... na przykład on. Nieco gasła jego pewność siebie przy Williamie, bo ponieważ pochodzili z podobnie bogatego środowiska, to nie mógł się tym od niego czuć lepszy, a wręcz przez to, że nie jest taki rozrywkowy, to czuł się trochę gorzej. Już nie wspominając o typie, który nazywa się Madox. Jeżeli to jego prawdziwe imie, to na pewno też jest jakimś świrem. - Hm... a co to za ekipa? - dopytuje, jakby ostrożnie, ale nie był pewny, czy Wendy mu opowie, ba, bo może nawet nie wiedzieć sama. Znając Wendy, to mogłaby nawet niechcący spędzić cały wyjazd z obcą ekipą i nie byłoby to dla niej ani męczące ani dziwne. - O ładnie, tak jak na Coachelli - skomentował jej ubranie, nie ma zupełnie pojęcia nic o festiwalach, ale akurat to jak się dziewczyny na Coachelle ubierają wie, bo jego siostra Queenie jeździła na nią z dziesięć lat. Średnio to postapokaliptycznie wyglądało, ale on nie jest jakimś wariatem, żeby krytykować wybory ubraniowe kobiet.
Jego mina zmienia się ze zdubionej znów na lekko zdezorientowaną, kiedy Wendy mówi o jakiejś walucie cielesności.
- Poczekaj, czy ty chcesz mi powiedzieć, że to jest festiwal na którym żeby na przykład kupić kebaba trzeba komuś obciągnąć? - bo dla niego tak to brzmiało i aż go zatkało, że ona mu coś takiego proponuje. - No to by miało sens, że jedziesz tam z Willaiem, on mi kiedyś opowiadał o takich klubach do których chodzi dla swingersów...- urwał, i wywraca oczami, bo przedziwne jest to wspomnienie rozmowy z naćpanym (bodajże) Williamem, który mu mówił, że najlepsze kluby to te właśnie z dark rooms. - Jestem wolny, ale... no nie wiem Wendy, myślisz, że to coś dla mnie? Brzmi trochę... no nie wiem, trochę niepoważnie - nawet nie wiedział jakiego słowa użyć, ale już zaraz ją czyta i dodaje szybko - Nie chodzi mi o to, że ludzie, którzy tam jadą - czyli ty - są niepoważni, bardziej o to, że niewiem czy ja się tam odnajdę. Po co właściwie tam jechać? Żeby się spotkać z jakimiś nieznajomymi na pustynii i udawać, że to zrządzenie losu? - dopytuje, bo jest absolutnie skonfundowany tym całym pomysłem i nieprzekonany do niego. Ale Wendy już go trochę namówiła i tym strojem i tym, że ewidentnie chciała na początku, żeby z nią pojechał. Nią, Madoxem i Williamem.
Nieco zapał w jego oczach zgasł, bo kiedy on się dzielił z nią swoimi trudnościami, zawsze wyjeżdzała ze swoją sytuacją i faktycznie ona była duzo gorsza, ale czy to znaczy, że jego sytuacja nie była też trudna?
Ale stara się ją zrozumieć, podejść do tego z otwartym umysłem.
- Jasne, że bym to zrobił moim dzieciakom. Myślę, że to najlepsze co można zrobić. Z tego co obserwuję, to bardzo mało z moich znajomych, którzy po prostu odziedziczyli, są w stanie normalnie funkcjonować. Wielu z nich jest albo nałogowcami, albo po prostu trainwreck, i się staczają. Nigdy nie przepiją fortuny, ale też jej nie zatrzymają, nie przekażą dalej. Jedynym sposobem na budowanie czegoś stałego, jest ciągłe inwestowanie - w palcach ułożonych na brzuchu szuka inspiracji, ale właściwie to co powiedział, w jakimś stopniu nie mówi już wcale o pieniądzach, tylko nawet może oznaczać podejście do związków. Na przykład to takiego związku jak oni mają.
