[Miles Howard]

Im bliżej celu byli, tym większą presję pozostawiał za plecami pokonanej drogi, jakby przez szczeliny okien i samochodowych drzwi przepuszczał mgławicę napięcia i każde, niepokojące go dotąd myśli. Czas rozciągał się przy tym w przestrzeni auta do niebagatelnych rozmiarów, a wraz ze spadkiem promili alkoholu we krwi, opuszczał Milesa pośpiech i charakterystyczne dla lekkiego stanu upojenia pobudzenie. Z minuty na minutę, cichły w nim instynkty przetrwania, a uruchamiały się te odpowiedzialne za przedwstępny relaks. Wcześniejsza drażliwość wobec hałasu w lokalu, ustąpiła tym samym miejsca rozluźnieniu.
Był wdzięczny za pomoc w dotarciu do domu, a sobie za to, że dał sobie wcześniej chwilę odpoczynku przy szklance wody, nim wyszedł z baru. Wydłużony czas reakcji, który jeszcze w lokalu uwidaczniał się w nieskoordynowanych i nieco opóźnionych ruchach, teraz wracał do normy. Oznaczało to na przykład, że potrafił objąć Oleandra w tarczy spojrzenia na czas, nie gubiąc przy tym jego bardziej detalicznych reakcji, jak spuszczenie wzroku na obrączkę, czy uderzenie śmiechu, które miło łechtało duszę i uszy Howarda. Sam przy tym nieznacznie się uśmiechnął, rozbawiony uwagą chłopaka.
— Nie planuję w najbliższym czasie kupować nowej obrączki, więc to wydatek, który jestem w stanie wpisać sobie w koszta — kontynuował po Everharcie wesoło, jako że delikatna euforia, będąca wynikiem krążącej w nim resztki alkoholu, wciąż napierała na neurony jego myśli, rozszczepiając w nim to, co na trzeźwo uznałby w sobie za sztywne i niezdatne do kompromisów. Dziś był na różne scenariusze otwarty, podobnie jak na samą rozmowę, która miała w sobie ważne dla niego kontrapunkty. Było na przykład w tym spotkaniu coś miękkiego i sprężystego, będącego jednoczesnym powodem przyjemnego otulenia, jak i głównym impulsem dla dynamicznego rozwoju ich relacji. Miles do teraz nie potrafił powiedzieć, czy lekkie uczucie ciepła, jakie osadziło się mu tuż pod skórą, było wynikiem wypitych procentów, zasłyszanych słów Oleandra, na które reagował z sympatią, czy może kryła się pod tym wszystkim lekka ekscytacja, rozgrzewająca nieznacznie ciało. Ważne jednak, że ta rozkoszna, relaksująca fala nie ginęła po pierwszych dłuższych rozmowach z kierowcą. Miał wręcz wrażenie, że magia dzisiejszego wieczoru otwiera dla niego nowe doznania.
Właśnie pod butami gniotło mu się coś ważnego – był to dystans, jaki zwykle utrzymywał wobec pacjentów – i ani myślał wracać do swej dawnej formy. Trochę jak papierek zwinięty w ciasną kulkę, który po rozprostowaniu nigdy więcej nie wygląda już tak samo.
Miles oparł potylicę o zagłówek, wsłuchując się w słowa odpowiedzi Oleandra. Nie od razu jednak się do nich odniósł. W gruncie rzeczy nie miał nic do dodania, gdy chodziło o studia (które sam skończył już dawno) lub o nadrabianie seriali Netflixa (na które rzadko miewał czas, więc całkiem z nich zrezygnował).
— Mówiłem poważnie z tym upiciem Cię, jesteś cholernie sztywny na trzeźwo...
A było to nie lada wyczynem, bo sam doktor Howard również nie należał do specjalnie rozrywkowych, a i tak miał wrażenie, że zachowuje się swobodniej. Palce dłoni potarły tymczasem leniwie o zaczerwieniony nieco policzek w miejscu, w którym łaskotał go jego własny zarost, a Miles zaraz potem powrócił do wyjaśnienia:
— Więc tak. Oleander pasuje jak ulał — dodał, pięknie zespajając ze sobą te dwa aspekty rozmowy. Żeby jednak nie ujść za kąśliwego, nachylił się do przodu, prychając w rozbawieniu.
— Na następnym zakręcie w prawo, do parkingu podziemnego. To jedyne miejsce, w którym tu zaparkujesz/ — podpowiedział, gdy wjechali w szereg brylących się jak kostki cukru wieżowców, które przy aktualnej porze dnia (a raczej przy zbliżającej się nocy) odbijały światło ulicznych lamp.
Byli już niedaleko mieszkania Milesa, a on wciąż nie miał pojęcia, czy jego towarzystwo zaraz nie zamieni się na przykrą pustkę.
— Też mam Netflixa, jakbyś chciał się zabawić — pauza wpełzła między słowa, naciągając nieznacznie struny głosek — przy nadrabianiu zaległości z filmów — dokończył już neutralnie, opierając się z powrotem w fotelu, zerkając na Oleandra z ukosa.
Wciąż miał problem z rozgryzieniem jego nastroju, myśli i charakteru. Stąd próbował na wszelkie sposoby testować reakcje. Jak dotąd dyskretnie, nieśmiało, zawiązując supeł prowokacji na niewinnym żarcie.

