[08/07/26] To już rok, jak jesteśmy razem! Zaczynamy świętowanie! Więcej o tym 
͙֒ [23/03/26] Za oknem i na forum zawitała wiosna! Zachęcamy do dołączenia do 
[24/12/25] Zdrowych i spokojnych Świąt 
Sophie Finch
data i miejsce urodzenia
22 września 1998, Toronto, Kanadazaimki
ona, jejzawód
zastępca dyrektoramiejsce pracy
The Ritz-Carlton Torontoorientacja
biseksualnadzielnica mieszkalna
distillery districtpobyt w toronto
od urodzeniaumiejętności
Zna język włoski oraz hiszpański na poziomie komunikatywnym, których nauczyła się z zamiłowania do podróży oraz zainteresowania kulturą europejską. Ma naturalne predyspozycje przywódcze. Szybko przyswaja nowe informacje i łatwo dostosowuje się do zmian. Ma doskonałe wyczucie jakości i detali. Bardzo dobrze radzi sobie w sytuacjach stresowych. Potrafi zachować dyskrecję. Jest dobrą tancerką. Ma dobrą rękę do prezentów.słabości
Nie umie odpoczywać. Ma tendencję do ukrywania własnych problemów. Nie ma za grosz cierpliwości do technologii, która nie działa. Ma bardzo słabą pamięć do dat, które nie mają związku z pracą. Zdarza jej się kupować rzeczy pod wpływem chwili. Nie lubi horrorów, ale i tak je ogląda. Ma słabość do zwierząt i kompletnie nie potrafi przejść obojętnie obok żadnego potrzebującego stworzenia. Nie potrafi długo się na kogoś gniewać. Jest fatalnym kierowcą, dlatego woli taksówki albo miejsce pasażera. Bycie środkowym dzieckiem oznaczało życie pomiędzy. Nigdy nie była pierwsza ani ostatnia. Nie przecierała szlaków jak starsza siostra i nie mogła liczyć na taryfę ulgową, która czasem przypadała najmłodszej. Dorastała, obserwując, jak rodzice krok po kroku próbują ułożyć życie każdej z córek według tego samego schematu. Dwie kariery prawnicze pod jednym dachem najwyraźniej nie były wystarczające. W ich wyobrażeniu wszystkie Finch miały kiedyś założyć togi, pracować w eleganckich kancelariach i godnie reprezentować rodzinne nazwisko. Problem polegał na tym, że Sophie od dziecka miała wyjątkową odporność na cudze scenariusze. O ile potrafiła wysłuchać rodzinnych wykładów o prestiżu i stabilizacji, o tyle nigdy nie traktowała ich jak planu dla siebie. Rodzice nazywali to buntem, ona uważała, że zwyczajnie nie zamierza przeżyć życia, którego sama sobie nie wybrała.
Kiedy przyszło do składania dokumentów na studia, prawo nawet przez moment nie znalazło się na liście jej zainteresowań. Wybrała kierunek związany z biznesem i zarządzaniem, czym wywołała pierwszą poważną awanturę w domu. Rodzice długo próbowali przekonać ją, że jeszcze może zmienić zdanie. Nie zmieniła. Po raz pierwszy postawiła granicę tak wyraźnie, że nawet oni musieli w końcu odpuścić. Studia utwierdziły ją tylko w przekonaniu, że dobrze zrobiła. Znacznie bardziej od paragrafów interesowali ją ludzie, organizacja i rozwiązywanie problemów. Lubiła mieć wpływ na to, jak funkcjonuje zespół, podejmować decyzje i brać odpowiedzialność za ich konsekwencje. Nie potrzebowała sali sądowej, żeby udowodnić, że potrafi dowodzić.
Pierwsze kroki zawodowe skierowała do branży hotelarskiej. Dla rodziców był to kolejny niezrozumiały wybór. Nie widzieli nic prestiżowego w zarządzaniu hotelem, nie zrobiła na nich wrażenia nawet nazwa Ritz. Zaczynała od stanowisk, które pozwalały jej poznać pracę hotelu od środka. Nie uważała żadnej pracy za poniżej swoich kwalifikacji, bo wiedziała, że jeśli kiedyś ma zarządzać całym obiektem, musi najpierw zrozumieć ludzi, którzy każdego dnia dbają o jego funkcjonowanie. Z czasem została menadżerką i szybko zyskała opinię osoby wymagającej, ale sprawiedliwej. Potrafiła podejmować trudne decyzje bez podnoszenia głosu i zachować zimną krew nawet wtedy, gdy inni zaczynali panikować. Pracowała więcej niż powinna, często zostając po godzinach, bo odpowiedzialność przychodziła jej naturalnie. Nie należała do ludzi, którzy oczekiwali pochwał, wystarczało jej, że efekty mówiły same za siebie.
