[Clara Bouchard]

outfit

Przyłożyła kieliszek z winem do ust, aby upić łyk i nawilżyć gardło po przełknięciu ostatnich przystawek, które właśnie znikały z ich stołu. Ukradkiem próbowała przyjrzeć się ojcu. Pamietała, że osiwiał w bardzo młodym wieku, ale przynajmniej cieszył się gęstą i bujną fryzurą. Teraz włosy były mocno przerzedzone i w słaby sposób ukrywały łysinę. Oczy miał zapadnięte i z daleka wręcz były jak znak rozpoznawczy osoby umierającej. Clara kiedyś przeczytała, że oczy są zwierciadłem duszy i teraz jak na dłoni widziała, że choroba wysysa duszę z jej ojca. Jednak reszta jego ciała ją najbardziej przytłaczała. Dawniej był wysoki, barczysty i pomimo warstw ubrań, łatwo można było rozpoznać, że również umięśniony. Teraz ledwie się trzymał, aby móc siedzieć prosto, a marynarka wręcz na nim wisiała. Kiedyś widząc go czuła spokój i poczucie bezpieczeństwa, że przy nim nic jej nie grozi. Teraz odnosiła wrażenie, że role się zamieniają i to ona musi się nim zaopiekować.
- Brakowało mi ciebie, skarbie
Z rozmyślań wyrwały ją słowa ojca. Nigdy nie był wylewny w słowach, ale okazywał jej swoją miłość na wiele innych sposobów. Czy to właśnie przez chorobę staje się sentymentalny? Wyciągnęła dłoń w jego kierunku, aby ścisnąć jego kruchą na blacie stolika. - Mi ciebie również tatku. Cieszę się, że wróciłam, a ty nie próbuj się nigdzie wybierać- uśmiechnęła się pokrzepiająca próbując przegonić łzy z oczu na myśl, że mogłoby tak być, a jej nie byłoby w problizu.
- Chciałbym jednak, żebyś była przygotowana w pełni na objęcie stanowiska po mnie. W firmie przyda się młodą krew- stwierdził z lekkim uśmiechem, chociaż w oczach czaił się smutek i strach. Czego się bał? - Oh ależ z przyjemnością. Podoba mi się tytułowanie panią prezes, a tobie się przydadzą w końcu wakacje- wskazała na niego palcem rozkazującym tonem, bo przecież jej ojciec nigdy nie wypoczywał! Więc może teraz zacznie? Liczyła na to.
- Skarbie, ro…- zaczął wyraźnie zmieszany, ale zaraz pokręcił głową i upił łyk wody, zanim dalej kontynuował już bardziej pewniejszym głosem, jakby tą część rozmowy miał wcześniej przygotowaną i wyćwiczoną. - Chciałbym żebyś rozpoczęła swoje wdrażanie od spotkań z naszym prawnikiem - Matthew. Nie jestem pewien czy go pamiętasz, czy zatrudniliśmy go już po twoim wyjeździe do Europy- powiedział czym nagle rozbawił nawet nieco Clarę. Odchyliła się na krześle chwytając kieliszek w dłoń i zakładając nogę na nogę. - Przepraszam za sformułowanie, ale z tego co pamiętam, to zawsze zatrudniałeś samych nadętych bufonów. Jak on był jednym z nich , to na pewno go nie pamiętam- bo wszyscy wyglądali i brzmieli tak samo. Niczym się nie wyróżniali. Dla Clary, świeżo wkraczającej w dorosłość, byli oni nadzwyczaj nudni i przeciętni. A przede wszystkim starzy, za starzy. Wolała chłopaków w swoim wieku.
- To w takim razie poznaj skarbie moją prawą dłoń - Matthew Lloyda- ściągnęła brwi zerkając na dłoń ojca, która wskazywała na nią. O co mu chodziło? Czy miał przerzuty również na głowę? Ona była tym Matthew? Nagle ją olśniło. Pan Bouchard nie wskazywał na córkę, a na mężczyznę stojącego tuż za nią. Odwróciła się na prędce prawie rozlewając wino. Spojrzała w górę na mężczyznę, który nie był ani stary ani nie wyglądał jak chłopcy z jej pokolenia. Wyglądał tak cholernie męsko, dojrzale, a ona go właśnie nazwała nadętym bufonem i to w jego towarzystwie, więc na pewno to usłyszał. Policzki od razu się zaróżowiły, ale poza tym mimika twarzy pozostała niewzruszona. Przynajmniej od drugiej sekundy, bo w pierwszej była zszokowana rozwojem sytuacji. Sądziła, że to będzie obiad tylko we dwoje. Kelner miał zaraz przynieść danie główne, a nagle się okazało, że to spotkanie… biznesowe? - Cieszę się Matthew, że do nas dołączyłeś- starszy mężczyzna zaczął wstawać od stolika, aby przywitać się prawnikiem. Choroba i wiek sprawiły, że nie był już tak żwawy i sprawny jak dawniej