oleander everhart

[oleander everhart]

Całe szczęście, że Ollie był zarówno wprawnym kierowcą, jak i od dawna chełpił się raczej dość zgrabną podzielnością uwagi, bo w bieżącej, rozciągającej się miękko w późnowieczornym półmroku chwili, starał się robić dwie rzeczy jednocześnie. Po pierwsze: skupiać i wzrok i atencję na jezdni, na patchworku migających za samochodowym oknem świateł, na sylwetkach przechodniów wchodzących czasem na pasy trochę za wcześnie lub za późno, trochę nieuważnie i krokiem wskazującym na fakt, że Miles Howard nie był dziś jedynym człowiekiem w Toronto, który pozwolił sobie na przedłużone tete a tete z alkoholem. Po drugie: monitorować te wszystkie, nawet i bardzo subtelne zmiany zachodzące w zachowaniu i aparycji drugiego mężczyzny, wynikiem opiekuńczego instynktu wypracowanego w Oleandrze jak mięsień, którego używa się zbyt często i zbyt intensywnie, śledząc jak jego ciało zdawało się rozprężać lekko pod wpływem typowem, post-alkoholowej senności i rozluźnienia. Gdyby nie miał talentu do robienia paru rzeczy na raz, musiałby teraz zezować śmiesznie z drogi na bruneta i z powrotem, bez najmniejszej wątpliwości, że Miles dostrzegłby to, i może nawet mu wytknął.
Spojrzeniami spotykali się zatem w prostokącie samochodowego lusterka, z jakąś intymnością dwojga nieznajomych, którzy mijają się czasem na przystanku metra, i po jakimś czasie zaczynają witać się skinieniem głowy albo drobniutkim, ledwie dostrzegalnym uśmiechem, na który z czasem obydwie strony zaczynają zwyczajnie czekać. Przelotnie, ale nie bez znaczenia. Z perspektywą, że można by się zatrzymać na dłużej, i pozór znajomości przemienić w coś większego, głębszego; trwalszego, może, gdyby obydwu stronom wystarczyło odwagi albo motywacji.
- A co, jeśli po pijaku jestem jeszcze sztywniejszy? - Podchwycił, samego siebie zaskakując być może trochę żartobliwą zadziornością, która wkradła się pomiędzy kolejne sylaby zadanego lekarzowi pytania. Nie wyobrażał sobie, że tak właśnie mógł skończyć się dzisiejszy wieczór: rauszem w mieszkaniu mężczyzny, którego jeszcze dzień wcześniej nawet we własnym myślach posłusznie adresował jego doktorskim tytułem, i czym jeszcze? Wachlarz możliwości był szeroki, i z każdą kolejną minutą zdawał otwierać się w ich jaźniach coraz bardziej, coraz zuchwalej, ukazując opcje, jakie w przeszłości nigdy, n i g d y i za żadne skarby nie przyszłyby nawet Everhartowi do głowy. - Wiem, że statystycznie jest to pewnie rzadki scenariusz, ale nie niespotykany. Mógłbyś się rozczarować.