Kilka miesięcy temu powierzono jej stanowisko zastępcy dyrektora. Awans, na który pracowała, zamiast przynieść gratulacje, uruchomił machinę plotek. Dla części współpracowników znacznie łatwiej było uwierzyć, że młoda kobieta nie mogła dojść tak wysoko wyłącznie dzięki własnym kompetencjom, a przez łóżko. W hotelowych korytarzach pojawiły się szepty, że stanowisko zawdzięcza nie doświadczeniu, lecz odpowiednim relacjom z dyrektorem. Nigdy nie uznała za konieczne tłumaczenia się z tego. Doskonale wiedziała, ile wyrzeczeń kosztowało ją to stanowisko, plotki nie zmieniały faktów, a co najwyżej mówiły więcej o ludziach, którzy je powtarzali.
Rodzice z satysfakcją przyjęli wiadomość o awansie, choć nadal nie mogli pogodzić się z tym, że żadna z ich córek nie została prawniczką, jednak przestała potrzebować ich aprobaty wiele lat temu. Zrozumiała, że nie da się jednocześnie spełnić cudzych oczekiwań i być szczęśliwym, a skoro już miała poświęcić życie pracy, chciała przynajmniej wykonywać taką, do której każdego dnia wchodzi z przekonaniem, że jest dokładnie tam, gdzie powinna.
➛ Uwielbia luksusowe hotele, ale nie dlatego, że imponuje jej bogactwo. Zwraca w nich uwagę na detale, których większość gości nie zauważa – zapach w lobby, sposób powitania czy idealnie ułożone poduszki.
➛ Kawa to nie nałóg, tylko paliwo. Pierwszą wypija jeszcze zanim zdąży odpowiedzieć na jakąkolwiek wiadomość.
➛ Ma słabość do eleganckich ubrań i dobrze skrojonych garniturów. Twierdzi, że odpowiedni strój potrafi dodać pewności siebie nawet w najgorszy dzień.
➛ Plotki na swój temat nauczyła się ignorować. Gdyby przejmowała się każdą z nich, nie miałaby czasu wykonywać swojej pracy.
➛ Kocha podróże i podczas każdego wyjazdu, nawet prywatnego, mimowolnie ocenia obsługę hoteli oraz restauracji. To już odruch zawodowy.
➛ Zaskakująco dobrze gotuje, choć rzadko ma na to czas.
➛ Nie przepada za konfliktami, ale jeśli ktoś potraktuje niesprawiedliwie członka jej zespołu, jako pierwsza stanie w jego obronie.
➛ Ma słabość do świeżych kwiatów. W jej mieszkaniu zawsze stoi przynajmniej jeden bukiet, niezależnie od pory roku.
➛ Wbrew pozorom jest okropną romantyczką. Wierzy, że gesty znaczą więcej niż drogie prezenty, choć nigdy nie przyznałaby tego na głos.
➛ Nienawidzi się spóźniać. Jeśli spotkanie zaczyna się o 15.00, ona będzie na miejscu 10 minut przed czasem.
Kiedy przyszło do składania dokumentów na studia, prawo nawet przez moment nie znalazło się na liście jej zainteresowań. Wybrała kierunek związany z biznesem i zarządzaniem, czym wywołała pierwszą poważną awanturę w domu. Rodzice długo próbowali przekonać ją, że jeszcze może zmienić zdanie. Nie zmieniła. Po raz pierwszy postawiła granicę tak wyraźnie, że nawet oni musieli w końcu odpuścić. Studia utwierdziły ją tylko w przekonaniu, że dobrze zrobiła. Znacznie bardziej od paragrafów interesowali ją ludzie, organizacja i rozwiązywanie problemów. Lubiła mieć wpływ na to, jak funkcjonuje zespół, podejmować decyzje i brać odpowiedzialność za ich konsekwencje. Nie potrzebowała sali sądowej, żeby udowodnić, że potrafi dowodzić.