Wendy może nie wiedziała, ale nawet William, z jej bliskiego otoczenia, właśnie był przykładem efektu niemądrego przekazywania fortuny. Był przecież nałogowcem. Może smiesznym, ale jednak coś tam pod kopułą nie stykało i było bardzo źle. Wiadomo, że takie rzeczy widzieli właśnie tacy sztywniacy jak Peter, a już takie otwarte głowy artystyczne jak Wendy, to uznawały to za pokrewną duszę.
- A jak miałabyś dzieci, to też żyłabyś tak z miesiąca na miesiąc? - spytał, w sumie to bardzo poważne odwrócenie tej całej rozmowy, ale Peter akurat był tego ciekawy, a Kristin tak nie bardzo był ciekawy.

Wendy Gardner

[Wendy Gardner]

Wendy była kochliwa, zauroczenie dopadało ją często, mocno i mieszało jej w głowie. Nigdy nie bała się okazywać uczuć, mówić wprost, że ktoś się jej podoba i wpadać w romanse, które często były kubłem zimnej wody i wtedy łatwo budziła się z tego chwilowego zauroczenia. Z Peterem było inaczej, bo jak powiedzieć przyjacielowi, że chyba się coś do niego czuje, nie narażając na szwank całej dotychczasowej relacji, nie mówiąc już o tym, że miał dziewczynę i w oczach Wendy był wobec niej bardzo w porządku. Może, aż za bardzo. Ile pokusy przecież miała w sobie noc w Mediolanie nim jeszcze zaczęła się z nim sprzeczać, fakt, że nic tam nie drgnęło przemawiało jasno za tym, że albo nie jest nią zainteresowany albo jest na to zbyt porządny. Gdyby tylko wiedziała w jak wielkim błędzie była!
— No w sensie, że łatwo — jak mu to miała u licha wytłumaczyć? — Jesteś zbyt porządny i dobry, no wiesz… jak się zjarasz trawką to już będzie crazy — nie chodziło jej o to, że jest podatny, bo żeby go namówić na coś szalonego to trzeba było stanąć na rękach albo głowie i tańczyć nogami w powietrzu kankana. Przykładowo taki Burning Man, pewna porażka. Przecież Bylthe ani tam nie pasował, ani nawet nie chciał się wpasować. Wydawało się jej, że na początek jego singielskiej ery będzie idealne, symboliczne i nieco szalone, by wejść z przytupem no i trochę liczyła na to, że razem spędzą trochę czasu, bo ostatnio mieli braki w relacji. Kłótnia mocno rozjechała im drogi i poprzedni wieczór wcale nie zdążył wszystkiego zatrzeć, nawet jeśli teraz cieszyli się po prostu tym, że znów ze sobą rozmawiają.
— Ekipa? — zapytała śmiejąc się pod nosem. — A czy to ważne?! Nie wiem, ale ten kolega Williama to chyba niezły świr też jest, przez jakiś czas byli małżeństwem nawet — cudne to było, zaraz sobie przypomniała filmik Williama, jak jej wyświetlał na telefonie. — Porobili się na całego, a dwie półnagie tancerki robiły za świadków i czaisz, że ślubu udzielał im Shrek, a na keyboardzie przygrywał im osioł I’m a believer? — Wendy lubiła odklejone akcje, jak śluby z przypadku i niespotykane zwroty akcji. Tak naprawdę ona chyba nie potrafiła tkwić w przewidywalnej relacji i poniekąd Peter nie mylił się, że jest zmienna i niezdecydowana, bo gdy w końcu miała to co chciała i robiło się poważnie to panikowała.