Stawiał się. I sam nie był już pewien, czy robił to z przywiązania do własnych wartości, czy raczej z dziwnie satysfakcjonującej przekory, która ich rozmowie nadawała raptem zupełnie nowego rytmu i tempa. Zupełnie nowego smaku.
- Tak jest - Skinął głową na znak, że instrukcje Howarda zostały posłusznie zarejestrowane, i zaraz za nimi podąży - płynnie, gładko obracając okrąg kierownicy dokładnie tak, jak lekarz sobie życzył, aż do skrytego pod ziemią celu, na którym, domniemywał, skończyć się miała cała ta ich dzisiejsza eskapada. On też, wbrew rozsądkowi, poczuł razem z tą myślą jakiś rodzaj żalu, wmawiając sobie zaraz, że to wyłącznie dlatego, że w gruncie rzeczy lubił prowadzić, a prowadzenie samochodu Milesa okazywało się doświadczeniem znacznie przyjemniejszym, niż zżymanie się z nieco topornym, rodzinnym samochodem, albo autem pożyczonym od brata, zawsze w lęku, że zarysowanie karoserii albo zapomniany we wnętrzu pojazdu kubek po kawie staną się zarzewiem kolejnego (niepotrzebnego zupełnie) konfliktu. O tyle łatwiej było zakładać, że chodziło właśnie o to. I że przyjemność, która teraz wkradała się gdzieś w jego odczucia, nie miała absolutnie nic wspólnego z towarzystwem leciutko wstawionego lekarza.
Z chropowatej powierzchni jezdni przenieśli się na wyjątkowo gładką, cementową płaszczyznę podziemnego parkingu, co Ollie odczuł zarówno w sposobie, w jakim samochód gładko sunął po podłożu, jak i po ciszy, zastępującej wcześniejszy, cichy szmer niosący się spod kół. Wraz z nią, cisza wkradła się też w ich konwersację - ciężka jakby wiszący nad nimi znak zapytania.

Co dalej?Co potem?Co teraz?
Ollie zatrzymał samochód na wskazanym mu przez Milesa miejscu. Zaciągnął hamulec, ale nie przekręcił jeszcze kluczyków w stacyjce, wprawiając samochód w stan stoickiego czuwania. Zabębnił palcami o kierownicę. Zaraz też przekręcił lekko głowę, spoglądając na Milesa wprost, bez uprzejmego pośrednictwa lusterka.
- Tylko... - Zagryzł krótko dolną wargę, jakby się zastanawiał, jakby się wahał (choć decyzję podjął w myśli już dobrą chwilę wcześniej, wbrew podszeptom zdrowego rozsądku i wszelkim granicom biegnącym na linii pacjent i lekarz) - Jeśli masz pakiet bez reklam. - Zakładał, że tak. Jego samego, w tej jego młodzieńczo-studenckiej rzeczywistości, stać było wyłącznie na najtańszą wersję, w której wszystkie filmy co jakiś czas rwało na strzępy obowiązkowe pasmo reklamowe. Miles wyglądał jednak na człowieka, który nie musi oszczędzać jakichś czterech dolarów na tańszej wersji Netfliksa... - Wtedy zgoda. Ale reklamy doprowadzają mnie do szału.
Zupełnie, jakby naprawdę chodziło właśnie wyłącznie o to. O spontaniczny seans filmowy na kanapie (nie)znajomego mężczyzny.