Pierwsze kroki zawodowe skierowała do branży hotelarskiej. Dla rodziców był to kolejny niezrozumiały wybór. Nie widzieli nic prestiżowego w zarządzaniu hotelem, nie zrobiła na nich wrażenia nawet nazwa Ritz. Zaczynała od stanowisk, które pozwalały jej poznać pracę hotelu od środka. Nie uważała żadnej pracy za poniżej swoich kwalifikacji, bo wiedziała, że jeśli kiedyś ma zarządzać całym obiektem, musi najpierw zrozumieć ludzi, którzy każdego dnia dbają o jego funkcjonowanie. Z czasem została menadżerką i szybko zyskała opinię osoby wymagającej, ale sprawiedliwej. Potrafiła podejmować trudne decyzje bez podnoszenia głosu i zachować zimną krew nawet wtedy, gdy inni zaczynali panikować. Pracowała więcej niż powinna, często zostając po godzinach, bo odpowiedzialność przychodziła jej naturalnie. Nie należała do ludzi, którzy oczekiwali pochwał, wystarczało jej, że efekty mówiły same za siebie.
Kilka miesięcy temu powierzono jej stanowisko zastępcy dyrektora. Awans, na który pracowała, zamiast przynieść gratulacje, uruchomił machinę plotek. Dla części współpracowników znacznie łatwiej było uwierzyć, że młoda kobieta nie mogła dojść tak wysoko wyłącznie dzięki własnym kompetencjom, a przez łóżko. W hotelowych korytarzach pojawiły się szepty, że stanowisko zawdzięcza nie doświadczeniu, lecz odpowiednim relacjom z dyrektorem. Nigdy nie uznała za konieczne tłumaczenia się z tego. Doskonale wiedziała, ile wyrzeczeń kosztowało ją to stanowisko, plotki nie zmieniały faktów, a co najwyżej mówiły więcej o ludziach, którzy je powtarzali.
Rodzice z satysfakcją przyjęli wiadomość o awansie, choć nadal nie mogli pogodzić się z tym, że żadna z ich córek nie została prawniczką, jednak przestała potrzebować ich aprobaty wiele lat temu. Zrozumiała, że nie da się jednocześnie spełnić cudzych oczekiwań i być szczęśliwym, a skoro już miała poświęcić życie pracy, chciała przynajmniej wykonywać taką, do której każdego dnia wchodzi z przekonaniem, że jest dokładnie tam, gdzie powinna.
Ciekawostki
➛ Jest mistrzynią zachowywania pokerowej twarzy, nawet jeśli w środku gotuje się ze złości albo stresu, po niej zwykle niczego nie widać.➛ Uwielbia luksusowe hotele, ale nie dlatego, że imponuje jej bogactwo. Zwraca w nich uwagę na detale, których większość gości nie zauważa – zapach w lobby, sposób powitania czy idealnie ułożone poduszki.
➛ Kawa to nie nałóg, tylko paliwo. Pierwszą wypija jeszcze zanim zdąży odpowiedzieć na jakąkolwiek wiadomość.
➛ Ma słabość do eleganckich ubrań i dobrze skrojonych garniturów. Twierdzi, że odpowiedni strój potrafi dodać pewności siebie nawet w najgorszy dzień.
➛ Plotki na swój temat nauczyła się ignorować. Gdyby przejmowała się każdą z nich, nie miałaby czasu wykonywać swojej pracy.
➛ Kocha podróże i podczas każdego wyjazdu, nawet prywatnego, mimowolnie ocenia obsługę hoteli oraz restauracji. To już odruch zawodowy.
➛ Zaskakująco dobrze gotuje, choć rzadko ma na to czas.
➛ Nie przepada za konfliktami, ale jeśli ktoś potraktuje niesprawiedliwie członka jej zespołu, jako pierwsza stanie w jego obronie.
➛ Ma słabość do świeżych kwiatów. W jej mieszkaniu zawsze stoi przynajmniej jeden bukiet, niezależnie od pory roku.
➛ Wbrew pozorom jest okropną romantyczką. Wierzy, że gesty znaczą więcej niż drogie prezenty, choć nigdy nie przyznałaby tego na głos.
➛ Nienawidzi się spóźniać. Jeśli spotkanie zaczyna się o 15.00, ona będzie na miejscu 10 minut przed czasem.
zgoda na powielanie imienia
niezgoda na powielanie pseudonimu
nieZgody MG
poziom ingerencji
wysokizgoda na śmierć postaci
niezgoda na trwałe okaleczenie
niezgoda na nieuleczalną chorobę postaci
niezgoda na uleczalne urazy postaci
takzgoda na utratę majątku postaci
takzgoda na utratę posady postaci
tak