— Mam jeszcze takie crazy gogle i chustę — dodała wyraźnie z siebie dumna, choć postapo to nie przypominało. Mogła mu pokazać jeszcze kilka innych ciuchów, ale najpierw musiała ogarnąć ważniejszy temat. Widząc jego zdezorientowaną minę i westchnęła ciężko. — A czy to się zawsze musi sprowadzać do obciągania, dżizas — f a c e c i. — Poza tym inaczej będziesz mówił jak poratujesz tam jakąś gorącą laskę butelką wody, just saying — zarzuciła przynętę, by sobie to jeszcze raz dobrze przekalkulował. — Myślę, że tam jeżdżą same wariatki, spójrz na mnie — nie żeby mu loda teraz proponowała, źle to zabrzmiało. — Zmierzam do tego, że przytulanie to całkiem spoko waluta, no chyba, że nie lubisz się przytulać, to faktycznie kiepsko na taki festiwal się wybierać — sprostowała, ale ona akurat lubiła i zamierzała świetnie się bawić. — Kurde, on to zawsze same super historie opowiada i akurat mnie na nich nie ma! Tego Burning Mana mu nie odpuszczę — i już zacierała rączki na ten ich wspólny wywczas. Najwyżej będzie wysyłała Piotrkowi filmiki pt. mogłeś tutaj być, ale nie odpisałeś…żałuj!
Żartowała sobie rzecz jasna, bo choć uznała, że to będzie świetne na jego nowej singielskiej boże, biedna nie miała pojęcia, że kogoś ma na boku drodze życia, to nie zamierzała go siłą namawiać. — No, ale może ja jestem niepoważna… sam zresztą trochę tak uważasz, nie wykręcaj się — zaznaczyła, gdy ostrożnie próbował wybrnąć z uwagi o tym, że ten festiwal to trochę niepoważny jest. Nie zamierzała wyciągać na światło dzienne ich poprzedniej kłótni, ale w dużej mierze tego się tyczyła. Tylko ona tą cechę w sobie lubiła, a jeśli on uważał, że to nie dla niego to może Wendy też nie była odpowiednia dla niego. — Może czasem warto zrobić coś niepoważnego i zobaczyć jak to jest, a nie tylko mówić, że to chyba nie dla mnie — może wtedy zobaczyłby, że można się tam dobrze bawić?
Wendy nigdy nie umniejszała trudności jakich on doświadczył, bo zdradzający się rodzice to też nic fajnego i dorastanie w takim zakłamanym trochę obrazie rodziny też, ale w kwestii pieniędzy uważała, że niewiele wiedział o tym jak to faktycznie jest być odciętym i nie mieć nic. Na studia przecież miał, kontakty w rozwoju czegoś własnego też. Start, dobry start miał. I tak jak on nie rozumiał jej położenia, tak ona nie potrafiła zrozumieć tego, do czego bogactwo może doprowadzić, więc słysząc o tym, że postąpiłby tak samo z dziećmi ona zaraz zaprzeczyła ruchem głowy. — No nie wiem Peter, ja chyba bym tak nie mogła. Z rodzin taka jak moja też źle kończą. Przykro mi, ale myślę, że to czy się dziecko odetnie czy nie nie ma tutaj wpływu — w wendylandzie liczyła się miłość i ona szczerze wierzyła, że rodzina postawiona na solidnym uczuciu, cieple i wsparciu jest w stanie tak naprawdę stworzyć kogoś, kto nie podda się presji rówieśniczej, bo wie, że najważniejsze osoby w jej życiu chcą dla niej dobrze i jak mówią, że coś jest złe to takie jest. No, a jak się nie ma zaufania do rodziców to przecież różnie może być.
— Oj nie wiem, ja to się zastanawiam czy jestem odpowiednią osobą do posiadania dzieci w ogóle — wyznała wzdychając lekko — ale prawda jest taka, że gdybym miała dzieci to nie szastałabym kasą tu i tam na podróże, jakby jutro się nie liczyło — a tym samym miałaby więcej pieniędzy i mniej życia na krawędzi.