Miles Howard

[Miles Howard]

Chciałbym, żebyś był przy mnie sztywny.
Ta myśl utkwiła w nim głęboko, jak rozżarzony przez pragnienie węgiel i jednoczesna zakorzeniona w głowie fantazja, której nie miał śmiałości wypowiedzieć wprost. A raczej nie sądził, by obraz tej myśli spodobał się Oleandrowi, więc przemilczał ją taktycznie, jak setki innych refleksji wcześniej, z których niemal nigdy nie rozbierał się na tym etapie znajomości.
A choć w pewnych aspektach trzymał wodze działania na uwięzi, w innych zupełnie je popuszczał.
Dzisiejszego wieczoru coś ciepłego leżało mu na piersi – jakaś niemoc wobec własnych słabości lub niezdławiona do końca żądza – jak gorąca plastyka wosku, przylepiona do nagości prawd, które zwykle zdawał się przykrywać pod płaszczem powściągliwości. Upojony i uspokojony cudzą obecnością – może także nieco połechtany tym, że jego pacjent, chociaż nie musiał, zdecydował się przyjść mu „na ratunek” i odwieźć go do domu – kawałek po kawałku rozrywał w rozmowach szwy przyzwoitości i dystansu, nie zważając na kolejny dzień, w tym kolejne ich spotkanie, które z pewnością właśnie zmieniało swoją ramę.
Ośmielony przez alkohol, wciąż dryfujący na przybrzeżu tego, co wcisnęły w niego procenty, nie miał już zresztą jak cofnąć się do tego co było wcześniej, tj. do chłodu i profesjonalnej skamieliny ich kontaktu. Mleko się wylało. Za dużo powiedzieli i zrobili, a ta niefortunność losu... dawała mu swobodę brnięcia w tę relację głębiej. Mocniej.
Uśmiechnął się więc ostrożnie, z początku w zastępstwie za słowa, nie potrafiąc wyrazić bardziej zobowiązującej emocji przez odbicie lusterka, dopiero przerzucając wzrok bezpośrednio na profil Oleandra, odezwał się jednostajnie spokojnym głosem:
— Rozczarowanie mam opanowane do perfekcji, Everhart — Oleander wciąż nie znalazło sposobu, by zejść mu na język w innym kontekście, niż zawodowym — To pokłosie pracy z ludźmi... chyba wiem już, jak nad nim panować.
Odpiął pas, gdy tylko koła samochodu wyciszyły się i zatrzymały w miejscu, pozostawiając między nimi już jedynie cichy warkot wciąż pracującego silnika. Ta surowa pieśń wibrującego powietrza tuż przy rozgrzanej maszynerii niosła się echem po podziemnym garażu, a ostre w zapachu spaliny tańczyły za ogonem auta, pozostawiając za sobą łunę dymku.

