[Elvira Sajwani]

Pozbądź się problemu.
Zerwij z nim.
Te słowa towarzyszyły jej przez całą podróż z Dubaju do Toronto. Spotkanie z ojcem nie przebiegło zbyt dobrze. Rozkaz. Powinna się sprzeciwić, chociaż ten jeden raz. Nie potrafiła. Potulnie spuściła głowę, a jej myśli krążyły wokół tego, jak spełnić swoją powinność i nie stracić mężczyzny, który był jedynym powiewem normalności w jej życiu.
Nie mogła go stracić.
Balansowała na cienkiej linii kłamstwa, uznając, że w ten sposób go chroniła. Przed rodziną, dla której liczyły się jedynie rezultaty i pieniądze. Usprawiedliwiała każdy swój czyn, bo tak było wygodnie. Wciąż ta sama wymówka - praca. Nie spotkała się z nim po powrocie. Ani przez kilka najbliższych dni. Planowała. Tyle, że na każdym krańcu tej drogi... W każdej symulacji za i przeciw jasno wynikało, że nie była lepsza od Hussaina Sajwaniego. Bo żeby być na samym szczycie i nie spaść w dół, musiała stać się takim samym potworem, co jej ojciec. Jeśli chciała zaskarbić sobie jego przychylność i uznanie, musiała odłożyć na bok własne emocje i poświęcić relację, którą pielęgnowała od dwóch lat.
Tylko nie dzisiaj.
Jutro. Może. Będę wieczorem. U ciebie?
Krótka wiadomość. Stukot obcasów na długim korytarzu, gdy z uśmiechem na ustach podeszła do drzwi. Zawsze, gdy tutaj przychodziła jej mięśnie się odprężały, a po jej twarzy od razu było widać szczęście. Atmosfera w mieszkaniu jej chłopaka przypominała dom. Taki z prawdziwego zdarzenia. Było tutaj inaczej niż u niej, bardziej przytulnie.
Ściągnęła długi płaszcz, który powiesiła na haczyku i poprawiła obcisłą sukienkę, wchodząc do salonu. - Stęskniłam się. Wzięłam wino czerwone wytrawne, będzie pasować? - pocałowała na przywitanie chłopaka, który wyszedł z kuchni, wycierając swoje dłonie o ściereczkę. Zarzuciła mu dłonie na szyję, żeby przeciągnąć tę chwilę czułości. - A ty? Tęskniłeś? Mam dla ciebie kilka upominków z Dubaju. Mój ojciec żałował, że nie mogłeś przylecieć ze mną. - kłamstwo gładko opuściło jej usta, gdy trzymając się za dłonie, ruszyli w kierunku kuchni. - A teraz skupmy się całkowicie na tobie. Jak w pracy? Co dzisiaj gotujemy? - oparła dłonie o ladę i zaśmiała się widząc, że na blacie leżały już różne produkty. Nawet nie wiedziała, skąd on to miał. Ona nie chodziła na zakupy spożywcze. Nie gotowała. Wyjątkiem były te chwile spędzone z nim. Przynajmniej jej brak umiejętności w tej dziedzinie nieraz rozbawiał Maggio, który porównywał ją do Kendall Jenner ze słynnej sceny z krojeniem ogórka. Jej pierwsza próba nie wyglądała lepiej. Podpisywanie milionowych kontraktów zdecydowanie było prostsze niż robienie sałatki.

Maggio Winters

[Lycoris Reagan]