piotrunio

[Peter Bylthe]

- No wiem, ale już jaraliśmy trawkę i mówiłem, że zupełnie mi to nie podpasowało. W sensie może było śmiesznie moment, ale potem tydzień miałem humor do dupy, co jest zupełnie niefektywne, potem nie miałem ochoty chodzić na siłownie, sen mi sie rozregulował i za dużo jadłem hamburgerów. To już wole się napić piwka, chociaż wiesz, że ja nie lubię być ogólnie nietrzeźwy - wzrusza ramionami, bo on był abstynentem jeszcze zanim to było modne, a faktycznie ta ich przygoda w lesie, gdzie pierwszy raz palił trawkę wcale mu nie przypadła do gustu. W tym momencie, kiedy to robili, to było to nawet zabawne. Siedzieli w towarzystwie jakiś innych obozowiczów - nieznanych im oczywiście, ale którzy zaprosili ich do siebie na ognisko. Wendy powiedziała, że nie chce palić bez niego i chociaż ją próbował przekonać, że może lepiej, żeby chociaż on był trzeźwy, to w końcu się złamał. I tak, było całkiem zabawnie, jak opowiadali sobie o gwiazdozbiorach i wyciągneli dmuchany materac poza namiot, żeby gwiazdy na nich spadły i pomogły im spełnić wszystkie życzenia. Ale.. no właśnie, było to ale, bo koniec końców po wyjeździe Peter był taki rozregulowany, że przez dwa tygodnie wracał do siebie. Wendy oczywiście twierdziła, że to nie kwestia trawki, ale on wiedział swoje.
Był też ciekawy z kim Wendy jedzie na tego Burning Mana (albo oni jadą?) i kiedy usłyszał, że z jakimś byłym mężem Williama to jeszcze go bardziej to skonfundowało.
Znajomi Wendy zawsze byli tacy dość... ekscentryczni. Nie oceniał jednak takich ludzi, bo żył taką zasadą, że dopóki coś jego nie dotyczy to stara się tym nie przzejmować. A historia szalonego ślbuu była w gruncie rzeczy śmieszna, więc nic mu do tego, czy to był prawdziwy ślub czy nie. Bo gdzieś w głowie pomyślał, że raczej to nie brzmiało jak coś prawdziwego, ale ponieważ Wendy była przekonana, że to prawda, to już wolał jej nie zabierać tego przekonania. - No brzmi jak jakiś sen na kwasie.. To William jest... bi? I jak to się stało, że chce z exem jechać na wyjazd - uśmiecha się szeroko, sądząc, że to może być całkiem ciekawa opowieść.
Poza tym, że William jest bi, to jeszcze była właśnie ta kwestia klubów swingerskich, które proponował kiedyś Peterowi i teraz Peter jak słyszał, że to kręci Wendy, to trochę się tak zmieszał. On wtedy spieniał, ale może jakby Wendy poszła to i on... no i co wtedy by się wydarzyło? Może w takich okolicznościach przepełnionych erotyzmem i wolnym seksem, by mogli się bardziej pogodzić z odkrywaniem swojej własnej seksualności nawzajem?
- Okay, przemyślę to - poddaje się w końcu, bo poniekąd po tym opisie było czuć po głosie Wendy, że chciałaby, żeby z nią pojechał. Opowiadała o Burning Manie, jakby to była najciekawsza destynacja do jakiej w całkim swoim życiu mógłby polecieć i trochę go zarażała swoim entuzjazmem. On sam nie był przekonany, pewnie koniec końców decyzja będzie taka, że zrobi to co Wendy chce, żeby zobaczyć ją zadowoloną jak biega po całym festiwalu i się chce ze wszystkimi przytulać. Chociaż właściwie to mogłaby się z nim przytulać tylko, jakby się tak zastanowić. Pewnie by całą ciężarówkę wody na pustynie przywiózł, żeby mieć ją cały czas przyczepioną do boku.
Z innej strony, Wendy już nie raz musiała słyszeć to jego "przemyślę to", które kończyło się tak, że spóźniał się srogo, bo przetrzymali go w pracy. Spóźnić się na pustynię to też inny poziom.
- To też pewnie zależy od dziecka - postanawia pójść na kompromis, i nie szuka daleko - Weźmy moją siostrę. Queenie nie wytrzymałaby tygodnia bez dostępu do karty kredytowej ojca. Pamiętam jak miała trzynaście lat i zrobiła aferę na cały hotel, że ręczniki nie są zmieniane codziennie. Miała w tym trochę racji, bo niby serwis miał być top, za co też płaciliśmy... to znaczy ojciec płacił - poprawia się i uśmiecha lekko pod nosem.