Prędkość nie miała już znaczenia,
przynajmniej nie ta na drodze.
Prędkość w interakcji, jaką osiągnęli oni, i przy której zmienili trajektorię znajomości, była dla odmiany czymś zupełnie innym: odczuwalna, a przy tym wywierająca wpływ na teraźniejszość. Rozpędzali się oboje, jakby poruszyli w sobie wszystkie koła śmiałości, i jakby właśnie pędzili zboczem w dół – ku zabawie, czy ku straceniu?
Wystarczył drobny ruch, czy ledwie głoska wypowiedzi, by hamulce w nich puściły. Nawet Oleander, dotąd przekorny i rozsądny, poruszył usta w zgodzie, wywołując w ciele Milesa przyjemne, dłużące się mrowienie. Jeśli złość można było opisać jako gniazdo os, wpuszczonych w worek narządów, to jego właśnie łaskotały tam motyle, choć trudno byłoby mu przyznać samemu przed sobą, że właśnie czuje je we własnym brzuchu. Podobną ckliwość pozostawiał kobietom, ciepło wewnątrz uznając za zadowolenie.
— Mam pakiet bez reklam i bez historii... świeżo kupiony.
Na tym interakcja w samochodzie się kończyła.
Światło przyćmionych jarzeniówek, dawno już niewymienianych, przepalało LED'y, a jeden z pasów drgał nawet niespokojnie, gdy Miles otworzył drzwi, wychodząc na potok pustego, gładkiego betonu. Dopiero okrążając auto i stając przy drzwiach kierowcy, wyciągnął dłoń po kluczyki samochodu, by schować je w głąb kieszeni dla zamknięcia tematu ratunku.
Teraz byli wyłącznie Oleandrem i Milesem w garażu.
Bez zobowiązań. Bez przysług.
Howard sięgnął na moment do jego szyi oddechem, przechodząc obok niego wolno:
— Nie pożałujesz — szepnął przelotnie, nie naciągając jednak struny napięcia między nimi. Był to jedynie krótki epizod bliskości, ledwie sekundy, podczas których znów przypominał sobie o tym, jak drażniąca była różnica ich wzrostów, szczególnie, gdy starał się zabrzmieć pewnie, obiecująco.
Światło LED-ów drgnęło na jego ciemnych tęczówkach, a potem uciekających w ruchu ramionach, gdy po betonowych płytach ruszył w kierunku wejścia do budynku z windą. Na jednym z pięter znajdowało się jego mieszkanie.

Wyglądał, jakby panował nad własnym planem zaproszenia go do domu... tak naprawdę jednak nie miał pojęcia, co może mu zaoferować poza szklanką wody i Netfliksem, by nie łamać dystansu za szybko.

Uciekniesz?
Zastygniesz? Zostaniesz?

...Oleander?
Zastanawiał się, zerkając za ramię, by skontrolować, czy Everhart szedł za nim.

oleander everhart

[oleander everhart]

Mleko, istotnie, się wylało. I, w całej swojej pragmatyczności, na przekór żałobie po tym, jak przewidywalna i bezpieczna wydawała się wcześniej ich relacja (zwłaszcza teraz, w kontraście do sposobu, w jaki wykwitła między nimi dynamika zdawała się prezentować teraz), Oleander nie zamierzał nad nim płakać. Zamiast lamentować, pozostawało mu więc patrzeć jak spływa po kantach dzielonej przez niego teraz z Milesem przestrzeni, jak opływa kształty, na które obydwaj patrzyli spod dwóch różnych kątów, oddzieleni od siebie, póki co, dyplomatyczną wymówką obracanej przez Ollie'go kierownicy. Wbrew wszystkim próbom przywołania go do porządku, podejmowanym - z coraz mniejszym wigorem - przez Zdrowy Rozsądek, ta rozciągnięta między nimi odległość wydała się Everhartowi nagle w gruncie rzeczy dość nieznośna, i poczuł, jak bardzo chciałby ją skrócić jednym gestem, jednym ruchem sięgającej po lekarza dłoni.
Potrząsnął głową w reakcji na własne myśli - a może tylko mu się wydawało, i nadal pozostawał niemal niewzruszony, zmianę w zachowaniu Howarda tolerując z cierpliwością godnym rodzica zajmującego się wyjątkowo rozhasanym dzieckiem?
- Tak? - Nawiązał do tej wzmianki o panowaniu nad rozczarowaniem, które Miles właśnie deklarował, ponoć w efekcie wieloletniej pracy w roli lekarza. Ollie nie poddawał tego stwierdzenia pod żadną wątpliwość; był raczej po prostu nieco zazdrosny. Może stała za tym różnica wieku, może temperamentów, a może kolekcja innych, życiowych doświadczeń, które wpływały teraz na ich charakter, ale w obliczu zawodów Oleander nie mógł wykazać się aż takim stoicyzmem. Co innego, że czasem nie pokazywał po sobie efektów rozczarowania. Nie oznaczało to jednak wcale, że go pod spodem nie było. - To może mógłbyś mi dać w tej sztuce parę lekcji...
W tej, albo w innej, przeszło mu przez myśl - ewidentny dowód, że i jego myśli płynęły teraz podobnym nurtem co te kłębiące się w głowie Howarda. Nadal jeszcze się udawać, że ich tam nie było. Nie zmieniało to jednak faktu, że owszem, Ollie zadeklarował się właśnie, że wejdzie do mieszkania mężczyzny - i choć nie precyzował, na ile tam zostanie, żaden z nich nie miał już chyba siły oszukiwać się, że sprowadzi się to do dziesięciu minut potrzebnych, żeby zapakować lekarza w pielesze jego łóżka, upewnić się, że ma dostęp do wody i aspiryny na później, i odmeldować grzecznie, wracając tym samym do własnej, tylko lekko wzburzonej dzisiejszym epizodem, codzienności.