Nie powinien odczuwać spokoju i wolności, kiedy był sam. Powinien tęsknić, zasypując swoją dziewczynę milionem wiadomości, w których zapewniałby ja o uczuciu, jakim ja darzył. Wysyłać zdjęcia, którymi dzieliło się ze sobą tak wiele par. Problem w tym, że Maggio nie miał zielonego pojęcia czym dokładnie było to, co odczuwał w stosunku do Elviry. Byli już ze sobą jakiś czas i chociaż początkowo uważał, że ich relacja była dobrym wyborem, pozwalając mu wrócić do normalności po wszystkim tym, co miało miejsce w Szkocji, tak z czasem zaczynał kwestionować sam siebie. Szanował ją, podobała mu się jej bliskość jak również towarzystwo, kiedy odwiedzała go, spędzając u niego kolejne dni. Nie wyobrażał sobie chwili, w której nagle miałoby jej obok niego nie być, a jednak czuł, że jego serce nie jest jej w pełni oddane. Nie biło w rytm jej, zupełnie gubiąc wspólną nutę. Nie odczuwał motyli ani nieopisanego uniesienia. Nie wyczekiwał jej z utęsknieniem, które doprowadzało do szaleństwa.
Czy powinien to zakonczyć?
Takie myśli pojawiały się w jego głowie, chociaż wcale ich nie chciał. Nie chciał jej od siebie odsuwać, nie chciał z jej rezygnować. Miała wyleczyć jego serce, a on miał jej je oddać już w pełni poskładane. Czemu więc nadal brakowało elementów, których nigdzie nie było widać?
-Przecież ją kocham - powiedział do Szyszki, która stała obok niego w kuchni. Dostał wiadomość, Elvira miała dzisiaj przyjść po kolejnym pracowniczym wyjeździe. Często jej się zdarzały, a Winters przypłapywał się na tym, że wyczekuje tych dni, jakby wcześniej się dusząc. Nie przez nią - przez siebie, bo nie był pewien, czy jest w stanie dać jej wszystko, na co zasługiwała. Była cudowna, nigdy w to nie wątpił. Co więc z nim było nie tak?

Serce me tęskni, choć milczy uparcie,
Wspomnienie jej nosi przegrywając to starcie
Każdy mój oddech ku niej się rwie,
Bo tylko przy niej me serce być chce
Uśmiechnął się na jej widok, jakby wcześniejsze myśli nie miały znaczenia. Kiedy była obok świat wyglądał zupełnie inaczej. Znikały wątpliwości, czając się jedynie w kącie, gotowe zaatakować, gdy tylko wróci do siebie.
-Już myślałem, że o mnie zapomniałaś. Jeszcze chwila, a moje serce zwiędłoby z tęsknoty. Pięknie wyglądasz - powiedział, prześlizgując się spojrzeniem po jej ciele. Była zjawiskowa, niczym postać z dzieł sztuki, którymi ludzie powinni się zachwycać. - Będzie idealne - skinął głową, obejmując ją i mocno do siebie przyciskając. Patrzył w te znajome oczy - czemu nie potrafił oddać im całego siebie?
-Kiedyś go odwiedzę, możesz mu to przekazać. Teraz mam za dużo pracy, mam nadzieję, że nie jesteś o to zła - rzucił, składając na jej ustach kolejny pocałunek, chcąc sprawdzić, czy nadal smakowała tak samo. - Tęskniłem - skłamał, czując do siebie pogardę. Wpił się ponownie w jej usta, chcąc przekonać zarówno siebie, jak i ją. - Nie mówmy teraz o mojej pracy, chcę się nacieszyć tobą i twoimi wrażeniami z podróży - uśmiechnął się, gładząc ją po policzku, niemal w uwielbieniem.
Spojrzał na rzeczy porozkładane na blacie. Wspólne gotowanie, czy było coś bardziej romantycznego w zaciszu mieszkania?
-Dzisiaj, Moja Piękna, zrobimy potrawkę warzywną z faszerowanymi klopsikami. Liczę, że się uda, bo nie mam planu awaryjnego - zaśmiał się, podając jej fartuch. Szkoda byłoby ubrudzić sukienkę, którą miała na sobie, chociaż wizja ściągnięcia jej z niej była kusząca.