- A mówiłem ci kiedyś o tym jak Queenie zaprzyjaźniła się z chłopakiem z obsługi i później mieszkał z nami przez dziesięć lat? - zerknął na Wendy i złożył rece na piersi. - Przypomniało mi się, bo ostatnio wrócił do miasta.. Dziwinie było go spotkać po takim czasie. Wcześniej był trochę dziwny, ale teraz jest gwiazdą literatury, wydał z pięć książek w zeszłym roku. Wyobrażasz sobie napisać pięć książek na rok? - Peter kręci głową z uznaniem, ale coś czuje, że ten powrót Aresa wcale nie musi być najlepszy dla ich rodziny. Szczególnie teraz, kiedy Queenie urodziła dziecko..
- Dlaczego? - zdziwił się na to jej wzynanie, że ona nie chce mieć dzieci - Za dużo spędzasz z nimi czasu w przedszkolu i już ci zaszły za skórę? - zgaduje, ale może na ślepo. Zastanawia się, co też takiego Wendy wymyśliła z tym, że nie chce być matką. Przecież ona jest urodzoną matką, na przykład teraz tak opiekuńczo zajmuje się jego pieskiem, że już się ułożył pomiędzy nimi i sobie cicho pochrapuje, bo taki sie czuje bezpieczny.

Wendy Gardner

[Wendy Gardner]

— NO WŁAŚNIE, o to mi chodzi — sam dał przykład, że jego łatwo sprowadzić na złą stronę, bo on tak niewiele z tego zła skosztował. Z drugiej storny Gardner też nie szalała z mocniejszymi używkami, bo chyba zbyt przerażało ją to, że finalnie czeka ja przyszłość podobna do rodziców. Nie chciała tak skończyć. Lubiła imprezy, towarzystwo i szaleństwo, ale ona sama nie potrzebowała zbyt wiele, by się odpalić dlatego unikała mocniejszych odlotów, szczególnie w obcym towarzystwie. Sporadycznie się zjarała, czasem się nawaliła, ale i bez tego była zdolna do naprawdę dziwnych akcji. Petera zawsze trzeba było namawiać i podchmielić najlepiej, by łatwiej dał się zaciągnąć do współpracy, ale ona nigdy się nie poddawała. Lubiła obserwować jak porządny Piotruś oddaje się szaleństwu. Czy liczyła trochę na tego Burning Mana? No jasne, że tak. Między nimi ostatnio było i n a c z e j. Jeśli nie kłótliwie, to zbyt poważnie, a przy tym wciąż nie mogła oprzeć się wrażeniu, że jest jakoś dziwnie. No i jasne, że było, w końcu coś do niego poczuła, ale teraz głównym priorytetem było ustabilizowanie ich relacji. Tylko czy właściwie jeszcze się dało? Sama nie była tego taka pewna, już strasznie się w tych wszystkich uczuciach poplątała i czasami sobie myślała, że chciałaby, by znów było między nimi jak dawniej.