Odruchowo, nawykiem środkowego syna, któremu zwykle wciskano odpowiedzialność za najróżniejsze codzienne, praktyczne zmartwienia - gdy jego starsi bracia byli zbyt dorośli i zajęci, aby zawracać sobie nimi głowę, a młodsze rodzeństwo nadal jeszcze objęte immunitetem dzieciństwa - Ollie łypnął jeszcze przez ramię w stronę auta, upewniając się, że samochód został zamknięty (choć nie, żeby strzeżony parking wyglądał na miejsce, w którym złodzieje pojazdów zuchwale grasują dzień i noc bez wytchnienia...). Potem odchrząknął odruchowo, wciskając dłonie w kieszenie spodni i owszem, ruszył za mężczyzną w gardziel korytarzy, parking łączących z resztą budynku. Jeśli czuł się co najmniej niezręcznie, to utrzymywana ostrożnie odległość między sobą i idącym przed nim lekarzem nadal, miał nadzieję, pozwalała mu to zakłopotanie chociaż odrobinę zamaskować.
Zatrzymali się w węższym przedsionku przed windą, gdzie architektoniczna rzeczywistość, chcąc nie chcąc, ponownie wymuszała na nich lekkie zniwelowanie fizycznego dystansu. Gdyby Oleander nie był tak skoncentrowany nad zastanawianiem się, czym zajmą sobie czas i uwagę gdy już znajdą się na górze, i czy Miles faktycznie ma na to jakikolwiek plan, czy też - tak samo jak Ollie - zdaje się na łaskę kompletnej improwizacji, i jego teraz uderzyłaby istniejąca między nimi różnica wzrostu. Oczywiście brunet dostrzegł ją wcześniej, niejednokrotnie, na oddziale w szpitalu, a potem podczas rutynowych konsultacji, ale to chyba autorytet Milesa znajdującego się dotychczas wyłącznie w ściśle określonej, lekarskiej roli, nie pozwolił mu nigdy spędzić zbyt wiele czasu nad zastanawianiem się, co ta fizyczna różnica mogła w gruncie rzeczy implikować. Teraz natomiast, myśli Everharta swoją treścią i odwagą zaskoczyły nawet jego. Jak by to było, gdyby Ollie go teraz pocałował? Czy zarejestrowałby, że musi lekko się przychylić, albo że to Howard zmuszony jego wyprężyć ciało, albo, jeszcze lepiej, nieznacznie wspiąć się na palce? A potem? Co, jeśli posunęliby się dalej? Starszy brat Everharta zwykł kiedyś, dość wulgarnie, żartować, że na leżąco wszyscy są przecież tego samego wzrostu, ale nie dało się ukryć, że do takiej fizycznej różnicy Ollie był raczej przyzwyczajony podczas sypiania z kobietami. Nigdy nie był z mężczyzną niższym od niego do tego stopnia. I, o dziwo, nagle zaczynało mu się to wydawać jakąś niesłychanie znaczącą stratą w jego erotycznym curriculum.
- Które? - Zapytał, kiedy znaleźli się wreszcie w windzie. Powietrze było tutaj suche i jakby syntetyczne, trochę, o ironio, jak w szpitalu, a jasne światło działało jak policzek wymierzony zmysłom, podkreślając lekkie zaczerwienienie oczu Howarda i, Ollie mógł się założyć, subtelną siność zmęczenia pod jego własnymi - Piętro. - Uściślił, z dłonią wyciągniętą w stronę panelu z przyciskami oznaczonymi numerami kolejnych pięter. - Które piętro?