Elvira Sajwani

[Elvira Sajwani]

Stali naprzeciwko siebie, tak blisko, a jednak bez świadomości tego, co miało kiedyś nadejść. Wielu myślało, że miłość musiała mieć tę całą otoczkę fajerwerków i różowych okularów. Oni zbudowali to piękne uczucie na przyjaźni i spokoju. Czy aby jednak na pewno? Brakowało tych porywów namiętności. Szalonych decyzji, gdy kochankowie na przekór wszystkiemu biegli w swoją stronę. Zawsze myślała, że ich racjonalność była atutem. Że to coś między nimi zostało zbudowane na solidnych filarach, których czas nie złamie. Czegoś brakowało. Czuła to. Może dlatego nie sprzeciwiła się rozkazowi ojca? Gdybanie nie rozwiązywało niczego. Lawirowała na cienkiej granicy kłamstwa, szukając rozwiązania, które pozwoliłoby jej spełnić oczekiwania, a jednocześnie zachować ten stan rzeczy.
Bo mimo wszystko nie była w stanie odejść od niego.
Bo gdy spoglądała w jego oczy i ten uśmiech, to wierzyła, że są w stanie przetrwać każdą burzę. Kochała Go. W ten pewien wyjątkowy sposób, ale czasami sama miłość była niewystarczająca. Nigdy nie pytała o przeszłość. Interesowała ją jedynie przyszłość i to może był błąd.
- Ta różnica czasu niemal mnie wykończyła. Teraz zostanę na dłużej. Obiecuję, że jeszcze będziesz miał mnie dość. - uśmiechała się, ale tym gestem starała się ukryć oszustwo. Cel, przez który miała teraz więcej czasu spędzać w Toronto. Biznes był drogą usłaną wieloma trupami. Wiedziała o tym, ale zawsze sądziła, że swoją wiedzą i doświadczeniem ujmie ojca za serce. Że tym sposobem nie stanie się marionetką, która będzie musiała wykorzystywać swoje kobiece względy, żeby uwieść mężczyznę.
To w tych ramionach odczuwała spokój. Powinna o to walczyć z całych sił. Czy uda jej się wygrać to rozdanie kart bez żadnych strat?
- Zanudziłbyś się. Przez całą kolację potrafi mówić tylko o giełdzie i planach na nowe nieruchomości. Nawet ja przysypiałam. Cieszę się, że w końcu udało nam się dopasować grafik. - kolejny pocałunek. Czuły gest, który poznała przy nim. W końcu coś, co było bezcenne, nie dało się tego wycenić.
- Kocham Cię. - wyszeptała pomiędzy pocałunkami i przejechała palcami po policzku ukochanego. Oddałaby wszystkie klejnoty i pieniądze tego świata, żeby zatrzymać go przy sobie. Życie matki jednak było cenniejsze.
- Przecież co chwilę wyjeżdżam. - zaśmiała się uroczo i przejechała noskiem po jego szyi, gdy podał jej fartuszek. Wielu zabiłoby za ten widok. Za uśmiechniętą kobietę sukcesu w sukience szytej na miarę od projektantów i fartuszku. To zderzenie dwóch światów zawsze wprawiało ją w osłupienie. Jak wiele nie wiedziała i straciła żyjąc w swojej złotej klatce. Również zazdrościła poniekąd tego życia, lgnąc do tego. Mimo to miała szansę na życie, którego niewielu doświadczyło.
- Brzmi skomplikowanie. Masz przepis? - była wzrokowcem. Łatwiej było jej się odnaleźć, gdy miała coś już zapisane. - Przestań tak na mnie patrzeć, bo zaraz będziemy w samych fartuchach! Od czego zaczynamy? Od farszu czy od wina? - specjalnie go próbowała rozkojarzyć. Przesunęła palcami po ramiączku sukienki, zsuwając je z ramienia.

Maggio Winters

[Lycoris Reagan]