Matthew Lloyd

[Matthew Lloyd]

001. | outfit


Nie chciał się narzucać swoją obecnością w takiej chwili - tak ważnej dla jego pracodawcy i wieloletniego przyjaciela, jakby nie patrzeć. Dzielili naprawdę wiele wspólnie, z wielu rzeczy wzajemnie się wyciągali, a na dodatek jego ojciec przyjaźnił się z Panem Bouchardem jeszcze dłużej, toteż czuł iż mogli wzajemnie się w taki sam sposób traktować. Pełne zaufanie, jakim się darzyli po tylu latach działań owocowały dla jednego i drugiego, że innej opcji nie można było założyć.
Nie znaczyło to jednak, żeby faktycznie miał przebywać na kolacji, gdzie miał spotkać się ze swoją córką, która dopiero co wróciła do miasta… i która lada dzień ma zacząć stopniowo przejmować obowiązki swojego ojca w firmie, w jakiej tak prężnie i dzielnie walczyli o swoje lepsze jutra.
Ostatecznie dał się przekonać na ów wypad do lokalu, nie chcąc po prostu wyjść na niegrzecznego i z brakiem szacunku względem starszego od niego mężczyzny z tym ciągłym przekonywaniem iż to nie jest nic takiego i nie będzie piątym kołem u wozu tylko ważnym gościem w trakcie tej kolacji. Z takim nastawieniem więc się wybierał, chociaż nie miał zamiaru wyglądać niesamowicie szykownie, nie sądząc aby aż tak wielka okazja to jednak była.
Przyszedł nieco spóźniony - a raczej mogłoby to tak wyglądać, lecz to był właśnie jego pomysł. Miał nie pojawić się na samym początku kolacji, a dopiero po paru chwilach, gdy zdoła porozmawiać z córką na tyle, aby poczuła się wprowadzona do dalszej części przeprowadzanych rozmów oraz ogólnego zapoznania się ów dwójki. Bo choć pamiętał jej osobę w momencie, gdy zatrudnił się, to jednak była ona jeszcze wtedy… dzieckiem, a te dziesięć lat, jak nie więcej, minęły jak z bicza strzelił, gdzie z pewnością ona się mocno zmieniła, a i on na pewno nie wyglądał tak, jak kiedyś, więc zapewne nie rozpozna go po tak długim czasie.
Gdy wyjrzał do wnętrza lokalu, dostrzegł siedzącego mężczyznę, do jakiego machnął w formie zwiastowania swojej obecności, na ten moment widząc jedynie siedzącą do niego plecami kobietę - zdecydowanie już nią była, nie będąc tą dziewczynką, która uciekała od ojca i jakichkolwiek poważniejszych rozmów o przyszłości, bowiem ona wtedy nie miała na to czasu. Teraz ów czas posiadała, choć nie wydawało się z daleka, żeby to spotkanie było w jakikolwiek sposób wymuszone czy żeby ona cokolwiek udawała. Nie widać było po niej napięcia, nie była zdenerwowana czy rozdrażniona. Jeszcze wtedy nie słyszał o czym rozmawiali, a sprawiali wrażenie iż zabawa trwa w najlepsze.
Szkoda, że przyszedł to niejako zepsuć.
Stanął niespiesznie oraz po cichu za nią, jeszcze nie dając o sobie znać, słysząc iż właśnie jest przedstawiany. Brew w momencie wypowiedzi kobiety mocno mu wystrzeliła w górę na to, w jaki to sposób potencjalnie i już na samym starcie go odbiera, na co jeszcze na koniec aż się uśmiechnął półgębkiem, będąc ciekawym czy będzie mimo wszystko w dalszym ciągu zaliczany do tych całych nadętych bufonów, czy może jednak nie będzie aż tak źle.