Niestety pewne rzeczy się zmieniły i nie miała już na to wpływu. Nie dało się tego odwrócić równie łatwo co — o dziwo! — całkiem niepoważnego ślubu Madoxa i Williama, bo z tego co się zdążyła zorientować to musieli to serio odkręcać. Nie wystarczyło tylko podać sobie rak na pożegnanie, że to już nieważne. — W zasadzie wcale mnie nie dziwi, jeśli byli na kwasie. Grubo się wtedy porobili, a przynajmniej tak wywnioskowałam z opowiadań Williama i filmików, które mi pokazał — czy ja to bawiło?! No pewnie, że tak. Ona uwielbiała te wszystkie pokręcone akcje Patela i niejednokrotnie żałowała, że ją to ominęła. Chyba dlatego tak ekscytowała się na ten cały wyjazd na festiwal! Może sama będzie świadkiem akcji Billiego. — Daj spokój, taki eks to nie eks. Coś tam się pokłócili niby, ale znów są na przyjaznej ścieżce. Mi to pachnie takim dobrym bromance, a z tego co się orientuje to ten Madox to ma jakąś narzeczoną czy coś, pewnie pojadą razem — no tak, to faktycznie wiele wyjaśniało o brzmiało zupełnie normalnie. William ex mąż Madoxa będzie jechał z byłym mężem i jego narzeczoną, a w zasadzie już żoną na festiwal. N o r m a l k a! — I nie wiem czy William to typ, co się określa w jakiś sposób — hetero, bi, kto by to się decydował. Wendy akurat była bardzo zdecydowana i Ofelia niejednokrotnie się z niej śmiała, że jest beznadziejną heteryczką, ale tak się złożyło, że ona chyba nawet nigdy dziewczyny nie pocałowała. Nawet w butelce na żadną nie natrafiła, a grała niejeden raz. — On chyba jest otwarty na wszystko co dobre — i bez zobowiązań, a tym bardziej ciążowych brzuszków, heh. O swingersach to zbyt wiele nie słyszała, sama chyba by się nie wybrała, no chyba, że dobrze by się zrobiła, ale tu musiało by wjechać wtedy coś mocniejszego. No i chyba nie mogłaby się przyjaźnić, aż w takim stopniu z Williamem, by tak się z nim bujać w ten sposób. Teraz totalnie sobie tego z nim nie wyobrażała. Nie, nie.
— Myhym — wymruczała uśmiechając się niby delikatnie, ale nie wyglądała na pocieszoną słysząc Bylthowe przemyślę to, bo dobrze wiedziała co się za tym kryje. Wolała nie robić sobie nadziei, jakby wiedziała, że po tych słowach czeka ja jedynie odciąganie tematu i tyle. Jeśli faktycznie pojedzie to się ucieszy, nawet jeśli wziąłby ze sobą całą cysternę wody, by jej z oczu nie stracić przypadkiem. Jeśli nie, to może nie będzie rozczarowana, jak się przedwcześnie nie nakręci na jego towarzystwo.
Słuchała opowieści Petera o Queenie i zastanawiała się jakim cudem tak bardzo się od siebie różnią. jednocześnie też dużo myślała o tym, czy coś przegapiła. Moze Peter przy niej jest inny, a przy rodzinie zamienia się w zupełnie kogoś innego. Wychowywał się w zupełnie odmiennych warunkach niż ona, gdzie Queenie za standard uważała codzienną zmianę ręczników, gdzie Wendy dzieliła ręczniki z rodzeństwem, nikt nikomu ich nie przypisywał i pewnie prali je raz na tydzień przy dobrych wiatrach. Musiała mieć naprawdę skwaszoną minę, gdy jej o tych ręcznikach opowiadał i nawet nie przyszło jej do głowy, by wtrącić w jakich warunkach ona dorastała, bo głupio się jej zrobiło i tylko odwróciła głowę.
— Musi być bardzo kreatywny — wtrąciła, gdy zaczął nawijać o przyjacielu siostry — albo wyczaił co się sprzedaje i pisze gniot na którym zarabia kupę kasy — zażartowała i zaraz ciekawość przemówiła. — Co to za jeden? Może czytałam jakąś jego książkę — nigdy nie wiadomo!
Słysząc pytanie Petera o dzieciach poczuła jakiś ucisk w podbrzuszu. — Nie wiem, może — przytaknęła początkowo, bo może faktycznie chodziło o zmęczenie materiału i pracę z dziećmi? Gówno prawda! — A może się do tego nie nadaję? Nie wiem… dzieci to duża odpowiedzialność — jej rodzice zdecydowanie tego nie dźwignęli i prawdopodobnie przez to chciałaby dać swoim pociechom więcej niż kiedykolwiek miała, a to niekoniecznie mogłoby się dobrze skończyć. nigdy nie miała poprawnych wzorców, a sama też nie była zbyt odpowiedzialna. — …a ja jestem na to chyba zbyt niepoważna — wtrąciła, bo łatwiej było zwalać na to niż przyznać, że przerażało jej wychowywanie małego człowieka od podstaw, kiedy sama potykała się na każdym kroku i totalnie nie odnajdywała w dorosłym życiu.

piotrunio