Czy właśnie tak wyglądało oszukiwanie samego siebie oraz bliskiej sercu osoby? Człowiek znajdował się w towarzystwie kogoś, do kogo powinno należeć serce, a jednak myślami był daleko poza granicami mieszkania. Nie lubił tego stanu, nie potrafiąc się go jednak pozbyć, pozwalając, by jego emocje ukierunkowały się zupełnie gdzie indziej.
Elvira na to nie zasługiwała. Czemu tak ciężko było być z nią w pełni szczerą? Czemu nie potrafił wziąć jej za rękę, usiąść na kanapie i wyznać z czym teraz się borykał? Może zrozumie! Przecież czuł, że jej na nim zależało prawda? Tylko co, jeśli koniec końców odejdzie wiedząc, że może minąć tak wiele czasu zanim Maggio faktycznie całkiem odda jej swoje serce? Ta myśl z jakiegoś powodu go przerażała podobnie, jak wizja samotności i pustego mieszkania, w którym słychać było jedynie tupot psich łapek.
Był egoistą.
- Będę musiał przygotować się psychicznie na twoją obecność przez najbliższe tygodnie. Może powinienem kupić sobie zapas kawy i czegoś na uspokojenie? - zażartował, obejmując ją nieco mocniej, złakniony jej bliskości. Albo może jedynie miał takie wrażenie, usilnie przekonując siebie, że była dla niego wszystkim. Chciał wrócić do tych pierwszych chwil, w których ich spotkania były znacznie łatwiejsze i kiedy jego głowa nie była narażona na eksplozje. Czemu uczucia były takie skomplikowane? - Chociaż przyznam, że perspektywa posiadania cię na wyłączność brzmi całkiem kusząco - kolejne słowa wyleciały z jego ust.
Lubił takie chwile. Jej zapach, ciepło dłoni, sposób, w jaki potrafiła odnaleźć się w jego mieszkaniu, jakby należało również do niej. Zostawiała tutaj drobiazgi, czasami zapominała biżuterii, innym razem kosmetyków. Zdarzało mu się znajdować je później w najmniej spodziewanych miejscach. Były to małe ślady jej obecności, które powinny sprawiać mu radość. I sprawiały. Nie chciał, żeby kiedykolwiek zniknęły.
Właśnie w tym tkwił problem.
Maggio coraz częściej łapał się na tym, że nie potrafił odróżnić tego, co naprawdę czuł, od tego, co bardzo chciałby czuć. Elvira była kobietą, z którą można było budować przyszłość. Mądrą, piękną, ambitną. Nie brakowało jej niczego, co mogłoby sprawić, że ktoś straciłby dla niej głowę. A jednak jego własne serce pozostawało niepokojąco ciche. Nie wyrywał się do niej myślami, kiedy wychodziła. Nie odliczał godzin do kolejnego spotkania. Zamiast tego czuł irracjonalny niepokój. Może właśnie na tym polegała dorosła, bezpieczna miłość? Po wszystkim, co przeżył w Szkocji, zwyczajnie nie potrzebował kolejnego emocjonalnego rollercoastera. Nie powinien tęsknić za czymś, co tak boleśnie go doświadczyło, bo tamto uczucie zostawiło po sobie zbyt wiele pytań, zbyt wiele wspomnień i przekonanie, że oddanie komuś całego siebie niekoniecznie oznacza, że ta osoba zrobi to samo. Może więc teraz, mając przy sobie Elvirę, po prostu nauczył się kochać rozsądniej?
-Ja ciebie też - odpowiedział, muskając ustami jej czoło. Nie skłamał. Tak przynajmniej próbował to sobie tłumaczyć. Kochał ją na swój sposób, tylko coraz częściej zastanawiał się, czy miłość na swój sposób nie była po prostu ładniejszym określeniem na coś, czego nie potrafił nazwać. Nie chciał jej oszukiwać, a jednak robił to za każdym razem, kiedy przemilczał własne wątpliwości.
-Mam go w głowie - skomentował, wypuszczając ją ostatecznie z objęć, by skupić się na gotowaniu. Przynajmniej teraz mogli zaznać trochę normalności, zachowując się jak typowa para. - Naprawdę sądzisz, że miałbym coś przeciwko? - rzucił, lustrując ją wzrokiem, kiedy kusząco opuszczała ramiączko sukienki. Podszedł do niej, stając tuż za jej plecami, po czym objął ją w pasie, opierając brodę na jej ramieniu, by chwilę później złożył delikatny pocałunek na jej szyi. Było w tym geście tyle desperacji i tęsknoty, chociaż sam już nie wiedział go kogo. - Może uznamy, że kolacja jest przereklamowana? - szepnął cicho, wprost do jej ucha.
Oszust.

Elvira Sajwani