Prędkie odwrócenie się i gdy o mały włos nie doszło do rozlania wina sprawiło, że zrobił automatyczny krok do tyłu, aby uniknąć ewentualnego oblania bądź zderzenia, dopiero w tej chwili mając możliwość ujrzeć twarz nieznajomej. Nie mógł powiedzieć, że tego nie zrobił - bowiem wręcz chamsko zlustrował ją swoim spojrzeniem dosyć skrupulatnie jak na to, ile miał czasu na zrobienie tego, po czym uśmiechnął się ponownie - już nie pewny siebie, jak to zwykle bywa, a w zwyczajnym, szczerym odruchu. Zaraz po tym Pan Bouchard zaczął wstawać ze swojego miejsca, na co prędko zareagował, aby nie musiał tego robić - wiedział, że choruje i nie jest tym samym facetem co kiedyś, toteż nie chciał żeby się musiał nadmiernie wysilać.
— Niech Pan nie wstaje, naprawdę. Też się cieszę, że mogłem tu przyjść i dziękuję za zaproszenie — nie mówił tak po to, aby się podlizać na jej oczach, a zwyczajnie tak został wychowany. Wymienił z nim uścisk dłoni, po czym pomógł powrócić na miejsce, gdy znajdował się w tej połowie drogi do powstania z niego. Gdy upewnił się, że mężczyzna znajdował się na krześle, odwrócił do kobiety ponownie.
— Cześć, jak już zostałem przedstawiony, jestem Matthew Lloyd, współpracuję już kawałek czasu z Twoim ojcem… no i niedługo również będziemy współpracować razem — powiedział na powitanie, aby nie poczuła się pokrzywdzona iż nie wypowiedział czegokolwiek od siebie do niej. Wystawił wtedy dłoń w jej kierunku, a gdy Clara - jak już wcześniej się dowiedział niejednokrotnie - odwzajemniła gest, postanowił bez namysłu ucałować w wierzch - jak na dżentelmena przystało. — A, no i oczywiście nie zapominajmy o moim niesłanym tytule - nadęty bufon, ale ten przydomek chyba łatwo spamiętasz — musiał wbić szpileczkę, gdy wyprostował się, na co usłyszał ryk śmiechu za swoimi plecami. — Nie mówiłem Ci, ale Matt to świetny kawalarz, nie będziesz się z nim nudziła! — rzucił nagle niespodziewanie dla zebranych przy stoliku Pan Bouchard, po czym klasnął w dłonie. Matt na to jedynie zareagował szerszym uniesieniem kącików ust, co by powstrzymać się od komentowania, po czym lekko odsunął krzesło, na jakim wcześniej siedziała kobieta i przysunął ją do stolika, oczywiście dalej zachowując się odpowiednio, jak na mężczyznę przystało. — Wybacz, Matthew, ale zamówiliśmy już główne danie przed Twoim przyjściem, mam nadzieję że wybrane specjalnie dla Ciebie danie będzie Ci odpowiadało — Lloyd od razu dostrzegł iż Clara trochę była zbita z tropu, bo przecież nie zarejestrowała faktu, kiedy jej ojciec zdołał zamówić dodatkowe danie. — Nie będzie żadnego problemu, na pewno wybrał Pan coś świetnego — teraz to prawda, trochę się przymilał, ale kimże by był, gdyby tego nie zrobił względem człowieka chorego oraz u którego pracuje?