Miles Howard

[Miles Howard]

Przestrzeń windy zawęziła się do skromnego kwadratu, gdzie zebrane dotąd między nimi emocje gasiły gwiazdę dystansu, a powietrze – przesiąknięte ostrym zapachem alkoholu – wciąż nosiło w sobie ślad podwyższonego stanu upojenia u doktora, mimo że najbardziej odczuwalne, wręcz jaskrawe konsekwencje tej decyzji, stały już za nimi.
Największym skutkiem i konsekwencją jego picia wciąż pozostawało bowiem DZISIEJSZE SPOTKANIE.

Niemożliwe do realizacji w żadnym innym wariancie i w żadnym innym przypadku. Nie było szans, żeby w normalnej sytuacji Miles zadzwonił po pracy, wieczorem do Oleandra, a tym bardziej nie wyobrażał sobie, by zrobił to z myślą o pomocy mu (tymczasem barman zrobił to za niego).
Ocean wzruszeń i obowiązków, choć wydawał się porywać Howarda w codziennej pracy, nie był środowiskiem, w którym widział siebie po tej drugiej stronie. Przywykły do ratowania pacjentów, ani przez moment nie brał pod uwagę zatopienia się w głębokich wodach zależności od kogoś.
A dziś, mimo tego, wracał do mieszkania z kimś.
Porzucał bezpieczny, samotny trakt, złożony z samodzielności, pozwalając Oleandrowi nie tylko odcisnąć na nim jakiś wpływ, ale także wstąpić na terytorium, które dotąd Howard traktował jak sacrum. Mieszkanie Milesa, do którego się zbliżali, zazwyczaj nosiło w sobie tylko jeden oddech - jego własny.

Ciepło, które rozsiewał wokół siebie w pojedynkę, zaraz nikło.
Ślad, który za sobą tu zostawiał – nie był w tych murach trwały.
Odciski palców, zarys błota strąconego z buta jesienią za progiem, czy brudny kubek po kawie z rana... wszystko to sprzątał niemal od razu, pozostawiając przestrzeń czystą, niezmąconą przez nawet własną obecność. Poza nielicznymi wyjątkami, w których wpuszczał do mieszkania nieznajomych na szybkie schadzki, rzadko też miewał gości. Tendencja do trzymania apartamentu w absolutnym porządku tworzyła tym samym pewną fizyczną pustkę, ale również wyrwę w jego własnym sercu. Cichą przestrzeń, za której bluszczem kryła się niezmierzona mapa niewypowiedzianych słów i sowicie ukrywanych potrzeb. Bo choć mógł się bronić przed stałością relacji nogami i rękami, na pewnym etapie życia ręce samotności, z ich chłodnymi palcami, dotykały nawet jego, okraszając skórę dreszczem zimna.
Chcąc tego czy nie, pozostawał sam i nie zawsze tylko samotny z wyboru, jak lubił o tym myśleć, czasem bywał osamotniony, co wyraźnym cieniem kładło się na jego twarzy nawet dziś. Właśnie z Nim. Oleander Everhart wyciągnął z niego słabość, do której nie miał zamiaru się przyznać.

