[Brian Shelby]

Nora powolutku zaczynała wariować.
Filip przez bardzo długi czas nie dawał znaku życia, przez co Carter zaczęła się zastanawiać, czy cały ten wieczór, nie był tylko jakimś krótkim, przyjemnym snem. A może jednak źle zinterpretowała jego zachowanie? Może była zbyt nachalna i upierdliwa? Przez jej głowę, przewinęło się wiele pytań, na które w żaden sposób nie potrafiła sobie odpowiedzieć. Zachowywała się tak, jak to miała w zwyczaju. Nikogo nie udawała. I może, ale tylko może — czego jednocześnie bardzo nie chciała brać pod uwagę — wcale mu się nie spodobała. Chyba, że była too much, co też już wielokrotnie słyszała. Dziewczyna miała wrażenie, że za dużo o tym myśli; o tamtej nocy, o nim, o swoim zachowaniu. Nigdy wcześniej nie czuła czegoś takiego. Nigdy wcześniej nie chciała tak bardzo znowu się z kimś zobaczyć. Czuła się żałośnie i tylko spotkanie z dziewczynami, zdołało na chwilę oderwać od tego jej myśli. Jeszcze Felix i to jego “zakochałaś się”! Zakochała? Ona? Pierwsza? To niemożliwe… Prawda?

Zaczęła się poddawać, szczególnie że po pierwszych rozmowach, znowu kontakt ucichł. Skupiła się więc na muzyce, żeby choć na moment o nim zapomnieć. Nie było to zbyt praktyczne, bo jej myśli ciągle wracały do chwili, w której całowali się pod barem; kompletnie na jej przekór. Istne szaleństwo. Na szczęście, Filip w końcu do niej napisał, a ona udawała głupią, udając że wcale nie widziała, że miał urodziny. Zdążyła to wystalkować; zresztą jak cały jego profil i inne smaczki. Nie było to najtrudniejsze zadanie. Nie potrafiła zbyt długo udawać niedostępnej. Nawet nie chciała tego robić, bo zwyczajnie chciała go zobaczyć. Łatwo z nią poszło.

Nora podwinęła nieznacznie rękawy swojej zdecydowanie za dużej bluzy i stanęła przed drzwiami, prowadzącymi do mieszkania Filipa. Próbowała zachować nonszalancki wygląd, ale i tak stała przed lustrem zdecydowanie dłużej niż początkowo planowała. Zwariowała. No kompletnie zwariowała. Chciała mu się spodobać. Chciała, żeby znowu spojrzał na nią tak jak tamtego wieczoru.
— Dla twojej informacji — powiedziała od razu, zadzierając nieznacznie głowę, żeby na niego spojrzeć, gdy drzwi się otworzyły, a w progu mieszkania zobaczyła niedawnego solenizanta. — Byłabym bardzo niepocieszona tym, jak późno się widzimy, ale ze względu na to, że miałeś urodziny, to ci podaruję — rzuciła, wchodząc do środka, łagodnie przepychając go łokciem. Zupełnie tak, jakby regularnie pojawiała się w jego mieszkaniu, czując się jak u siebie. Dopiero po chwili odwróciła się do niego przodem, zsuwając kaptur ze swojej głowy jak celebrytka, wymykająca się paparazzi. — Wszystkiego najlepszego, Filippo — wymruczała w końcu, wyciągając w jego stronę niewielki podarunek; a w środku bransoletka, którą wybrała z myślą o nim. No, bo jak miała mu już coś dać, to chciała, żeby miał to przy sobie cały czas. Tym razem nie zapominając o niej tak łatwo.

Filippo

[Filippo Carissoni]

Filip naprawdę chciał napisać wcześniej i zaprosić Norę na randkę, lecz niestety wiele czynników mu to utrudniało takich jak: praca, opiekowanie się najmłodszą siostrą, bo rodzice polecieli na tydzień do Włoch i zabrali ze sobą dzieciaki - nie wszystkie, bo np. Filip nie mógł wziąć wolnego, a jego starszy brat też miał mnóstwo rzeczy na głowie i nie poleciał. Mimo wszystko Carissoni liczył, że za jakiś czas odwiedzi Włochy, zje prawdziwą włoską pizzę, zje włoskie spaghetti lub carbonarę i pokąpie się w Adriatyku.
Po powrocie familii, obejrzał zdjęcia, posłuchał o tym, co robili, gdzie byli i że Było naprawdę super.
Kilka dni później miały miejsce jego urodziny, więc miał gości w swoim niewielkim mieszkanku. Był tort, ciasta, szampan i dużo śmiechu. A gdy kładł się do łóżka, pierwsze, co robił, to wchodził w profil Nory - sprawdzał każdego dnia, czy nie wrzuciła czegoś nowego, czy na story nie była z jakimś chłopakiem (akceptował tych z zespołu) i choć zaczynał pisać wiadomość, tak uświadamiał sobie, która była godzina i dochodził do wniosku, że wolałby nie być budzikiem choć oczywiście nie miał stuprocentowej pewności, czy spała o takiej drugiej nad ranem… I tak przekładał z dnia na dzień, aż wreszcie poczuł ogarniające uczucie jeszcze większej tęsknoty i dlatego postanowił wziąć sprawy w swoje ręce, spodziewając się, iż będą go mogły spotkać przykre konsekwencje ze względu na odezwanie po takim czasie. Jakby nie patrzeć, zawsze mogło być gorzej i Filippo mógłby się wcale nie odezwać lub przypomnieć o swojej osobie jeszcze później.
Ciekawe, czemu ona też się nie odzywała… zadawał sobie takie pytanie niejednokrotnie.