Clara Bouchard

[Clara Bouchard]

Cholera.
Nie tego się spodziewała. Sądziła, że prawa ręka jej ojca to będzie albo niewiele młodszy od niego jakiś bufon albo młodziak świeżo po studiach bądź nawet w trakcie. Nie spodziewała się dojrzałego, acz nie starego, mężczyzny z tak czarującym uśmiechem, że na ułamek sekundy odjęło jej mowę. Szczególnie, kiedy tak chamsko obrzucił ją spojrzeniem. Czuła, że ją ocenia. Czuła na sobie ten jego wzrok i instynktownie się wyprostowała jeszcze bardziej wypinając pierś do przodu. Nie chodziło wcale o to w tym momencie, że chciał się spodobać właśnie j e m u. Po prostu Clara lubiła dobrze wypadać w oczach innych, dlatego ceniła sobie piękne sukienki, drogie dodatki i starannie ułożoną fryzurę. Lubiła się podobać innym, bo to po części dawało jej swego rodzaju poczucie władzy. Znała swoją wartość i wiedziała, że wygląd nie jest najważniejszy w życiu, ale tylko głupcy twierdzą, że kobietom on wiele nie ułatwia. Oczywiście bywa także zgubny o czym się już przekonała niejednokrotnie, gdy brali ją za mało lotną brunetkę z miłym uśmiechem, za którym tak naprawdę czaiła się sprytna i inteligentna kobieta.
Dlatego wiedziała, że musi wziąć się w garść i nie pozwolić sobie na gorsze traktowanie. Obserwowała jak Lyod traktuje jej ojca - z szacunkiem. Może i mu się podlizywał, ale niemniej z niego nie żartował tak jak z niej w tym momencie wytykając jej nietrafione stwierdzenie. - Cóż, sam się pan wrzucił do puli z tym określeniem. Ja tylko skomentowałam, że ojciec miał skłonność zatrudniać takich- - odpowiedziała raptem z cieniem uśmiechu pozwalając mu na ucałowanie wierzchu dłoni, co jej się bardzo spodobało, ale udawała niewzruszoną. Tak jak i na to, gdy odsunął jej krzesło oferując swoją pomoc. Pewnie wypadałoby podziękować, ale zachowywała się jakby to była norma.
- Oj tam, Matthew bufonem nie można nazwać. Przynajmniej nie nadętym- nagle jej ojciec się roześmiał będąc wyraźnie wciąż zrelaksowany w obecności swojego prawnika. To dało Clarze do myślenia.m, że faktycznie bardzo mu ufał. - Dobra, słuchajcie , to skoro już jesteśmy w pełnym składzie, to ja mogę Cię Claro zostawić w dobrych rękach- spojrzał już z powagą na córkę, co z kolei przypomniało jej, że przejęcie firmy to nie przelewki. - Zapoznajcie się na spokojnie z Matthew, bo tak jak mówiłem - on jako moja prawa dłoń będzie Cię we wszystko wdrażał. Możesz mu w pełni zaufać - dodał stanowczo potwierdzając jej przypuszczenia. Wstał ostatecznie z krzesała i podszedł do córki, aby ucałować ją w czubek głowy, a następnie podszedł do prawnika. Ściskając jego dłoń, tym razem na pożegnanie, nachylił się do jego ucha.- Matthew, bądź wobec niej łaskawy i delikatny- powiedział ciszej, lecz nie na tyle, aby nie dotarło to do uszu Clary. Z zażenowaniem przewróciła oczami i podniosła kieliszek z winem. - Tato, nie jestem małą dziewczynką. Poradzę sobie z prawnikiem- skomentowała oschle upijając łyk wina, a pan Bouchard na jej słowa tylko poklepał Matthew po ramieniu z niemym powodzenia.
Kiedy tylko Lyod zajął miejsce jej ojca, naprzeciwko, Clara pochyliła się do przodu opierając przedramiona na stole. Nie bała się go ani nie uciekała. Była gotowa do pracy. Może nawet do walki, jeżeli tego od niej będzie wymagane. W końcu poradzi sobie ze wszystkim, prawda? - Ok, w takim razie panie Lyod, proszę zacząć może od tego czym konkretnie zajmuje się pan u mojego ojca. Mamy obecnie jakieś duże sprawy w sądzie? Czy może jakieś problemy z ziemią? Proszę mnie wtajemniczyć we wszystko- zarządziła wręcz stanowczym głosem. Może nawet nieco spłycając rolę prawej ręki Boucharda?


Matthew Lloyd