Dwoistość doznań – potrzeba bliskości i nawyk dystansu – właśnie ścierały się ze sobą, wprawiając ciało w niezdecydowanie, które bardzo łatwo mogło go dziś zgubić. Bo w tej niewielkiej, odkrytej na odstrzał przestrzeni mało co dało się ukryć, a napięcie, jakie towarzyszyło im podczas podróży, zdawało się jeszcze bardziej zawęzić. Zaplatało przy tym rżnące go więzy wokół kostek, nadgarstków i korpusu, wprawiając ciało w wyraźną sztywność. Musiał odetchnąć głęboko, by przypomnieć sobie przy tym jak się o d d y c h a.
Sylwetka Milesa, z jednej strony stojąca niedaleko mężczyzny, tuż na wyciągnięcie jego ręki, z drugiej strony domagała się ostatniej namiastki wolności, gdy podświadomie odgraniczył siebie i jego barierą z rąk, skrzyżowanych ściśle na piersi.
Miał jednak wciąż wybór.
W tej wąskiej, zagęszczonej od emocji przestrzeni mógł zatopić się w niepewności i w niej zginąć lub mógł odnaleźć w tym nową drogę i nową głębię, by zacząć budować swój wizerunek (i tę relację?) od nowa.
Znaleźli się poniżej parteru, i podobnie jak z windą, mogli iść już tylko wzwyż.
— Drugie
Odpowiedź była krótka, konkretna. Ujął ją w szorstką neutralność, poruszając się już jednocześnie ciałem w kierunku drzwi, podświadomie szukając w ten sposób jakiegoś rozwinięcia. Czegokolwiek, co popchnęłoby kontakt i wyrwało go z cugów bierności.
Był już o krok od wyjścia, z barkiem przy metalowych drzwiach i spojrzeniem skierowanym na mężczyznę, choć kosztowało go to podniesienie podbródka do góry, by w ogóle wyłapać wzrokiem jego usta i oczy.
— Jesteś aż tak empatyczny, czy jest coś, co skłoniło Cię dodatkowo do wejścia? — spytał, skoro oboje wiedzieli, że Netflix to tylko prosta wymówka.
Winda szarpnęła lekko i kliknęła znacząco, obwieszczając zatrzymanie się na docelowym miejscu, urywając na moment dalszą, ewentualną rozmowę między nimi. Miles w tym czasie nie powiedział już nic więcej. Jedynie doprowadził ich pod drzwi swojego apartamentu, z przytwierdzoną do nich tabliczką „18”.
— Lubię minimalizm — zastrzegł, wyciągając klucze.
Metalowe kółko zadźwięczało cicho pomiędzy palcami, kiedy odnalazł właściwy element „układanki”, chcąc wpuścić ich niezwłocznie do środka. A przynajmniej taki był plan, bo dłoń, choć posłuszna, nie okazała się dziś równie precyzyjna, jak zwykle. Ostrze klucza zawisło na moment obok zamka, muskając metalową powierzchnię, zamiast od razu odnaleźć niewielki otwór.
Miles nie drgnął, jedynie przesunął palce nieco wyżej, pozwalając dłoni ponowić próbę cierpliwie, mimo że struga napięcia spłynęła wraz z potem po karku.
Druga próba trafiła już lepiej, choć klucz wszedł do zamka pod nieco niewłaściwym kątem. Przez krótką chwilę obracał go więc w miejscu niemal na wyczucie, z opuszkami czującymi chłód metalu.
Opór mechanizmu nie zelżał.
Jego własny również.
Choć to właśnie w tych manewrach wciąż czaiło się pokłosie picia, Howard stał wyprostowany.
Nie spieszył się. Działał powoli, bez pośpiechu, aż mechanizm ustąpił pod naciskiem dłoni cichym, głębokim kliknięciem... wraz z otworzeniem drzwi coś niewidzialnego, dotąd trzymanego po drugiej stronie barykady, zdawało się przesunąć o jeden ząbek.
Stali o jeden ząbek bliżej do zdefiniowania tej relacji.
— Wejdź pierwszy — zdecydował, popychając drzwi, by puścić go przodem.

KONIEC

oleander everhart