No ale koniec końców Filippo był szczęśliwy, ponieważ Nora nie miała nic przeciwko temu, by do niego wpaść. O ile to nie był żart. bo przecież mogła go wkręcać, prawda? Mogła tak naprawdę się NIE zjawić za karę, albo nawet… PRZESTAĆ go obserwować na social mediach - to by było B A R D Z O smutne.

Nim się obejrzał, nastał dzień, w którym usłyszał dzwonek do drzwi, a po drugiej stronie stała ta, której oczekiwał.
Nie spodziewał się takiego powitania, ani tego, z jaką łatwością przekroczy próg jego mieszkania. Uważnie wysłuchał, co miała mu do powiedzenia, i poczuł ulgę pomieszaną z radością, kiedy dotarło do niego, że miał pewnego rodzaju taryfę ulgową ze względu na urodziny.
- Ciebie też miło widzieć. - odpowiedział nagle, przeczesując dłonią włosy i zamykając za dziewczyną drzwi.
- Ja… dziękuję, Nora. Nie musiałaś. - powiedział, nieco zaskoczonym tonem, rozpakowując pakunek, by następnie wyjąć bransoletkę z pudełka i na nią popatrzeć. Podobała mu się, dlatego automatycznie uniósł kąciki ust, a zaraz potem objął Norę, jakby tym gestem chciał podkreślić swoje podziękowanie.
- Napijesz się czegoś? Kawy, herbaty, szampana, wina? - spytał, kiedy już ją puścił i zaczął iść do kuchni, trzymając bransoletkę, lecz nagle… nastała ciemność.
- Co jest… - odparł, klikając włącznik światła w salonie - bo był bliżej niż kuchnia - lecz pomimo kliknięć wciąż było ciemno… Z tego, co pamiętał, opłacił ostatnie rachunki… może i ostatniego dnia podanego terminu, ale zapłacił. Czym prędzej wyciągnął telefon i napisał do sąsiada. Po minucie już wszystko było jasne.
- Trwają jakieś prace konserwacyjne i prądu może nie być przez kilka godzin. - poinformował Norę. Jasne, mógł pozapalać podgrzewacze, choć miał ich niewiele. Cóż, nie tak to miało wyglądać…


be my guest... oh why it's so dark?

[Brian Shelby]

Nora nie oczekiwała, że Filip po jednym spotkaniu straci dla niej głowę.

Ale bardzo tego chciała, skoro sama nie potrafiła o nim zapomnieć. To nie było w jej stylu. Carter notorycznie flirtowała z chłopakami, poznanymi w barach, klubach lub na koncertach, ale jej zainteresowanie znikało tak szybko, jak wychodziła z lokalu, wracając do domu. Carissoni był jedynym człowiekiem, który skupił jej uwagę na znacznie dłużej. Jedynym, który z jakiegoś niezrozumiałego dla niej powodu, tak bardzo utkwił w jej głowie. Może to dlatego, że też był muzykiem? Dusze o podobnych zainteresowaniach, z pewnością miały głębsze połączenie niż z innymi ludźmi. Basistka spędziła parę dni na odganianiu sobie jego obrazu ze swojego umysłu, szczególnie że ich kontakt był… dość ograniczony. Nie wiedziała, czy powinna oczekiwać czegoś więcej, ale po ich pożegnaniu, była święcie przekonana, że zobaczą się znacznie szybciej. Nie przywykła do tego, że musi się dopraszać albo o kogoś walczyć; dziwna odmiana, ale odetchnęła z ulgą, gdy Filip ostatecznie sam się do niej odezwał.

Dlatego stała teraz w jego mieszkaniu z malutkim pakunkiem w dłoniach, wpatrując się w niego z żywym zainteresowaniem. Miał niedawno urodziny, więc sprawnie użył to jako pretekstu, żeby się z nią zobaczyć, a ona nie miała zamiaru się z tym spierać. Lepiej późno niż wcale nigdy nie było lepszym stwierdzeniem, żeby opisać ich spotkanie. Nora miała nadzieję, że wykorzysta ten dzień, żeby sprawdzić, czy jej uczucia się nie zmieniły; była trzeźwa, myślała racjonalnie i minęło już trochę czasu. Może wcale nie była nim zauroczona, a jedynie zafascynowana, bo był nowym punktem w jej życiu? Miała nadzieję, że tego wieczoru się o tym przekona.

— Nie musiałam, ale chciałam — powiedziała, spoglądając na niego, gdy otwierał prezent. Skupiła wzrok na jego twarzy, żeby nie przegapić potencjalnej reakcji. Chciała na własne oczy przekonać się, czy trafiła z podarkiem czy też nie. Odetchnęła, gdy przytulił ją w ramach podziękowania. Bransoletka jej się bardzo spodobała; poza tym zawsze jej się podobało, gdy chłopcy nosili podobne. Chciała zobaczyć, czy i mu przypadnie go gustu. — Szampan brzmi… — zaczęła, ale nagle światło zgasło i pomieszczenie pogrążyło się w półmroku. Zaśmiała się pod nosem. — … dobrze. Czy to twoja sprawka? — zażartowała, kładąc dłonie na swoich biodrach. — Jeśli chcesz to możemy pojechać do mnie. To niedaleko — zaproponowała, wzruszając ramieniem, czego pewnie nie mógł już dostrzec. — Albo możemy posiedzieć po ciemku. Nie masz żadnych świeczek? — zapytała, wyciągając dłoń, by oprzeć ją na ścianie i wpakować się w głąb mieszkania, przy okazji wpadając na Filipa.

i don't see a problem